https://virgool.ir/feed/@nocturne2flyfa2026-11-11 18:41:24https://files.virgool.ir/upload/users/25444/avatar/aykurt.pnghttps://virgool.ir/@nocturne2flyhttps://virgool.ir/@nocturne2fly/جستار-نان-و-زنان-قسمت-دوم-mmuur8do49grandrea kowchادامه ی جستار «نان و زنان »******" رفتم سراغ «نان بدون ورز»که پنج شش سال قبل، از روزنامه تایمز قیچی کرده بودم؛نانی است اختراع جیم لاهی، صاحب نانوایی خیابان سالیوان، ...کمی مخمر خریدم و با آب و نمک مخلوطش کردم .گذاشتم شب ور بیایدو صبح اول گذاشتمش توی فرملایم و بعد فر چهارصد و پنجاه درجه.یکساعت بعد بیرونش آوردم. نان بود ! نان خوبی نبود (...) اما نان بودو نمی توانم توضیح بدهم که چه حس غریب و خوشایندی داشت . انگار مخلوط خمیری یک سری چیز را بریزی توی کاسه و یک «ماشین»از داخلش بیرون بیایدکه بدنه اش برق می زند و داخلش بوی خوب می دهد."******آدام گاپنیک نان بدی پخته ولی این اولین نانش است. نان اوست و به ما نشان می دهد چقدر از نتیجه کارش شگفت زده شده . جادوی پختن نان دارد خودش را به او و از طریق متن به ما نشان میدهد.******"چند روز بعدش ، برای اولین بار «نان آگاه» شدم؛ناگهان توجهم به شان جلب شد و دیدم چقدر نان هست !...به نانی که دلم می خواست بخورم فکر می کردم. نان بزرگ و گرد پن پولاین در آن نانوایی پاریس ،ترش و سفت و در عین حال تسلیم دندان...واقعا می شود اینها را درست کرد؟مارتا که خودش را بازنشسته کرده بود گفت :«اگه اینقد دوست داری نون درست کنی باید وردست یه آدم وارد وایسی.یکی که هی سرت داد بزنه و یادت بده چی به چیه. میدونی همه ی نویسنده ها این کارو می کنن.»... چندساعت بعد توانستم مادرم را پای تلفن گیر بیاورم...از ایده کلاس نان پزی آخر هفته استقبال کرد."******در ادامه جستار سفر گاپنیک شروع می شود و در این سفر ما با دنیای متفاوت مادرش که زنی متمایز ، پرشور و تقربیا عجیب است آشنا می شویم و همراه این دو نفر در روزهای بعدی پختن نان مخصوص پن پولاین را از دریچه چشم نویسنده دنبال می کنیم.******" ...رابطه ام با مادرم پیچیده است.می دانم که در جهان بیشتر از هرکس دیگری به او شبیهم. در خوبی و بدی. مثل او هر شب آشپزی می کنم و مثل او،در لحظات خشم و انزجارعمومی ،جمله های فرااحساسی نثار تلویزیون میکنم.مثل او به بچه هایم به چشم اتهام نگاه میکنم وقتی شامی که ساعت هفت صبح همان روز ناگزیر تاییدش کرده اند را نمی خورند....با اینهمه،برای ورودبه یکی از حیطه های استادی اش هیچ وقت هیچ تلاشی نکردم:نان پختن.همینطور که کتایهایم را ورق میزدم به این نتیجه رسیدم که دانش دایره المعارفی نان در بین خوراکی ها از همه کسل کننده تر است.جهان شمول بودنش، شیمی ساده ای که آن را شگفت انگیز و معجزه آسا می کند میتواندحرف زدن درباره اش را هم حوصله سربرکند.اما صبح روز بعد که مادرم تیشرت ضد آردش را پوشیده بود فهمیدم نان اگر سوژه ی تحلیلی چندان جذابی نیست، در تمرین و عمل می تواند بسیار هیجان انگیز باشد.لابد این دو ویژگی خلاف هم تغییر میکنند: چیزهایی که خواندشان جذاب است احتمالا در عمل بی مزه اندو چیزهایی که خواندشان کسل کننده است در عمل هیجان انگیز می شوند..."