https://virgool.ir/feed/@noorian.ali75دانشجوی جامعه‌شناسی دانشگاه تهران / سَر که ندارم که طشت بیاری که سر دَهَمَت سر...fa2026-11-12 11:14:58https://files.virgool.ir/upload/users/10501/avatar/XfnyFW.pnghttps://virgool.ir/@noorian.ali75https://virgool.ir/@noorian.ali75/از-۵۰تومنی-تا-خزانه-yedpwivxuxi3گزارشی کوتاه از بازدید میدان شوش برای کار کلاس جامعه‌شناسی شهریبه رسم سفرنامه نویسان، شاید برای توصیف و بیان فضای یک مکان، بد نباشد تا پیش از پرداختن به خود مکان، کمی از راه‌های رسیدن به آن مکان نیز گفته شود. گاهی اوقات این راه‌ها و پیش‌زمینه‌های نیل به مکان آنقدر مهم می‌شوند که می‌توانند نگاه فرد درون موقعیت را تحت تاثیر قرار دهند. شاید مسیر‌های بیابانی طی شده توسط ناصر خسرو در «سفرنامه»‌اش یا نماز فرودگاه جلال‌آل‌احمد در «خسی در میقات» همان اندازه پراهمیت باشند که فضای کعبه در هر دو اثر. پس به این رسم کهن، توصیف فضای موقعیت مورد نظر را از مسیر رسیدن به آن آغاز می‌کنم:نیمه‌های اردیبهشت‌ماه ۹۷ / ساعت ۴عصر / روبروی سردر دانشگاه تهرانقرارمان برای رفتن به شوش، روبروی سردر دانشگاه تهران بود، یعنی دقیقا میانه‌ی خیابان انقلاب. خیابانی که نه به عابرانش احساس قدم زدن در مکانی مدرن را القا می‌کند و نه آنها را مایوس از شکست تمام آرزوها. انگار همچون موقعیت جغرافیایی‌اش میان‌مایگی را به حد کمال رسانده.برای رفتن به شوش از خیابان انقلاب، سه راه بیشتر نداشتیم. اول، رفتن به میدان راه‌آهن با تاکسی‌های انقلاب و رسیدن به شوش با استفاده از اتوبوس‌های شهرداری. دوم، رفتن به میدان راه‌آهن از طریق خط۳ مترو و.... سوم، رفتن به محله شوش با خط۱ مترو. گزینه‌ی ‌اول به خاطر حجم زیاد مسافرین راه‌آهن از انقلاب لغو شد. گزینه‌ی سوم به این دلیل که مجبور بودیم برای رسیدن به ایستگاه خط ۱(دروازه دولت)، مسیر زیادی را پیاده روی کنیم کنار گذاشته شد. بنابراین نزدیک‌ترین و به صرفه‌ترین مسیر گزینه‌ی دوم بود.میان پردهگمان می‌کنم بهترین تعبیر برای سفرشهری با مترو، داستان «آلیس در سرزمین عجایب» باشد؛ دخترکی که ناخودآگاه دری مقابل خود می‌یابد و با عبور از این در به جهانی دیگر وارد می‌شود. داستان قدیمی آلیس انگار روزانه برای هزاران نفر در تهران رخ می‌دهد. فردی را تصور کنید که با خیالی راحت و نگاهی به‌ آینده‌ی زیبایش در کوچه پس کوچه‌های قیطریه قدم می‌زند و گاهی خودش را درون مغازه‌های لوکس سرگرم می‌کند؛ بر اساس جبر زمانه کاری در میدان ولی‌عصر برایش پیش می‌آید. از قضا برای جلوگیری از آلوده کردن هوا تصمیم می‌گیرد تا وارد مترو قیطریه شود، در ایستگاه شهید بهشتی مشقت تعویض خط را به جان بخرد و از میدان ولی‌عصر سردرآورد. اما از بد ماجرا وقتی وارد خط ۳ می‌شود خوابش می‌برد و به جای ایستگاه میدان ولی‌عصر، در نعمت آباد پیاده‌ می‌شود. به هردلیلی تمایل دارد تا سریع بازنگردد و سری به بالای زمین نیز بزند. اینجا همان آن طرف «در» است.