https://virgool.ir/feed/@niloofarsaniشعر - نقد - مجموعه شعر کوتاه : بی واسطه دوستت دارمfa2026-11-11 08:14:06https://files.virgool.ir/upload/users/10180/avatar/5DyOck.jpghttps://virgool.ir/@niloofarsanihttps://virgool.ir/@niloofarsani/پاییز-ywhrs598pxv9مونس جانپاییز که می شود، آدم دوست دارد هر گیسویی بلندی را ریخته بر شانه ها ببیند. چشمها را غرق شوقی پنهان که انگار قرار است اتفاقی شگفت انگیز را تجربه کند. و قدمهایی که کوچه پس کوچه های شهر را با همراهی هم بروند و طی کنند..پاییز که می شود، دل جوری بی قرار است که در چهاردیواری، بندش نمی شود.. انگار دستی می خواهد که در دست بگیرد و زیر درختان برگریز به آواز پاییز گوش دهند و قدم بزنند.مونس جان تو که باشی پاییز عطر و بوی دیگری دارد. دیگر نه آنقدر دلتنگی دارد نه حزن و اندوه. چشمه هایی دارد سرشار که سیراب می کند دل عاشقان را و پنچره هایی گشوده بر هر دلدادگی و شور و شیرینی...نیلوفر ثانینیلوفرثانینیلوفرثانیMon, 02 Nov 2026 16:53:23 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/برشی-از-کتاب-حقیقت-و-زیبایی-icg3hidoi4jxدر بیانیه سورئالیست ها می خوانیم:« شگفتی زیباست، هر گونه شگفتی زیباست، و شگفتی وجود ندارد مگر اینکه زیبا باشد.»برتون در ناژا گفته است:« زیبا باید تشنج باشد وگرنه هیچ نیست»، نسبت میان تشنج و شگفتی، لذت است.378صاز کتاب حقیقت و زیباییبابک احمدینیلوفرثانینیلوفرثانیMon, 14 Sep 2026 16:46:42 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniمصاحبتِ-تو-fws07300dr8uاز مصاحبتِ جویبارِ جاری در کلامتبذرهای دلم بر حاشیه‎یِ عبوري توجوانه می‌زند عطر پونه و بابونهبر امتداد عمود احساس توزبانه می‎کشدمن در برهوتی داغ تک افتاده بودمبیابانسرمه می‌کشید بر چشم‎هایمو خارها می‎تنید بر انداممنفس‎های آن پهناشورآبه‎یِ تنهایی به‎جان می‎ریخت و رویای باران رااز ذهن کویر می‎روبید صبر از نسیم پا داد و نفیر جرس‎های عشق به گوش رسیدو دستخطِ بارانی توبر بوم دلم رنگ پاشید من اینک بر اهتزاز بادبان‎هایِ آبی چشمانتگل سرخ صید می‎کنمو از گوشه گوشه‎ی نامِ روشنتماه می‎چینماز مجاورت کلمه نزد توهرچه بیابان باغ می‎شودو هرچه فاصلهمنزلو این بهاری از فصلِ پروانگی‎ستدر صحرای تنهایی‎ام..نیلوفر ثانینیلوفرثانینیلوفرثانیSat, 15 Aug 2026 02:19:09 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniنیازمندیم-japa6qfmjifgنیازمندیم به انسانی بودن. به تبلور خصائل انسانی نیک که اثر مثبت بر جهان می گذارد.و دیگران را تشویق می کند به خوب بودن. انسانی تر شدن.نیازمندیم به صداقت. به روراستی. به رو در رویِ خودمان با دیگری ایستادن. به قبولِ آنچه هستیم و انکار بی‌فایده است. به آنکه لبخند ریاکارانه، اثرش از هزار لحنِ جدیِ صادقانه، سوزانده‌تر است. به آنکه تعارف، نه از ادب و نزاکت، از هراسِ روبرو شدن با واقعیت‌هاست.آدمی که از صراحت برنجد، تحملِ واقعیت را ندارد. نیازمندیم به سپید بودن. به روشنی که نور می تاباند از صداقت. که دست می ساید به آستانِ الفت. و مهر می پراکند به محبت.فریبکاری و پنهانکاری، دو خارِ فرورفته در دیده است. که نه خوب می بیند نه زلال. و خراب می کند بنیانِ عشق و احترام. و رنگ می بازد نیکی انسان.نیازمندیم به آن سمتِ انسانی که صفایِ وجودش، غالب است . که عشق می ورزد و عشق دریافت می کند.و این برای دنیای آدمی، مهمترین اثر است.نیلوفر ثانینیلوفرثانینیلوفرثانیSat, 15 Aug 2026 02:16:16 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniمرا-بگو-aateqkavnowyمرا بگو که به ساحتِ خیالِ توتن می‌سایمو به حضورِ ممتدِ تودل می‌بازممرا بگو که دستم اگرچه به لمس‌ تطیهرِ تونمی‌رسددر سرانگشت‎هایم فقط نام تو آواز می شوددر آئینه‎ام درخششیجز برق نگاهِ تو نیستهر بار می‌بارم و از نوبه دریایِ تو می‌آمیزممن دست از گریستنِ شعردر هولِ نبودنت بر می‌دارمتو دست از شستنِ زخم‌هایم برداردر شوره‎زارِ خاطرهمن از ارتفاعِ بی‌تو می‌لغزمتو به آخرین شاخه بال بگشابه وسعت آبی پهناوریبه عبور وسوسه انگیز خاطره هانیلوفر ثانینیلوفرثانینیلوفرثانیSat, 15 Aug 2026 02:12:30 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniاحوال-آدمی-hmoimfxsf6g8اندود رنجبر دست‌های فاصلهو عشقگمشده در حوالی امروزشايد فردافصل گل‌های اقاقی باشداگر اين زمستانتبرهايش را زمين بگذاردنیلوفر ثانیغریب‌ست احوال آدمیدردست غربتِ آفت‌زده ازنیشِ تسلیمتارست آسمانی که بامرگ هر پرندهسقفش کوتاه‌ترماه‌ش تکیده‌ترمی‌شود..نیلوفر ثانینیلوفرثانینیلوفرثانیSun, 08 Feb 2026 20:21:58 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniدرنگ-yabq9qfcscwnگاهی در زندگی ضرورت هایی پیش می آید که نیازمند اندکی درنگ است. درنگی که فرصتی ایجاد می کند تا فرد کمی بیاندیشد، خود را در بحبوحه زندگی دوباره پیدا کند و موقعیتی را که در آن قرار گرفته، بیشتر بفهمد و درک کند."