******اگر شما هم یکی از کسانی هستید که در ماه های اول قرنطینه مسحور این شیمی ساده و شگفت انگیز ،نان پختن را تجربه کردند حتما همین ها را حس کردید و اگر به جستارنویسی علاقه دارید باید تمرین کنید تا مثل باقی آدمها به راحتی از کنار این دریافت ها نگذرید.******"همین طور که مخلوط کردیم و ورز دادیم، صداهای آرام بچگی ام یکی یکی زنده می شدند:نویز یکنواخت همزن قدرتمندی که مادرم استفاده می کند، صدای سرفه مانند خمیرگیر موقع چرخیدن. «نون خیلی با گذشت و بخشاینده س.»مادرم خمیر پن پولاین را برگرداندو ادامه داد:توی کتاب ها و دستورالعمل ها خیلی شلوغش می کنند و می دونی،منم قبلا خیلی وسواس به خرج می دادم همه چیو سبک سنگین می کردم ولی الان می دونم نون می بخشه.راز نون اینه که خیلی بخشنده تر از اون چیزیه که غیر نونواها فکر می کنن.»******در این جا جستار به زیبایی آشکار می کند که یکی از دلایل اصلی اشتیاق آدم ها برای پختن نان ریشه در همین راز کوچک و ناقابل دارد. نان ساده و کامل است . هم در ترکیبات و هم در روش پخت .این سادگی و کمال میتواند مثل یک وسوسه پنهانی ما را راهی آشپزخانه کند تا با دیمیتر و هستیای درونمان «الهه های گندم و نان و اجاق » دست به یکی کنیم و نان بپزیم .******" نمای نان،برش عرضی آن است و هر برشی با بقیه فرق دارد.هر نانی جور متفاوتی با چاقو رفتار می کند؛پن پولاین تقریبا موقع بریدن جیر جیر می کند...تن محکم تر نان بیگل به خاطر آن سوراخ بزرگ مقاومت کمتری نشان می دهد. بروسان با کوچک ترین تماس خرد می شودو ...همینطور که از پروژه ای به پروژه ی دیگر می رفتیم کم کم فهمیدم که چرا از اول به طرف نان پختن کشیده نشدم . غذا پختن،درمرحله اول پوست کندن و خرد کردن پیازها است و بعد اشک ریختن. نان پختن مخلوط کردن مخمر و آب و آرداست و بعد انتظار. فرق نانوابودن و آشپز بودن این است که بین انتظار و گریه با کدام بهتر کنار بیایی..."******لحظه شکوهمند جستار همینجاست. اگر فکر می کردید که فقط داستان ها محل اکتشاف حقایق هستند و جستار شخصی تنها بررسی عمیق تر چیزهایی است که از قبل می دانیم چون خودمان تجربه اش کردیم ، متن در جملات بالا نشان مان داد که در بررسی چندین باره تجربه ای در گذشته، لحظاتی وجود دارد که حقیقتی ظریف و اساسی راهش را باز می کند تا به نویسنده جستار برسد.******"مادرم گفت:«سال ها هر روز صبح براتون نون می پختم.همیشه کروسان داشتیم و مافین و ...اوه چقد چیز براتون درست می کردم.»آیا بعد از این همه سال ،داشت بارقه ای کوچک از دلخوری بروز می داد؟حسرت اینکه اشتهای بچه هایش به اندازه قدرشناسی شان نبوده؟فکر کردم و دیدم هیچ وقت برای آن همه نان از او تشکر نکرده ام....به این فکر کردم که «ممنونم» هایی که به پدر و مادرمان می گوییم، مثل همان هایی که حالا از بچه هایم می شنوم...هرگز کفایت نمی کنند.******و جستار خوب هیچ وقت فرصت بازی و جست و خیز در اطراف موضوع خودش را از دست نمی دهد.گاپنیک با مادرش نان می پزد و در همین حال خاطرات کودکی و نوجوانی اش را به یاد میآورد و از هر خاطره یا اتفاقی آنقدر که نکته کوچکی از رابطه این دونفر را برایمان رو کند در جستار آمده است .