https://virgool.ir/feed/@njmhyzdyan20منمfa2026-11-11 10:13:33https://files.virgool.ir/upload/users/2392723/avatar/F7wUlm.jpghttps://virgool.ir/@njmhyzdyan20https://virgool.ir/@njmhyzdyan20/ل-ا-ل-abua3e8ueqh6باغ پارسوناژ نوینن در بهار اثری از ونسان ونگوگمصبح طلوع کرد،طلوع دیگر،روزی دیگر،غمی دیگر،و دوباره به سمت کمد‌ میروم،نقاب امروز کدام است؟نقاب هایی که احساساتی الکی را نشان میدادند،مثل همیشه نقاب خوشحالی و بی‌خیالی رو برمیدارم و میزارم روی میز تا یادم نرود موقع رفتن به بیرون آن را روی صورتم بگذارم.قهوه ای تلخ دم میکنم،صبحانه ای تلخ میل میکنم و به روزنامه ای در دستم خیره میشوم،خبر هایی الکی،خبری تلخ را پشت یک دروغ تلخ قایم‌کرده اند.قهوه ام سرد شد،مثل همیشه،خبر هایی که تیتر آن هارا داغ زده بودند ،دلم‌را سرد‌ از جامعه ام کرده بود،صبحانه رو با قهوه ای سر‌د خوردم و پس‌ از پوشیدن لباس هایم خانه رو به مقصد کار ترک کردم.پس از ده دقيقه پیاده روی به ایستگاه اتوبوس رسیدم،به موقع و دقیق،سوار اتوبوس شدم و به سمت اخرین صندلی رفتم،به آدم ها نگاه میکنم،همه با چهره هایی ناراحت،خواب آلود،بعضی ها هم عصبانی،آخ،یادم‌رفت نقابم را بیاورم،خودم را سرزنش می‌کردم.بگذریم،باز به آدم ها نگاه میکردم،کسی لبخندی نداشت،شاید آنهاهم مثل من نقاب هایشان را جا گذاشتند در خانه،یا شایدم نقاب هایشان را در‌ کیفشان گذاشتند و به محض پیاده شدند آن را روی صورت بگذراند .در حین‌نگاه کردنم ، دختری خنده رو نظرم را جلب کرد،تلفنی در دستش داشت و به زبان دیگر با شخص پشت خط صحبت میکرد،دقیقا روبه رویم‌ یکمی دور تر نشسته بود،لبخندی بزرگ روی لبش بود،معلوم است آن شخص پشت خط رو خیلی دوست دارد،خوش به حالش.با لبخندش لبخندی رو لبم آمد،به زبان دیگر صحبت میکرد و من‌نفهمیدم چی میگوید ولی محوش شده بودم،همانطور که داشتم‌اورا مینگریدم،چشمانش‌در‌چشمانم‌گره خورد،لبخندش محو شد و اخمی کرد،نکند‌فکر بدی کرده باشد؟،منم‌لبخند‌ محو شد و نگاهم رو برداشتم‌ به بیرون خیره شدم.او تنها کسی بود که در ساعت ۵ و ۳۲ دقیقه صبح لبخندی روی لبش داشت،او تنها نبود،او کسی را داشت که بخنداندش،او تنها نبود مثل من....جوزف‌با‌قهقه های بلندش داشت خاطره ای مسخره تعریف میکرد و من حتی لبخندی روی لبم نیاوردم.لیدا که به تازگی‌ از رفتار هایش مشخص بود از جوزف خوشش آمده است ، اورا همراهی میکرد.من‌هم‌به صفحه ی مانیتور لب تاب خیره شده بودم و کارم را انجام میدادم.جوزف که به نظر‌میرسید خاطره بی مزه اش تمام شده من‌را خطاب قرار و داد با تعجب ازم‌پرسید: حالت خوبه؟بهش نگاه کردم و سرم رو به نشانه ی تایید تکان دادم.باز سوالی میخواست بپرسد که ‌سکوت کرد.میدانست نمیتوانم جوابی به او بدهم.