https://virgool.ir/feed/@noteیادداشت‌ها و خاطرات پسری به اسم دانیالfa2026-11-11 13:16:31https://files.virgool.ir/upload/users/220327/avatar/OM1g7r.pnghttps://virgool.ir/@notehttps://virgool.ir/@note/music-eshqe-to-gwvwxs9ki3lnتو منو دوست داریقد چشمام به خداآره خب عشق تو امبحث چشمام که جداعشقمو جار می‌زنیلَه‌لَه دیدار می‌زنیعکسمو توی اتاقروی دیوار می‌زنیتو منو دوست داریواسه دیوونگیاممن برم طول می‌کشهتا یه دیوونه بیادتو به من فکر می‌کنیهر دقیقه دو سه بارزخمی عشقه دلتدوری از من به کنارابداً به من حق نمیدیکه بخوام برم تنها بذارم تو رواصلاً بد به دلم راه نمیدمتا تو عاشقم هستی و دارم تو روبه سرت زده برداری ببریمنو جایی که هیچ کسی نیستبیا برگه‌ی عشقو بگیرمش ازمامضا کن، اسمتم بنویسدیوونت کردهتب توی چشمامدلتو آوردیکه بریزیش به پامدیوونت کردمشدم همه دنیاتواقعیه امشب؟یا که توی رویایی؟نمیرم از پیشت، برم دیوونه میشیاگه برم، خب تو عاشق کی شی؟نمیرم دیوونه، کی قدرمو می‌دونه؟مثل تو کی عاشقم می‌مونه؟ابداً به من حق نمیدیکه بخوام برم تنها بذارم تو رواصلاً بد به دلم راه نمیدمتا تو عاشقم هستی و دارم تو روبه سرت زده برداری ببریمنو جایی که هیچ کسی نیستبیا برگه‌ی عشقو بگیرمش ازمامضا کن، اسمتم بنویسنوتنوتTue, 19 Oct 2021 23:48:58 +0330https://virgool.ir/@note/asheqtarin-zkpdu7kcwkz4تو آرزوهاتو فقط با من می‌بینیمی‌خوای بهم ثابت کنی عاشق‌ترینیمی‌شینم جای تو، آرزوهای توجلو چشمامه می‌بینممنم دنیای تو، منم رویای توشب و روز اسممو صدا کنمی‌خوای، که بشم همه دنیاتنفس بدم به نفس‌هاتهمه جا باهام بیایآره، یکی خیلی دوسم دارهکه هیچ موقع نمیذارهتنها باشم دوبارههر طرف که میری هستمهر طرف که میری، میرمجز خودم همه راه‌ها رو بستماز هوای من سَر میریمن بگم بمیر، می‌میریبا من حس خوشبختی می‌گیریمی‌خوای، که بشم همه دنیاتنفس بدم به نفس‌هاتهمه جا باهام بیایآره، یکی خیلی دوسم دارهکه هیچ موقع نمیذارهتنها باشم دوبارهنوتنوتSat, 16 Oct 2021 22:51:35 +0330https://virgool.ir/@note/alan-ke-vabastam-shodi-xkhwto8m87wbالان که وابستم شدی، میذارم میرمالان که میخوای منو ازت بیزارم سیرمالان که دنیای من دنیاتو عوض کردالان که مجنونی کجا میذارم میرم؟بی‌چاره فرهاد، بیچاره شیرینبی‌چاره تو با، این حال غمگینبی‌چاره لیلی، بیچاره مجنونبی‌چاره تو که، دادی به پام جون...دیگه این رابطه در حال فروپاشیهدو سه روز بی‌خبری اسمش فراموشیهمن برم تو باید از خونه و این شهر بریکجا از دست غمم فرار کنی در بری؟الان که وابستم شدی، میذارم میرمالان که میخوای منو ازت بیزارم سیرمالان که دنیای من دنیاتو عوض کردالان که مجنونی کجا میذارم میرم؟دردُ از هر سمت نوشتی باز درد شدالان که قلب تو از احساس من طرد شدتو از همون سمتی که شونم که تکیه‌گات بودخوردی زمین و قلبت از اون بالا پرت شد...زندونه، زندگی زندونهاین خونه حال تو رو می‌دونهعشق من درد بی‌درمونهلبریزه لعنتی پیمونه...گفتی بمون قبول، قبولگفتی بمون نموندم، نموندمپرنده‌های عشق رو ازرو شونه‌هات پروندمگفتی که بودنت دواستبا اینکه هر شبم دعواستهزار شب و خیال منامشب یکی از اون شباست...الان که وابستم شدی، میذارم میرمالان که میخوای منو ازت بیزارم سیرمالان که دنیای من دنیاتو عوض کردالان که مجنونی کجا میذارم میرم؟دردُ از هر سمت نوشتی باز درد شدالان که قلب تو از احساس من طرد شدتو از همون سمتی که شونم که تکیه‌گات بودخوردی زمین و قلبت از اون بالا پرت شد...زندونه، زندگی زندونهاین خونه حال تو رو می‌دونهعشق من درد بی‌درمونهلبریزه لعنتی پیمونه...نوتنوتFri, 15 Oct 2021 00:06:49 +0330https://virgool.ir/@note/age-mibinam-bi-kasi-vmgnjb1aa3f5اگه می‌بینم بی‌کسی، حساب داشتن من بوداگه بهم نمی‌رسی، فقط دوست داشتن من بودتو که واسه موندن من به هر دری زدی نشدهرچی می‌خواستی عشقمو از سر به در کنی نشد... از سر به در کنی نشد...جواب بی‌قراری‌هات فقط یه قصه بودو واست نه همدمی مونده براتنه هم‌زبون نه هم‌نفسانگار که دنیا واسه تو یه خواب دیگه دیده بودتو صف دربه‌در شدن نوبت تو رسیده بود... نوبت تو رسیده بود...حالا تو و یه دل پر از غم و درددلی که جز من به کسی وفا نکرداسیر کابوس شب سیاه شدماسیر موندنه تو این دنیای سردحالا که چشای تو هم اشک می‌بارهحالا که دنیا سربه‌سرت می‌ذارهدلت بهت میگه آخه گریه چرا؟بازیای زندگی که خنده‌داره... بازیای زندگی که خنده‌داره...اگه می‌بینم بی‌کسی، حساب داشتن من بوداگه بهم نمی‌رسی، فقط دوست داشتن من بودتو که واسه موندن من به هر دری زدی نشدهرچی می‌خواستی عشقمو از سر به در کنی نشد .. از سر به در کنی نشد...جواب بی‌قراری‌هات فقط یه قصه بودواست نه همدمی مونده براتنه هم‌زبون نه هم‌نفسانگار که دنیا واسه تو یه خواب دیگه دیده بودتو صف دربه‌در شدن نوبت تو رسیده بود... نوبت تو رسیده بود...حالا تو و یه دل پر از غم و درددلی که جز من به کسی وفا نکرداسیر کابوس شب سیاه شدماسیر موندنه تو این دنیای سردحالا که چشای تو هم اشک می‌بارهحالا که دنیا سربه‌سرت می‌ذارهدلت بهت میگه آخه گریه چرا؟بازیای زندگی که خنده‌دارهحالا تو و یه دل پر از غم و درددلی که جز من به کسی وفا نکرداسیر کابوس شب سیاه شدماسیر موندنه تو این دنیای سردحالا که چشای تو هم اشک می‌بارهحالا که دنیا سربه‌سرت می‌ذارهدلت بهت میگه آخه گریه چرا؟بازیای زندگی که خنده‌داره... بازیای زندگی که خنده‌داره...نوتنوتWed, 13 Oct 2021 14:20:29 +0330https://virgool.ir/@note/17-mehr-1400-tditub0nfeszاصلاً از اول زندگیم از چ*س‌ناله کردن خوشم نمیومد. الان هم نمی‌خوام چ*س‌ناله کنم. راستش فضای مج*ازی ما ایرانیا پر از محتوای اندوهگین و غم‌آلود هست و من از هرکسی که به این فضا دامن میزنه تنفر دارم.ولی این روزا حس دپرسی و خستگی عجیبی دارم. احساس می‌کنم وزنه‌هایی به پاهام بسته شده که هر کدوم صدها کیلو وزن دارن و نمیذارن من از جام حرکت بکنم. خیلی احساس عجیبیه. من برعکس خیلی‌ها که با اومدن فصل پاییز فاز افسردگی می‌گیرن، اتفاقاً از فصل پاییز خیلی هم خوشم میاد. چون از نظر دمایی نه گرمه و نه خیلی سرد. تقریباً شبیه فصل بهار. و من عاشق چنین هوایی ام.من متولد فصل پاییز هستم و همیشه با اومدن این فصل چون به روز تولدم نزدیک میشم، از ته دلم حس خوشحالی پیدا می‌کنم. پس چه دلیلی داره که از پاییز بدم بیاد، یا اصطلاحاً افسردگی پاییز پیدا کنم؟؟نه، این حس دپرسی و ناراحت بودن من ربطی به پاییز و این چیزا نداره. من همیشه یک پسر پر از آرامش و ریلکس هستم. هیچوقت اجازه نمیدم استرس منو از پا بندازه.من احساس می‌کنم هر ماه چند روز دچار چنین احساسی میشم و بعد از اون چند روز، دوباره به سطح انرژی بالای خودم برمی‌‌گردم. عجیب نیست؟؟ انگار شبیه عادت ماهانه دختراست! ولی مال من بیشتر بُعد روحی روانی داره تا جسمی. شاید از نظر جسمی هم یه کم خسته و بی‌حال باشم.به هر حال می‌دونم که این حالم موقتیه و به زودی به وضعیت عالی قبلی خودم برمی‌گردم.-- دانیال --نوتنوتSat, 09 Oct 2021 19:08:54 +0330https://virgool.ir/@note/7-mehr-1400-ieuixzgwfbjuامروز حال خیلی خوبی دارم. پر انرژی و مثبت هستم و میخوام این یادداشت دلی رو بنویسم. روز ۳۰ شهریور بود که برای بار دوم رفتم دانشگاه واسه تصفیه حساب و الان یک هفته میشه که فارغ التحصیل شدم. خیلی حال خوبی داشتم و دارم. معتقدم خداوند برای من اینطور برنامه ریزی کرده بود که تو ۳۰ ام شهریور سال ۱۴۰۰ دانشگاهو تموم کنم.اما موضوع اصلی که میخوام دربارش بنویسم، اتفاقیه که دو سه روز پیش افتاد و البته من از یکی دو روز قبلش شروع به تغییر کردم. به ارتباط عاطفی خودم با یک دختر پایان دادم. این اتفاق باعث ناراحتی من نشد، ولی باعث شد که بشینم و خیلی عمیق در مورد تیپ شخصیتی و رفتاری خودم فکر کنم. احتمال می دادم در من یه چیزی هست که باعث ایراد و نقص من میشه.و کم کم پی بردم که چه اشتباهاتی در رفتارهام داشتم و حالا چند روزی میشه که شروع کردم به انجام تغییرات اساسی در خودم. تا قبل از این، من برای ارتقای خودم تلاش نمی کردم و اعتقادم این بود که برای جذابیت تو چشم دخترا، باید همراستا و نزدیک به اعتقادات اونا رفتار کنی تا حس کنن که میتونن بهت اعتماد کنن و تو رو دوستت داشته باشن.یه بار یک عبارت به ذهنم رسید و اونو در اینترنت سرچ کردم. به چنتا سایت سر زدم و در موردش مقاله خوندم. بعد رفتم تو اینستاگرام سرچ کردم. یه پیجی رو دیدم که موضوع تمام پستاش دقیقاً همون چیزی بود که من میخواستم. اسکرول کردم به آخر اون پیج و شروع کردم به خوندن قدیمی ترین پستش و یکی یکی به خوندن پستاش ادامه دادم.خلاصه بگم، در نهایت متوجه شدم که پسرا کلاً به سه دسته عمده تقسیم میشن. دسته اول، پسرای آلفا هستن؛ دسته دوم پسرای bad boy هستن؛ و دسته سوم پسرای بتا یا nice guy هستن.پسرای آلفا برای دخترا واقعاً جذابن و اکثریت دخترا به دنبال پیدا کردن یه پسر آلفا واسه رابطه هستن. اما پسرای تیپ آلفا خیلی کمیاب (ده نفر از هزار پسر) هستن و به این راحتی هم وارد رابطه با یک دختر نمیشن. پسرای آلفا ویژگی های ظاهری و شخصیتی خاصی دارن که اگه بخوام مفصل توضیح بدم خیلی طولانیه.دسته دوم که گفتم پسرای bad boy هستن، سطح شون نسبت به گروه آلفا پایین تره و چیزی بین دسته آلفا و بتا هستن. این دسته پسرا راحت تر قابل پیدا شدن هستن (صد نفر از هزار پسر) و راحت تر قبول میکنن با یه دختر وارد رابطه بشن. چرا بهشون میگن بد بوی؟ بخاطر اینکه شخصیت بدی دارن ولی بخاطر داشتن یه سری خصوصیات نزدیک به دسته آلفا، واسه دخترا جذابیت دارن.و دسته سوم پسرای بتا یا نایس گای ها هستن که بیشترین تعداد از هزار نفر پسر رو شامل میشه. این دسته از پسرا اینطوری فکر میکنن که برای جذابیت تو چشم دخترا باید شبیه به اونا رفتار کرد؛ باید احساسات و طرز فکری شبیه به اونا داشته باشی؛ باید به دخترا بی حد و مرز محبت کنی و حسن نیت نشون بدی؛ وقتی یه دختر حتی غریبه یهویی ازت چیزی بخواد، فوراً و بی چون و چرا باید قبول کنی و خواسته‌شو انجام بدی تا در نظرش یک پسر عالی و قابل تکیه کردن به نظر بیای. یه پسر نایس گای همیشه در دسترس دخترها و آماده خدمت به اوناست. چندان فرقی هم براش نداره که دختره غریبه باشه یا آشنا.اما مسئله اینه که اکثر دخترا در بهترین حالت با یک پسر نایس گای در حد دوست معمولی و اجتماعی ارتباط برقرار میکنن و هیچ وقت حاضر نمیشن باهاشون وارد رابطه بشن. اما چرا؟وقتی من اولین بار با این موضوع روبرو شدم، خیلی تعجب کردم. این مطالب کاملاً مغایر با حرفای روانشناس ها، کتاب های روانشناسی زنان، و حتی مغایر با حرفای خود دختراست! میدونید یعنی چی؟ فرض کنید مطالب روانشناسی رو کلاً بذاریم کنار؛ اون جمله یعنی حتی دخترها هم مغایر با چیزی که خودشون میگن رفتار میکنن! اکثر دخترا میگن پسری جذابه که گوگولی و مهربون باشه، کتابخون و اهل مطالعه باشه، فلان و بیسار باشه.