https://virgool.ir/feed/@nkazemi68fa2026-11-11 03:12:55https://files.virgool.ir/upload/users/2862867/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@nkazemi68https://virgool.ir/@nkazemi68/مادری-ِ-پاره-وقت-dn5sgeyccttyبچه که بودم از آن دسته بچه‌هایی بودم که اشکم دم مشکم بود ولی آنقدر به خاطر این مسئله سرکوب و سرزنش شدم که حالا شده‌ام از آن دسته آدم‌هایی که سخت گریه می‌کند اما حدود سه سال پیش لحظه‌ای که متوجه شدم در وجودم حیاتی تازه و مستقل آغاز شده، بی‌اختیار چند ساعت اشک ریختم و پیش از آنکه از مادر شدن شاد شوم و یا نگران مراحل دوران بارداری و زایمان باشم وجودم از اضطراب مسئولیت پرورش انسانی دیگر لبریز شد. بعد از به دنیا آمدن پسرم با کمی تعلل از ادامه تحصیلم در دوره دکتری مرخصی گرفتم و تصمیم گرفتم حداقل سه سال از عمرم را بدون فکر کردن به هویت مستقلم و یا اهداف و آرزوهای شخصی‌ام بدون هیچ نگرانی و مانعی بر رشد و تربیت فرزندم تمرکز کنم و برایش مادری تمام وقت باشم.همه چیز داشت خوب پیش می‌رفت که متوجه احساسات متناقضی در خودم شدم. رسماً یک مادر تمام وقت شده بودم ولی در عین حال نه میخواستم آن مادرِ سنتیِ خانه نشینِ آشپزِ فداکار و وفادار باشم که خودش را تمام و کمال فدای فرزند می‌کند و دست آخر روی صندلی قربانی می‌نشیند و نه می‌خواستم از این مادرهای تنهای مستقل روشنفکری باشم که به تمام ارزش‌های مادر سنتی پشت پا زده اند و حتی زحمت شیردهی به فرزندشان را هم برنمی‌تابند و با بهانه‌های عجیب و غریب خود را از فرزندشان محروم می‌کنند.در میانه این دو، مادری کردن کار ساده ای نیست. اینکه بخواهی هم مادر باشی هم خودت باشی، اینکه بخواهی مادرانه فداکاری کنی اما به فرزندت هم بیاموزی که وجودی مستقل از او داری، اینکه بخواهی تمام مِهرت را پای فرزندت بریزی اما هیچگاه طلبکار نباشی و نخواهی مقدس مآبانه تورا ببیند، اینکه تلاش کنی همه نیازهای فرزندت را برطرف کنی و به نیازهای خودت هم توجه کنی، اینکه هر گاه از وظایف مادری‌ات فارغ شدی و مشغول وظایف دیگری شدی دلشوره فرزندت را در دل نداشته باشی.کم کم متوجه شدم و به خودم فهماندم روزهای واقعی یک مادر خوب مجموعه‌ای است از کار، نگرانی، اضطراب، خستگی، شادی، ذوق، تنهایی، عشق، ظرافت، بی‌حوصلگی و هزار حس دیگر که گاهی حتی قادر به تفکیک کردنشان هم نیستی.فهمیدم مادرشدن برابراست با داشتن افکار متناقض؛ تناقض بین غم و شادی، عشق و انزجار، احساس قدرت و ناتوانی.انگار که هر روز در یک طناب‌کشی احساسی هستی. از طرفی فرزندم در مرکز ثقل دنیای من قرار دارد و می خواهم خودم را هر لحظه وقف او کنم و در همان لحظه ذهنم تحت فشار بخش های دیگرم در حال انفجار است؛روابط دیگرم، کارم، علائقم، زندگی روحی و فکری‌ام، نیازهای فیزیکی‌ام مثل خوابیدن و حتی یک حمام کردن ساده. با همه این تناقض ها هنوز چیزهای زیادی هست که باید به آنها برسم و نمی‌خواهم به‌خاطر فرزند داشتن حسرت یا گله ای در من بماند حداقل تا آنجایی که به من وابسته است. هر چند پیشرفت کردن و حرکت در این مسیر برای زنی که مادر است سخت و کند و جانکاه است گویی وزنه ای چند کیلویی به پاهایم آویزان است و هر قدمی را چند برابر کندتر می‌کند.زندگی با این فشار و این کشش دشوارترین کار است اما می‌ارزد به این‌که ظرفیت‌هایم را رشد دهم و مهارت‌هایم را بهتر از قبل کنم.@vaguyehaaniloofar kazeminiloofar kazemiSat, 02 Sep 2023 00:46:41 +0330