https://virgool.ir/feed/@nima.dn2fa2026-11-12 06:21:16https://files.virgool.ir/upload/users/68770/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@nima.dn2https://virgool.ir/@nima.dn2/تا-حالا-عاشق-شدی-ar5kamqmxm5k"تا حالا عاشق شدی؟"هر کسی که این سوال رو طرح کرده، پاسخ داده، بهش فکر کرده یا به هر طریقی باهاش برخوردی داشته با تمام وجودش میدونه که این مفهوم چقدر میتونه غیر واقعی باشه و از اساس دروغی باشه که انقدر شنیده شده که خودمون رو مجبور کردیم به احساساتی غریب که اسمی براشون نداریم لقب عشق بدیم. این حرفی که بالا زدم را نمیدونم چقدر ممکنه قبول داشته باشید و فرضیه‌ای که در ذهنم دارم این است که به احتمال زیاد شما هم جز همان دسته آدم‌هایید که این مفهوم، عشق، برایتان چیزی مقدس است و اصلا این حرف ها یعنی چی؟ آدم مگر میشود به عشق و وجودش و یگانگی‌اش شک کند؟اما من اتفاقا خودم را جز ان دسته آدم های رمانتیکی پوزتیویسم میشمارم که اعتقاد راسخ بر این دارم که انسان در زندگی اش باید به دنبال مفهوم عشق بدود، در ان به هر دست‌آویزی که شد چنگ بیاندازد و از هر فرصتی که پیش آمد برای رشد شخصیت رمانتیکش استفاده کند و شاید روزی هم در دام چیزی از جنس ازدواج که خوشبینانه اگر نگاهش کنیم چیز خیلی بدی هم نیست و میتواند برای ما آدم های متمدن ارمغان هایی را هم همراهش بیاورد. حالا چی شده که یکهو بند کرده‌ام به عشق و مفهومش و اینکه آیا عاشقم یا نه؟ دلیلش که دیگر حدس زدن هم نمیخواهد و واضح و مبرهن است بر هر خواننده عاقلی که خودش را به زحمت انداخته و این متن را تا اینجا خوانده. من در حال حاضر دچار همان {بز} پیچی شده‌ام که حال و احوال خودم را نمیفهمم و نمیدانم که چه میخواهد این عشق از جان من بدبخت! میدانی قبل از اینکه این فشار دائمی تفکر به شخصیت مورد نظر در ذهنم وارد شود، برخوردمف روحیاتم و تمام اینها ب کنترلی فزاینده در موقعیت‌هایی خاص دست خودم است اما زمانی که این حس کوبنده وارد زندگی‌ام میشود دیگر چاره‌ای جز تسلیم نیست و هر بار که هر کاری میکنم که میدانم از انجامش پشیمان خواهم شد باز هم انگار راهی برایم نیست و باید ان کار را انجام بدهم و تو گویی از سر لج بازی با تو خواب و خورت را ازت میگیرد و مجبورت میکند که به هر بازی کثیفی که میخواهد واردت کند.اما من هم با اجازه شمای خواننده گرامی از ان بید ها نیستم که بخواهم با نسیم یک عشق چند روزه بلرزم، اللخصوص که عشقش ایرانی هم نباشد و موی بور چشم آبی داشته باشد. ما ایرانی ها هر چقدرم خودمان را در موی بور و بلوند بازی‌ها خیال کنیم باز هم دلمان میرود برای آن چشم و ابرو سیاه پوست سبزه‌ای که با دلبری شیطانی‌اش در یک آن تو را جوری مسخ خود میکند که تا آخر عمر چیزی جز او دلت را آرام نمیکند. اما حالا این آلمانی بی پدر و مادر که دل ما را اینجور لرزانده، دیشب حین صرف شراب و سیگار تلنگری زد به من که تا ان زمان این من بودم که او جذب یک ایرانی اگزوتیک شده ولی تو گویی دلبری‌های غربی راهشان را بهتر بلدند و او بود که کمند نامرئی خاطر‌خواهی را بند بند با هر جرعه شرابی که به حلقم فرو میریخت به گردنم می انداخت. صبح که تلو تلو خوران بعد از یک ساعت