اما، اما، اما، اکثریت دخترا (۹۹ درصد) جذب پسرای آلفا یا تو بدترین حالت، پسرای bad boy میشن، نه پسرای مهربون و گوگولی یا به اصطلاح نایس گای! باورتون میشه؟؟ من حتی رفتم یه کلیپ نگاه کردم. یه پسری رفته بود کلوپ شبانه که اونجا دختر پسرا جمع بودن. از دخترا مصاحبه می گرفت و ازشون می پرسید برای شما پسرای خوب جذابیت دارن یا bad boy ها؟ و تمام دخترا می گفتن bad boys.بارها در پیج های روانشناسی دیدم که دخترا پیام میدن میگن نمیدونم چرا با اینکه میدونستم فلان پسر آدم بدی بود ولی باهاش دوست شدم. و اون پیجای روانشناسی هم یه سری مضخرفات بلغور میکنن که البته دخترا هم اون حرفا رو تایید میکنن، ولی خب همونطور که گفتم، خانوما خلاف اون چیزی که ادعا میکنن، رفتار میکنن...حتی بارها شده که یه دختری جذب یه پسر بد میشه، بعداً باهاش خیلی شدید دعوا و کات میکنه، ولی بعد از یه مدت دوباره با همون پسره وارد رابطه میشه. چرا؟چون پسر جذاب تری رو نمیتونه پیدا کنه و همه‌ی اون پسرایی که اطرافش هستن، نایس گای هستن و براش جذابیتی ندارن. و تو این مدتی که از اون پسره جدا میشه، میره با همون نایس گای ها که بهشون اعتماد داره ولی در حد دوست اجتماعی به اونا نگاه میکنه، واسه سرگرمی صحبت میکنه و باهاشون از آزار و اذیتی که اون پسره بهش وارد کرده درد و دل میکنه.و در کمال ناباوری بعد از یه مدت دوباره با همون پسره آشتی میکنه و دوباره دوست دخترش میشه. به همین سادگی!و اما دلیلش چیه؟ .... دلیلش اینه که این رفتار ریشه در دوران کودکی دخترا داره. اونها از بچگی دنبال یه پسر آلفا میگردن ولی خب پسر آلفا تو ۹۹ درصد مواقع براشون دست یافتنی نیست. پس گزینه بعدی براشون چیه؟ پسرای bad boy.اما چرا پسرای دسته بتا یا nice guy ها براشون جذابیتی ندارن؟ به این خاطر که یک ندای درونی در ذهن تمام دخترا هست و اون اینه که وقتی یه پسری همش ازت تعریف و تمجید میکنه، همیشه تو دسترس هست، همیشه به حرفات میگه بله و خم به ابرو نمیاره، اون پسر هَوَل هست و به احتمال خیلی زیاد – بر خلاف اون چیزی که ادعا میکنه – با بقیه دخترا هم اینجوری رفتار میکنه.و اینطوریه که پسرای نایس گای در چشم ۹۹ درصد دخترا جذابیتی واسه برقراری رابطه عاطفی ندارن. دقت کنید گفتم جذابیت واسه رابطه! وگرنه اینجور پسرا گزینه خیلی خوبی به عنوان دوست اجتماعی هستن. و من اینجا و در این پاراگراف میخوام اعتراف بکنم که تا چند روز پیش، یک نایس گای بودم. فکر میکردم با رفتارهای فمنیستی، دخترا از من خوششون میاد. فکر می کردم اگه از دختری که ازش خوشم میاد، مدام تعریف و تمجید کنم، اونم از من خوشش میاد و بهم دل می بنده. فکر میکردم اگه بهش زیادی بها بدم، براش وقت و انرژی زیاد بذارم، از من خوشش میاد. فکر می کردم اگه تو انجام یه کاری بهش کمک کنم، منو دوست خواهد داشت.البته که واکنش های مثبتی از سمت دخترا دریافت می کردم. ولی پی بردم که این جلب توجه و نظر مثبت، در ذهن اونا به معنی اون جذابیتی که اونا رو به سمت برقراری رابطه عاطفی تحریک میکنه، نیست. و در بهترین حالت اونا منو فقط به عنوان دوست اجتماعی خودشون میدونن، نه بیشتر، و نه پسری که براشون جذابیت داشته باشه تا بخوان باهاش رل بزنن.و امروز خیلی از این بابت تأسف میخورم که در گذشته رفتارهای بسیار اشتباهی انجام دادم و راه نادرستی رو در پیش گرفتم.دلایل مختلفی میتونه باشه که یک پسر تبدیل به یک نایس گای بشه. و اون دلایل هم تا حدودی به نحوه تربیت خانوادگی اون پسر بر میگرده. مثلا من پدرم یک نایس گای به تمام معناست و این طرز رفتارهای اون، از دوران کودکی در من تأثیر گذاشت و من امروز شدم یک نایس گای.دلیل دیگش میتونه خوندن بیش از حد کتاب ها و مقاله های روان شناسی باشه. خیلی از این کتابا آدرس غلط به آدم میدن. نویسنده های این مقاله ها و کتابا سعی دارن پسرای جامعه رو تبدیل به پسرای مودب و سر به زیر و گوگولی بکنن.دلیل دیگش میتونه گوش دادن بیش از حد به درد و دل های دخترونه باشه. دونستن این نکته، خیلی خیلی مهمه و اون اینه که روی حرف دخترا نباید حساب کرد چون خودشون هم بر طبق حرفایی که میزنن، رفتار نمیکنن.من خودم در سال های گذشته کسی بودم که دخترا زیاد باهام دردودل میکردن. حتی یه بار دختری اومد بهم گفت که چند سال پیش با یه پسری دوست بوده و اون پسره با دوستانش دست جمعی به این دختر تجا*وز کردن و اون دختره این قضیه رو از همه حتی خانوادش هم پنهان کرده و من اولین کسی ام که داره در مورد اون اتفاق باهاش صحبت میکنه.چرا اون دختر بهم اعتماد کرد و یکی از بزرگترین رازهای زندگیش رو به من گفت؟ چون من رو به عنوان یک نایس گای واسه دردودل کردن مناسب دید، نه یک پسر آلفا یا بدبوی که بهش جذب بشه.و البته دخترا تمام تلاششون رو میکنن تا نواقص و ایرادهای خودشون رو مخفی کنن تا در چشم پسرای آلفا یا بدبوی، در اوج جذابیت باشن تا بتونن نظرشون رو جلب کنن.حالا اینهمه حرف تا اینجا نوشتم که چی؟ اینا فقط بخش کوچیکی از اطلاعات زیادی هست که کسب کردم. این روزا من شروع کردم به کار کردن روی خودم تا دیگه یک پسر تیپ بتا یا نایس گای نباشم. میدونم تغییرات بزرگی که مربوط به شخصیت انسان هست، به هیچ وجه در عرض مدت کوتاهی اتفاق نخواهد افتاد و به زمان و انجام تمرین نیاز داره.و این نکته هم خیلی مهمه که پسرای تیپ آلفا یا بدبوی، فقط از نظر اخلاقی و شخصیتی واسه دخترا جذاب نیستن. اونا روی ظاهر و استایل شون هم خیلی کار میکنن (خیلییی). منم این روزا شروع کردم به اینکه به ظاهر خودم بیشتر برسم. و این رو هم میدونم که تغییرات ظاهری هم مثل تغییرات شخصیتی، در کوتاه مدت اتفاق نمیوفته.من اشتباهات زیادی تا به امروز مرتکب شدم. درس های بزرگی یاد گرفتم و خیلی محکم تصمیم گرفتم که دیگه خودمو تغییر بدم و فرمول قطعی موفقیت، صبر و داشتن تداوم هست. تغییرات، کوچک و جزئی خواهد بود ولی در طولانی مدت من دیگه اون پسر گوگولی قبلی نخواهم بود.اینو بدونین پسرای بدبوی با اینکه واسه دسته بزرگی از دخترا جذاب هستن، ولی ویژگی های بدی هم دارن که حتی برای خودشون هم مضر هست. پس پسرا باید همه تلاش شون رو بکنن تا تبدیل به تیپ آلفا بشن، نه بدبوی.و در آخر این یادداشت میخوام اینو بنویسم:یه بار تو اینستاگرام دیدم یه دختری کامنت گذاشته بود «ما دخترا جنس مون مثل سایه ست. پشت تون رو بکنید سمت ما، دنبالتون میایم. همین که بخواید ما رو بگیرید، از دست تون فرار می کنیم»./ پایان /نوتنوتWed, 29 Sep 2021 13:24:37 +0330https://virgool.ir/@note/30-tir-1400-xkbfdqajj8zi[ ساعت ۱۲:۱۰ ]امروز بعد از ماه‌ها اومدم یادداشتی تو این وبلاگ بنویسم. نمی‌خوام زیاد و طولانی بنویسم. کوتاه و خلاصه بودن، همیشه بهتر از طولانی و سردردآور بودن هست. من زندگیم نسبت به چند ماه گذشته بسیار متحول شده. نمی‌دونم چطور شرح بدم و حالم رو وصف کنم. من دیدم نسبت به دنیا عوض شد. من دیگه اون آدم شکست‌خورده و ناامید و داغون که قبلاً بودم، نیستم. خیلی حالم عوض شد و نسبت به گذشته بهتر شدم. عمیقاً به این نتیجه و باور رسیدم که اتفاقات گذشته، هیچ کدوم برام اتفاق تلخ حساب نمیشه. در حقیقت من اصلاً شکست نخوردم. مسیری که از سال‌ها و ماه‌های گذشته تا به امروز طی کردم، همش برای این بوده که من به انتخاب‌های بهتر و باارزش‌تر برسم. از خدا بابت این دوستی و مهربونیش بسیار سپاس‌گزارم.گرچه من تو دانشگاه از هم‌کلاسیام عقب افتادم و اون‌ها دو سال پیش فارغ‌التحصیل شدند، ولی من الان می‌فهمم که چه فرصت بزرگی به دست آوردم تا خودم رو بسازم. این چیزی بود که من دو سال پیش شاهد تموم کردن هم‌کلاسیام بودم، درک نمی‌کردم. اما الان وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، به خوبی متوجهش میشم. به قول «استیو جابز»، آدم فقط با نگاه به گذشته میتونه نقطه‌ها رو به هم وصل کنه تا متوجه مسیرش بشه.و من حالا می‌دونم که در چه مسیری قدم برداشتم. باور دارم که خدا همیشه نقشه و مسیر و انتخاب بهتری برام در نظر گرفته. چون وقتی تو پاییز به درختی نگاه می‌کنی که برگ‌هاش داره می‌ریزه، شاید تو اون لحظه و اون سکانس با خودت بگی چقدر حیف، چه درخت قشنگی بود، بی‌چاره الان داره خشک میشه و برگاش می‌ریزه. ولی در حقیقت این خشک شدن و برگ‌ریزون لازم هست تا درخت رشد کنه و سال بعد پربارتر و با طراوت‌تر رشد کنه. پس اتفاقاتی که شاید برای ما تلخ و منفی و شکست حساب میشن، لازمه‌ی رشد ما هستن. من به این باور رسیدم که تو زندگی شکستی وجود نداره. یا من موفق میشم و به هدف‌هام می‌رسم؛ یا اگر موفق نشم، تجربه‌ی با ارزش و جدیدی یاد می‌گیرم. غیر از این، حالت دیگه‌ای وجود نداره./ پایان /نوتنوتWed, 21 Jul 2021 13:12:20 +0430https://virgool.ir/@note/30-aban-1399-kzpkzre3qv05[ ساعت ۱۳:۰۵ ]مدت‌ها بود که دیگه رغبتی واسه نوشتن نداشتم. البته چندان حوصله‌ای هم نداشتم. با اینکه این روزا کم‌حوصله میشم، ولی بیشتر که دقت میکنم، می‌بینم واقعاً کار خاصی هم انجام نمیدم. صبح تا شب خونه هستم. کارهای خورده ریزه انقدر انرژی و حوصله‌ی منو میگیره که دیگه رغبتی به انجام کارای دیگه نمیذاره.با اینکه حال روحیم به‌شدت خرابه، اما سعی میکنم با اعضای خانوادم رفتار خوبی داشته باشم. از کوره در نرم، خوش اخلاق باشم، حرفای منفی نزنم که روی اونا هم تأثیر منفی میذاره .. اما من حالم اصلاً خوش نیست. روحیه‌م درهم‌شکسته و داغونه.خیلی سعی میکنم مثبت‌اندیش باشم و نسبت به آینده خوش‌بین باشم، ولی این کار با واقعیت‌های فعلی که در زندگی دارم، شدیداً متضاد هست.تو خانواده‌ی ما، والدینم مدام سر چیزای مختلف دعوا دارن. بعضی وقتا چیزای خیلی بی‌ارزش و کوچیک باعث دعوایی میشه که تا دو سه روز طول میکشه. این یکی از دلایلی هست که تو روحیه من تأثیر شدیداً منفی گذاشته. اون هم تو این شرایط کرونا که فکر میکنم باید بیشتر هوای همدیگه رو داشته باشیم.اتفاق دیگه‌ای که باعث ناراحتی و دپرس شدن من شد، این بود که بیشتر از یک هفته‌ست دسترسی من به سایت آموزش مجازی دانشگاه قطع شده. یوزر و پسوردمو میزنم میگه اشتباهه. حتی سایت صندوق رفاه دانشجویی که واسه ریختن پول خوابگاه از اونجا اقدام میکردم هم برام باز نمیشه. فقط میتونم برم سایت سما (آموزش دانشگاه). تو سما هم تمام گزینه‌ها برام غیر فعال شده و فقط یدونه گزینه‌ی «کارنامه کل» هست. تو قسمت وضعیت آموزشی هم به جای «در حال تحصیل»، نوشته «بلاتکلیف».متوجه شدم که من چون ترم یازده هستم، باید به کمیسیون موارد خاص درخواست بدم تا سنوات و معافیت تحصیلی رو برام تمدید کنن. اونا هم اگه موافقت کنن، نامه میدن تا ببرم نظام وظیفه تا معافیتم رو تمدید کنن.