نکته هایی ساده و کوچک اما محرک و قوی . او از موضوعش و تمام چیزهای مربوط به آن لذت می برد و آنها را خوب می بیند . جهان شخصی او و مادرش در هرجایی که امکان دارد آنقدر گسترش پیدا می کند که خواننده هم بتواند خودش را در آن جهان ببیند و درکی از متن پیدا کند.******"وقتی برگشتم نیویورک مارتا بالاخره آماده بود که نانش را بپزد...همه ی مواد اولیه طبیعی و مرغوب رابا هم مخلوط کرد- آرد قهوه ای و ارزن و عسل ارگانیک-...بالاخره در سکوت آشپزخانه ،خمیر بالا آمدو همه دورش جمع شدیم تا تماشا کنیم. چنان خمیر را ورز میداد که کل خانواده متحیر مانده بودیم. در ورز دادنش یک حرارات و اشتیاق بومی بود. خبری از وزوز خمیرگیر نبود، فقط یک زن بودو خمیرش....و ناگهان ، از پس سالیان دراز اما خیلی روشن و واضح، مارتا را در نوزده سالگی دیدم، در یکی از آن صبح های زیبای کانادایی،...با یک نان بافته توی سبد که روبان صورتی دورش بسته بود.واقعا نان پخته بود، همین نان را و حتی آورده بودبرای من ،اما نانش در آشپزخانه، وسط آن همه کروسان و بیگل و شیرمال و آن همه دهان های وراج و بلعان گم شده بود .گفتم:«تو یکی از اینها رو آوردی خونه ما!الان یادم اومد . ولی یادم نیست چه مزه ای می داد.»گفت :«معلومه یادت نیس. هیچ کس نفهمید. «فقط گفتن ئه ،باریکلا! بذارش اونجا.»...فک کنم آخرین باری بود که نون درست کردم.»...فکر کردم زنان همه چیز را به خاطر می سپرند. نان از سر تقصیرات مان می گذرد."******یک لحظه حقیقی و کوچک دیگر، کمی ناراحت کننده و بیشتر اجتناب ناپذیر. این حقیقت کوچک خیلی نرم و آرام توی متن شکل می گیرد و جلو می رود تا به جای درست خودش در پایان جستار برسد و گوشه یی از رابطه نویسنده و همسرش را برایمان عریان می کند .از همان اولین خط های جستار که با جرقه ی دستور پخت نان مارتا شکل می گیرد تا آخرین خط،نویسنده با مهارت نشان میدهد که در عین تسلط به زیر و بم متن انگارخیلی هدایتش نمی کند . او از موضوع نان و نان پختن و با مادر نان پختن و نان خوردن و خاطرات و رابطه ها و همه و همه کمک میگیردتا جهان موضوعش را بزرگتر و عمومی تر کند.و در این جهان کمتر شخصی یکدفعه با ترسیم جزییاتی بسیار شخصی پرده یی از از مقابل چشم ما کنار میزد تا درون او را ببینیم.جوری که انگار تمام این سفر برای ادای احترام به خاطره ی نانی با یک روبان صورتی روی میز شلوغ آشپزخانه یی در سال ها قبل بوده است.نویسنده جستار: آدام گاپنیکبررسی جستار : نسرین شیرین نیازاین جستار در شماره 76 مجله همشهری داستان منتشر شده است.نسرین شیرین نیازنسرین شیرین نیازTue, 15 Sep 2020 22:37:33 +0430https://virgool.ir/@nocturne2fly/جستار-نان-و-زنان-قسمت-اول-nncjtngh5xjuandrea kowchنان پختن؛نان شکستن؛نان قسمت کردن. . .نان بودن!در طول ماه های اول قرنطینه مخصوصا همان ماه اول، خیلی از آدمهایی که می شناسم پختن نان را برای اولین بار امتحان کردند.در واقع غیر از آنهایی که می شناسم عده ی زیادی در سراسر دنیا نان پختن را در آن روزها تجربه کردند.