پس کارم را آسان‌کرد‌و لیدا با‌جوزف مشغول صحبت شدند.نقاب امروزم رو یادم رفته،امروز خودم هستم،جوزف فکر میکند من خوب نیستم،نمیداند‌من همیشه خوب نيستم،فقط بازیگری با نقابی خوب هستم....بعد تمام شدن‌کارم به سمت خانه روانه شدم.امروز ترجیح دادم‌پیاده روی کنم.در خیابان هایی پر‌از سر و صدا قدم میزدم.فک کنم در‌میان این صدا ها تنها سکوت من هستم .هنذفری ام را از جیبم در آوردم و ترجیح دادم به جای صدا ها ، به آهنگ بیکلامم گوش بدم.غرق در اهنگ شدم.بعد از او فقط آهنگ های بیکلام‌گوش میدادم.تا کلمه‌ ای مرا یاد او نیاندازد،ولی موفق نشده ام،باز الان یادش افتادم.آهنگ را عوض کردم.در حین پیاده روی ام ناگهان پایم به کارتون های میوه برخورد کرد.خوردم‌زمین.گوشیم و هنذفری‌ام از گوشم درآمدند.مرد میوه فروش عصبانی،شروع به عصبی شدن کرد.سرم داد میزد.میوه هایش در خیابان توسط چرخ های ماشین ها له میشدند._مردک کور ببین چیکار کردیکوری؟جلوي پاهایت رو نمیبینی؟نگاهی به میوه های پخش شده در زمین کردم و نشستم‌و مشغول جمع کردن میوه ها شدم.مردک عصبی تر ادامه داد:_مثل اينکه لال هم‌هست،زبان نداری عذر خواهی کنی؟لازم‌نکرده آن هارا جمع‌کنی آنها له شدند مردک لاللال.من با عمل کردن دارم خرابکاری ام را جمع‌میکنم.تو از من میخوای عذر خواهی کنم؟این روز ها زبان خوب بیشتر از عمل ، عمل میکنه.بغضی گلویم میفشرد،لب هایم روی هم فشار میدادم.از روی جایم بلند شدم.من لال بودم.گوشیم را از روی زمین برداشتم و بدون توجه به توهیناتی که داشت میکرد.از آنجا دور شدم و به خیابان اصلی که رسیدم. دستمو به قصد گرفتن تاکسی بلند کردم.تاکسی زرد‌رنگ ،ایستاد ،سوار تاکسی شدم،چشمانم‌ پر از اشک بود،راننده تاکسی با چشمانی گرد شده به من خیره شد و پرسيد حالم چطور است.سرم‌رو به نشانه ی تایید تکان دادم.گفت کجا میروی ،اشکام‌سریع تر از چشمانم به سمت گونه هام‌فرار کردن.دفترچه یادداشتم را از جیبم درآوردم و آدرس خانه ام را نوشتم.اشک هایم نشان گر توهین آن مرد نبود،بهانه ای برای خالی شدن دل پر از غمم بود،این ها اشک نبودند،غم هایم هستند......................DARSIDARSIWed, 17 May 2023 22:11:03 +0330https://virgool.ir/@njmhyzdyan20/بر-دروازه-ابدیت-i8klgzmoxoboزندگی ونگوگ از چشم های خودشغم برای همیشه باقی خواهد ماند.شب پرستاره ی من امشب خاموش خواهد شد.امروز آخرین است،به خورشید مینگرمرنگ زرد رو میکشم،به آسمان مینگرم،رنگ آبی رو میزنم،به قلعه نگاه میکنم،رنگ طوسی را میزنم،به درخت ها مینگرم،رنگ سبز را میزنم.. به کوه ها مینگرم،رنگ قهوه ای را میکشم،به خودم که نگاه میکنمجز رنگ‌میشکی چیزی نمیبینم.یک حاله ی مشکی در حال فرودیک جای خالی گوشیک شکم درد شدیدیک گلوله در این تن دست هایم قرمز شده اند اما رنگ ها از قلبم میریزندآن دو نفرقاتل من نیستند،فرشته ی نجات‌ من هستند‌.