من چند روز این ماجرا رو از والدینم مخفی کردم. ولی بعدش به پدرم گفتم. مادرم هنوز هم خبر نداره. بهش نگفتم چون تو هر کاری جنجال راه میندازه و بهم استرس وارد میکنه. پدرم با آرامش نسبی باهام رفتار کرد اما منو زیر فشار گذاشت که هرچه زودتر، هرکاری ازم برمیاد انجام بدم. من با دو سه نفر صحبت کردم و تونستم یه راهی پیدا کنم. راستش مشکل و معضل اصلی من اینه که حوصله ندارم این همه راهو حضوری برم دانشگاه. هم تنبلیم میشه، هم حوصله و انرژی این کارو ندارم، و هم اینکه شرایط کرونا روز به روز داره بدتر میشه .. فعلاً تونستم از طریق یه سایت به اسم «سامانه سجاد» به کمیسیون دانشگاه درخواست بفرستم.مادرم بعضی وقتا میگه لعنت به باعث و بانی کرونا که ما رو خونه‌نشین کرد و پوسیدیم توی خونه. بهش میگم چی داری میگی تو؟؟ ما قبل از کرونا هم این طوری بودیم و ارتباط اجتماعی‌مون ضعیف بود. حتی با فامیل‌هامون هم رفت و آمد خیلی کمی داریم. و خود من، دوست و رفیقی ندارم .. از وقتی همه‌چی گرون شد، دیگه خیلی کمتر می‌رفتیم بیرون واسه تفریح و گردش. مسافرت‌مون هم شده بود اینکه هر دو سه ماه یک بار، از جایی که توش زندگی می‌کنیم (تبریز)، می‌رفتیم شهر مادری (اردبیل). تو اردبیل هم چندان نمی‌رفتیم دنبال تفریح و کیف کردن و معمولاً یک یا دو روز می‌موندیم. خب، حالا تو این وضعیت کرونا، واقعاً شرایط و روال زندگی‌مون نسبت به قبل خیلی عوض شده؟ من که اینطور فکر نمیکنم.چند روز پیش (۲۷ آبان) تولدم بود. موفق شدم با هزار خواهش و اصرار از پدرم هشت میلیون پول بگیرم و از پس‌انداز خودم هم یک میلیون و نیم بذارم روش بشه نُه میلیون و نیم، و یدونه گوشی میان‌رده بخرم. بعد از پنج سال و دو ماه گوشیمو عوض کردم. یه سامسونگ مدل A80 خریدم. با خودم میگم ای کاش شغل و درآمد داشتم و میتونستم پس‌انداز کنم و پول بیشتری داشته باشم تا بتونم یه گوشی پرچمدار و پریمیوم بخرم. مادرم هم خیلی تلاش و پافشاری کرد که پدرم حداقل بیست میلیون بهم بده و حتی سر این موضوع دو سه بار دعوا راه افتاد ولی پدرم به هیج عنوان قبول نکرد.من روز یک‌شنبه ۱۱ آبان (1 نوامبر) حدود ۵۵۰ هزار تومن خرج کردم تا یدونه دامنه‌ی اینترنتی با پسوند store برای کسب و کار آینده‌ی خودم ثبت کنم. از ماه‌ها قبل در موردش فکر کرده بودم. دامنه‌های مختلفی در نظرم جذاب شده بود اما آخرش یه دامنه با این پسوند ثبت کردم. از ماه‌ها قبل هم در مورد روز ثبتش فکر کرده بودم و 1 نوامبر رو در نظر داشتم. بخاطر اینکه 1 نوامبر، روزی هست که دامنه‌ی amazon.com ثبت شده بود. من در مورد اخبار مربوط به آمازون تابه‌حال ده‌ها مقاله خوندم و حتی کتاب «فروشگاه همه چیز» -- که داستان موفقیت آمازون و بنیان‌گذارش جف بیزوس، از شروع کار تا سال ۲۰۱۳ (زمان چاپ این کتاب) هست رو شرح میده -- رو خریدم و کامل خوندم.من برای این دامنه، هاست سه ماهه خریدم و هدفم این بود که قسمت وبلاگ این سایت رو همین روزا راه بندازم. میخواستم تو موتورهای جستجو رنک rank بگیرم و این سایت رو به جامعه‌ی وب فارسی معرفی کنم. دوتا قالب وردپرس مجله‌ای و خبری هم برای این کار خریدم. ولی بعداً پی بردم که کار تولید محتوای خبری، حتی اگه صرفاً مقاله‌های سایت‌های خارجی رو بخوام ترجمه کنم، کاریه که انرژی و زمان روزمره زیادی ازم میگیره. بخاطر همین یه مقدار دل‌سرد شدم. بیشتر بخاطر بلاتکلیفیم و کارای مهم‌تری هست که رو سرم ریخته (مطالعه‌ی درس‌های این ترم).ولی این روزا که مدت کمی از راه‌اندازی این سایت گذشته، دارم فکر میکنم اسمی که من به عنوان دامنه سایت انتخاب کردم، هم شدیداً حالت کلی و عمومی داره و هم قابلیت برندینگ ضعیفی داره و نمیشه با استفاده از برندینگ این اسم، یک ارزش یا محصول خلق کرد. از طرف دیگه، با اینکه یک کلمه فارسیه و تلفظش آسونه ولی تایپ کردنش کمی طولانیه و بخاطر داشتن حروف فارسی‌ای که تو انگلیسی به چند شکل میتونه نوشته بشه، مخاطب موقع تایپ کردنش ممکنه اشتباه کنه و خب، چون من محدودیت بودجه‌ی شدیدی دارم، ثبت کردن چنتا دامنه و ریدایرکت کردنشون به سایت اصلی خودم، کار ممکنی نیست.قبلاً تو سایت‌های مختلف مقاله‌های متعددی در مورد نکات مهم راجع به انتخاب نام دامنه خونده بودم. یکی از اونا نوشته بود که شما باید با اسم دامنه‌ای که انتخاب می‌کنید، ازدواج کنید! همون‌طور که تو ازدواج کردن باید در مورد طرف مقابل خیلی تحقیق کنید و تو انتخاب‌تون دقت کنید، اسم دامنه‌ای که برای سایت‌تون انتخاب می‌کنید هم دقیقاً اینطوریه و از ابتدای راه تا آخر کار همراه شماست.برای همین، علاقه‌مو به این اسم دامنه از دست دادم. اما به جای اون، من یه اسم دیگه انتخاب کردم که آزاد و قابل ثبت هست، و به نظرم از اسم فعلی بهتره و در موردش دارم فکر میکنم. اما با خودم عهد بستم که تا زمان مشخص شدن راه و سرنوشتم و دراومدنم از بلاتکلیفی، دیگه هیچ دامنه‌ای ثبت نکنم و پولم رو بیشتر از این هدر ندم .. وقتی با خودم فکر میکنم، می‌بینم تو اون سایت سما، الحق کار درستی کردن در مورد وضعیتم نوشته شده «بلاتکلیف». خب بلاتکلیف‌ام دیگه، نیستم؟؟ خیلی خسته و دل‌زده شدم از این وضعیت.اونایی که از من کم‌سن‌تر بودن و یکی دو سال بعد از من وارد دانشگاه شدن، فارغ‌التحصیل شدن ولی من... دیشب که اینستاگرامو نگاه می‌کردم، دیدم یکی از همکلاسی‌هام رفته آرایشگاه کچل کرده و داره میره سربازی. با خودم گفتم خوش به حالت که از اون دانشگاه خلاص شدی و داری میری یه قدم دیگه واسه پیشرفت کردن تو زندگیت برداری. خوش به حالت که وضعیتت مشخص هست و مثل من با آینده‌ی مبهم روبرو نیستی./ پایان /نوتنوتFri, 20 Nov 2020 14:06:40 +0330https://virgool.ir/@note/24-mehr-1399-jr81ylganspo[ ساعت ۱۳:۰۵ ]اوضاع روحیم به شدت متزلزل و خرابه. سردرگم و مَنگ شدم. نمیدونم تو این شرایط چیکار باید بکنم. خودم رو بدشانس‌ترین آدمِ روی زمین میدونم. الان که مشغول نوشتن این یادداشتم، ترم ۱۱ دانشگاه (دولتی) هستم. کارم به سختی و با مصیبت جلو میره و من دارم بخاطرش زجر می‌کِشم. اومدن کرونا باعث شد من از دانشگاه برگردم خونه و این به نفع من بود. چون بعد از ترم ۱۰ دیگه خوابگاه دولتی بهمون نمیدادن. بعد از ترم ۹ هم امکان گرفتن غذا با نرخ دولتی از سلف رو مسدود کردن.رک و بی‌پرده دارم میگم. من دانشجوی درس‌نخون و تنبل و بی‌حوصله و بی‌انگیزه‌ای بودم و هنوزم هستم. اومدن کرونا که باعث مجازی و غیر حضوری شدن امتحانا شد، بهم کمک کرد که بتونم راحت‌تر درس‌هامو پاس کنم و به فارغ‌التحصیل شدن، یه قدمِ دیگه نزدیک بشم. از این بابت، خیلی از خدا که هوامو داشت ممنونم. مادرم گاهی میگه، خدا رو شکر کن که اومدن کرونا بهت خیلی کمک کرد. هرچه قدر هم از خدا تشکر کنم بازم کمه و خیلی زوده که بفهمم اومدن کرونا، چه شانس و فرصت بزرگی واسه من به وجود آورد.نگاه کردن به پیج آدمای به اصطلاح «لاکچری» تو اینستاگرام، روز به روز باعث بیشتر سرخورده شدن من شد. خودم اینو به خوبی میدونم .. وقتی به پیج‌های مشاور املاکی لاکچری مثل arad_home نگاه میکنم که مدام از ویلاها و خونه‌های بزرگ و مجلل عکس میذارن، افسوس میخورم و از ته دلم آه میکشم. گرچه خودمون تو خونه‌ی ۱۵۵ متری سه خوابه تو محله خوبی زندگی می‌کنیم، اما توی افکارم من به این حد ابداً قانع نیستم و شدیداً معتقد ام لیاقت من و خانوادم خیلی بیشتر از این‌هاست.گاهی با خودم میگم، اومدن کرونا باعث خونه‌نشینی ما شد و این خونه‌نشینی هم شدیداً باعث شد تا روزامون یکنواخت و خسته‌کننده بشه. اخلاق خودم و همه‌ی اعضای خانواده شدیداً خراب شده و مدام باهم دعوا و جرّ و بحث و تنش داریم. با این وجود من خیلی سعی میکنم که باحوصله باشم و خوش‌اخلاق بمونم.اما وقتی بیشتر فکر میکنم، می‌بینم این خونه‌نشینی ما و این زندگی خسته‌کننده ربطی به کرونا نداره. چون قبل از کرونا هم همین طوری بودیم و تو این شهر غریب، نه کسی بود که باهاش ارتباط و رفت و آمد داشته باشیم، نه بخاطر گرون شدن همه چیز رغبت اینو داشتیم که جایی بریم (مثلا مسافرت) و از امکانات تفریحی لذت ببریم.کارمند بودن پدرم، و مقروض شدنش بخاطر وام‌هایی که موقع خریدن خونه‌ی جدید گرفت، باعث شد فشار اقتصادی مضاعفی به ما وارد بشه. هم خونه‌ی شهر مادری رو فروختیم و دیگه اونجا جایی واسه رفتن نداشتیم، هم کلی بخاطر گرفتن چندتا وام بدهکار شدیم.گوشی موبایلی که من ازش استفاده میکنم، یه الجی G3 هست که پنج سال پیش، تو شهریور ۹۴ موقعی که از دانشگاه قبول شدم، با کلی خواهش و اصرار به پدرم خریدم. گرچه من از اون زمان هم دلم میخواست که آیفون داشته باشم، اما ناچاراً گوشی اندرویدی خریدم. در طول این چند سال، من خیلی خوب از گوشیم مراقبت کردم. اما استهلاکش در طول زمان باعث شد باتریش شدیداً ضعیف بشه و خیلی زود خالی بشه. سر این موضوع من سه بار باتریشو عوض کردم اما مشکل حل نشد و میدونم این، بیشتر به خاطر کهنه و مستهلک بودنش هست. از بیشتر از یک سال قبل من همیشه به پدرم خواهش و تمنا کردم که برام گوشی بخره. ببینید یه پسر ۲۲ ساله، چقدر میتونه خودشو به خاطر یه نیاز معمولی این قدر کوچیک کنه... اما پدرم همیشه خواهشم رو رد کرد و این کار رو به آینده موکول کرد. تا اینکه از فروردین ۹۹ به این طرف، قیمت گوشی جهش زیادی کرد و خریدش سخت‌تر شد. الان هم که مهر ماه رسید، بخاطر آموزش مجازی مدرسه‌ها و دانشگاها، تقاضا تو بازار بیشتر شد و دلار ۳۲ هزار تومنی از یه طرف، محدودیت واردات بخاطر کرونا هم از طرف دیگه باعث شد باز هم قیمت گوشی بیشتر بشه.دیشب که اپل گوشی آیفون 12 رو رونمایی کرد، واسه چند دیقه وارد سایت خود اپل شدم و رویداد رو لایو نگاه میکردم. دوباره همون حس حسرت و افسوس خوردن همیشگیِ داشتن آیفون در من زنده شد و از ته دلم آه کشیدم. خیلی ناراحت شدم از اینکه دیگه حتی نمیتونم یه گوشی اندرویدی خوب بخرم، چه برسه به اینکه بخوام اپل داشته باشم. من دیگه به کل خریدن گوشی رو میخوام فراموش کنم و بفرستم تو بایگانی آرزوهام، شاید تو آینده تونستم عملیش کنم. من انقدر اپل رو دوست دارم که موقع استوری گذاشتن تو اینستا، استوری‌هامو با فتوشاپ درست میکنم که بتونم از فونت و ایموجی‌های آیفون استفاده کنم. ولی دیگه اصلاح کردن کیفیت پست‌ها و استوری‌هایی که با گوشی اندرویدی تو اینستاگرام گذاشته میشه، از توانایی من خارج هست و تو این مورد کاری ازم برنمیاد.به خاطر همین کمبودهای مالی هست که شدیداً اشتیاق اینو دارم که یک کسب‌ و کار رو شروع کنم تا بتونم درآمدی داشته باشم. البته قبل از داشتن درآمد، علاقه و اشتیاقم برام اهمیت بیشتری داره. من دوس ندارم صرفاً واسه پول درآوردن کار کنم .. من آهسته آهسته دیگه دارم ۲۲ سالگی رو تموم میکنم و ۲۷ ام ماه آینده (آبان) میشم ۲۳ ساله. گاهی فکر میکنم من که هنوز ۲۲ سالمه، چرا این قدر عجله دارم که شغل و درآمد داشته باشم؟ خیلیا هستن حدوداً ۳۰ سالشونه ولی هنوز بیکارن. ولی خب خیلیام هستن که از نوجوانی کار کردن و درآمد داشتن.