درنگ" در شلوغی های روزمره و در ازدحام شبکه های اجتماعی، اخبار و اتفاقات ناگوار اجتماعی، و بسیاری دیگر ضرورتی ایجاد می کند که همه امان به آن نیاز داریم.بخصوص با اتفاقاتی که در چند وقت گذشته شاهدش بودیم و بغض و اندوه راه نفسمان را گرفته، لازم است کمی درنگ کنیم و به آنچه پیش آمده فکر کنیم.نیلوفر ثانینیلوفرثانینیلوفرثانیSun, 08 Feb 2026 20:16:55 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/بهارانه-pquo2gmrkobaپيوند بزن اين رگ وريشه‌ی فرتوت رابه بهاری كه توییبه خزانی كه منمبه چشمه‌ساری كه از چشم تو به زمينی كه خشكيده منم..نیلوفر ثانیمونس جانبهار از آن فصل‌هایی‌ست که آدم را در قطب شیدایی‌اش مدام دچار شور و هیجان می‌کند. اصلا مگر می‌شود بهار باشد و سایه یأس و ناامیدی از سرمان کوتاه نشود؟ مگر می‌شود بهار باشد و عطر خوش گلها، امان‌مان را نبرد؟آدم در بهار، دلش هر چه بیشتر تماشا می خواهد. زل بزند به آسمان، به درختان، به گلها، به پرنده..، اصلا هر سرسبزی برایشان قشنگی دارد.بهار آدم را مهربان‌تر و لطیف‌تر می‌کند. لبخند از گوشه لبش نمی‌افتد و رویاهایش صد برابر بیشتر، هوایی‌اش می کند.بهار طعمِ خوش دوست داشتن را لذت بخش تر و حضور کسانی که پرمهرند و عزیز، دلچسب تر می کندحالا که بهار و زیبایی‌هایش برقرار، مونس جان بیا و چشم های مرا، به دیدارت بنوران..و سینه‌ام را در عطش عشقت، بباران...نیلوفر ثانینیلوفرثانینیلوفرثانیThu, 22 May 2025 13:30:36 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniچند-کوتاه-نوشت-اردیبهشتی-ue7sve7uqdsz-ue7sve7uqdszمونس_جاندوست داشتن به همین سادگیِ تماشای توست.. به همین دل‌سپردن به پرچینِ خوش عطر یاسِ تو.به همین ترنمِ بارانیِ حرف‌هایت، به بوسیدنِ پشت پلک‌هایت.دوست داشتن، نبضِ صدای توست وقتی به مردابِ دلم ترانه می‌نوازد و به دریاییِ موج در موج ترانه می کشاند.همین احوالِ خوش دوست داشتن، تر و تازگی زندگی می بارد و جهان را به شورشِ ناگهان عشق وا می‌دارد.مونس جاندوست داشتن، اصل و نسب آدمی است. اگر نباشد انگار تباری ندارد. انگار بی‌دل و بی‌قوم و بی‌سرزمین استدوست داشتن، خویشی و خویشاوندی‌ست و اصل پیوندی که از ازل چشم‌هایش را به دل دوخته اند.و حالا به تقدیرِ خوش که می شود نشست و نگاهت کرد، انگار جهان ،سرشار زیبایی‌ست.. سرشار از لحظه هایی که وقتی تو هستی، جاری و ساری ست.نیلوفر ثانیچه می خواهم از اردیبهشتجز عشق؟!!نیلوفر ثانینیلوفرثانینیلوفرثانیThu, 22 May 2025 13:25:01 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniدرباره-زندگی-۲-xew7gr2gqnw4-xew7gr2gqnw4تعابیر زیادی برای مفهوم زندگی و مرگ خوانده‌ایم یا شنیده ایم؛ بعضی می‌گویند: "زندگی صحنه‌ی بازیگری ماست مخلوطی از کمدی و تراژدی که نهایتا به پوچی می رسد". بعضی دیگر مسیر ممتدی از یک تبدیل انرژی و زیست حیاتی می دانند که تنها تغییر شکل فرمی می دهد.... بعضی آنرا یک رخداد یکباره که هرچه اتفاق می افتد در همین دوره است، تعبیر می کنند، و بعضی معتقدند به تناسخ و توالی زندگی و کارما.اما شاید مهمترین و نزدیک‌ترین معنایی که می شود برای زندگی در نظر گرفت، در بطن و کنه خود زندگی نهفته است. اینکه اساسا معنا برای هر چیزی ، زمانی کاربرد دارد که از وضوحِ بی معنایی رنج می‌برد، و انسان با تعیین حدود و محتوای آن ،معنایی برایش در نظر می گیرد.اما وقتی معنا در جریان و در ذات آن موضوع و پدیده موجود باشد، دیگر چندان نیاز به تعیین مشخصی ندارد.درعین حال "زندگی" تنها چیزی‌ست که هر موجود دارد و بیهوده نیست که همچنان بدنبال معناگشایی برای آن باشد.. شاید این مسیر، درکی بهتر و عمیق‌تر از زندگی را ایجاد می کند. و انسان را در مواجهه با نفسِ جستجویی قرار می دهد که خود زمینه ساز کشف و شهودی عمیق می شود.انسان و زندگی؛ چنان درهم آمیخته‌اند که معناهایشان بهم مرتبط ست.. زیستی که بی تعمق و اندیشه‌ی انسانی باشد، در سطحی شناورست که عمق را در نمی یابد.. و حیاتی که توامان در کشف و شهود انسانی غوطه‌ورست، رخداد شکوهمندِ انسان ست. هوشیاری در هر لحظه و اشراف به این که فرصت زندگی و زیستن، موقعیتی یکباره است که باید به آن بها داد و بهره برد.نیلوفرثانینیلوفرثانینیلوفرثانیThu, 22 May 2025 13:16:15 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniدرباره-زندگی-۱-xbaj7qaczfbq-xbaj7qaczfbqدرباره_زندگی (۱)زندگی همان رود جاری و روانی است که از لحظه تولد آغاز شده و پیش می رود.چیزی نیست جز لحظه‌هایی که می‌سازیم، نه آنچه منتظرش می‌مانیم.اگر منتظر "زمان مناسب" باشیم، ممکن است همه‌چیز را از دست بدهیم.‌زندگی همیشه در جریان است، نه در آینده‌ای که هنوز نیامده، بلکه در اکنونی که همین حالاست.همین لحظه، فرصتی‌ست برای بودن، دیدن، تغییر دادن یا حتی آرام گرفتن.