شاید خاصیت روزهای اول قرنطینه بود. وقتی که باید مدارا می کردیم تا روز بگذرد و بیست و چهار ساعت کامل یعنی به قدر کفایت در اختیار خیلی های مان بود تا روزمان را به روزی بزرگ تبدیل کنیم .شاید هم مراسم پختن نان، با آن ترکیب جادویی آرد و مخمر و آب و آتش و دست ها و مخصوصا دست ها، قرار بود مثل عبادتی خاموش در یک آیین قدیمی آرامش را به روان وحشت زده ی ما در برابر هجوم این بیماری ناشناخته ، برگرداند.البته این تفسیر دلخواه من است از تجربه ی پختن نان در آن روزها و میدانم خیلی با واقعیتی که جریان داشت فاصله دارد چون نان هایی که داشتند پشت سر هم توی اینستاگرام لایک می گرفتند و صاحبانشان توی لایوها و استوری ها ادعا می کردند "خیلی لذیذ و خوشمزه اند" چیزی بیشتر از خمیر کردن آرد و ورز دادنش و درجه حرارت فر و مخلفات روی آن نبودند.چی باید بودند که نبودند؟مگر چیزی ماندگارتر از طعم اولین نان یا شکل هوس انگیز و عطر و بافت ترد و حباب های داخلش هم هست ؟ مگر رسیدن به چنین نانی چیز کمی است ؟ نه ! نیست !اما وقتی ما آدم های عادی که نه شغلمان و نه دغدغه مان و نه نیازمان پختن نان است تصمیم می گیریم یکدفعه نان بپزیم ! عجیب نیست که نتیجه ی این تجربه برای بیشترمان شبیه هم است ؟چرا هیچ رد منحصر بفردی توی کار کسی نیست ؟ چرا دستاورد همه ی ما ، نان ما ، در کنار هم فقط یکی دیگر از کلیشه های معمول شبکه های مجازی شد؟یعنی کسی وقت پختن نان یا بعد از آن، از خودش نپرسیده توی این قضیه دنبال چی می گردد؟ چرا حالا ، چرا الان ؟چرا دوماه پیش نه! ماجرا فقط آشپزی و لایک و کامنت است یا چی؟ مگر چیزی به سادگی پختن نان می تواند چیزی بیشتر از همان نان را درون خودش پنهان کرده باشد؟ چیزی بیشتر یعنی چی؟******با هم بخش هایی از جستار «نان و زنان» نوشته ی آدام گاپنیک را بخوانیم :"...تا همین چند وقت پیش ، هرگز نان نپخته بودم. تا سال ها با خودم می گفتم من به همان دلیلی نان نمی پزم که رانندگی نمی کنم : مهارت مفیدی است که در نیویورک به کار نمی آید.در نیویورک آدم رانندگی نمی کند چون عملا با مترو می شود همه جا رفت و آدم نان نمی پزدچون کلی نانوایی خوب هست.حتی سوپر مارکت ها پر است از باگت های تام کت و نان های کشمشی-دارچینی اورواشر و انواع خمیر ترش های عالی .ولی چند هفته پیش لابه لای چیزهای باقیمانده از مادر همسرم در اقامتگاه خانوادگی شان ،یک دستور پخت دست نویس قاب شده پیدا کردیم برای تهیه ی چیزی به اسم «نان مارتا»...دادزدم :«نان مارتا! تو کی نون می پختی؟»مارتا همسرم است و این که بگویم از دیدن اسمش بالای دستور نان تعجب کردم حق مطلب را ادا نمی کند!یک راه خوب برای توصیف مارتا تشبیه کردنش به زنی است که هرگز نانی به اسمش نبوده . عطر و لباس شاید اما نان جو و عسل ، نه."..."خیلی کنجکاو بودم که ببینم موقع نان پختن چه شکلی است.بعد از سال ها ازدواج،کنجکاوی آدم از لحظات فوق العاده ای که ممکن است در آینده اتفاق بیفتد منتقل می شود به کنکاش لحظات کوچک تر و غریب تری که در گذشته اتفاق افتاده اند: همسرت که در شانزده سالگی دارد خمیر ورز می دهد."" تصور او با پیشبند در احاطه ی همه ی آن وسایل چوبی بلوند دهه ی هفتادی، آنقدر وسوسه انگیز بود که تصمیم گرفتم همان شب نان درست کنم."