با وجود این اشتیاق و عجله‌ی من، خانوادم با من کمترین همراهی و همدلی‌ای ندارن و تمام ایده‌ها و افکار من رو مادر و پدرم به نحوی سرکوب میکنن. قبلاً در مورد این دیدگاه و رفتارای والدینم، تو پست‌های قبلی توضیح داده بودم. هر دوتاشون این موضوع رو به آینده‌ی نامعلوم! بعد از تموم کردن دانشگاه و مشخص شدن وضعیت سربازی (شاید بتونم معافیت بگیرم) موکول کردن. البته منم الان ازشون انتظار زیادی ندارم، ولی خب حداقل دوس دارم برای من بستر رو مهیا کنن و در مورد افکار و ایده‌هام باهام جدی صحبت کنن، نه اینکه باهام طوری رفتار کنن که انگار یه بچه‌ی پنج ساله داره از خیال‌پردازی‌های کودکانه‌ی خودش به بزرگترها تعریف میکنه./ پایان /نوتنوتThu, 15 Oct 2020 14:06:08 +0330https://virgool.ir/@note/جمعه-۱۸-مهر-۱۳۹۹-du81oowhnpjr[ ساعت ۱۰:۵۷ ]من همیشه برای پدرم آدم کم ارزش و بی‌اهمیتی بودم و هستم. هیچ وقت بهم افتخار نمیکنه. هیچ وقت بهم اجازه نمیده مستقل باشم و مستقل تصمیم بگیرم. به هیچ عنوان منو آدم قابل اعتمادی نمیدونه. همیشه فکر میکنه که من یه بچه‌ی کم عقل هستم. فکر میکنه من تو تمام موقعیت‌ها بر اساس احساس و هوای نفس تصمیم می‌گیرم، نه بر اساس عقل و منطق و استدلال مناسب.از دید پدرم، من آدمی هستم که فقط منابع با ارزشی مثل پول، زمان و فرصت‌های مناسب رو تلف میکنم. با وجود اینکه من در شُرُف ۲۳ سالگی هستم، اما هنوز که هنوزه پدرم فکر میکنه من به بلوغ عقلی نرسیدم. اون به هیچ عنوان روی من حساب باز نمیکنه، چون عقل من رو نارَس و اندیشه‌ها و افکارم رو سطحی و بی‌منطق میدونه.سال‌هاست که پدرم در تمام مسائل با من چنین رفتاری داره. دلیل اصلیش رو واقعاً نمیدونم. مادرم میگه از دید پدرت نه تنها تو، بلکه من هم آدم بی‌عقل و منطقی هستم. بخاطر همینه که تو خیلی از تصمیم‌گیری‌هاش، با من هیچ مشورتی نمیکنه و منو در جریان کارهاش نمیذاره. این فقط تو نیستی که چنین رفتاری از پدرت می‌بینی، با منم این مدلی رفتار میکنه.رفتار پدرم با بچه‌های فامیل (خواهرها و برادرای خودش، نه فامیل‌های مادرم) در مقایسه با رفتاری که با من داره، طوری هست که انگار همیشه اونا نسبت به من اولویت دارن. برای پدرم، ارزش اونا از من بیشتره و بنابراین، همه‌ی تلاشش رو میکنه تا اونها در مراحل و کارهای مختلفی که دارن، موفق بشن.یکی از توجیح‌های واقعاً مسخره و ناراحت‌ کننده‌ای که همیشه پدرم واسه این کاراش بیان میکنه، این هست که تو دوران بچگی خودش، خواهرها و برادراش خیلی بهش لطف و محبت کردن و حالا با این کاراش داره لطف اونا رو جبران میکنه. این مسئله باعث دعواهای شدیدی بین مادر و پدرم تو سال‌های گذشته تا به امروز شده.یکی از همین مدل رفتارهای زشت و ناراحت کننده‌ای که همین اواخر پدرم با من داشت رو تعریف میکنم .. من به احتمال بسیار قوی، میخوام تو آینده یک فروشگاه اینترنتی راه‌اندازی کنم و به این موضوع به عنوان شغلی اصلی (نه شغل دوم) که میتونه بسیار پر درآمد باشه نگاه میکنم. خب، اکثر مشاغل، مخصوصاً اگه بخوای یه مغازه باز کنی، نیاز به سرمایه اولیه دارن.من برای فروشگاه اینترنتی، یدونه نام دامنه‌ی خیلی خوب در نظر دارم. منتها این نام دامنه قبلاً توسط یه شخص غیر ایرانی ثبت شده و به عنوان دامنه پریمیوم واسه فروش گذاشته شده. قیمتش هم خیلی زیاد نیس اما خب، بخاطر سقوط ارزش پول ما، قیمتش به تومن یه مقدار زیاد میشه.من تو ذهنم پیش‌بینی میکنم که به احتمال بسیار زیاد، قیمت ارزهای خارجی از اینی که امروز هست هم خیلی بیشتر خواهد شد (الان دلار سی هزار تومن هست)، بنابراین اگه هرچه سریع‌تر این دامنه رو نخرم، بعداً (ماه‌های آینده یا سال دیگه) به احتمال خیلی قوی، باید مبلغ بیشتری رو پرداخت کنم که کار سخت تری هست.وقتی من میخواستم با پدرم در مورد این موضوع صحبت کنم و ازش بخوام که پول در اختیار من بذاره تا این کارو انجام بدم، با وجود اینکه قبلاً گفته بود در مورد این مسائل به تمسخرهای مادرم اعتنا نکنم و لفظی هم بهم یادآوری کرد که ازم حمایت میکنه، اما پدرم حرفای منو بی‌ارزش و تلف کردن سرمایه تلقی کرد. اون بهم گفت «من الان فقط به دانشگاهت فکر میکنم». معنی حرفش این بود که من الان هیچ کمکی بهت نمیکنم و منتظرم دانشگاهت تموم بشه تا بعدش ببینم چی میشه.من با شنیدن این حرف از پدرم بسیار عصبانی و دلخور شدم. اما عصبانیت خودمو با با رفتارای خشن و تندخویی کردن نشون ندادم. من همیشه در مقابل والدینم خیلی آروم هستم و از رفتارای پر تنش دوری میکنم. با خودم گفتم اینم مثل یکی از رفتارای بابام هست که قبلاً باهام داشت. اصلاً قبل از اینکه برم باهاش در مورد این موضوع صحبت کنم، حدس میزدم چنین رفتاری باهام داشته باشه. بنابراین با اینکه بهم برخورد ولی شوکه نشدم.پدرم چون کارمند هست، در مورد خیلی از مسائل اقتصادی همون نگرشی رو داره که اکثر کارمندها دارن. اکثراً پیش‌بینی‌هاش در مورد مسائل اقتصادی و آنچه که در آینده اتفاق خواهد افتاد درست از آب درنمیاد و بخاطر همین، نسبت به گذشته دیگه کمتر در مورد این مسائل اظهار نظر میکنه. اما من میدونم که توی ذهنش همچنان با همون دید کاملاً اشتباهِ کارمندی به قضایا نگاه میکنه. دیدی که شخص رو تا آخر عمر با درآمد پایین و فقیر نگه میداره.تو این یکی دو سال گذشته، چندین بار پیش اومده که پدرم بهم گفته تو آزمون استخدامی شرکت کن و این موضوع باعث جرّ و بحث بین ما شده. بارها بهش تأکید کردم که من نمیخوام استخدام بشم. بهش میگم تو خودت الان کارمند هستی و این همه سال دوندگی کردی. ببین الان حقوقت چقدره؟ سطح زندگی‌مون یه زندگی متوسط هست. تازه دور خیلی از خواسته‌ها و آرزوهای مادی‌مون خط کشیدیم و بی‌خیالش شدیم. تو چرا میخوای منو بکشونی سمت کارمندی؟؟ تو اگه عقل داشتی و وضعیت زندگی‌مونو نگاه میکردی، حتی اگه من خودم میخواستم استخدام بشم، تو باید جلومو می‌گرفتی.حالا من وقتی به آینده نگاه میکنم، واقعاً سوال‌ها و ابهام‌های زیادی برام مطرح میشه. آرزویی که من دارم، آرزوی غیر قابل عملی شدن نیس، فقط نیاز به ریختن برنامه و پلان مناسب داره. نیاز به حمایت و هم‌فکری داره. نیاز به این داره که یه بزرگتر منو راهنمایی کنه. همین، نه بیشتر!با وجود این رفتارای پدرم، من واقعاً دچار سردرگمی هستم. نمیدونم باید از کدوم استراتژی برای رسیدن به هدفم استفاده کنم. ازش بیشتر خواهش و اصرار کنم تا باهام همراه بشه و حمایتم کنه؟ یا از قوّه قهریه و جبر استفاده کنم؟من برعکس خواهرم که همیشه از قهر و دعوا واسه رسیدن به خواسته‌هاش استفاده کرده، همیشه از بچگی با پدرم رفتار معمولی بوده و ازش حرف شنوی داشتم. حالا نمیدونم از کدوم راه برم. واقعاً دچار سردرگمی شدم. فکر میکنم باید در مورد راه‌های جلب رضایت و موافقت والدین توی اینترنت مطالعه کنم، شاید چیزی یاد گرفتم که به دردم خورد و تو رسیدن به هدفم کمکی کرد. مشکل اصلی من اینه که پدر مادر من درک درست و روشنی از حرف‌ها و افکار و ایده‌های من ندارن. و فکر میکنم که دلیل اصلی این مسئله هم بخاطر دوتا چیزه:اول اینکه طرز فکر و نگرش‌شون قدیمی و کهنه‌شده‌ست،دوم اینکه با دید کاملاً اشتباه کارمندی به همه چیز نگاه میکنن.طرز فکری که به تو میگه همیشه به حقوق ثابتی که سر ماه میگیری بسنده کن و قانع باش، به هیچ عنوان کوچک‌ترین ریسکی نکن و روی هیچ چیزی سرمایه‌گذاری نکن، دور آرزوها و اَمیالِت خط بکش. اون خونه‌ها و ماشینا و وسایل گرون قیمت، مال آدمایی هست که از راه درست پول درنمیارن وگرنه با پولی که براش زحمت کشیده شده، اینجور چیزا نمیخرن. پول چرک کف دسته. همیشه تو زندگی تا آخر عمر قناعت داشته باش و هرگز ولخرجی نکن. واسه پول درآوردن باید عرق بریزی و خودتو به آب و آتیش بزنی (طرز فکری که کاملاً منسوخ شده ولی هنوز که هنوزه، تو جامعه‌ی ایران خیلیا این دیدگاهو دارن.)من به یک نتیجه‌گیری خیلی جالب رسیدم. کسی که کارمند هست، روی فرزند خودش هم تأثیری میذاره که از دوران بچگی تا بزرگ شدن، با همون دید کارمندی به همه اتفاقا نگاه میکنه. وقتی که به گذشته‌ی خودم نگاه میکنم، مخصوصاً سال‌های نوجوانی دبیرستان و دانشگاه، می‌بینم که این مسئله در مورد خود من کاملاً صادق هست.من از این وبلاگ واسه نوشتن افکارم استفاده میکنم. با اینکه تو ذهنم خیلی برنامه‌ها برای آینده‌ی خودم می‌چینم، اما انگیزه در من مُرده. روحیه‌مو به کلّی از دست دادم. شرایط اقتصادی اسف‌بار کنونی از یه طرف، رفتارهای ناامید کننده‌ی والدینم از طرف دیگه باعث میشه روز به روز انگیزه‌هام بیشتر و بیشتر رو به نابودی برن. خیلی از افراد امروزی با والدین‌شون دچار تضادها و اختلاف‌های بنیادی تو مدل فکری و نگاه کردن به اتفاقات مختلف هستن. ولی اختلاف من با پدر مادرم سر مسائلی هست که به نظرم کمتر کسی با والدینش سر این جور مسائل به مشکل بخوره. نتیجه‌ی این اختلافات و تنش‌ها فقط یه چیز هست. نه فرزند اون کسی میشه که پدر مادر دوس دارن فرزندشون اون طوری بشه، و نه فرزند کمک و حمایتی رو که باید داشته باشه، از جانب پدر مادرش دریافت میکنه و نمیتونه اون طور که باید، به هدف گذاری‎‌هایی که برای آینده‌ی خودش مشخص کرده برسه./ پایان /نوتنوتFri, 09 Oct 2020 13:59:45 +0330https://virgool.ir/@note/پنجشنبه-۱۷-مهر-۱۳۹۹-ptqthfkglxri[ ساعت ۱۵:۳۳ ]چند وقتی بود که دیگه اینجا چیزی نمی‌نوشتم. سرگرم درست کردن وبسایت شخصی خودم بودم. این روزا دارم سعی میکنم نرم‌افزار مایکروسافت اکسل رو خوب یاد بگیرم. دلیل خاصی هم نداره. فقط میگم ممکنه تو آینده به دردم بخوره.چند وقتیه که محیط خانواده‌مون ملتهب هست. پدر مادرم باهم اختلاف دارن. پدرم با خواهرم هم اختلاف داره. تقریبا هر چند رو یه بار تو خانواده‌مون سر مسائل مختلفی دعوا پیش میاد. هرچه قدر هم تلاش میکنم این تنش‌ها کم بشه، بی‌نتیجه هست.باید کم کم شروع کنم درس‌های این ترم رو بخونم که نَمونه روی هم و تلنبار بشه.چند وقت پیش پدرم گفت تو که این روزا تو خونه هستی و این ترم مجازیه. بیا برات یه کار پیدا کنم، هم وقتت پر بشه و حوصلت از خونه موندن سر نره، هم برو یه چیزی یاد بگیر شاید تو آینده به دردت خورد. منم قبول کردم.حالا من با خودم فکر میکردم مثلاً چه شغلی میخواد برای من پیدا کنه .. چند روز گذشت. یه روز اومد گفت با یکی از همکارا صحبت کردم شرکت فروش و نصب آسانسور داره، گفته که دانیال بیاد اینجا واسه کار، حقوق هم بهش میدیم.من موندم تو دوراهی. آخه من هیچ آشنایی قبلی با سیستم آسانسور نداشتم. رشته دانشگاهیم هم اصلا باهاش مرتبط نبود. علاقه‌ای هم به این کار نداشتم. چیکار باید میکردم؟ در نهایت بعد از دو سه روز گفتم باشه، عیبی نداره. از وقتم برای یاد گرفتن یه سری چیزا و آشنا شدن با بازار استفاده میکنم. هم اینکه با حقوقش یه مقدار پول بیشتر پس‌انداز میکنم واسه کسب و کار آینده خودم. بابام گفتش که باهم میریم شرکت اونا و میشینیم صحبت میکنیم ببینیم چی میشه.