بدست آوردن آرامش در زندگی به معنای اینکه همه چیز بر وفق مراد است و هیچ مشکلی وجود ندارد نیست. "آرامش در زندگی" یعنی احساس رضایت از اکنون و لذت از آنچه در این لحظه داریم و احساس می کنیم. «هیچ‌کس دوبار در یک رودخانه پا نمی‌گذارد.» چرا که هم انسان تغییر کرده، هم رودخانه. زندگی هم چون یک جریان دائمی دارد مدام در تغییر است؛ ایستایی و ثبات به معنای بدون هیچ تغییری، یک توهم است. درک زندگی یعنی درک لحظه‌های تغییر، و مرور رفتار و گفتار و عقاید. انسانی که بتواند در زندگی جسارت و شجاعت تغییر حتی در بنیادی ترین افکار و باورهایش را داشته باشد، انسانی بالغ و فهمیده است.مدام باید خود را مرور کرد و اگر نیازی به تغییری بود، آنرا انجام داد. چرا که این زندگی ست که تنها هر زمان همان فرصت را در اختیار انسان می گذارد و عبور می کندنیلوفرثانینیلوفرثانینیلوفرثانیThu, 22 May 2025 13:12:49 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniدرباره-نمایش-شهربازی-نوید-محمدزاده-dvwv50ohouxp-dvwv50ohouxpنگاهی به نمایش شهرِ بازی / نوید محمد زادهمنتشر در روزنامه سازندگی پنجشنبه 29 آذر 1403نیلوفر ثانی"طغیان خشونت و تباهی" در مجموعه نمایشی لبخند که توسط گروهی از فعالان تئاتر اداره می‌‎شود، نمایش‌هایی بر صحنه می‌‌آیند که استاندارد یک اجرای حرفه‌ای را داشته باشند. و از آن حجم کمدی‌‎هایی که بیشتر به تئاتر آزاد می‌‎ماند تا اصالت یک تئاتر صحنه‌‎ای، لااقل تا امروز خبری نیست. "هیوشیما، به‌زور و شهر بازی" اجراهایی جدیدی هستند که از هفته گذشته (اواسط آذرماه) حضور خود را بر صحنه سالن‌‎های لبخند آغاز کرده‌‎اند."هیوشیما" بازتولید اجرای دانشجویی به کارگردانی مصطفا فراهانی، سال ۹۸ است که اینبار با دکوری وسیع‌‎تر از همان اتاقک نگهبانی در بوران برف و سرما، میزبان علاقمندان تئاتر است."به‌زور" نمایشی به کارگردانی سپیده سروری، بدون دیالوگ بر پایه فرم و حرکات فیزیکی و پرفورمنسی زورخانه‌‎ای، داستانی از شاهنامه را اجرا می‌کند. «شهرِ بازی» در این میان توجهات بیشتری را جلب کرده. نوید محمدزاده با گروه هنرجویان بازیگری خود، نمایشی را بر صحنه آورده که نویسنده، کارگردان، طراح و بازیگر آن است. هر چند در نگارش و اجرا، نام‎‌‌های مطرحی در تئاتر چون محمد مساوات و یوسف باپیری به عنوان مشاور به چشم می‌‎خورند، اما این نمایش، اولین اثر کارگردانی مستقل اوست. نوید محمدزاده آخرین اجرای صحنه‌‎ای خود را در نمایش قهوه قجری سال ۹۸ و به کارگردانی آتیلا پسیانی داشته و پس از آن تنها در کنسرت- نمایش‌‎هایی چون سیصد بر صحنه آمده است. او در طی این سال‌ها، بیشتر در سمت تهیه‌‎کننده آثار نمایشی ظاهر شده و حمایت‌‎های شایانی نیز دراین میسر به گروه‌های جوان و یا دانشجویی تئاتری کرده است. چنانکه بسیاری از اجرا‎ها به واسطه تهیه‌کنندگی او بوده که توانسته‌اند به اکران و اجرای عمومی برسند و مخاطبان را به تماشا دعوت کنند.حال پس از این دوره وقفه، محمدزاده بار دیگر بر صحنه آمده و اجرایی را تدارک دیده است که نویسندگی و کارگردانی‌اش را بر عهده دارد. دختری به نام ماری در جایی که شباهت به شهربازی متروکی دارد، با ورود به صحنه و با آوازی موسیقیایی، پدر، مادر و دو برادرش را صدا می‌زند، در این میان با افراد دیگری که با هم نسبت خانوادگی دارند برخورد می‌کند و آنها هم به کمک او می‌آیند اما این جستجو نتیجه‌ای ندارد و تنها در دایره‌ای فرضی در حال دویدنند. نیمه دوم اجرا نوید محمدزاده به عنوان نوعی انسان/خدای برتر وارد می‎‌شود و هر چند رقص و شادی بر قرار است اما خشونت و مرگ نیز از راه می‌رسد."شهرِ بازی" نمایشی‌ست که ابعادی فانتزی و سورئال دارد و قرار است از موقعیت شهربازی متروک با کف‌پوشی شطرنجی که چند آینه نیز بر دیوار دارد و گویِ نورانی از سقف آن آویزان است، برای ترسیم وضعیت انسان در حال و آینده بهره بگیرد. انسانی که به حیات و زمین به مثابه شهرِ بازی، پا گذاشته تا در لذت و بازی غرق شود اما گم‌گشتگی و سرگردانی نیز خود تبدیل به بازی شده و چرخه‌ای را می‌سازد که در آن انسان در خشونت و جدال دست و پا می‌زند و اگر چه هر چیزی در آن نه ماندگار است و نه ابدی، می‌تواند دامنه‌ای گسترده تا تباهی داشته باشد.اگرچه اجرا در ترکیبی از پست‎‌مدرنسیم و فانتزی خود را شکل داده و با بهره از همین مفاهیم ساده و ابتدایی پیش می‌رود اما بیشتر به نظر می‌رسد نوید محمدزاده به جذابیت‌های بصری و قاب‌های رنگی تصویری توجه داشته تا ضمن تحقق ایده انسان / بازی / خشونت اجرایی مفرح و سرگرم‌کننده نیز شکل بگیرد.شاید این تمایل به ابعاد تصویری و بصری بی‌ارتباط به فعالیت‌های چندین ساله اخیر نوید محمدزاده در سینما نباشد که در اجرای شهرِ بازی نیز تلفیقی از دو فضای فیلم و تئاتر و نوعی اتصال کلاژگونه و مونتاژی بین قسمت‌های نمایش، بدون هیچ دیالوگ سرراست و شفافی که معناپذیر باشد، دیده می‌شود؛ بهره از تصاویر ویدیویی و نورپردازی رنگارنگ و چند بعدی که اغلب در جشن‌ها کاربرد دارد، نیز درهمین راستا است.