*****در همین چند پاراگراف او به ما می گوید هرگز نان نپخته و چرا نپخته! و حالا می خواهد بپزد و چرا !و ما را مشتاق همراهی در این سفر و تجربه اش در پختن نان می کند.این نوشته ادامه دارد.نسرین شیرین نیازنسرین شیرین نیازTue, 15 Sep 2020 22:25:22 +0430https://virgool.ir/@nocturne2fly/چرا-می-نویسم-q1gcnhvzceeiبالاخره یه طوری می شه ! یه اتفاقی می افته دیگه !این را خودم به خودم میگویم و یادم میاید که نه !واقعا قرار نبود اینجور باشد-باشم. قرار بود من باعث اتفاقات باشم . با تصمیم هام با عملم با قدم هام با عقیده ام ، با دانشم .اینها یادم میاید و دهنم تلخ می شود.قرار بود همه چیز به من مربوط باشد .خوب و بد چیزها ،باید ونبایدشان ،بودو نبودشان .اما انگار کار عالم اینجوری نیست و بیشتر چیزها به من مربوط نیست و در اتفاق افتادنشان هم سهمی ندارم .قرار بود تماشاگر اتفاقات عالم نباشم اما شدم. شدم آدمی که امروز شاهد اتفاقات هستم و فردا تسلیمش !ما آزادیم ما مسئولیم کافیست تصمیم بگیریم و راهمان را انتخاب کنیم و بله مهمتر اینکه راهمان را باور کنیم و بعد پیش بسوی... اینها حرف های من است حرف های دهه ی بیست زندگیم .حرف های صد سال پیش ، هزار سال پیش .چند روز دیگر تولدم است و باید شمع های زیادی را با یک فوت خاموش کنم.شمع هایی که هرکدام نشان یک سال از عمرم است،عمری که گذشته.وحشتناک تر ازین کاری سراغ داری دوست عزیز؟من دارم .نوشتن از این وحشت .نوشتن از این ترس که مثل به چنگ آوردن ذرات ناپیدایی توی هواست که به چنگ نمی آید . نوشتن از چیزی که جز توی سرت هیچ شکل معینی ندارد ولی مطمئنی که توی سر هر آدمی وجود دارد .نوشتن از این ترس برای رسیدن و دیدن و نشان دادن جاهای مجهولی توی سرت که به خروارها خیال و شادی و اندوه و جادو و معنی متصل است.اینکه نوشتن تو را به کدامشان وصل کند ، اینکه چطور و چقدر به هر کدام متصل میمانی و توی این رفتن و جستن با مشت هایی پر از کدامشان برمیگردی . اینکه توی هر بار رفتن و جستن دلبسته کدامشان می شوی . اینکه هر بار فریب کدام را میخوری ! وقتی می نویسی و می فهمی اندوه فریبت داده و تو به خیال خودت از شادی نوشتی یا دستت توی متن یک جایی ناگهان معنایی را لمس کرده که تو آن را شکل جادو نشان دادی !وقتی توی آن بی شکلی مبهمی که ذات امور روزمره و منطق کار جهان ست غرق شدی و تلاشت برای منظم کردن آن امور و توجیه پذیر کردن آن منطق مضحک بنظر میرسد،سرآن بزنگاهی که باور می کنی بقا و دوام و اطمینان به مویی بند است و خودت هم به آن مو بند شدی ، وقتی از خودت می پرسی «این اون چیزی بود که می خواستم ؟این اون چیزی بود که منتظرش بودم ؟»جوابی برای این سوال داری دوست عزیز؟جوابی به غیر از همه آن چیزهایی که تسکین می دهد یا خشمگین می کند یا غمگین ؟من جوابی ندارم ،پس می نویسم . می نویسم چون چاره ای ندارم.نمی نویسم تا جوابی پیدا کنم باید بنویسم تا سوال بهتری پیدا کنم چون جواب ها از کار افتاده اند. نه بدرد تسکین می خورند نه غم نه خشم . جواب ها می گویند میرسی !می ماند !خوب می شود! خوب نمی شود ! وقتهایی هم یک "شاید " برای تلطیف اوضاع بهشان اضافه می شود. شاید شد،شاید نشود !