همان روز / ساعت ۳۰/۴ عصر / خط ۳ مترو تهرانوارد پیچراهه (maze) زیرزمینی تئاتر شهر شدیم. پس از گذراندن بازارچه شهرداری، توانستیم سوار بر قطار مترو شویم. این زمان حدودا با پایان ساعت کاری برخی شرکت‌ها یکی شده بود و برای همین، جمعیت زیادی از کارمندان داخل قطار ایستاده بودند. چهره‌ها خود حکایت‌گر خستگی انباشت شده درطول روز بود. دستفروش‌های مترو هم انگار از جمعیت انقلاب به پایین ناامید می‌شوند و انرژی‌شان را آنجاها برای تبلیغ مصرف‌ نمی‌کنند. بالاخره بعد از پشت سر گذاشتن ایستگاه منیریه و مهدیه به میدان راه‌آهن رسیدیم.همان روز / ساعت ۵ عصر / از راه‌آهن تا شوشمیدان راه‌آهن طبق معمول پر بود از اتوبوس‌های شهری و عابرین در انتظار وسیله نقلیه. با اتوبوس‌های راه‌آهن به سمت میدان شوش حرکت کردیم. مغازه‌ها و خیابان‌های در مسیر انگار چندین دهه از مبدئمان کهنه‌تر شده بودند. مغازه‌هایی با پنجره‌های شکسته، گاراژ‌هایی قدیمی و پر از جنس، موتور‌هایی که از حجم وسایل بار شده به سختی تعادل خود را حفظ می‌کردند و گاری‌هایی پر از لوازم پلاستیکی و گاهی اوقات، توده‌ای مقوا. در ذهن منِ پایین آمده از خیابان انقلاب، هر لحظه ممکن بود از وسعت بی‌نظمی، خیابان قفل شود و ماشین‌ها دیگر نتوانند کوچکترین حرکتی انجام دهند. ولی انگار قرار نبود این فاجعه رخ دهد و اتوبوس‌، ماشین، موتوری، گاری و پیاده تا حدی توانسته بودند از پس ماجرا برآیند.همان روز / ساعت ۶ عصر / تقاطع خیابان فداییان اسلام و خیابان صابونیاناگر مناقشه برانگیز‌ترین صحنه را همین موقعیت بدانیم، خطا نکرده‌ایم. اینجا دقیقا همان مکانی است که ما با یک تابلو نقاشی مواجه می‌شویم. تابلو سه بخش دارد: بخش اول که سمت راست تابلو قرار گرفته، پر است از مغازه‌ها، بازارچه‌ها، انبارها و گاراژ‌های کوچک و بزرگ ولی قدیمی. محتویات مغازه‌ها اکثر لوازم خانگی و مخصوصا ظروف است. نه خبری از دکور مجلل هست و نه مغازه‌ای چند طبقه. دکور‌ها گاهی همان جعبه‌ی ظرف‌ها و وسایل‌اند. این بخش، وجه ممیزه‌ی خاصی ندارد و می‌توانیم نمونه‌اش را در بازار‌های محلی هر شهری ببینیم. بخش دوم میانه‌ي تابلو قرار دارد، یعنی خیابان به اضافه‌ي بخشی از پیاده‌رو‌ها. این بخش، برخلاف دیگر‌ بخش‌ها توانسته تا حدی در برابر قوانین شهری از جمله ساعت شروع و پایان کار مقاومت کند. به نسب روزها متفاوت است ولی معمولا زودتر از بقیه کار خود را شروع و دیرتر از بقیه بساطشان را جمع می‌کنند. خرده فروش‌ها معمولا فضایی میان ۴ تا ۸ متر را اشغال کرده‌اند. دکورهایشان جعبه محصولات و گاهی خود گاری حمل محصول است. زمان‌هایی از روز آنقدر جمعیتشان زیاد می‌شود که علاوه بر کل خیابان، پیاده‌روها را نیز به خود اختصاص می‌دهند. اما بخش سوم تابلو که در قسمت چپ قرار گرفته، متفاوت‌تر و شاید عجیب‌تر از دو بخش پیشین باشد. ساختمانی پنج طبقه که گویی از جایی کنده شده و به اجبار در این قسمت از شهر دوخته شده است. این مجتمع بلور، مقابل بخش اول( بازار قدیمی) قرار گرفته و بر خلاف دیگر مغازه‌ها از نمایی مجلل برخوردار است. طبقات اول مجتمع شامل بلورفروشی‌های متنوع است و طبقات دوم و سوم را اکثرا مغازه‌های خالی یا انبار اجناس تشکیل داده است.