موقعیت "شهر ِ بازی" در بی‌مکانی و بی‌زمانی و در جایی متروک، بدون اسباب و آلات تفریحی مشغول به‌کار و خالی از سکنه که تنها چند نفر در آن حضور دارند، مخاطب را به سمتی از آخرالزمانی نیز می‌برد که در پرده‌های بعد، این تعلیق زمانی بیشتر روشن می‎‌شود. جایی که این شهرِ بازی تبدیل به مسلخ‌گاهی می‌شود که در آن خشونت و کشتار و مرگ، سرزمین/ شهر را برهوت کرده است.این موقعیت، در نیمه دوم اجراست که نوید محمدزاده به شکل نیرویی برتر/ خدایگان، وارد شده که کنترلگر وضعیت است. او با وجود زوزه‌‎های گرگ‌سانی، نمادی از خوی وحشی و تمایل به خشونت را در موجودی تکامل‌یافته به نام انسان که هوشمندترین موجود زنده این شهر/ زمین است، ترسیم می‌‎کند. جایی که همان چند تن را به رقص و شادی وا می‌دارد و در نهایت جان‌شان را می‌گیرد. خشونتی که در طی گذشت صدها سال، همچنان وجود دارد و حتی به همنوع خود و دیگر موجودات رحمی ندارد. تمام مفاهیمی که در طول اجرا تنها با حرکات و فرم مستتر بودند در پایان‌بندی به شکل سروده‌ای از محمد مساوات به عنوان رمزگشایی مفاهیم و واگویه‌ای از آنچه مورد نظر بوده، توسط نوید محمدزاده خوانده می‎شود. در حالیکه تصاویری از جهان هستی بر پرده پخش می‌شود.بنابراین به نظر می‌رسد شهر ِ بازی نوعی تمثیل و استعاره‌ای‌ست که می‌خواهد به انسان و خشونت دنیای انسانی نقد داشته باشد و دخترکانی که گم شده‌اند، انسانی که سرگردان است و خشونتی که انسان‌های ساده و گوسفندوار را می‌درد و از پای در می‌آورد و انسان‌های گرگ‌منش و درنده را به بقا می‌رساند، را از زاویه‌ای دیگر مورد توجه قرار دهد. با این حال اجرای شهرِ بازی نمی‌تواند در ساختار نمایشی که برگزیده، یک روند مشخص را طی کرده و اتصال مفاهیم را منسجم حفظ کند. به همین دلیل اجرا همانطور که می‎‌خواهد بازنمایی از چرخه‌ای تباه شده باشد خود در این چرخه، بی‌کارکرد شده و دچار بی‌معنایی و کم‌رمقی می‌شود. تقلیل فرم و اجرا در مفاهیمی تکراری در فقدان خلاقیتی و ترکیبی منسجم، رخ می‌دهد که در لایه‌های ابهام باقی می‌ماند و تنها به شکلی از حرکات و رفت و آمدهای بازیگران محدود می‌ماند.البته با توجه به اینکه این اثر، تجربه نخست نوید محمدزاده در اجرا و متن است می‌توان انتظار داشت که بزودی در آثار دیگر چه در تولیدات تئاتری و چه سینمایی، حرفه‌ای‌تر و پخته‌تر عمل کند.نیلوفرثانینیلوفرثانیMon, 13 Jan 2025 02:07:57 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniدرباره-طراحی-صحنه-سه-نمایش-ایرانشهر-دی-403-mwdl74qdjkxv-mwdl74qdjkxvطراحی صحنه کارآمدبررسی طراحی صحنه سه نمایش در ایرانشهرروزنامه سازندگی یکشنبه 9 دی 1403نیلوفر ثانیطراحی صحنه یکی از مهمترین عناصر یک نمایش است که نیازمند دقت و طراحی مناسب با متن، تکنیک اجرا و فضای اثر را دارد. تعیین میزانسن‎ها و جای‎گیری بازیگران که کارگردان برای اجرایش در نظر می‎گیرد، ارتباط مستقیمی با طراحی صحنه و سایر اکسسوارهایی که در طول اجرا مورد استفاده قرار می‎گیرند، دارد. لزوم یک طراحی صحنه کارآمد، تعیین‎کننده مهمی در موفقیت و به تکامل رسیدن یک اجرای صحنه‎ای‎ست. حتی بسیاری از کارگردانان تئاتر در جهان، به طراحی صحنه با دکورهای عظیم، با جزئیات، متعین و متنوع تمایل دارند. به همین دلیل به سمت سالن‎هایی نمایشی می‎روند که بیشترین امکانات را از طراحی نور، فضای کافی دکور، سن چرخان، اتاق‎های گریم مناسب، سیستم صوتی و تصویری و پخش موسیقی مجهز و اتاق فرمان کامل و مشرف داشته باشد.. یکی از ضروریات طراحی صحنه نیز متریال و دکوری‎ست که در اجرا بکار برده شده و آن را به یک تناسب نهایی نزدیک می‎کند. تناسبی که چه از لحاظ بصری و چه بافت زمانی و فرهنگی داستان، توازن داشته باشد.بیراه نیست اگر بگوییم که در طی چندسال اخیر و البته بعد از همه‎گیری اپیدمی کرونا که منجر به ضعف بسیار در اقتصاد و چرخه مالی تئاتر و گروه‎های وابسته به آن شد و از سویی جهش ناگهانی ارز و تورم‎های اقتصادی، هر چه بیشتر اجراها را به سمتی برده که از طراحی صحنه مینیمال و حتی اغلب، بدون هیچ دکوری بهره ببرند؛ تا بتوانند با مدیریت هزینه‎های مالی و تا جای ممکن پایین آوردن مخارج تولید، قادر به اجرای عموم باشند. هر چند برخی آثار به ویژه آن دسته که در گروه دانشجویی و یا کارگاهی قرار می‎گیرند می توانند مدعی بهره از "تئاتر بی‎چیز" باشند اما در اکثریت تولیدات نمایشی که در سالن‎های خصوصی و دولتی توسط گروه‎های با تجربه و حرفه‎ای بر صحنه می‎روند، نیازمند دکور، طراحی صحنه و نور و صدای کارشده و مجهزی هستند که بتواند در خدمت اثر بوده و لایق ارائه به تماشاگران باشد.از سوی دیگر در این دوران بحران اقتصادی و هزینه‎های سرسام‎آور، تماشاگری که میانگین برای هر صندلی بیش از ۳۰۰ هزار تومان ( و گاه بیشتر) صرف می‎کند و هزینه‎های رفت‎و آمد، وقت و دیگر افراد همراه را نیز به آن بیافزاییم که رقمی چشمگیر است، انتظار دارد تا با اثری موجه و کامل روبرو باشد. اثری که لااقل با متنی متناسب، طراحی صحنه کارشده و بازیگری استاندارد بتواند پاسخگوی این انتظار باشد. اما شوربختانه آنچه شاهد هستید اولین چیزی که در یک اثر برای مدیریت هزینه ها مورد بی‎مهری و حذف قرار می‎گیرد، طراحی صحنه، لباس و دکور است.