https://virgool.ir/feed/@nohizadehfa2026-11-12 07:47:36https://files.virgool.ir/upload/users/4441706/avatar/asoVsC.jpghttps://virgool.ir/@nohizadehhttps://virgool.ir/@nohizadeh/گاهی-اوقات-انسان-جز-نگاه-کردن-کاری-نمی-تواند-انجام-دهد-ox7aztoqaur4گاهی اوقات، انسان جز نگاه کردن کاری نمی‌تواند انجام دهد. نگاه می‌کنی و نمی‌دانی... هیچ نمی‌دانی، نباید بدانی آخر اگر می‌دانستی و برایت قابل پیش‌بینی بود و در چنین وضعیتی که جز نگاه کردن کاری از دستت بر نیاید، نمی‌بودی.از بیرون تو هیچ نمی‌گویی و تنها به آن شخص، رفتارش، صحبت ها و گفتارش، خیره شدی اما از درون قضیه متفاوت است. در ذهنت چنان غوغایی برپاست که صدای خودت در آن همهمه شنیده نمی‌شود، سرزنش، خودخوری، ناسزا گویی؟ شاید... و شاید راستش هیچ کدام، تنها افسوس و مواجه با واقعیت البته واقعیتی که ذهنت آن را نمی‌خواست در مورد شخص مقابل بپذیرد و در آخر ناامید شدن از آن فرد، و تصمیم به دوری.شوکی که در آن لحظه به شخص وارد می‌شود آنقدر زیاد است که شخص سکوت می‌کند و آن سکوت، صدایش از صدای رعد نیز بلندتر است، آن نگاه، نگاهی پر از ناامیدی، خشم، انزجار و امثال این‌ها خودش باید کافی باشد. راستش چنان کافی‌ست که زبان ترجیح می‌دهد انرژی‌ای صرف نکند و کاری نکند و سرجای خودش خشک شود.اما تا دلتان بخواهد گوش‌ها می‌شنود و چشم‌ها جز بخش تاریک وجود شخص سخنگو چیز دیگری را نمی‌بیند، و مغز.. آه از مغز، حقایق و خاطرات مانند امواج بر ساحل خسته‌اش هجوم می‌آورند و تمام کوچک‌ترین مسائلی که ساحل به آنها توجهی نمی‌کرده، در حالی که باید، را در صورتش می‌کوبد و به یکباره ساحل مانند شمعی از خجالت آب شده و می‌پذیرد... می‌پذیرد که اشتباه کرده‌است و آنچه می‌خواسته را دیده نه آنچه را که باید.آری، به یک‌باره دگر نمی‌تواند از آدمی که روزی دوستش داشته و همین دوست داشتن بوده است که خطاهای فاحش اون را می‌پوشانده دفاع کند و در این مناظره درون مغز، همه صداها با هم هم‌نظر شده و تصمیم به فاصله گرفتن از فردی می‌کنند که بخاطرش زبان، به سکوت روی آورده است.nayricanayricaSun, 07 Dec 2025 09:52:27 +0330