میان پردهدر زمان کودکی داستانی به اسم «جک و لوبیای سحرآمیز» برای ما روایت می‌شد. جک شخصیتی ساده‌دل بود که روزی به ازای فروش گاوش، چند دانه لوبیا گرفته بود. لوبیا‌ها بر اثر یک اتفاق بر زمین می‌افتند و فردای آن روز هنگامی که جک از خواب برمی‌خیزد، با درختی عجیب مواجه می‌شود که سر به فلک گذاشته. خلاصه اینکه جک از درخت بالا می‌رود و پس از اتفاقاتی بازمی‌گردد. اما جکِ بازگشته از جهان غول‌ها، دیگر جک قبلی نبود. شاید تشابهی هرچند کودکانه میان این دو روایت وجود داشته باشد. کافی است شخصیت‌ها را کمی تغییر دهیم. به جای جک، سوژه‌ي خواستار موفقیت؛ به‌ جای گاو، گذشته‌ای را که به ارزانی داده‌ایم و به جای لوبیا، توسعه را بگذارید. Edvard Munch / Evening on Karl Johan Streetتابلو ما نیز، انسان‌هایش همچنان خواستار سودی بیشترند و پیوندشان را با گذشته از دست داده‌اند. اما بر خلاف داستان، که لوبیا برای جک تنها دردسر نداشت و او را به چنگ و مرغ تخم طلا رساند؛ توسعه تا اینجایش مشتی از مغازه‌های خالی و انسان‌هایی مستاصل برای شهر به جای گذاشته است.همان روز / ساعت ۸ شب / از تقاطع تا محله خزانهخیابان صابونیان را می‌شود از لحاظ کاربری ساختمان‌ها به دوبخش تقسیم کرد. بخش اول مغزه‌ها و پاساژهای بلور هستند که اغلب به خاطر کمبود امنیت، ساعت هشت شب کار خود را به پایان می‌رسانند. این بخش ساخت ناهمگنی دارد و ساختمان‌های قدیمی کم کم در حال تخریب و تبدیل به پاساژهای مجلل‌تر هستند. اما بخش دوم این خیابان را انبارهای اجناس تشکیل داده. برای همین وقتی از نیمه‌ی اول این خیابان عبور کردیم، به یکباره بافت بازار ناپدید و خیابان، شکل گذرگاهی بی سروصدا به خود گرفت. در این بخش بافت مسکونی قابل توجهی وجود نداشت که ما نیز به علت خلوت شدن خیابان، به طرف محله خزانه حرکت کردیم. در بخش کناری محله شوش، محله‌های مسکونی بیشتری به چشم می‌خورد. دیگر از هیاهوی بازار خبری نبود و ما در محله‌ای ساکت که پر بود از خانه‌های سیمانی و کوچه‌های باریک ایستاده بودیم.بی‌زمان / بی‌مکاناین گزارش، بیان تصویر‌های ذهنی‌ای بود که از زمان حرکت به سوی مقصد تا زمان خروج از میدان تحقیق ذهن نویسنده‌ را مشغول خود کرده بود. این بازدید شاید ارزش علمی معتبری نداشته باشد، اما در این متن سعی شده بود تا با بیان ایده‌های ذهنی بازدید کننده، مخاطب را کمی به فضای مکان مورد نظر نزدیک سازد و او را در ایده‌های خود سهیم کند. ایده‌هایی که درکنارهم شاید بتوانند «روایت خود شهر» باشند.علی نوریان اردکانیعلی نوریان اردکانیSat, 07 Jul 2018 15:57:39 +0430https://virgool.ir/@noorian.ali75/طرح-چند-مسئله-پیرامون-فیلمهای-لاتاری-به-وقت-شام-و-تنگه-ابوغریب-xiwyjaat5cviبعد از جشنواره فجر و دیدن این سه تا فیلم، چندتا ایده به ذهنم اومد که هرچند ناقص بودن ولی برای کامل‌تر شدن ترجیح دادم مکتوبشون کنم و توی اینستا به اشتراک بزارم.الان دیدم که بد نیست اینجا هم ثبتش کنم تا نظر افراد بیشتری رو بدونم:۱.فرم یا تکنیک: اکثر نقدها به این سه فیلم با این مقدمه آغاز می‌شوند که آیا وضعیت نور و جلوه‌های ویژه و بازی فلان سلبریتی خوب بوده است یا نه.