گروه‎های اجرایی که تنها لازم می‎دانند از پس اجاره سالن بربیایند، ناگزیر از طراحی صحنه بسیار ساده و یا بهره از وسایل شخصی خودشان هستند. اما در این میان گروه‎های نمایشی نیز هستند که علی‎رغم صرف هزینه‎های بالای تولید و عدم ضمانت بازگشت آن سرمایه، باز هم مقیدند که اثری در خور به مخاطب خود ارائه دهند. و اصطلاحا از هیچ چیز آن نزنند تا فقط بر صحنه بیایند. که البته توجه کافی به مسئله طراحی صحنه و لباس، در ابتدای امر، وجاهت و احترام به اثر خودشان است. بدون شک در این زمانه تولید یک اثر هنری به ویژه تئاتر که مناسبات متفاوتی از سینما و کنسرت و موسیقی دارد، آنقدر سنگین و پرریسک است که احتمال موفقیت آن قابل پیش‎بینی نیست. به ویژه گروه‎هایی که متکی به نیروهای تئاتری و فعالین این حوزه از بازیگر، کارگردان و تهیه‎کننده هستند.در تماشاخانه ایرانشهر در دوره اجرایی فعلی که از ۲۷ آذر ماه آغاز شده، همزمان ۳ اجرا بر صحنه آمده‎اند که یکی از پرکارترین و کاملترین طراحی‎های صحنه این مدت اخیر را به تماشاگران عرضه می‎کنند. "هدویگ" به کارگردانی نادر برهانی مرند، "خانه عروسک: قسمت دوم" اثری از محسن علیخانی،"و "باغ دکتر کوک" کاری از ملودی آرام‎نیا، سه نمایشی هستند که برای اجرای خود، طراحی صحنه، لباس، نور، اکسسوارها و لوازم مورد نیاز اثر، دقت، ظرافت و هزینه بسیاری صرف کرده تا نمونه‎ای کامل در خدمت اجراهای‎شان باشند.هدویگ با طراحی چند منظوره از فضای داخلی و خارجی، منزل نیمه محقری‎ست که فضای نشیمن آن محل وقوع اتفاقات است. دیوارها و درهای ورود و خروج نیز در همین راستا در نظر گرفته شده است.خانه عروسک: قسمت دوم، در صحنه گسترده سالن استاد سمندریان، منزل باشکوه و مجللی را بازسازی کرده که با سازه‎های چوبی و دکوری فضای تلفیقی و سورئال مورد نظر کارگردان نیز بخوبی منعکس شود. بازیگران در میان دکور و دیوارهای شیشه‎ای و چوبی در حال رفت و آمدند. و میز بزرگی نیز در مرکز صحنه شمایلی از زمان حال و واقعیت مورد نظر است.اما ملودی آرام‎نیا، دکور مجلل‎تر و کامل‎تری را در نظر گرفته. صحنه سالن استاد ناظرزاده، نشیمن منزل دکتر کوک کاراکتر اصلی نمایش است که با کتابخانه‎ای بلند و عظیم و درها و پنجره‎های شیشه‎ای که با پرده‎های متناسب تزئین شده‎اند، وسایل و اکسسوارهای موجود، همگی در بازسازی فضای اجرای این نمایش که در آمریکا می‎گذرد، تلاش کرده طراحی کارآمدی را برای نمایش خود در نظر بگیرد تا ضمن برآورده شدن ذهنیات و هدف اجرایی و میزانسن‎هایش، برای تماشاگران نیز ارزشی به واقع محترم قائل شود .هر بخشی از دکور و طراحی صحنه در جریان اجرا مورد بهره قرار می‎گیرد بنابراین نیازمند دقت و ظرافت‎های مورد لزوم بوده است.به نظر می‎رسد تماشاگران نیز تمایل دارند به نمایش‎هایی اقبال نشان دهند که چه از لحاظ بصری و جذابیت ظاهری و چه تکمیل عناصر اجرایی، استانداردهای لازم را داشته باشند. و یکی از این ملزومات بدون شک طراحی صحنه، دکور و عناصر دیگر فنی و اجرایی‎ست.نیلوفرثانینیلوفرثانیMon, 13 Jan 2025 02:06:27 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniیادداشتی-درباره-نمایش-سه-نمایشنامه-از-محمد-مساوات-xjh9yoqzivt1-xjh9yoqzivt1نگاهی به سه نمایشنامه از محمد مساوات / سجاد تابشمنتشر در روزنامه سازندگی پنجشنبه 13 دی 1403نیلوفر ثانی"مواجهه با امر اخلاقی"سجاد تابش بعد از آخرین کار کارگردانی خود با نمایش"مختومه" که دو سالی از آن می‎گذرد، با سه نمایشنامه کوتاه از محمد مساوات بر صحنه آمده که فضای مینیمالی دارد. " اتاق کثیف، چمدان و مترجم" سه اپیزود این اجرا هستند.هر اپیزود مستقل بوده و حول یک اتفاق پیش می‌رود. اما آنچه در هر سه بخش مشترک است، ماهیت برخورد اخلاقی و یا غیراخلاقی‎ با مسائل است، که از زوایای دیگری به آن پرداخته می‌شود. زوایایی که در عین آنکه مسئله اخلاقی مورد نظر را با جدیت مطرح می‌کند اما با چرخشی از زوایای دیگر آن را نقض می‌کند. اساس هر متن مبتنی بر نگاهی انسانی به شرایطی‌ست که افراد در آن موقعیت، ناگزیر باید انتخابی داشته باشند. این انتخاب، گره مستقیمی به یک وضعیت اخلاقی خورده که تخطی از آن می‌تواند درهمان ذهنیت پیش‌فرض و نهادینه شده در هر فرد، غیراخلاقی تفسیر شود اما متن و اجرا تلاش دارد مخاطب را در زوایه ی دیگر قرار دهد تا بتواند موقعیت را اینبار با چشم ناظر ببیند و قضاوت و مواجهه‌ای متفاوت داشته باشد.مواجهه‌ای که چه بسا می‌تواند کاملا در جهت خلاف عرف و تفسیر معمول، قرار بگیرد.