خواب در مترو‌های شلوغ پنج صبح توکیو داشتیم مسیر خانه را پیدا میکردیم در لحظه جداییمان، حس کردم دوریش مثل نخ ماهی گیری مرا با خود میکشد و سعدیی که در برابرم ظاهر شد با صدای تکرار شونده ای هی میگفت، " او میکشد قلاب را"...nimanimaSun, 29 Sep 2019 14:29:21 +0330https://virgool.ir/@nima.dn2/همان-عکاسی-که-در-میلان-مکانیک-خواند-yg0buybxl6unدو سال پیش همین موقع‌ها بود که دیگه داشتم وسایل رو جمع و جور میکردم و میرفتم داریوش و دهنادی شیراز که برم خرت و پرت‌های مختلف از چمدون تا ناخونگیر بخرم که یه وقتی تو مملکت غریب محتاج چیزای ساده نشم. دنیا جوری چرخید که حالا اینور هم دارم روز و شب به همین فکر میکنم که چیا ممکنه نیاز داشته باشم برای زندگی در ممکلت چشم بادومی ها که نتونم گیر بیارم و اون پنجاه کیلو باری که میتونم ببرم رو پر کنم و برم به سمت اتفاقات جدید زندگی که دیگه هیچ جوره ازش سر در نمیارم. حالا عزم کردم برم به ژاپن برای چند ماه زندگی در دیار غریبی که عملا هیچ ازش نمیدونم و قراره توی شرکتی کار کنم که آرزوی خیلی آدم‌هاست و من هم با فلان افتادم تو عسل و این موقعیت بسیار نادر برام اتفاق خیلی فرخنده‌ای شده که معلوم نیست چه عاقبت برام بسازه.اما من هنوز که هنوزه بعد این همه مدتف لقب عکاس رو دارم با خودم به دوش میکشم و فکر میکنم که من در اخر یه عکاسم که دارم میرم و کل زندگیم رو به طررز دیگه‌ای میگذرونم. من هنوز با این همه اتاقاتی که دیدم و رشد هایی که کردم معتقدم بهترین راه زندگی برای من نظاره بیشتره و دیدن و دیدن. بودم در جایی که دوستش داشته باشم و قدرت این که بدون هیچ قضاوتی بشینی پای بحث و نظاره کنی تمام عقاید یک ادم رو و با قدرت هر چی بیشتر بشنوی و سعی کنی خودت رو در مقام فکر دیگری قرار بدی و دنیا رو از منظر تازه‌ای ببینی و به سیاحت تازه بری که شاید با تغییر مکان جغرافیایی هیچ وقت قابل دسترس نباشه برات. سیاحت به قلب آدم‌ها، جایی که هیچ وقت و هیچ جوری برای بقیه راهی وجود نداره بهش رسوخ کنن و یه بلیط اختصاصی برای تو صادر میشه و میتونی از لحظه لحظه این سفر لذت مکفی رو ببری و اتفاقا از جذابیتاش همین که قدرت ببازگو کردنش رو نداری جز به زبان مگو. عکاسی همینه به عقیده من که قدرت دیدن از نگاه‌های جدید رو داشته باشی و قدرت بیان اون مناظر رو به زبانی که الفباش برای هممون آشناست ولی مشترک نیست تعریف کنی تا فقط کسایی اونو ببینن که اون الفبا رو در سفری به قلب کسی طی کرده باشن. شاعرانگیی در کار نیست، صحبت از دل تنها نیست، بحث من چیزی از پیدا کردن اتفاقات مشترک بین آدمهاییه که هیچ وقت نمیتونی موضوع مشترکی بینشون پیدا کنی و این دغدغه از بزرگترین‌هاست همیشه برای من که چطور با ادمی که دوست دارم به ارتباط باهاش زمان بگذرونم شروع به دیالوگی کنم که برای هر دو قابل فهم باشه و مناسب. این متن کوتاه رو از این باب نوشتم چون در وبلاگ دیگه‌ام هم قبلا با همین منوال شروع کرده بودم و توضیح مختصری داده بودم از حسم نسبت عکاسی. از این به بعد سعی میکنم در اینجا ذهنمو خالی کنم و اگه جایی بود برای نوشتن داستان گونه یا عکسنوشت برم توی وبلاگ قبلی و بنویسم.nimanimaMon, 02 Sep 2019 01:11:36 +0430