و این می‌شود ملاک امتیازدهی به فرم اثر. امری که به نظرم، نباید از‌آن غافل شد؛ تفاوت تکنیک و فرم است. فرم را می‌توان نه صرفا مجموعه‌ای از "تقسیمات هندسی درون کادری" که ایده پیشنی غالب بر یک اثر هنری دانست.ایده‌ای که نوع تکنیک و امور جزئی در محتوا را سامان می‌دهد و همچنین از خلال آن می‌توان ربطی معنادار میان چند اثر یافت.بنابراین، یکی کردن فرم و تکنیک و در مرحله بعد جدا کردن نقد محتوایی و فرمی محصولی جز نقدهای جزیره‌ای و تک افتاده به بار نمی‌آورد.در نتیجه،این سه فیلم قطعا از لحاظ تکنیک سینمایی یا انتقال مفهوم به مخاطب متفاوت می‌باشند،اما به نظر می‌توانیم فارغ از نقد تکنیکال مجلات سینمایی به نقد فرم سامان دهنده چنین فیلم هایی بپردازیم.۲.پدر کشی انقلابی: پدرانی معتقد، که باید همزمان با حلولشان در کالبد پسرانشان از میدان کنشگری خارج شوند.اما مشکلی که وجود دارد این است که نه پدران جذابیتی دارند و نه فرزندان دلی پرشور برای به میراث گرفتن آن اعتقادها.پس راهی نمی‌ماند جز تحقق این مسئله در یک تابلو هنری.اما لازمه این تحقق،تقلیل دادن مشکل بیرون از اثر هنری در رویداد احساسی درون اثر هنری است(انگار اینبار قرار است وضعیت اضطراری اشمیت درون اثر هنری بازسازی شود).رویدادی که هم پدران را جذاب و هم پسران را مشتاق میراث می‌کند.حالا پدران می‌توانند با خیالی راحت از میدان خارج شوند.۳.امید به نوسازی:صحنه‌ی پایانی کودکی که در دشت دوچرخه سواری می‌کند، پسری که بعد از دست دادن رفقایش(که نقش پدر برایش داشته‌اند) از تپه‌ای با منظره ویرانی بالا می‌آید و جوانی که با لبخند و اشتیاق صحنه کشته شدن قاتل نامزدش را تماشا می‌کند.همه اینها انگار قرار است نوید آباد و بازسازی شدن چیزهایی را بدهند که به منجلاب کشیده شده اند.انگار باید صدایی به این صحنه‌ها اضافه کرد تا بگوید: "فرار نکنید، همه‌ چیز درست می‌شود". به قول بنیامین این مسئله(امیدی کاذب از دل تحریف واقعیت) خصیصه آثار فاشیستی است.چرا که به جای مواجه کردن مخاطب با یک وقفه و شوکی که منجر به تفکر مجدد شود، همه چیز را به راه حل های ساده و "همشکل" تقلیل می‌دهد و مخاطب‌ها نه تنها مملو از حیرت نمی‌شوند بلکه در یک خشونت کور سقوط می‌کنند.و در پس این خشونت است که حاکمیت با خیال راحت،توده را به جای خودش در مقام سرکوب هر بیان مخالفی قرار می‌دهد."استبداد، تن را به حال خود رها می‌کند و حمله خود را متوجه روح یا جان می‌‌سازد.فرمانروا دیگر نمی‌گوید: یا باید همچون من فکر کنی یا بمیری.او می‌گوید:تو آزادی تا همچون من فکر نکنی،ولی از امروز به بعد در میان ما فردی بیگانه خواهی بود(توکویل؛تحلیل دموکراسی در آمریکا)". ماکس بکمن،1932علی نوریان اردکانیعلی نوریان اردکانیMon, 11 Jun 2018 06:22:31 +0430https://virgool.ir/@noorian.ali75/تحشیههایی-بر-مجموعه-زمان-znopqbte7y65 نقدی بر آثار جواد علیمحمدی اردکانی تحشیه‌هایی بر مجموعه «زمان» چاپ شده در شماره ۳۶۹ مجله هنری تندیس بشریتی که روزگاری در عصر هومر،موضوع تعمق برای خدایان المپی بود،اکنون بدل به موضوع تعمق خویش شده است. -‌‌ والتر بنیامین‌-مجموعه زمان جواد علیمحمدی در کلیت خویش و از خلال فضاهایش، ایده هایی را در ذهنم متبادر کرد که انگیزه ای شد برای نوشتن این متن..