محمد مساوات با تکیه بر رخدادهایی روزمره که در زیست افراد شاید به وفور در اشکال و ابعاد متنوع رخ می‌دهد، مبنای ایده خود را بنا نهاده و قصه خود را روایت می‌کند و سجاد تابش به عنوان کارگردان، تلاش دارد این ابعاد را به ویژه با تمرکز بر بازیگران و جزئیات حرکات و بدنمندی آنان در اجرا نیز محقق کند. استفاده از بازیگرانی کاربلد و حرفه‌ای و طراحی صحنه کمینه، در بلک باکس شماره 2 و جمع و جور مجموعه لبخند، میزانسن‌هایی نزدیک و همگرا و در فاصله اندک با تماشاگران، موید این هدف بوده است.اپیزودها روایتی انسانی و امروزی دارند. وقایع هر چند تاریخی ندارند اما می‌تواند در همین زمانه اکنون رخ داده باشند. و احتمالا هر کدام بارها و بارها در حال وقوعند و این پیوند همانی با مخاطبان برقرار شود.اپیزود اول / اتاق کثیف : پرستاری در اتاق پسماندهای عفونی بیمارستانی پناه برده و از خطای پزشکی که از او سرزده و مسئولیت حرفه‌ای که می‌تواند تبعات زیادی برایش داشته باشد، نگران است همکار او بدنبال او تا آنجا آمده و درباره آن اتفاق گفتگو می‎کنند. نوزادی جابجا شده و بجای نوزاد دیگری که مرده بدنیا آمده به مادرش تحویل داده‌اند و به مادر نوزاد اول، گفته شده که فرزندش مرده است. این جابجایی که تنها بین این دو پرستار روشن است، وضعیتی را پیش آورده که فاش آن، از سویی هم مشکلات حرفه‎ای برای پرستار ایجاد می‌کند و هم برای مادر جوانی که حالا نوزاد را در آغوش دارد و دیگر قادر به فرزندآوری نیست، ضربه هولناکی رقم می‎زند.مساوات با اطلاعاتی قطره‌چکانی این وضعیت را طوری ترسیم می‌کند که امر بدیهی اخلاقی، می‌تواند دچار خدشه باشد و حتی در ضدیت خود، چه بسا خیرخواهانه تلقی شود. موضع فرد در این دست موارد چیست؟ و آیا می‎توان از حدود اخلاقیات، تخطی کرد؟اپیزود دوم / چمدان : در فرودگاه امام دختری در آستانه مهاجرت است و از چمدانی که مسافری به او سپرده مراقبت می‌کند. در این فاصله با پارتنر عاطفی خود مشغول گفتگو می‌شود. مرد جوان از آنکه پارتنرش با وجود ممنوع‌الخروجی او باز هم تصمیم به مهاجرت گرفته، گلایه‌مند و تحت فشار روانی وعاطفی‎ست. این مسئله که بین بسیاری از زوج‌ها در حال رخ‌دادن است با اخلاق مداری در رعایت گشودن یا نگشودن چمدان امانتی که صاحبش بسیار دیر کرده و خبری از او نیست، پیوند می‌خورد و بطور موازی پیش می‌رود. روابط چندین ساله عاطفی افراد که بدون شک، وابستگی و دلبستگی‌های عمیقی ایجاد می‌کند آیا در موقعیتی که یکی از آنها بهر دلیلی قادر به مهاجرت نیست و از این تصمیم، زخم‌های روانی مهلکی بر خواهد داشت، چه اندازه می‌تواند اخلاقی باشد؟ و آیا هر فرد حق دارد تعیین کننده آینده و نحوه زندگی و زیست خود فارغ از هر وابستگی و حجم صدمه‌ای که برای دیگری دارد، باشد؟ اپیزود سوم / مترجم : زن مترجمی در خانه و در اتاق کارش مشغول تدریس آنلاین زبان آلمانی‌ست. پس از اتمام آن همسرش با او درباره اتفاقی که آنروز برای کودک‌شان افتاده و فراموشی مادر برای برگرداندن کودک از مهد، مشاجره می‌کند. مرد با تکیه بر این اتفاق بخود اجازه داده، وارد حریم خصوصی همسرش در گوشی موبایل او شده و درباره روابطش، پرسش کند. به ویژه روابط کاری که زن، مترجم شرکت همسرش با افرادی در خارج از ایران است. شک مرد به همسر، او را متهم به رابطه با شریک کاری آلمانی‌شان می‌کند و زن حین تلاش برای رفع آن ذهنیت، فکر می‌کند تا چه اندازه اخلاقی‌ست که بخواهد از خود در برابر یک سوءظن و اتهام نادرست دفاع و تقلا کند؟ و چه حقی برای مرد وجود دارد که به واسطه روابط زناشویی بخود اجازه نقض حریم خصوصی او و شکاکیت بی مورد را بدهد؟ با ارتباط تصویری، با همکار آلمانی که بر پرده پخش می‌شود، واقعیت نیز برای تماشاگران روشن می‌شود.سجاد تابش در این اجرا تلاش کرده به ماهیت متنها و منظور محمد مساوات نزدیک شود. این چندگانگی اخلاقیات و موضع در برابر آن، ضمن اشتراکش با تماشاگر، او را در مقام قضاوتگرو مفسر قرار می‌دهد که بتواند در مواجهه با این دست مسائل، خود نیز درگیر این پرسش‌ها و انتخاب‌ها شده و به تفکر واداشته شود. نورپردازی و طراحی صحنه نیز بدون هیچ گزافه و جلب توجهی متمرکز بر اصل موضوع، بازی بازیگران و جزئیات روابط آنان است. تا آنچه قرار است بر صحنه جاری باشد، بخشی از زندگی، مسائل و شرایطی باشد که شاید بسیاری از مخاطبان برخی از آنها را تجربه کرده باشند.انتخاب سالن مناسب با حداقل فاصله تا جایگاه تماشاگران، در جهت اجرایی‌شدن این بی‌مرزی روایت‌ها و خارج‌شدن از بازنمایی و نمادین بودن آنهاست به همین دلیل هیچ فرم پیچیده و یا تجربه‌گرایی در نظر گرفته نشده و تنها با بهره از افکت‌های صوتی مکان‌های مورد نظر ساده و روان، فضاسازی شده و اجرا می‌شود. بازی بازیگران که در هر اپیزود دو تن حضور دارند، اندازه و حرفه‌ای‌ست. اگرچه به نظر می‌رسد آذین نظری و الهام شفیعی کنترل‌شده‌تر کاراکترها را بازی می‌کنند. نمایش " سه نمایشنامه از محمد مساوات" که درعنوان نوعی آگاهی به مولف متنها یعنی محمد مساوات را دارد، اجرایی قابل قبول است که ضمن ارائه برخی از نوشته‌های این نمایشنامه‌نویس مطرح و اشتراک آن با علاقمندانش، می‌تواند تجربه‎ای زیستی و اکنونی متعارف و متناسبی برای مخاطب فراهم آورد...