یکی دو روز بعد، بابام از اداره اومد و گفت اون شخص تو همین یکی دو روز پیش زنش کرونا گرفته. بخاطر همین اتفاق، رفتن‌مون به اونجا رو حدود دو هفته عقب انداختیم. تا اینکه پری‌روز عصر رفتیم اونجا. چنتا نکته رو در مورد این موضوع میگم.اول اینکه بابام هی میگفت شرکت شرکت، من فکر میکردم شرکت‌شون یه دفتر هست که تو یکی از طبقه‌های یه ساختمون قرار داره. وقتی رفتیم اونجا، دیدم فکر من اشتباه بود و یه مغازه کوچیک و معمولی تو خیابون بود، نه چیزی که من تصور میکردم.دوم اینکه وقتی رفتیم اونجا و با اون شخص نشستیم صحبت کردیم، قرار بر این شد که فردای اون روز، صبح ساعت نُه من برم اونجا و با یکی دو نفر از آدمای اون شرکت که نصّاب آسانسور بودن، بریم سر یه ساختمون نیمه کاره که میخواستن آسانسورش رو نصب کنن. هدف از این کار این بود که من با ساختار و اصطلاحات فنی آسانسور آشنا بشم. یکی دو هفته با این روال ادامه بدم، و بعد یکی دوهفته هم وارد بحث فروش و بازاریابی بشم. در نهایت رایزنی کنیم و تصمیم بگیرم روی کدوم موضوع تمرکز کنم.اون شب نزدیک یک ساعت اونجا بودیم و قرار شد وقتی من فردا صبح واسه شروع کار میرم اونجا، با خودم لباس مخصوص کار که احتمالا کثیف یا پاره خواهد شد، بردارم.وقتی برگشتیم خونه، مادرم چنتا سوال در مورد صحبت‌هایی که داشتیم پرسید و من صادقانه بهش جواب دادم. وقتی مادرم حرفای منو شنید، خیلی ناراحت و پَکَر شد. گفت من راضی نیستم و اجازه نمیدم بری سر ساختمون نیمه کاره و زیر دست اونایی که نصّاب آسانسور هستن باشی تا چیزی یاد بگیری. اونا خودشون کارگر هستن و پدرشون درمیاد. حالا تو میخوای بری زیر دست اونا کار کنی؟ اگه میخوای در مورد آسانسور یاد بگیری، کلاس تخصصیش هست که آخرش امتحان میگیرن و مدرک رسمی میدن. میتونی بری کلاسش. نه اینکه بری زیر دست کسایی که خودشون کارگری میکنن کار کنی. چند هفته دیگه هوا خیلی سرد شد و زمستون اومد، میخوای چیکار کنی؟بعد مادرم اضافه کرد که پدرت واسه بچه‌های خواهرها و برادرهاش کار خوب ردیف کرده، اون وقت واسه تو همچین کاری پیدا میکنه؟ پدرت وقتی می‌دید پسر خواهرش به همراه پدرش که شغلش بنّایی بود کار میکرد، بهش میگفت تا کِی میخوای کارگری کنی؟ بعد از یه مدت هم براش یه شغل خوب دست و پا کرد.وقتی به حرفای مادرم فکر کردم، دیدم راست میگه. چنین شغلی نه در شأن من هست، نه بهش علاقه‌ای دارم. و اینکه من الان بیست و دو سالمه و دانشجو هستم. خیلی از پسرا سن‌شون از من بیشتره، مثلاً طرف بیست و هشت سالشه و داره دکترا میخونه، هنوز هیچ شغلی نداره و از جیب باباش میخوره.اون شب، مادرم با پدرم سر این موضوع جرّ و بحث کرد. گفت واسه بچه‌های خواهرها و برادرهات شغل مناسب پیدا کردی، اون وقت واسه پسر خودت همچین شغلی که خر حمّالی هست پیدا میکنی؟ بابام هم میگفت همین قدر ازم برمیاد. مادرم بهم گفت مثل کف دستم میدونستم اون زمان (چند سال پیش) که بابات این کارو واسه بچه‌های فامیل‌هاش انجام داد، وقتی زمانش رسید و نوبت تو شد، میگه کاری ازم برنمیاد.مادرم میگفت راضی هستم برات یه مغازه باز کنم بشینی اونجا، ولی اجازه نمیدم بری کارگری و خر حمّالی.من از اینکه شاهد این اتفاقا و حرف‌ها بودم، خیلی ناراحت و دپرس شده بودم. اون شب مادرم هم خیلی ناراحت بود و میگفت قربونت بشم الهی. غصه نخور پسرم. نگران آینده نباش./ پایان /نوتنوتThu, 08 Oct 2020 18:12:02 +0330https://virgool.ir/@note/نیو-پُست-oogbxf2xobly[ ساعت ۱۲:۲۳ ]یه هفته‌ای میشه که امتحانای این ترم که مجازی بودن، تموم شد. دارم با خودم فکر میکنم تابستون چقدر زود گذشت. باورم نمیشه دو ماه از تابستون همین جوری گذشت و خیلی کار آنچنانی در جهت اهدافم نتونستم بردارم، جز پاس کردن درسای این ترم.به هر حال هرچی بود، بخیر گذشت و تموم شد و من واقعاً از خدا ممنونم که کمکم کرد و تنهام نذاشت. از فروردین که گفتن این ترم بصورت مجازی ادامه پیدا میکنه، واقعاً گیج و سردرگم بودم که بالاخره چه اتفاقی خواهد افتاد.این روزا همچنان به خوندن یکی از بهترین کتاب‌هایی که تا حالا دیدم دارم ادامه میدم. این کتاب چراغ راه آینده‌ی منه و با خودم قرار گذاشتم وقتی تمومش کردم، دوباره از اول بخونمش. نه فقط یه بار دیگه بلکه چندین بار. انقدر که به نوعی حفظ بشم که چه ماجراهایی داخل کتاب اتفاق افتاده.دلم میخواد مسافرت برم ولی هم بخاطر هزینه‌ها و هم از ترس از کرونا نمیتونم. دیگه به خونه‌نشینی و زندگی یکنواخت عادت کردم. شاید بشه گفت سِر شدم. ولی همین بیماری باعث شد که من یه گام بزرگ دیگه به هدف‌هام نزدیک بشم که بخاطرش از خدا ممنونم.این روزا که دیگه از درس و امتحان فراغت پیدا کردم، خیلی بیشتر در مورد آینده مشغول فکر کردنم. هرچه‌قدر که زمان بیشتر میگذره، هرچه قدر که روزها و هفته‌ها میان و میرن، ابعاد عمیق‌تر و جدیدتری از آینده رو واکاوی میکنم. به این فکر میکنم که مثلاً من تو فلان مرحله چیکار خواهم کرد. در مقابل فلان مشکل احتمالی چه راه حلی رو خواهم داشت.ولی با این همه، دونستن این نکته خیلی مهمه که ایده‌ها، همون اول کار کامل و بدون نقص و ایراد نیستن. وقتی که وارد عملی کردن اون ایده میشی و هرچه قدر که میری جلو، به مرور زمان اون ایده کامل و کامل‌تر میشه.همیشه واسه شروع کردن خیلی از کارها، میتونم بهانه‌های متعدد بیارم. فلان چیز کمه، یا فلان چیز وجود نداره، یا فلان شرایط محیّا نیست و انواع بهانه‌های جور واجورِ دیگه. به نظر من، جرئت عملی کردن یک ایده و شروع کار، از خود اون کار سخت‌تر هست.ولی یه چیزی که مهمه، اینه که تو مسیری که از روی اشتیاق و ایمان انتخاب کردی و داری میری جلو، نباید به حرف آدمای بدبین و کوته‌فکر اهمیت بدی و ارزش قائل باشی. فقط باید روی رشد کردن و سروسامان دادن کارها تمرکز کنی. درسته که این یه جور هرج و مرج هست، ولی تو چاره‌ی دیگه‌ای غیر از این نداری. یا واقعاً باید با سرعت بالا رشد کنی، و یا اینکه تنزّل پیدا کنی و در نهایت شکست بخوری. حالت دوم، خوشایند هیچ کس نیست. بنابراین، راه گریزی از رشد پرسرعت وجود نداره.آدمای بدبین و منفی‌باف فقط میگن که تو نمیتونی. تو توانایی‌شو نداری. شرایط و امکانات لازم رو نداری. اگه به این حرفا اهمیت بدی، رفته رفته حسّ ترس بر تو غلبه میکنه. و ترس برادر شکست و عدم موفقیته.این روزا که تو خونه هستم و دستم بسته هست و نمیتونم کاری انجام بدم، میشینم رو زمین، میشینم رو تخت خوابم و ساعت‌ها با خیره شدن به این‌ور اون‌ور، غرق تو افکارم میشم. بیکاری درد بزرگ و عمیقیه. مخصوصاً برای یک مرد. بیکاری روح یک مرد رو با چنگال‌هاش می‌خراشه. بیکاری مثل خوره، روح یک مرد رو از داخل میخوره و می‌پوسونه.من فقط و فقط بخاطر این دستم بسته‌ست که آزادی عمل و تصمیم ازم گرفته شده. اونم بخاطر دانشگاه. ولی میگم چاره چیه؟ حداقل تو این اوقات فراغتی که خرده ریزه و پراکنده نصیبم میشه، واسه بالا بردن سطح آگاهی‌ها و مهارت‌هام در مورد موضوعاتی که علاقه دارم تلاش کنم. اینطوری وقتمم چندان به بطالت نمیگذره و یک حداقل استفاده‌ای میکنم ازش.اون چیزی که من از زندگی درس گرفتم، اینه که دنیا بی‌رحمه. زندگی با ما شوخی نداره. خیلی جدی‌تر از اون چیزی هست که ما تصورش میکنیم. خیلی از آدمای اطراف ما که باهامون دوست یا فامیل ان، رحم و محبت چندانی ندارن. اکثر آدما به ما، به چشم فرصت‌ها نگاه میکنن. قدیما این واقعیت کمرنگ بود اما جامعه مدرن امروزی این خصلت رو بین آدما تقویت کرده.تو فضای کسب‌وکار و بازار هم اینجوریه. اگر نوآور نباشی، اگر با فضای متغیر امروزی خودت رو هماهنگ نکنی، اگر به نیاز و تمایل مشتری‌ها توجه نکنی، اگر به یکه‌تازی و بی‌رقیب بودنت مغرور بشی، حتی اگه یک کسب‌وکار و برند بین‌المللی باشی، تو به‌زودی شکست خواهی خورد. حتی اگه تمام آنالیز‌ها و تحلیل‌های کارشناسانه، احتمال شکست رو به کمترین میزان ممکن هم پیش‌بینی نکنن. زندگی و جامعه با کسی شوخی نداره. مردم در حالت عادی، به تو چیزی بدهکار نیستن که مثل پروانه دور سرت بگردن و قربون صدقه‌‌ی تو برن.و در آخر گفتن این نکته ضروریه که معنای زندگی به همین مشکلات و فراز و نشیب‌هاست. همه‌ی آدما تو زندگی مشکل‌ها و معضل‌های خودشونو دارن. حتی پادشاهان که ثروت و قدرت رو تمام و کمال در اختیار دارن، اون‌ها هم تو زندگی مشکلات خودشون رو دارن.مردمی که تو کشورهای مدرن و پیشرفته مثل آمریکا یا اروپا زندگی میکنن، دقیقا مثل مردم ایران که غرق در مشکلات ان، اونا هم یه سری مشکلات متفاوت و مخصوص به خودشونو دارن.درسته که آدم بعضی وقتا از زمین و زمان و شانس خودش گلایه میکنه و همه رو فحش میده، ولی در نهایت که این کارها چیزی رو عوض نمیکنه. هرچقدر از مشکلات زندگی فرار کنی و سعی کنی فراموششون کنی، اونا سر جای خودشون ثابت باقی می‌مونن. ترسیدن و فرار کردن از رویارویی با مشکلات، هیچ چیزی رو عوض نمیکنه. گرچه تو مسیر گام برداشتن برای حل مشکل، دچار سختی و اذیت‌های متعدد میشی، ولی اون شیرینی آخر کار که به نتیجه‌ی مناسب و دلخواه تو میرسه، اون خیلی دلچسبه./ پایان /نوتنوتSun, 23 Aug 2020 13:27:58 +0430https://virgool.ir/@note/نیو-پست-zkcpro0ulyeb[ ساعت ۱۳:۲۳ ]امروز دوشنبه بیستم مرداد ۱۳۹۹ هست. فردا سه‌شنبه بیست و یکم ساعت دو بعد از ظهر، امتحان مجازی دارم و اصلا حال و حوصله درس خوندن ندارم. این روزا شدیداً دپرس هستم و احوالات خوشی ندارم. از طرف دیگه شور و شوق عجیبی نسبت به آینده دارم. خیلی دوس دارم روزها و هفته‌ها و ماه‌ها هرچه سریع‌تر بیاد و سپری بشه تا من قدم به قدم به چیزهایی که تو ذهنمه نزدیک‌تر بشم. واقعا به زور جلوی خودم رو گرفتم. زیاد تمایل ندارم افکارم رو با اطرافیان یعنی اعضای خانواده در میان بذارم. راستش والدینم درک روشن و واضحی از حرفایی که میزنم ندارن و منظور منو هی اشتباه متوجه میشن. منم خسته شدم از اینکه همش بهشون توضیح بدم و سعی کنم توجیه‌شون بکنم.شخصیت معروف مورد علاقم هم قبل از اینکه معروف و ثروتمند بشه، تو ماه های قبل از شروع کار اصلیش، شور و اشتیاق زیادی نسبت به آینده داشت.این اواخر، مادرم همش منو مسخره و تحقیر میکنه و میدونم این کارش بخاطر دوست داشتن من نیست، بلکه بخاطر ترس از اینه که من میخوام تو یه مسیر سخت قدم بردارم. اون میترسه و طاقت نداره از اینکه ببینه فرزندش تو راه هدفی که داره، احتمالاً دچار شکست بشه و بخاطر همین، سعی داره با این ترفند منو منصرف کنه. دقیقا مثل این می‌مونه که به بچه کوچولو میگی به فلان چیز دست نزن اَخههه، اونم حرفتو قبول میکنه و بهش دست نمیزنه.ولی من میخوام به اون چیز اَخههه دست بزنم. من نسبت به آینده اعتقاد محکم و قوی دارم. هیچکس تو این راه نمیتونه جلو منو بگیره و منو منصرف کنه. چون اگه بهش دست نزنم، وضعیت زندگیم به همین شکلی که هست، باقی می‌مونه و یقیناً مطمعنم اگه امتحانش نکنم، تو سال‌های آینده یا حتی چند ده سال بعد، تو ایّام پیری و ناتوانی، حسرت اینو میخورم که چرا اون روزا شانس خودمو امتحان نکردم...