مفاهیم و سازوبرگ این ایده ها نه برامده از ابداعات نو و فردی بلکه حاصل ایجاد پیوندی است میان نظرات دو متفکر صده بیستم یعنی کارل اشمیت و والتر بنیامین.اشمیت در رابطه با مسئله جنگ و بنیامین در باب تئاتر اپیک و وظیفه مولف،بحث هایی را سامان داده‌اند که شاید بتوان برای فهم بهتر این مجموعه و مسائلی که مولف با آن هر روزه درگیر بوده است، به آنان رجوعی مجدد کرد.1- کارل اشمیت در مقاله«امر سیاسی»، در بیانی ساده، قصد دارد تا منطق امر سیاسی را از دیگر برابرنهادها،همچون منطق امر اخلاقی،اقتصادی و... جدا سازد و موجودیت مستقل آن را آشکار کند. حال چه مسئله ایست که مقوم امر سیاسی می‌باشد و آنرا از هر امر دیگری متمایز می کند ؟. اگر امر اخلاقی را دوگانه های خیر و شر و امر اقتصادی را سود و زیان سامان می دهند؛ این دوگانه«دوست- دشمن» است که در مقام معرف و ضرورت بخش امر سیاسی قرار می گیرد، چراکه امر سیاسی برای هیچ حاکمیتی ممکن نیست مگراینکه پیش از آن هویت خود را از طریق این دوگانه بازتعریف کرده باشد؛یعنی بگوید چه هست وچه نیست ،در کنار چه کسانی تعریف می شود و در برابر چه کسانی می شورد. حال چیزی که امر سیاسی و منطق تمایز بخش آن(دوست –دشمن)را در ربط با این آثار مهم می کند؛ امکان نبردی است که به گفته اشمیت،همواره در بطن مفهوم دشمن وجود دارد.حکوت ها در لحظه ای که دوست و دشمن های خود را تعریف می کنند،در همان زمان و حتی پیش از آن، امکان های نبرد را نیز سامان داده اند.بنابراین جنگ نه امری است اخلاقی که ابزاری برای توجیه هویت های اخلاقی باشد نه امری است فانی که بتوانیم در قامت یک صلح طلب به انتظار پایان آن بنشینیم؛ چرا که به گفته اشمیت: «مفاهیم دوست و دشمن، دقیقا زمانی معنای واقعی خود را پیدا می کنند که سخن از امکان واقعی کشتن فیزیکی به میان آورند...جنگ هرآینه نفی موجودیت دشمن است.جنگ نتیجه به اوج رسیدن دشمن است...مع الوصف،مادام که مفهوم دشمن معتبر بماند،لاجرم جنگ به صورت امکانی واقعی باقی خواهد ماند». حال چه باید کرد؟ نفی امر سیاسی و منطق دوست و دشمن یا فهم این منطق در رویداد های پیرامونمان، به خصوص جنگ که هر روز خود را در جایی نمایان می سازد تا زنده بودنش رابه رخ تاریخ بکشد. اما تا زمانی که برای فهم فاجعه، باز به سوژه هایی انسانی بازگردیم کاری از پیش نبرده ایم.چراکه آنان نیز ناخواسته تنها در یک طرف میدان جنگ بوده اند. باید جایی را جست که تمام این اتفاقات را فارغ از اینکه در کدامین طرف قرار داشته نه تنها دیده بلکه بر بدن خود نیز حک کرده باشد.در کجاست که فارغ از هیاهوهای دروغین و خطابه هایی کر کننده،نتیجه به اوج رسیدن دشمنی ها را نه از طریق سوژه های جنگ افزا بلکه از خلال ابژه هایی که جنگ بر آنان تحمیل شده می توان دید.جای است جز قاب تصویر؟این آثار، آینه هایی اند که پوچ بودن گفتمان های اخلاقی را فریاد می زنند.