عکسها از رضا جاویدی/ تیوالنیلوفرثانینیلوفرثانیMon, 13 Jan 2025 02:01:50 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/تو-را-دوست-دارم-eqmg4tbs3cjt"ترا دوست دارم"که در مخاطره ی حضورِ ممتدی آنجا که سینه به سینه نامت را ترانه می‌خوانند و بودنت را خوش‌ترین اتفاق.اگرچه دور از من اما نزدیک‌ترینی که در قلمروی عشق همیشه بی‌مکانی‌ست. و دل تا ابدیت ممکن مسحورِ بی‌زمانی. این اعتراف کوچکی نیست. صبح را باید از دهان تو نوشید جرعه‌ جرعه، خورشید می‌تابد بر دلم.نیلوفرثانینیلوفرثانینیلوفرثانیSat, 11 Jan 2025 03:48:36 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniمگر-طاقت-آدمی-چقدر-است-tcwnwimxe8dk-tcwnwimxe8dkشبیه کسی شده‎ام که در برهوتی که تا چشم کار می‎کند از آبادی و آدمی خبری نیست، سرگردان است...تو دوری و من دست‎هایم هر چه می کارد، خار است و می خراشد و هر چه می‎سازد، پوشالی و بر باد است..تو دوری و من هر چه می دَوَم نمی‎رسم و هر چه صدایت می کنم، جوابی نمی شنوم..مگر طاقتِ آدمی چقدر است که عمرش در دوری و دلتنگی هدر شود و دم بر نیاورد؟!!مگر این زندگی دو روزه مجال اینهمه فاصله و انتظار را می دهد؟!دستم به هیچ کجا نمی رسد نه به زیبایی تو که بلندست چون ماه بر آسمان، نه حریف دلم که بی تو زار و بی‎نفس است.تا جان و نبضی دارم، به دیدارم بیا..نیلوفر ثانی نیلوفرثانینیلوفرثانیThu, 21 Nov 2024 03:08:05 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniفلسفه-درد-۲-zsvtpm6pbl9n-zsvtpm6pbl9nدرد چیزی‎ست که در طی زندگی تلاش می‎کنیم هر کاری انجام دهیم تا دردی گریبان‌مان را نگیرد. از مشکلات یا دردسر و یا هر چیزی که مصیبتی به بار می‎آورد، فرار می‎کنیم تا دردی بجانمان نیفتد. انتخابها و تصمیم‎هایمان برای این است که کم رنج‎ترین و موفقترین و آرامترین راه را پیدا کنیم و زندگی‎مان بگذرد. می‎ترسیم چون از درد و رنج آن چیز می هراسیم. رابطه‎هایمان را بهم می زنیم، منزوی می شویم، افسردگی می‎گیریم و هر چیز دیگر، برای این است می ترسیم در مواجهه با آدمها و دنیای بیرون، در برخورد با آینده، درد بیشتری بکشیم.وقتی خوب دقت می‎کنیم می‎بینیم "درد" هر چند همیشه و همه جا می تواند ردی از خودش بگذارد و در کمین‎مان نشسته، اما زندگی و نوع زیست ما جوری‎ست که سعی می کنیم از وقوع و وجودش، دور شویم و خود را رها سازیم. درد همیشه ملاکی‌ست برای هر کاری که انجام می دهیم. و اگر گاهی آن را آگاهانه انتخاب می کنیم، بخاطر لذتی‎ست که پس از آن درد منتظرش هستیم. یا از درد بزرگتری رها شویم... چه درد روانی و درونی باشد و چه جسمی.اما چه بخواهیم چه نخواهیم گذر عمر دردی دارد که ما را قدمی به مرگ و زوال نزدیک تر می کند. زندگی که رو به انتهایش می رود، دردی به جان می اندازد... و این ناگزیر ِزندگی هر موجود زنده ای ست..#نیلوفر_ثانی نیلوفرثانینیلوفرثانیTue, 29 Oct 2024 02:03:05 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/فلسفه-درد-۱-jb2snvn1szgqدرباره درد بسیار خوانده یا می دانیم. بارها تجربه اش کرده ایم و آن را به انواع متفاوتش، چشیده ایم. برخی دردها را در دیگران دیده و برخی حتی از تصورمان خارج است اما در واقعیتی بیرون از خودمان، شاهدش بوده ایم.درد جسمی یا روانی هر کدام می تواند وسعتی عظیم‎تر از یک حس ناراحتی و فشار داشته باشد. گاهی آنقدر عمیق است که در جانمان تا ابد باقی می ماند.درد از آن قسم چیزهایی است که نمی توان برایش تعریف مشخصی آورد، نمی توان حتی تنها به یک مسئله یا مجموعه نسبتش داد. درد از آن چیزهایی‎ست که حالتی را در جسم و روان ما پدید می آورد که قابل تفکیک و جدا کردن از وجودمان نیست. احساس ناخوشایندی است که نمی‎توان براحتی آن را تعریف کرد. ممکن است بتوانیم توصیفش کنیم یا هر فرد از احساس خودش درباره درد، بگوید اما نمی توان دقیقن آن چه درد با هر کسی می کند، بطور یکسان و مشابهِ هم، تعریف کرد. گاهی حتی درباره درد پیش‌زمینه‎ای نداریم، کاری را انجام می دهیم و چنان از آن احساس درد در روان و جان‌مان داریم که قابل وصف نیست. گاهی می دانیم اگر دستمان بسوزد چه دردی می گیرد. گاهی از دردی که بر روان‎مان اثر می گذارد، بی خبریم.گاهی گمان می کنیم در برخورد با اتفاقی چه دردی تجربه می کنیم اما در زمان وقوعش، چیزی دیگری بر ما حادث می شود. حال مان گاهی غیرقابل پیش‎بینی است.و درد چیزی اجتناب ناپذیر است که بی گمان هر انسانی آن را تجربه خواهد کرد..ادامه دارد..