توی "جواب" های آماده ،خلقت اتفاق افتاده ،عمرش را کرده و مصرف شده ست. توی "سوال " هنوز در لحظه اول خلقتیم !هنوز آب و گل توی مشت ماست! آن بی شکلی مبهم ،آن ساز و کار دور از دسترس مخوف نیست و شاید اگر بیشتر بجوریم اگر دوام بیاوریم بالاخره یک طوری بشود و یک اتفاقی بیفتد که اتفاق ما باشد .چیزی حیاتی تر از این سراغ داری دوست عزیز؟برای همین ،نوشتن، جستن و رساندن کمی از آن اندوه ،شادی، جادو یا معنی -اگر دست خودم بهشان برسد-به دست آدم دیگری که او هم سوال یا جواب‎ های خودش را دارد و امیدوارم از آن آدم‎ هایی باشد که جواب‎ ها به سادگی راضی ‎اش نکنند، راه دوام‎ و‎ بقای من است.اینجوری شاید بتوانم بی خیال آن اطمینانی که همیشه به مویی بند بوده و هست بشوم . با نوشتن و نوشتن ،با سر و کله زدن با کلمات واقعی و زمخت و ساده که کمتر از کلماتی مثل دوام و بقا و منطق کار جهان فریبنده اند، اینجوری شاید بتوانم شاهد چیزی باشم که هم به "من" مربوط است و هم به "حقیقت ".نسرین شیرین نیاززمستان 98نسرین شیرین نیازنسرین شیرین نیازMon, 24 Aug 2020 02:15:19 +0430https://virgool.ir/@nocturne2fly/درون-یک-جستار-خوب-چه-خبر-است-bjmdl34puitwجستارهای خوب مثل تمام نوشته های ماندگار درباره مسایل اساسی بشرند. در عمق هر جستارخوبی یک خصیصه ، غریزه، انگیزه یا رفتاری انسانی مثل ترس ، رفاقت، عشق ،خشم ، شجاعت یا خرد، نفس می کشد.جستارهای خوب بلدند از طریق اتفاقاتی معمولی‌ یا غیرمعمول توسط آدم‌هایی واقعی‌ با انگیزه‌هایی باورپذیر ،درباره موضوع و کشمکش اصلی خود ،حرفشان را بزنند.جستارهای خوب بلدند خیلی هوشمندانه – و البته ظالمانه –درگیری و مجادله با موضوع خود را از دنیای بیرونی و تبعات ظاهری آن به جهان ذهنی و درونی نویسنده و مخاطب بکشانند.بلدند مخاطبان خود را به اضطراب و دلهرة های بسیار کهن انسان و شادی های چنان عمیقی متصل کنند که اشکمان وقت خواندنشان دربیاید.جستارهای خوب پر از کشش‌های متناقض، دو راهی‌های بی‌راهنما و دست و پا زدن‌های ابدی بین فضیلت‌های انسانی و منافع انسانی هستند.پر از " اینجور به نظر میرسید" و " اما واقعا اینجور نبود " هستند.جستارهای خوب مثل عروسک های ماتریوشکا درون هر پاراگراف حقیقت ، نشانه یا سرنخ کوچکی برای پاراگراف بعدی ذخیره می کنند و از این طریق اتصالات متن را ظریف اما محکم می سازند.*«دوتا ماهی داشتند با هم شنا می‌کردند که سر راه‌شان خوردند به یک ماهی پیرتر که داشت از آن‌ور می‌آمد و برایشان سر تکان داد و گفت «صبح به خیر بچه‌ها! آب چه‌طوره؟» بعد دوتا ماهی جوان کمی دیگر شنا کردند تا آخرش یکی‌شان به آن یکی نگاه کرد و گفت «آب دیگه چه کوفتیه؟»"...«منظور دمِ دستی داستان ماهی‌ها این است که واقعیت‌های بدیهی و در دسترس و مهم معمولاً همان‌هایی هستند که دیدن و حرف زدن درباره‌شان از بقیه سخت‌تر است… واقعیت این است که در سنگرهای روزمره‌ی زندگی بزرگ‌سالانه کلیشه‌های پیش‌پاافتاده می‌توانند به اندازه‌ی مرگ و زندگی مهم شوند.»...