این پست رو نمیخوام زیاد طولانی بنویسم. صرفاً خواستم در حد یه یادداشت منتشر کنم و بعد از مدت‌ها یه حاضری بزنم. من اینجا هستم، هر روز چندین بار آنلاین میشم، گهگاهی به ویرگول میام و به نوشته‌های وبلاگ‌ها نگاه میندازم. اینستاگرام، واتساپ، توییتر، تلگرامو کوتاه چک میکنم. گاهی وقتا وبگردی میکنم و تو سایت‌ها در مورد موضوعات مورد علاقم مطلب و مقاله میخونم. خلاصه روزها و ساعت‌های خودمو یه جوری میگذرونم و سعی میکنم کم و بیش استفاده بهینه داشته باشم.فقط باید صبر کنم تا زمان بگذره و متاسفانه زمان رو نه میشه به عقب برگردوند، نه میشه کاری کرد که سریع‌تر بگذره و آینده زودتر سر برسه. چاره‌ای نیست .. تا بعد، خدانگهدار./ پایان /نوتنوتMon, 10 Aug 2020 14:59:19 +0430https://virgool.ir/@note/نیو-پُست-ajxcotpwzuig[ ساعت ۱۷:۵۴ ]بالاخره برای اولین بار در مورد ایده‌ی کسب و کاری خودم با یه نفر صحبت کردم.این شخص نه جزو افراد خانوادم هست نه جزو دوستان دانشگاهی؛ بلکه یه دختر خانوم اهل اردبیل هست که تو ارومیه، مشغول تحصیله. باهاش تو اینستاگرام آشنا شدم.بعد از کمی آشنایی، بهش در مورد ایده‌ی کسب و کاری که به ذهنم اومده توضیح دادم و گفتم که درگیر انتخاب اسم برند شدم و در نهایت به اسم «؟» رسیدم. بهش گفتم که راستش من عاشق این اسم نبودم و از سر ناچاری و اینکه واقعاً هیچ اسم بهتری به ذهنم نرسید که دامنه‌ی اون آزاد و قابل ثبت باشه، مجبور شدم انتخابش کنم.تو کسب و کار اینترنتی، همه‌ی افراد در نهایت شما رو با اسم برندتون میشناسن. اسم برند چیزیه که تو هر جایی که شما اونجا حضور ندارین، افراد تو اونجا از این اسم برای صحبت در مورد شما استفاده میکنن.ولی باید اینو دونست که اسم برند، در نهایت فقط یدونه اسمه، نه بیشتر. کیفیت خدماتی که شما به مشتری ارائه میدین، به عنوان آبرو و اعتبار برند شماست و یکی از عوامل اصلی موفقیت کسب و کار شماست .. داشتن صرفاً یک اسم کوتاه، رُند، با معنی و به یاد موندنی، به هیچ وجه به معنی تضمین کننده‌ قطعی موفقیت کسب و کار نمیتونه باشه؛ بلکه یک عامل مکمل هست. با این وجود، اسم برند خیلی با ارزشه و حتی میشه گفت یه چیز حیاتی برای کسب و کار هست.من این روزا شدیداً درگیر چالش انتخاب اسم بودم. در نهایت موفق شدم یک دامنه خوب انتخاب و ثبت کنم.و خب البته این روزا شاهد هستیم اسم های عجیب غریب و من درآوردیِ زیادی واسه کسب و کارهای اینترنتی استفاده میشه. اینکه این اسم های من درآوردی تا چه حد جذاب به نظر بیاد، بر عهده‌ی موسسان اون کسب و کار هست که این اسم رو توی ذهن کاربران حکاکی کنن.هر چقدر اسم من درآوردی تر، حکاکی کردنش توی ذهن مخاطبان و کاربران سخت ترتأثیری که اسم خوب داره اینه که راحت تو ذهن مخاطب باقی می‌مونه و شخص برای یادآوری و حتی تلفظ کردن اون اسم، به خودش فشار نمیاره و اون کلمه براش یک کلمه‌ی روان هست.برای اینکه بشه یک اسم با این خصوصیت انتخاب کرد، باید چک لیستی از یک تعداد ویژگی‌ها رو یادداشت کرد و هر اسمی که به ذهن‌مون میاد، باید با از نظر تک تک آیتم های اون چک لیست بررسی بشه و ببینیم اون ویژگی‌ها رو داره یا نه. و در نهایت باید بررسی کنیم که نام دامنه‌ی با این اسم آزاد هست یا نه؟معمولاً برای اسم های خوب که حداکثر این ویژگی‌ها رو دارن، خیلی کم پیش میاد که دامنه‌ های با این اسم قابل ثبت باشن، مخصوصا با پسوند com .. مگر اینکه مثل حالتی که گفتم، یک اسم من درآوردی و عجیب غریب باشه که به ذهن کمتر کسی خطور کرده باشه.امروز داشتم تو سایت زومیت مطلبی در مورد فروشگاه های اینترنتی میخوندم. من هدفم از خوندن این متن‌ها، بیشتر از خود متن، خوندن کامنت هایی هست که زیر این متن‌ها نوشته میشه. میخوام با جزئیات بالا بدونم واکنش و فیدبک مردم به عملکرد فروشگاه های اینترنتی چطوریه .. تقریباً عده‌ی زیادی از مردم از بیشتر فروشگاه های اینترنتی ناراضی و شاکی هستن.به نظر من، موضوع فروشگاه اینترنتی و فروشندگی اجناس از طریق اینترنت، در ایران درست رشد نکرده و شبیه یک نوزاد ناقص الخلقه هست. متأسفانه همین عملکرد بدِ فروشگاه های اینترنتیِ کنونی، باعث ایجاد ذهنیت بد و منفی در مردم میشه و مردم رو از خرید اینترنتی ناامید و زده میکنه. اکثر فروشگاه های اینترنتی کنونی، به نوعی تبدیل شدند به بنگاه های دزدی و سودجویی از مردم. باید نهادی وجود داشته باشه که بطور مؤثر روی فروشگاه های اینترنتی، بدون پارتی و رشوه گیری نظارت کنه و جلوی این روالی که چند سالی هست تقریباً اکثر این فروشگاه‌ها در پیش گرفتن رو متوقف کنه.یا اینکه یک برند و فروشگاه اینترنتی جدیدی شکل بگیره که با در پیش گرفتن سیاست های عادلانه و تمرکز وسواسانه روی مشتری، اقبال جامعه رو به سمت خودش برگردونه و با جلب اعتماد مردم و رضایت جامعه، اوضاع رو برای فروشگاه های اینترنتی بی انصاف کنونی تیره کنه تا بلکه برای صاحبان این فروشگاه‌ها درس عبرتی بشه که تا آخر عمر فراموش نکنن.با توجه به اینکه راه حل اول، توی ایران تقریباً شدنی نیست و اجرای اون فقط در حد شعار های فرمالیته هست، به نظرم راه حل دوم تنها راهی هست که میتونه به این هرج و مرج و قانون شکنی و پایمال کردن حقوق مردم پایان بده. نباید اجازه داد مثل صنعت خودروسازی، انحصار ضالمانه و پدیده مشابهی به اسم مافیاهای فروشگاه های اینترنتی شکل پیدا کنه. همه‌ی این کارهای غیر قانونی، در نهایت منتهی به دزدی از جیب مردم و پر کردن جیب یک عده دلال سودجوی بی‌انصاف میشه.یه توجیه مزخرفی هم که این فروشگاه‌ها واسه قیمت های داغونی که دارن، اینه که قیمت های اونها تابع قیمتی هست که تأمین کننده های کالا، واسه خودشون هر جوری که دلشون بخواد قیمت گذاری میکنن. این حرف تاحدی درسته، ولی فقط تو اوایل کار و برای فروشگاه های کمتر شناخته شده. هر چقدر که معروفیت و محبوبیت یه فروشگاه اینترنتی رفته رفته بیشتر بشه، قدرت مدیران اون فروشگاه تو چانه زنی با تأمین کنندگان کالا بیشتر میشه.بعد از این، ادامه‌ی روند کار به این بستگی داره که مدیران فروشگاه چقدر روی مشتریان و کاربران خودشون وسواس دارن که اجناس رو با پایین ترین قیمت ممکن خرید کنن، حتی به قیمت کمتر کردن حاشیه سود خود فروشگاه اینترنتی. اگه تو اوضاع رقابتی امروز، یه فروشگاه اینترنتی بتونه تو چند سال اول شروع به کارش بتونه کاربران وفاداری رو جذب خودش کنه، بعد از یه مدت این ارقام بطور تصاعدی بالا میره. ایده‌ی «روز اول شروع به کار» چیزی هست که هرگز نباید اونو از یاد برد.این، چیزی هست که موفقیت و رشد فروشگاه اینترنتی رو تضمین میکنه. البته رشد تصاعدی شدید، میتونه باعث سقوط شرکت هم بشه، بخاطر اینکه اوضاع از کنترل مدیران شرکت خارج میشه و اونها رو غافلگیر میکنه. برند های زیادی بخاطر رشد فوق العاده سریع و فراتر از حد انتظار، ورشکست شدن (البته این حالت بیشتر تو کشورهای دیگه که اقتصاد سالم و پیشرفته ای دارن پیش میاد نه تو ایران)/ پایان /نوتنوتSun, 05 Jul 2020 16:20:36 +0430https://virgool.ir/@note/چقدر-وبلاگ-نویسی-فارسی-به-زوال-رفته-oawaa6mqjpib[ جمعه ۱۳ تیر ۱۳۹۹ ساعت ۱۴:۱۶ ]چند روز پیش که مشغول وب گردی بودم تصادفاً یادم افتاد یه سَری به وبلاگ قدیمیم تو پرشین بلاگ بزنم.وقتی وارد محیط این سایت شدم، همون استایل قدیمی و آپدیت نشده رو داشت. یه نگاهی به وبلاگ های مختلف انداختم. گرچه آخرین پستی که تو وبلاگ قدیمیم نوشته بودم این بود که من دیگه تو اون وبلاگ یادداشت جدیدی نخواهم نوشت و به «ویرگول» مهاجرت میکنم؛ اما موقعی که میخواستم از اکانتم لاگ اوت کنم، دلم نیومد یه یادداشت جدید نذارم و بعد از اکانتم خارج شم. این یادداشت رو برای شما خوانندگان ویرگولی هم تقدیم میکنم:عنوان: پرشین بلاگ چقدر سوت و کور و خلوته...دلم به حال پرشین بلاگ خیلی میسوزه. یه روزگاری، جامعه مجازی خیلی فعالی بود. ولی الان تا حد زیادی متروکه (abandoned) شده. خیلیا وبلاگ‌هاشونو رها کردن. وبلاگ های عالی و خیلی خوب زیادی هستن که دیگه سالهاست آپدیت نمیشن و حتی یه جمله جدید هم داخلشون پست نمیشه. خیلی از کاربرای اکتیو پرشین بلاگ تو دهه ۸۰ و اوایل ۹۰، یعنی دوران اوج وبلاگ نویسی، تو سن جوونی و نوجوونی بودن.الان دیگه سالها از اون روزها گذشته و اون دختر پسرای جوون، از دنیای نوجوانی خودشون فاصله گرفتن و تو فکر شغل و تشکیل خانواده یا امرار معاش خانواده‌شون هستن...« مشکلات اقتصادی اینقدر زیاد شده و استخونای مردم زیر بار گرونی و بیکاری داره خُرد میشه و دلخوشی های مردم نابود شده که کمتر کسی تو فکر نوشتن (حالا با هر موضوعی) هست و حوصله‌ی اینکارو داره (البته به جز اونایی که از طریق همین نوشتن و تولید محتوا درآمد دارن) »من خودمم خیلی زیاد دوس دارم بنویسم، حتی اگه گاهی واقعاً موضوع خوب و باارزشی برای نوشتن نداشته باشم. ولی برای خودم مشکلات مختلف انقدر زیاد شده که واقعاً انرژی و رغبت منو از بین میبره.چند وقت پیش تو سایت ویرگول مقاله‌ای تحلیلی و آماری در مورد زوال و نابودی وبلاگ نویسی فارسی که با قلم یکی از اولین و قدیمی ترین کاربرای سایت ویرگول نوشته شده بود، میخوندم که برای شما هم لینکشو میذارم توصیه میکنم اگه به وبلاگ نویسی علاقه دارید حتماً بخونید:جستاری تحلیلی از خیزش و افول وبلاگستان فارسی با تعیین تاریخ مرگ وبلاگستان/ پایان /نوتنوتFri, 03 Jul 2020 15:34:36 +0430https://virgool.ir/@note/نیو-پُست-wbziqqdt93c6[ ساعت ۲۱:۴۲ ]امروز شنبه، اولین روز هفته، برای من یه روز تلخ و ناراحت کننده بود.نمیدونم یادداشت‌های قبلی نوشته بودم یا نه، من دنبال ثبت یه دامنه برای کسب و کار آیندم بودم. از دو ماه قبل یا بیشتر، روزی نبود که من حداقل دو-سه بار اطلاعات whois اون دامنه رو چک نکنم. تاریخ انقضای اون دامنه دیروز جمعه ۶ تیر بود. هیچ سایت فعالی روی اون دامنه بالا نمیومد، جز یه صفحه خالی که وسطش نوشته شده بود coming 2020 .. اون دامنه سال ۲۰۱۸ ثبت شده بود و از اون موقع تا حالا اون شخص هیچ کاری با دامنه‌ای که ثبت کرده بود، نکرده بود. من خیلی شدید به اون دامنه وابسته شده بودم. هر بار سر نماز کلّی دعا میکردم. برای ثبت کردنش نذر کرده بودم. انقدر دوستش داشتم که حتی براش لوگو هم طراحی کرده بودم و اون لوگو رو چنتا پرینت گرفتم و روی دیوار های اتاق خوابم چسبوندم. در این حد دیوانه شده بودم!فکر کنم شخصی که اون دامنه رو ثبت کرده بود، یادش رفته بود تمدیدش کنه. من هی دعا میکردم خدایا همه چی دست توعه و همه چی تحت فرمان و اراده توعه. کاری کن اون شخص کلاً یادش بره و اون دامنه رو تمدید نکنه. خلاصه خیلی دلم خون بود و بی‌صبرانه منتظر بودم دامنه آزاد بشه.