ای خداوندگار،فرزندت را قبول میکنی؟دکتر که هنوز رنگ دوست مان خشک نشده بودنگران به من زل زده بود مدام ازم خواهش میکردتحمل کنم تا نمیرم،لبخندی میزنم من خیلی وقته مردم دکتر،۲۹ ژویه ۱۸۹۰آرامگاه‌. اورسور اواز، نزدیک پاریس،فرانسه‌. من از کودکی نقاشي رو دوست داشتم و یک پسر ساکت آرام بودم.بعد از گذراندن دوران دور از خانواده و افسردگی ، و همچینین نوجوانی تیره و بی حاصل شروع به کار در مغازه آثار هنری شدم‌.بعد ها به لندن رفتم و اونجا بود که عاشق آگنی شدم،آگنی لویر،از تابلوهایم زیبا تر بود،من را افسون خودش کرده بود،اما..عشق من به او تبدیل به گوشه نشینی شد،این گوشه نشینی من نتیجه ای جز رو آوردن به انجیل و آرزوی کشیش شدن نداشت.بعد از گذراندن دوران تحصیل علوم دینی و ترک آن و دوباره تحصیل در الهیات به بلژیک رفتم و در میان کارگران زغال سنگ به عنوان‌ مبلغ مسحی مشغول شدم.نقاشی کشيدن از مردم طبقه کارگر کاری بود که دوستش میداشتم،مثلا نقاشی سیب زمینی خورها.نقاشی ای که موفقیت نداشت،و هیچوقت در نمایشگاهی ازپاریس گذاشته نشد و بردارم هیچوقت آن را نشان آن دلال لعنتی آثار های هنری نداد و من هیچ چیز بودم.در نامه ای به بردارم در مورد نقاشی گفتم:من تلاشم را کرده‌ام که تأکید کنم، این آدم‌هایی که در نور چراغ مشغول خوردن سیب زمینی هستند، با همان دستانی که در ظرف‌ها گذاشته‌اند، زمین را کنده‌اند و بنا بر این، این تابلو از کار سخت و اینکه چگونه غذایشان را بدست می‌آورند سخن می‌گوید.»قصد من این بود که تأثیری از یک روش زندگی کاملاً متفاوت با زندگی ما انسان‌های متمدن را نشان بدهم.ازم پرسید، چرا گوش هایت را برایش هدیه کردی؟اون داشت من را ترک میکرد،من بی چیز بودم،چیزی نداشتم چون چهارتا تابلوی خاک خورده،ارزشمند ترینم این بود.وقتی با تیغ سلمانی گوش هایم رو بریدم ، همه جا غرق در خون شد،آن را در کآغذ پیچیدم و به او دادم،او وحشت زده فکر کرد قصد کشتنش را دارم اما نه.گوگن ، رفیقم،من را به آسایشگاه سینت پائول بردیک روز ، وقتی خورشید درحال طلوع بوددور از تمام آن آدمای لعنتی شدم به آسمان نگاه کردم،آن آسمان در هم را کشيدم، آن ستاره های شلوغ ،آن کلیسارنگ های آبیه پيچيده شده در هم،کلیسای مشکی که جلب توجه میکند و خانه های دورش،و خورشیدی که آماده ی آمدن است.بعد از رها شدن از آنجاهروز،هرشب ،هر ساعت،هر دقیقه،هر ثانیه،نسبت به قبل،توخالی تر و پوچ تر میشدم،غمگین تر و شکسته تر شده،پوچ و خالی،در آنجا قدم میزدم و صدای افکارم را میکشیدم.از گل آفتاب گرداناز منظره هااز..از دکتر هم کشيدم، بعد کشیدن دکتر ، زندگی من آغاز شد و من به ابدیت رفتم‌ ‌....DARSIDARSIFri, 14 Apr 2023 13:20:02 +0330