«حقیقتِ واقعی درباره‌ی زندگی قبل از مرگ است. درباره‌ی این‌که چه‌طور به سی یا شاید پنجاه سالگی برسید، بی‌آن‌که بخواهید تفنگ روی شقیقه‌تان بگذارید. درباره‌ی یک آگاهی ساده است: آگاهی از این‌که چه چیزی آن‌قدر حقیقی و ضروری است، آن‌قدر از چشمان‌مان پنهان مانده که باید مدام _ بارها و بارها _ به خودمان یادآوری کنیم:آب این است.آب این است.چنین کاری بی نهایت سخت است:آگاه و زنده ماندن،هر روز و هر شب»*.....پاراگراف های بالا بخش های کوتاهی از متن "آب این است " نوشته ی دیوید فاستر والاس بود. مثل هر جستار درخشانی تفکیک یک یا دو پاراگراف از آن بسیار سخت است چون ساختمان متن در بهترین شکل خود قرار دارد و هر پاراگراف مثل بلوکی در جای صحیح خود نشسته است .اما همین چند تکه نشان می دهد که جستار چطور می تواند برای برملا کردن مجادله ی درونی هر آدمی از درون ماجرایی ساده آنقدر جلو برود تا رنج‌های عظیم و شادی های عمیق را نشانمان بدهد.*آب این است - دیوید فاستر والاس - ترجمه معین فرخی .نسرین شیرین نیازنسرین شیرین نیازTue, 18 Aug 2020 01:37:09 +0430https://virgool.ir/@nocturne2fly/جستار-شخصی-چیست-b3pbo3gbpuol«اگر جستار همان اقدام به جستجو باشد –آزمودن بختی برای یافتن و نه چیزی مسلم،نه چیزی قطعی:چیزی باشد که مولف بر اساس تجربه‎ی شخصی و دیدگاه ذهنی خودش بدان مبادرت ورزیده- ممکن است به نظر برسد عصر ما به لحاظ جستاری،دورانی طلایی است.»جاناتان فرنزن گوینده‎ی جملات بالا و از برترین جستارنویس‎های این دوران، جستار شخصی را جستار محض می داند.خرده روایتی شخصی از دیدگاه ذهنی ِراوی ، جایی‎که هم چیزهایی را به خواننده نشان می دهیم و هم چیزهایی را مستقیم می‎گوییم . چیزهایی که نوشتن از آنها وادارمان می‎کند موقعیت خودمان را نسبت به آن موضوع بسنجیم.مثل وقتی که نصفه شب از خواب بیدار می شویم و اتفاق عادی که در طول روز برایمان افتاده را بی‎جهت مرور می‎کنیم ، این اتفاق عادی می‎تواند یک بگو مگوی ساده ،یک حرکت ناگهانی، یک اخم یا لبخند بی‎موقع از دوست همسر یا شریکمان باشد! و درست در لحظه‎یی که دوباره می‎خواهیم به خواب برویم در همان لحظه احتمالا می‎فهمیم که در دوستی یا ازدواجمان تنهاییم یا شراکتمان یک ایرادی دارد!اگر ادامه بدهیم شاید سوال های دیگری توی‎ذهنمان شکل بگیرد که جوابی نداشته باشد یا جواب‎های عجیبی برای سوال هایی که قبلا داشتیم پیدا کنیم . شاید هم فقط دوباره بخوابیم . اما اگر خوابمان نبرد چی ؟اگر این لحظه‎ ی احتمالی فهم حقیقت از درون اتفاقی ساده کِش آمد و تا صبح سوال‎ها بزرگتر شدند تا جایی که در طول آن روز و روزهای بعدش ذهن ما را وسط امور روزمره مدام گیر‎انداختند چه؟وقتی ذهن چنین اخطار واضحی برای مکث کردن به ما می‎دهد باید چه کار‎کنیم؟یکی از بهترین راه ها برای مکث کردن و روبرو شدن با سوال‎ های بزرگ‎تری که سراغمان میاید نوشتن جستار‎شخصی است. جستار‎شخصی مثل یک سفر درونی عمل می‎کند.سفر به درون داستانی که در اعماق ما پنهان شده و نوشتن آن در فرم جستار بخش‎هایی از هویت ما را مثل یک نقشه ترسیم می‎کند . در این توقف آگاهانه‎ ی امور سفر می‎کنیم تا داستانمان را ،خودمان را در برابر یک موضوع دوباره تعریف کنیم . در این سفر چیزی از ما که به سوال یا جواب یا داستان بزرگتری متصل است امکان تبدیل شدن به کلمات را پیدا می‎کند .