جمعه صبح (دیروز) وقتی اطلاعات whois اون دامنه رو refresh کردم، دیدم بالاخره دامنه delete شده و تو قسمت استاتوس نوشته pending delete – redemption period یعنی در حال حذف، دوره‌ی بازخرید (همون دوره‌ی سی روزه بعد از تاریخ انقضای دامنه و قبل از حذف شدن نهایی که مالک قبلی دامنه میتونه دوباره، شاید با دادن مقدار پول بیشتر به عنوان جریمه، مجدداً دامنه رو برگردونه و واسه خودش نگهداره)دیروز جمعه، اولین روز از اون بازه زمانی سی روزه بود و امروز شنبه، روز دوم .. صبحِ زود وقتی بیدار شدم و طبق عادت اخیر رفتم اطلاعات whois رو دوباره چک کنم، دیدم اون شخص یالاخره اومده و دامنه رو تمدید کرده .. خیلی ناراحت و شوکه شدم. ولی این اتفاقی بود که از یک ماه پیش، هر آن امکان داشت پیش بیاد. واسه همین، هر بار موقع چک کردن whois ، خودمو آماده میکردم که با این اتفاق روبرو بشم.با خودم گفتم اصلاً از خدا شکوِه و گلایه نمیکنم. اصلاً به خودم، شانسم، و این زندگی‌ای که دارم، فحش و توهین نخواهم کرد. حتی به اون شخص هم فحش و توهین نمیگم. چون به هر حال، دامنه‌ی خودشه و این حق رو داره که اگه بخواد، تا آخر عمرش دامنه رو تمدیدش کنه. و در نهایت گفتم خدایا راضی هستم به رضای تو. با اینکه از این قضیه عمیقاً و از ته دل ناراحت شدم، و با اینکه خیلی تو دعاهام به خدا التماس کرده بودم، اون چیزی که مراد دلم بود اتفاق نیوفتاد. ولی من بی‌تابی و شکوِه و ناله نکردم، چون هیچ وقت از رحمت و محبت خدا ناامید نمیشم.با خودم گفتم خب، چه اشکالی داره؟ الان اون شخص سه ساله (از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱) اون دامنه رو تمدید میکنه و نوشته coming soon ولی هنوز هیچ کاری نکرده؛ از کجا معلوم سال بعد، یا دو-سه سال بعد کاری بکنه؟ .. از کجا معلوم شاید سال بعد، یا دو-سه سال بعد، دیگه دامنه رو تمدید نکرد؟؟ و اون موقع، زمان تابیدن پرتوی رحمت خدا روی من خواهد بود؟ چون هیچ چیزی قابل پیش بینی نیست. همین الانش هم من یدونه دامنه‌ی خیلی خوب واسه کسب و کار دارم. نیازی نیست تا سال بعد یا دو-سه سال بعد منتظر بمونم تا بلکه این شخص دیگه اون دامنه رو تمدیدش نکنه.وقتی در مورد این دامنه تو موتور جستجوی archive.org سرچ کردم، دیدم تو ده سالِ گذشته تا به امروز که آخرین بار تو سال ۲۰۱۸ ثبت شده، این دامنه سه یا چهار دفعه ثبت شده و حتی واسه فروش گذاشته شده. شاید میشه یه جوری گفت که این دامنه تاحالا به هیشکی وفا نکرده!!وقتی الان که فقط چند ساعت از این اتفاق گذشته و من دیگه ناراحت نیستم و افسوس نمیخورم، مطمعن هستم تو روزها و ماه های آینده هم افسوس نخواهم خورد. میدونم خدا شاهد همه چیز هست و از آینده هم خبر داره. من به آینده و گذر زمان امیدوار نیستم بلکه به لطف و مهربونی خدا امیدوار هستم و میدونم خدا هیچ وقت، هیچ کسی رو از خودش ناامید نمیکنه، مخصوصاً کسی رو که جز امید بستن به لطف و عنایت خدا، هیچ دلخوشی و امید دیگه‌ای نداره. خدا خودش میدونه بین من و اون چیا گذشته و چه حرفایی بهش گفتم و باهاش چه قول و قرار هایی گذاشتم. قول و قرار هایی که نمیخوام اینجا توضیح بدم، بلکه دوس دارم تو آینده بهشون عمل کنم. شاید سالها بعد، روزی برسه که من وقتی دارم این نوشته‌ها رو میخونم، خدا این شایستگی و لیاقت رو در من قرار بده که بتونم به عهد و پیمانم عمل کنم./ پایان /نوتنوتThu, 02 Jul 2020 18:38:34 +0430https://virgool.ir/@note/نیو-پُست-fyeppcckveqy[ ساعت ۱۱:۲۵ ]قبلاً تو یکی از خاطره‌هام نوشته بودم که من تو مسیری که برای کسب و کار و ایده های قابل اجرا بر بستر اینترنت طی کردم، به نام دامنه های مختلفی علاقه‌مند شدم. در مورد برندینگ و اسم کسب و کار خیلی فکر کرده بودم و در نهایت به اسم «؟» رسیدم. بهتر از اسم «؟» چیزی به ذهنم نمیومد. یکی از راه های انتخاب اسم خوب برای برندینگ کسب و کار، صحبت کردن در مورد این موضوع با افراد مختلف مثل دوستان و اعضای خانواده و پرسیدن نظر اونهاست. اما من بخاطر دلایل آزار دهنده‌ی متعددی نمیتونستم راجع به این موضوع حتی با اعضای خانوادم صحبت کنم. بنابراین مجبور بودم تنهایی فکر کنم.وقتی اسم «؟» توی ذهنم برجسته شد، خودمم میدونستم احتمالاً اسم های جذاب‌تر و مرتبط‌تری هم ممکنه وجود داشته باشه اما به هرحال این اسم برام جذاب‌ترین اسم دنیا بود. تو مرحله بعدی به دنبال ثبت دامنه مناسب برای این اسم کسب و کار خودم رفتم. بعضی دامنه‌ها ثبت شده بود و بعضی آزاد بود. از جمله‌ی اون ثبت شده ها، دامنه‌ی «... دات کام» بود که توسط یه سایت مارکت‌پلیس آمریکایی دامنه به اسم به قیمت برای فروش گذاشته شده بود. در نهایت به دامنه‌ی «... دات us» علاقه‌مند شدم که آزاد بود. ولی من این دامنه رو همون موقع بلافاصله بعد از اینکه فهمیدم آزاد هست، ثبت نکردم. چون اخیراً حدود نیم میلیون تومن واسه ثبت هشت‌تا دامنه به‌درد نخور (اون زمان به نظرم جذاب بودم) هدر داده بودم و وجدانم اجازه نمیداد دوباره چنین خطایی مرتکب بشم. البته میدونستم که پسوند us که دامنه محلی کشور آمریکاست، زیاد جالب نیست، ولی من برای شروع در نظر داشتم ازش استفاده کنم، اما میدونستم اینکار نمی‌تونست شروع قدرتمند و پررنگی باشه. با این همه، این دامنه در نظرم خیلی جذاب بود. من دوتا لوگوی متنی تو فتوشاپ آماده کردم و اونها رو روی دوتا کاغذ A4 (البته چرکنویس هایی بودن که بدنه کاغذ تمیز و سالم بود) پرینت کردم. بعدش این دوتا کاغذ رو روی دیوار های اتاقم چسبوندم. هر دفعه که بهشون نگاه میکردم برام امیدبخش و انرژی بخش بود.خلاصه در طول اون بازه زمانی، دامنه های مختلفی در نظرم جذاب شد. یکی از اونها دامنه‌ی «؟» بود. برای ثبت این دامنه به تکاپو افتادم. قبلاً هم تو خاطرات قبلی خودم نوشته بودم که اطلاعات whois برای دامنه های با این پسوند وجود نداشت و از شانس بد من، این دامنه هم قبلاً ثبت شده بود.وارد مرحله نامه نگاری با ایمیل شدم. به سازمان رجیستری این پسوند دامنه پیام دادم و در نهایت تونستم شرکت و سایت رجیستراری که این دامنه رو ثبت کرده بود پیدا کنم. وقتی با اونها نامه نگاری کردم تا اطلاعات whois مختصری درباره‌ی اون دامنه بهم بدن تا بفهمم تاریخ انقضای اون کِی هست، بهم گفتن هیچ اطلاعاتی نمیتونن در اختیارم بذارن.این باعث ناراحتی و دل‌شکستگی من شد .. تو موتور جستجوی archive.org دیده بودم که اولین بار تو سال ۲۰۰۷ یه سایتی با این آدرس دامنه راه‌اندازی شده بود. تو سال های بعدی تا سال ۲۰۲۰، ظاهراً دو یا سه بار دیگه هم این دامنه ثبت شده بود. ولی از آخرین باری که ثبت شده بود و من داشتم اونو چک میکردم، هیچ سایتی روی این آدرس لود نمیشد و ظاهراً یه نفر فقط دامنه رو ثبت کرده بود و رفته بود.البته من تو سایت دیگه‌ای به اسم bb-online.com برای این دامنه بک اوردر (backorder) سفارش دادم. بعد از یه مدت، بعد از اینکه اسم «؟» تو نظرم جذابیت خودشو از دست داد و اسم دیگه‌ای برام جذاب شد، این دامنه هم دیگه برام جذابیتی نداشت. حدود یک ماه یا شاید بیشتر، از این جریان گذشت.پری‌روز بعد از ظهر (دوشنبه ۲ تیر ۱۳۹۹)، داشتم اینباکس ایمیل‌هام رو چک میکردم. بین ایمیل های خونده نشده‌ی جدید، یدونه ایمیلی بود که برام عجیب بود. یه پیغام به زبان انگلیسی و از طرف همون شرکت رجیستری دامنه‌ای که اطلاعات whois نداشت.نوشته بود: «آیا هنوز هم به دامنه‌ی «؟» علاقه‌مند هستید؟ این دامنه به زودی منقضی خواهد شد و میتوانیم با مبلغ ده یورو در سال، آنرا برای شما ثبت کنیم».فوراً به سایت همون شرکت رفتم و دامنه‌ای که میخواستم رو چک کردم. دیدم آزاد و قابل ثبت هست. در نهایت موفق شدم این دامنه رو بطور قطعی ثبت کنم. از اینکار خیلی خوشحال بودم و نماز شکر خوندم.من اصلا خودمو آدم زرنگ و باهوشی نمیدونم، بلکه هرچی موفقیت تو کارام هست رو بخاطر لطف و محبت خدا میدونم. اعتقاد قطعی دارم به اینکه همه چیز تو این جهان هستی، تحت فرمان و اراده‌ی خداست. حالا از دیروز تو این فکر هستم که یه راهی پیدا کنم بتونم روی یک هاست رایگان، با وردپرس بتونم یه سایت وبلاگی شخصی درست کنم و روی این آدرس دامنه لانچ کنم. امیدوارم بتونم موفق بشم اینکارو انجام بدم. احتمالاً تو ماه های آینده، دامنه‌ی خودمو ار اون سایت خارجی به سایت شیراز وب منتقل کنم. در این صورت، قطعاً در مورد هزینه تمدید دامنه برام به مراتب به‌صرفه‌تر خواهد بود./ پایان /نوتنوتTue, 30 Jun 2020 23:46:01 +0430https://virgool.ir/@note/نیو-پُست-wwxqvuxxvaem[ ساعت ۱۵:۲۱ ]امروز بعد از ظهر، بعد از کلاس مجازی چال زنی و انفجار، یهو به ذهنم اومد در مورد فروشگاه های اینترنتی موجود در «تبریز» تو گوگل سرچ کنم. بین نتایج جستجویی که گوگل نشون میداد، تصادفاً وارد سایتی به اسم Tabriz.io شدم.این سایت در مورد استارتاپ‌ها و شرکت های فناوری محور تبریز بود که توسط جوونای تبریزی شکل پیدا کرده بود. وقتی بین صفحات این سایت خبری چرخ می زدم و عکس های گروهی 20-30 نفره از دختر پسرهای جوون رو می دیدم، متوجه شدم این فقط من نیستم که به دنبال یه کسب و کار فناوری محور هستم. از قضا تعداد خیلی زیادی از جوون‌ها، هم دختر و هم پسر به دنبال چنین کاری هستن و اهداف جالبی هم می‌شد بین این آدما پیدا کرد.بعضی از این جوون‌ها با هدف صرفاً پول درآوردن تو فکر اینکار هستن .. بعضیاشون با هدف معروف شدن (مثل سلبریتی های دنیای فناوری) و اینکه یه روزی برسه در مقابل صدها نفر بایستن و سخنرانی کنن، دنبال اینکار هستن .. بعضیا بخاطر سرمایه و پس‌انداز خیلی کم که نمیتونن یه مغازه یا شرکت باز کنن، فکر میکنن اینکار کم هزینه تره – و البته تقریباً درست فکر میکنن – و به همین خاطر دنبال اینکار هستن.ولی به نظرم باید اول از همه چی، خدمت به مردم زجرکشیده ایران و برداشتن یه قدم در راستای رفاه و آرامش مردم، اصلی ترین اولویت بنیان گذاران این استارتاپ‌ها و شرکت های این چنینی باشه.در همین حین وارد یکی از صفحات این سایت شدم که عنوانش معرفی استارتاپ های شهر تبریز بود. یه لیست ساده از پنجاه-شصت‌تا اسم کسب و کار که زیر هرکدوم، لینک سایت اون کسب و کار گذاشته شده بود. با دقت از اول تا آخر این لیست رو نگاه کردم. میخواستم صفحه رو ببندم اما نتونستم بی خیال باشم و از کنار این قضیه بی‌اعتنا عبور کنم.اسکرول کردم پایین صفحه و شروع به نوشتن یک کامنت کردم. نوشتم:«سلام، با توجه به قدیمی بودن این لیست، تعداد قابل توجهی از این سایتها رو وقتی رو لینکشون کلیک می‌کنیم، صفحه‌ای لود نمیشه و ظاهراً سایتشون از دسترس خارج شده. ناامید کردن یک جوان یا یک تیم جوانِ پرانگیزه اصلا کار درست و انصاف نیست اما متأسفانه بیشتر این سایتها کپی دیجی کالا هستن و در مورد برندینگ خیلی ضعیف عمل کردن.یک توصیه به دوستانی که به دنبال راه‌اندازی یه استارتاپ و خصوصاً کسب و کار اینترنتی هستن دارم، به هیچ عنوان و بازهم تأکید میکنم به هیچ عنوان توی اسم کسب و کار و دامنه‌ی سایتتون از کلمه های «دیجی» و «کالا» استفاده نکنید!، چون یک سایت زرد و کپی شده و کم اعتبار جلوه می کنید و فرصت پیشرفت و ترقی رو در آینده از خودتون می‌گیرید.