https://virgool.ir/feed/@noroozinazanin638fa2026-11-12 01:03:50https://files.virgool.ir/upload/users/516998/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@noroozinazanin638https://virgool.ir/@noroozinazanin638/روایتگرباش-jqzwezsotu02من یک نیمِ "گیل" محسوب میشوم آن هم از طرف مادری. حوالی ۶ صبح، گوشه زایشگاهی ، لابه لای شلوغی های تهران ، گریه سر دادم ؛ اما در گوشم ، تنها صدای امواج دریا بود و در شامه ام عطر دیوارهای نم زده و شبنم صبح های لاهیجان! من در بهاری ترین ماهِ سالِ به دنیا امدم اما احتمالا روحم در غروب یکی از روزهای آذرماه شکل گرفت. از همان غروب های عاشق! حالا اما فهماندن واژه "قرنطینه" برای دختری که پاییز را بغل گرفته و دریا را میبلعد؛ همانقدر سخت است که برای ماهی ، نفس کشیدن ! اگر چندماه اول که اضطراب و توهم هر روزه ام از بیماری ، و وسواسی که گریبانم را گرفته بود را کنار بگذارم تازه میرسم به قسمت تاریکی که سایه انداخت به تمام زندگی ام. دریا دیگر نبود! و من در شلوغی تهران محو شده بودم ... دود شده بودم.‌.. به خودم آمدم و دیدم از" من " دیگر چیزی نمانده، جز اندک خاکستری؛ ان هم عصبی و گوشه گیرو دل خسته. آدم ها وقتی دلتنگ میشوند میروند سراغ خاطراتشان، میجورند و میگردند و آخر کمی دلگرم میشوند. به جز خاطرات گوشه ذهنم، میروم سراغ گوشی تلفنم و دقیقه ها زل میزنم به عکس هایی که زمانی بی هوا گرفتم و فکر نمیکردم روزی برسد که با ولع نگاهشان کنم. بعد دلم پر میکشد برای خانه بی بی. برای آن اتاق زیر شیروانی که چشم اندازش باغ چای و درخت پرتقال است. به یاد تمام لحظه هایی می افتم که غروب را از قاب آن پنجره چوبی به نظاره نشستم. به لذت تمام چای های داغی می اندیشم که با عطر زمین خیس خورده از "وارش ها" به جانم ریختم. و در هرجرعه گرمایی که چای دستچین بهاره لاهیجان در دهانم به جا میگذاشت ؛ به یاد ساختمان کارخانه چای می افتم که یک شب به ناگاه در آتش سوخت و ماه ها لاشهِ سوختهِ سیمانی اش به مردمی که تمام دل خوشی هایشان برَنج های بیجار و چیدن برگ چای است ؛ دهن کجی میکرد. دوباره خیال بافتم و چند عکس خاطرات ریز و درشت، تلخ و شیرینم را با همان حسی ک در لحظه برایم اتفاق افتاده بود زنده کرد... این روزها عکس ها و صدای آدم های عزیز زندگی مان تنها دلیل برای ادامه دادن است. گاهی فکر میکنم اگر در برهه ای از زمان مجبور میشدیم تن به این دوری بدهیم که تکنولوژی و گوشی های همراه از ما دور بود چقدر همه چیز وهم انگیز تر از حالا میشد!#روایتگرباشn638n638Wed, 30 Dec 2020 17:27:28 +0330