وقتی جستار شخصی می‎نویسیم به فکرها و احساساتی تجسم می‎بخشیم که تا قبل از آن فقط به‎ شکل مبهمی می‎دانستیم درون ما وجود دارند. در‎واقع نوشتن جستار‎شخصی به ادراک ما از داستانمان شکل‎و‎صدا می‎دهد.و داستان ما که مثل آتشی درونمان را سوزانده ، داستان ما که مثل تخته‎سنگی درون ما سنگینی می‎کند ، داستان ما کوچک و عادی یا عجیب و غیرقابل باور وقتی تبدیل به کلمات می‎شود می‎تواند نور کوچکی به راه نفر‎بعدی بتاباند .در واقع جستار‎شخصی یکی از بهترین راه‎ها برای تبدیل این داستان به کلمات است. راهی همدلانه و هوشیارانه برای به اشتراک گذاشتن تجربه‎ ی خودمان و نسبت آن با جهان برای نفر بعدی.و اگر‎ما در عصر‎ طلایی‎ جستار زندگی می‎کنیم، اگر بی‎خوابی‎های شبانه داریم و درونمان چیزی هست که در جهان متراکم و آشفته‎ ی امروز فرصت باقی ماندن در ذهن آدم‎ها را ندارد ، شاید نوشتن جستار‎شخصی همان فرصتی باشد که این "خود" را در برابر چشم دیگران قرار می‎دهد تا به سطحی عمیق از تجربه انسانی دست پیدا کند.نسرین شیرین نیازنسرین شیرین نیازSat, 15 Aug 2020 22:28:55 +0430https://virgool.ir/@nocturne2fly/ناداستان-چیست-tm98akine0iw"پرداختن به واقعیت "، "افسار زدن به موضوعات و مشغولیات روزمره""ادبیاتی برای شرح امور واقعی " اینها عباراتی است که در تعریف ناداستان استفاده می شود اما به زبان ساده ناداستان تلاش برای نوشتن جهانی است که هر روز آن را زندگی می کنیم .ناداستان راهیست برای مشتاقان نوشتن تا درمورد چیزهایی که می دانند یا می توانند ببینند یا کشف کنند، بنویسند. چیزهایی که در زندگی لمس کردند یا مشتاق آن هستند و تمایلشان چنان قوی است که آنها را تا آستانه های منحصربفردی در درک اشتیاقشان می کشاند.کار نویسنده ی ناداستان روبرو شدن بی واسطه با واقعیت و وفاداری به آن است و متن حاصل از آن دعوتی است از خواننده کنجکاو برای مواجه شدن با این رودررویی یگانه .البته نتایج همیشه درخشان نیستند اما یک نوشته ی خوب مثل نگاه کردن به درون ذهن نویسنده عمل می کند.جایی که در حالت عادی هیچ دسترسی به آن برای خواننده وجود ندارد .چنین نوشته یی چه ویژگی دارد ؟در چنین متنی چطور روایت کردن ،چطور دیدن و نحوه مواجه با چیزی که روایت می‌شود متعادل است و میزان حضور دیدگاه شخصی نویسنده اش آگاهانه و با ظرافت تعریف می شود.نویسنده ی ناداستان به چه چیزهایی نیاز دارد؟نویسنده ی ناداستان وقتی با واقعیتی کلنجار می رود در واقع در تلاش است تا از مجموعه یی از دلایل و نتایج و نحوه ی متفاوت درکش از موضوع و یا احساساتش در آن مورد به یک نوشته ی منسجم و محکم دست پیدا کند.او برای رسیدن به چنین ساختاری به قوانین داستانگویی و روایت نیازمند است. هرچه بیشتر با زیر و بم های ادبیات آشنا باشد می تواند کشمکش درونی اش با موضوع را جذاب تر بیان کند.نوشتن از سردردهای ناگهانی یا سرنوشت فیلی در هندوستان حتی یادداشت های ما از زندگی روزمره مان ،اگر با دیدگاهی خلاقانه و ظرافت های ادبی روایت شوند میتوانند در ظرف ناداستان جا بگیرند.نسرین شیرین نیازنسرین شیرین نیازFri, 14 Aug 2020 01:01:12 +0430