یه کسب و کار اینترنتی هیچ وقت مثل یه کسب و کار سنتی و مغازه معمولی تو یه گوشه‌ی شهر نیست. تو مغازه بعد از بیست-سی سال فعالیت، نهایتاً چند صد نفر یا دو-سه هزار نفر با مغازه شما آشنا باشن. اما تو کسب و کار اینترنتی شما میتونین در عرض چند سال، چند میلیون نفر رو با برند خودتون آشنا کنید. به این فکر کنید که چند سال بعد از شروع اینکار، شما به عنوان مؤسس این برند در مقابل چند صد نفر یا چند هزار نفر آدم که مشتاق شنیدن حرفای شما هستن، میکروفون به دست روی سِن وایستادید. چطوری روتون میشه بگید اسم برند خودتونو از دیجی کالا الهام گرفتید؟ (اصطلاح محترمانه و مؤدبانه‌ای که بجای کلمه تقلید میشه ازش استفاده کرد). به دنبال درست کردن دیجی کالای دوم نباشید.با اینکار وقت، انرژی و سرمایه مادی خودتونو هدر میدید و در صورت انجام اینکار، بعد از گذشت چند سال از شروع کار، از این بابت که چرا هنوز نمیتونید با دیجی کالا رقابت کنید، نباید شاکی باشید. چون مقصرش تصمیم خودتون و تقلید کورکورانه و سطحی از برندی هست که این روزا (خرداد~تیر 1399) بین مردم و کاربرای وب فارسی بشدت منفور شده و زیر مطالب مربوط به دیجی کالا تو سایت های خبری، همه از این شرکت گلایه و ناله میکنن».به نظر من الهام گرفتن از مدل کسب و کاری یک برند به علاوه پوشش دادن ضعف‌ها و ایرادات اون برند، میتونه ایده خوب و نابی برای تولد یک کسب و کار جدید باشه، به شرطی که کسب و کار جدید، تقلید ظاهری و سطحی از کسب و کار اولی نباشه. و اتفاقاً همین پوشش دادن ضعف های همدیگه و ارائه دادن خدمات و امکانات بیشتر و بهتر هست که سبب بوجود اومدن فضای رقابتی بین شرکت‌ها میشه.فضای کسب و کار از دوران باستان یه فضای رقابتی بوده و هرکسی که موفق شده مشتری های بیشتر و وفادارتر جذب کنه، پیروز نهایی این میدان بوده.چند وقت پیش یه روز داشتم تو اینستاگرام چرخ میزدم، وارد پیج جف بِیزوس، بنیان‌گذار amazon.com شدم. تو قسمت IGTV پیجش یدونه فیلم دیدم. ظاهراً اونها تو فرهنگ سازمانی خودشون یه روز به اسم prime day دارن که هر سال اون روز رو جشن میگیرن. این فیلم هم مربوط به جشن روز پرایم دِی بود. فیلم نشون میداد جف بِیزوس وارد سکوی وسط یک استادیوم میشه و استادیوم پر از آدمه و همه دارن تشویق میکنن. جف بِیزوس چند دقیقه واسه مردمی که اونجا هستن صحبت میکنه.هدفم از نوشتن این موضوع در اینجا این هست که کی فکرشو میکرد، کسب و کاری که کارش رو داخل یک گاراژ ساده شروع کرد و هیچ امیدی به آینده‌ای روشن و موفق براش قابل تجسم و تصور نبود، یه روزی به چنین موفقیتی برسه؟ آمازون داره سال به سال بزرگتر میشه و حتی برای حمل و نقل بار، برای خودشون ایرلاین هم تأسیس کردن. صدها هزار نفر تو کل دنیا مستخدم آمازون هستن و این شرکت هر سال میلیاردها دلار پول می‌بلعه و واسه بلعیدن پول، اشتهای سیری ناپذیری داره. از طرف دیگه هر سال میلیون‌ها دلار از منابعش رو تو جاهای مختلف هدر میده یا روی پروژه هایی که گاهاً منتهی به شکست میشن سرمایه گذاری میکنه. و این میلیون‌ها دلار اتلاف ثروت، براش رقمی حساب نمیشه و اتفاقاً به این روال خودش علاقه‌مند هم هست، چون اگه یکی از این پروژه‌ها کارش بگیره و موفق بشه، از طریق همون پروژه چند میلیارد دلار درآمد کسب میکنه.بنابراین راه‌اندازی یک کسب و کار معتبر در بستر اینترنت، با رعایت کردن فاکتور های مهم میتونه به یک برند جهانی و کسب و کار بین‌المللی تبدیل بشه. داستان کمپانی های تکنولوژی موفق در سطح جهانی، کاملاً گویای این نظریه هست. برندینگ، موضوعی هست که مؤسس/مؤسسان یک کسب و کار خصوصاً کسب و کار مبتنی بر تکنولوژی، باید بهش خیلی اهمیت بدن و برای انتخابش ماه‌ها وقت بذارن./ پایان /نوتنوتTue, 30 Jun 2020 23:27:48 +0430https://virgool.ir/@note/شاپور-دایی-ylmr3unamtaiیکشنبه 4 خرداد 1399 ساعت 20:35الان که دارم این متنو مینویسم، خودمم دقیقاً از جزئیات ماجرا تا این لحظه بی‌خبرم. فقط میدونم دیروز اتفاقی افتاد که هرگز فکر نمیکردم به این زودیا رخ بده. دیروز همین موقعا (حدود ساعت 7 بعد از ظهر) گوشی بابام زنگ خورد. خاله سیما پشت تلفن بود. نمیدونم با چه لحنی با بابام حرف زد و دقیقاً چی گفت. من اتاقم نشسته بودم. شاپور دایی ظاهراً حالش خوب نبوده و بردنش بیمارستان.تا مامانم فقط این جمله رو شنید، قشقرق بپا کرد. حالا بیا اینو آرومش کن. گریه و زاری شروع شد. مامان دوباره گوشیو برداشت به خاله سیما زنگ بزنه بپرسه اونجا چه خبره؟ وقتی بار دوم با خالم حرف میزد، به مامانم گفت دارن به شاپور دایی شوک میدن. اونم پشت تلفن داشت گریه میکرد.چند دیقه بعد بابام به شوهرخالم زنگ زد. چیزی که اولش بابام به ما از حرفای اون گفت، این بود که شاپور آقا حالش خوب نبوده بردنش داخل بیمارستان، بقیه اونجا هستن و اون، بیرون وایستاده و خبری نداره.چند دیقه بعد خواهرم اومد درِ گوشم گفت شاپور دایی فوت کرده، من پرسیدم از کجا میدونی؟ گفت یعقوب آقا تو تلفن به بابا گفته. بعد هم به من گفت صداشو درنیار مامان نفهمه.شاپور دایی، همین سه چهار روز پیش صبح بود، اومدم به مامان گفتم بهش زنگ بزن احوال‌پرسی کن. اولش راغب نبود. من اصرار کردم. کنارش نشستم و شماره اونو گرفت. شاپوردایی جواب داد. اسپیکر گوشی مامان انقدر صداش بلند بود که من صدای شاپور دایی رو قشنگ میشنیدم. مامان و شاپوردایی خوش و بش کردن.یکی دو روز پیش هم یادمه مامان بعد از ظهر رو مبل‌ نشسته بود و داشت تو واتساپ با شاپور دایی چت میکرد و همش میخندید. میگفت در مورد خاطرات خنده‌دار قدیما حرف میزنیم.یادمه عید همین امسال، یکِ فروردین رفته بودم بیرون پارک نزدیک خونه قدم بزنم. با گوشیم شاپور دایی رو گرفتم. خیلی مؤدبانه و صمیمی باهم صحبت کردیم.یه ماه که گذشت، اول اردیبهشت بود، یه روز دیدم دختر داییم یه عکس سلفی از خودش و شاپور دایی کنار هم رو استوری کرده و نوشته تولدت مبارک باباجون. چه لبخند قشنگی توی عکس رو لبای شاپور دایی افتاده بود. ساعت یه کم از هشت صبح گذشته بود. گوشیم رو برداشتم به شاپور دایی sms زدم تولدش رو تبریک گفتم و نوشتم ایشالا سایه‌تون بالا سر ما مستدام باشه. فکر نمیکردم خیلی زود جواب بده ولی دو دیقه بعد صدای زنگ sms گوشیمو شنیدم. شاپور دایی برام جواب نوشته بود.آخرین صحبت من با شاپور داییمن وقتی خبر فوت یکی از فامیل و آشناها رو میشنوم، خیلی ناراحت میشم. عمیقاً و قلباً متأثر میشم. اما از گریه و ضجّه کردن خوشم نمیاد. چون با بیقراری کردن و اینجور کارا، نه زمان به عقب برمیگرده، نه میشه چیزی رو درست کرد. بنظرم کار بیهوده‌ای هست. مرگ حقّه و واسه همه وجود داره. پیامبران و امام‌ها هم چند دهه زندگی کردن و آخرش فوت کردن. دیگه یه فرد عادی، بالاتر از پیامبر و امام نیست که با فوتش اینجوری رفتار کنیم.مامان همچنان بیقراری و گریه میکرد. دیروز که روز آخر ماه رمضون بود، من روزه گرفته بودم. مامان داشت واسه افطار من غذا درست میکرد. مامان و بابا گفتن پاشیم بریم اردبیل. مامان هی بابارو قسم میداد که اگه چیزی میدونه، بهش بگه و مثل قضیه فوت اردشیر دایی (آذرماه 1398) مخفی نکنه و همه چیزو عادی جلوه نده.ولی بابا بازم مثل اون دفعه مخفی کرد. شاید میشه گفت تقصیری هم نداشت، چون مامان واقعاً رفتارش غیرعادی بود. به هرحال من نه از مدل رفتار مامان خوشم اومد، نه کاری که بابا داشت انجام میداد.منو خواهرم اصرار میکردیم ماهم بریم. ولی مامان نمیذاشت. فکر میکرد شاپوردایی بیمارستانه و میره عیادتش. مقصر این ذهنیت هم دروغی بود که بابا بهش گفت. هرچقدر اصرار کردیم نذاشتن. من به بابا گفتم چرا نمیذاری بیایم؟ مگه ما بچه ایم که بیایم اونجا شلوغ کنیم و وبال گردن باشیم؟فکر میکنید بابا چه جوابی بهم داد؟ گفت الکی نریزین اونجا. الکی؟؟ من داییِ بزرگم فوت کرده. این اتفاق الکیه؟ این چیزِ کوچیکیه؟ وقتی اردشیر دایی فوت کرد، تو تهران بود و اون موقع من تو #### تو خوابگاه دانشگاه بودم. دو روز از فوتش گذشته بود که مامانم زنگ زد بهم خبر داد.حدود ساعت 8 عصر با عجله وسایل جمع کردنو راه افتادن.من خیلی دپرس بودم. نصف شب ساعت 3.5 بیدار شدم. اینترنت نامحدود شبانه خریده بودم میخواستم ویندوز لپ‌تاپ رو بذارم آپدیت شه. تا حدود ساعت 6 صبح بیدار موندم. حوالی 5.5 بود اینستاگرامو باز کردم. دیدم چند دیقه قبل مامان یکی از عکسای شاپور دایی رو پست کرده. فهمیدم بیدار مونده و نخوابیده. من خیلی از این ناراحت بودم و نمیتونستم راحت بخوابم که چرا مارو نبردن. مامان نمیدونست فوت کرده، بابا که میدونست. آخه این انصافه؟نتونستم دیگه تحمل کنم. گوشی رو برداشتم به مامان چنتا sms فرستادمو گلایه کردم. بهش هم گفتم که بابا همون موقع میدونست و بازم مثل قضیه اردشیر دایی، الکی تورو پیچوند و سر کارِت گذاشت.دو-سه دیقه بعد مامان جواب نوشت نمیخواد اصرار کنی، مراسم برگذار نمیکنن، ما هم فردا یا پسفردا برمیگردیم. منم نوشتم الان دیگه اصرار کردن چه فایده داره؟ مامان دیگه بهم جواب نداد./پایان/نوتنوتMon, 29 Jun 2020 11:09:36 +0430https://virgool.ir/@note/نیو-پُست-xeuxpak2ntlxشنبه 20 اردیبهشت 1399 ساعت 11:26چند روز پیش تو یه کانالی دیدم زده بود زمان امتحانات دانشگاه {بغلی} مشخص شد، 15 خرداد تا 15 تیر.این روزا یه دلهره‌ای ته دلم هست که پیش هیچکس بُروز نمیدم. دلهره‌ی همیشگی امتحانات. امتحانای دانشگاه برای من همیشه مثل یه کابوس واقعی بوده. راستش تاحالا این حرفو به هیچکس نگفتم. من دوس دارم ویروس چینی کرونا به این زودیا تموم نشه و تعطیلی دانشگاها ادامه پیدا کنه. اولش شاید به‌ نظر بیاد من خیلی تنبل هستم. نه اینطور نیست. این روزا، حتی بیشتر از روزایی که دانشگاه باز بود و من تو خوابگاه بودم، فکرم مشغوله و ذهنم آشفته‌ست.مهم‌تر از همه‌ی این چیزا، اینه که کسی اطرافم نیست منو درک کنه و بتونم بهش اعتماد کنم و باهاش در مورد چیزایی که تو دلم میگذره، صحبت کنم.شاید بشه گفت همه دوست دارن و روز شماری میکنن که این ماجرای کرونا به انتها برسه. هرکسی که اطراف منه، این آرزو رو داره. ولی من از ته دلم میخوام ادامه داشته باشه.آمارهایی هم که اینا دارن میدن، من مطمعنم کاملاً دور از واقعیته و دارن واقعیت رو سا+نسو+ر میکنن. اگه دانشگاها باز بشه، نمیدونم چیکار باید بکنم.موضوع دیگه‌ای که علاوه بر باز شدن دانشگاه منو نگران خودش کرده و نمیدونم اگر اتفاق بیوفته چه راهی واسش پیدا کنم، اینه که اگه دانشگاه باز بشه، یقین دارم نق زدنای بابام شروع میشه که اینجا نمون، پاشو برو.این حرف چیزی نیست که یه پیش‌بینی الکی باشه، قبلاً برام اتفاق افتاده و برام ثابت‌شده‌ست؛ موقعی که بچه مدرسه‌ای بودم، بابام واسه یه روز غایب شدن از مدرسه، حتی اگه سرماخوردگی می‌گرفتم ولی سرماخوردگیم خفیف بود، کلّی نیش و کنایه و حرفای تلخ میزد.اگه دانشگاه باز بشه قطعاً این رفتار بابام مجدداً تکرار میشه. مثل روز واسم روشنه.نوتنوتMon, 29 Jun 2020 10:59:10 +0430