بدنی که روزی سرباز،خرابه هایی که روزی ساختمان و آهن پاره هایی که روزی سلاح بوده اند؛ حال بیانگر آنند که محصول چیزی جز، جدالِ بر سر حاکمیت(قدرت) نیستند.2- پرسشی دیگر؛ در نسبت با وضعیتی که هرچند ناقص آن را توصیف کردم،مولف می باید در چه موقعیتی قرار گرید؟ آیا او همچون فوتوریست ها می باید در جستجوی زیبایی جنگ باشد تا لحظه های ناب آنرا شکار کند یا همچون منادیان صلح به همه دستور «توقف»از جنگ دهد؟. در اینجاست که شاید مباحثات والتر بنیامین در رابطه با تئاتر اپیک بی اثر نباشد.او در مقاله« مولف همچون تولید کننده» وظیفه مولف را نه ایستادن در گوشه ای جدا از واقعیت و ارائه تجویز هایی از بالا می داند و نه ایفای نقش گزارشگر از رویداد های جزئی واقعه.بلکه از منظر بنیامین،مولف از خلال اثرش باید بگذارد تا وضعیت خود سخن بگوید،وضعیتی که شاید بتوانیم در آن «کنون» را بیابیم. اما چگونه؟ چگونه مخاطب این امکان را پیدا می کند تا در مواجه با اثر مولف،وضعیت به نمایش درامده را درک و مسئله آن را درونی کند؟. این امر محقق نمی شود مگر از مجرای «حیرت» ، امری که شروع مسیر تفلسف می باشد.حیرت تکه پازلی است گم شده که محصول روایت نبرد از مجرای رسانه یعنی «همدلی» نمی تواند جایش را پر کند.هر اندازه که همدلی نقطه شروعی است بر عادی و روزمره شدن وضعیتی چون جنگ،حیرت نقطه شروعی است بر درگیر شدن وجودی انسان با وضعیت پیش رویش و پرابلماتیزه کردن آن وضعیت اما تحقق امر حیرت نیز امکان پذیر نیست مگر از طریق بیگانه سازی ای که اثر مولف می تواند از خلال «وقفه» بدان دست یابد.وقفه ای که وضعیت عادی شده ذهن در ذهن مخاطب را با تردید مواجه می سازد.شک بر اموری که مخاطب هر روز به سادگی از کنارش عبور می کرده.از منظر بنیامین لحظه ویرانی،لحظه توقف زمان است؛ گویی زمان دیگر جریان ندارد و در اینجاست که برای بنیامین «یادآوری» مهم می شود تا از گذشته برای فهم و تغییر اکنون استفاده کند.در نتیجه،این وقفه باید مخاطب را در نسبت با وضعیت همیشگی اش بیگانه کند و نقطه آغازی گردد بر حیرت.در این مجموعه(زمان)،امری که بسیار اهمیت دارد،بی مکانی وضعیت هاست.ما به عنوان مخاطب، هیچ نمی دانیم که در حال دیدن کدامین جنگ ها می باشیم.دوجنگ های جهانی،جنگ ویتنام،جنگ ایران،جنگ های خاورمیانه یا ... ما در مقابل چنین وضعیت هایی دیگر در آغاز نمی توانیم با تشخیص دوست و دشمن موضعی پیشینی کسب کنیم و با یک رویکرد اخلاقی به کرسی قضاوت بنشینیم؛ در اینجا ما با ابژه های عریان جنگ روبرو می شویم که الگوهای از پیش ساخته ما را به هم می ریزند و ما را ناچار به بازاندیشی(حیرت) می کنند تابفهمیم محاکمه در چنین وضعیتی بی معناست. - اما در نهایت و میان آن صحنه های غبار آلود تاریخ،این بدن ها،خرابه ها و آهن پاره هایند که باز تکرار می شوند و باز فراموش.گویی همه با هم چنین زمزمه می کنند:«و ما اکنون جملگی اینجا جمع شده ایمگرداگرد این محراب قربانیتا با شوق و جذبه بخوانیم،آواز خوشامدگوییمان راو سه بار هلهله کینمبرای هرودکه می آید ما را گردن زند برای دومین بار»[1] [1] جوزف هانزلیک،شاعر اهل چکعلی نوریان اردکانیعلی نوریان اردکانیSat, 09 Jun 2018 08:15:30 +0430