نیلوفر ثانیمهر1403نیلوفرثانینیلوفرثانیTue, 15 Oct 2024 02:54:50 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniیادداشتی-درباره-نمایش-تاری-محمد-برهمنی-v8qdo4kp0ft4-v8qdo4kp0ft4نمایش تاری تماشاخانه ایرانشهر تیر 1403یاداشتی درباره نمایش تاری / محمد_برهمنیمنتشر در روزنامه سازندگی چهارشنبه 20 تیر 1403نیلوفر ثانیعضو کانون منتقدان تئاتر ایران "بر آستانه‎ی مرگ"محمد برهمنی که در کارنامه هنری خود چند اثر شاخص دارد، اینروزها نمایشی جدید را در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر بر صحنه آورده به نام تاری، که همچون دو نمایش پر استقبال و مورد تحسینش از سوی تماشاگران، "زندگی در تئاتر" و "سیزیف"، دو بازیگر اصلی دارد.در خلاصه اثر آمده که مرد و زنی، اربابان و تنها ساکنان عمارتی بزرگند که در حال ویرانی‎ست. این خلاصه و در طول نمایش، مهمترین و بزرگترین نشانه و مفهومی که مورد نظر قرار می‌گیرد و تلاش می‌کند بر همان خط پیش برود، "مرگ" است. هر چند محوریت متن برشرایط زیستی زن و مردی استوار شده اما قابل تعمیم به هر وضعیت و یا ارگانیسم در حال فروپاشی و در آستانه مرگ است. مانند موجودی زنده و ایزوله که هر چند از محیط بیرون مورد تهدید است اما از این هراس و قطع ارتباط، خود نیز درحال اضمحلال است، همچون لاشه‌هایی در حال فساد در انبوهی از مگسان؛ و همانطور که با قدرت حیات خود، مسئله زندگی را طرح و به پرسش می‌گیرد، همزمان مرگ را نیز به میدان احضار می‌کند. اینگونه، چگونه زیستن، چگونه مردن را رقم می‌زند. زن و مردی که صاحبان قصرند، در عمارت متروک خود، تنها مانده‌اند؛ خدمتکاران و سایر خدمه آنجا را ترک کرده‌اند و حالا آنان در محاصره مگس‌ها، حتی می‌ترسند پایشان را از عمارت بیرون بگذارند چرا که مورد هجوم آنها قرار می‌گیرند، آندو حتی نمی‌توانند در را برای پیامی و یا خبری که مدت‌ها منتظرش بودند، باز کرده و یا از آنجا فرار کنند.همه چیز در آستانه مرگ است و عنقریب است که تسلیم آن شوند. از شکستن جام‌ها و راه رفتن بر خرده شیشه‌ها و زوال بینایی و بدن‌ها، تا سازه‌ای بزرگ و سه ضلعی، محاط شده با دیوارهای توری، که حد این آستانه با جهان بیرون را مرزبندی می‌کند. با اینحال برای تداوم حیات و زندگی، به ترفندی از بازی کردن رو می‌آورند و گذشته طلایی خود را با طرح نقش‌های‌ ارباب و خدمتکار، که بین آندو جابجا می‌شود، تداعی‌ می‌کنند.برهمنی به عنوان کاراکتر سوم و ناظر، در ابتدا و میانه‌ی نمایش بر صحنه حاضر می‌شود و در جایگاه خدایگانی تقدیر را رقم می‌زند؛ او همان قدرت مسلط است که با فرمانی دیوارهای سازه دکور باز شده و مرگ به داخل وارد می‌شود و با پیش آوردن ابزار قدرت و کنترل (اسلحه) و تحویلش به زن و مرد و ترتیب دوئل، رهایی را با تن دادن به مرگ اعلام می‌کند. رقابت برای بقا، موجودات را حتی به آستانه کشتن عشق و تن رسانده و چگونه مردن را تعیین می‌کند. متن در کانسپتی از ویرانی و تنهایی و فروپاشی با تکیه بر فضایی سورئال در دو وضعیت مبهم و تار از امر واقعی و نمادین، در حال رفت و آمد است و چنان ترسیم می‌شود که وانمودی و استعاری است. و مفاهیمی را پیش می‌کشد که در اجرا و فرم انتخابی، تکمیل می‌شود؛ مانند حرکات بدن و فیزیکالی که بازیگران در بخش‌هایی از نمایش اجرا می‌کنند و اشاره روشنی به بدن و تنی دارند که ارتباط مستقیم با امرسیاسی داشته و حیات و مرگ در قلمرو آن است. بازی در بازی دو کاراکتر، بُعدی روان_تن را به نمایش می‌گذارد. روان هر چقدر در تلاش برای گذر از این وضعیت بحرانی‌ست و مکانسیم‌های خود را بکار می‌بندد با این‌حال تن طغیانگر است، بر شیشه‌های شکسته قدم می‌گذارد و جسورانه در برابرش قرار می‌گیرد. در نهایت زن و مرد می‌میرند و همه چیز تحت سلطه ناظر به نیستی می‌رسد. محمد برهمنی با نگاهی به سوژه‌های برساخته متن تاری را در این راستا به فرم اجرایی رسانده که مفاهیم اشاره شده از "وضعیت بحرانی" قابل انتقال باشد. وضعیتی که نقطه تغییری دوگانه است. از طراحی دکور و سازه‌ای متحرک که در طول اجرا جابجا می‌شود و صحنه‌ای پر از شیشه‌های شکسته و طراحی حرکات و بدن بازیگران در این شرایط پرمخاطره، تا ترسیم فضایی سورئال و اکسپرسیونیستی که قابل تسری به شرایطی مشابه است.بدن‌های گیر افتاده، قدرت‌مدارانی در گذشته که حال در برابر مرگ بی‌دفاعند و دامنه فروپاشی که بی‌محابا همه چیز را در بر می‌گیرد. با وجود اجرایی حرفه‌ای و فکر شده، بازیگرانی مسلط، به ویژه مهشید خدادادی که از پس نقش سنگین خود بخوبی برآمده، حرکات بدن و تنی که میزانسنی آئینی و ژستیک را قوت می‌بخشد، و تعاملی که برهمنی در شمایل کاراکتری ناظر با تماشاگران برقرار می‌کند، همچنان و مانند بسیاری از اجراهای حاضر، متن پختگی لازم را ندارد و هر چند نشانه‌هایی ارائه می‌دهد اما در ایجاد لایه‌های زیرین و زیرمتنی ضعف دارد. به ویژه در اشارات سیاسی و اجتماعی چنان درگیر دوگانگی و ابهام است که صدای انتقادی رسایی به گوش نمی‌رسد. البته اگر فرض را بر این بگذاریم که آنچه برهمنی در اثر خود ارائه داده در ظرفیت متن بوده باشد. بنابراین فرم و اجرا از متن جلوتر است و آنچه از آن قابل دریافت است، وضعیتی‌ست آستانه‌ای و قابل تفسیر که می‌تواند به هر دو سوی مرگ و زندگی، متمایل شود اما در این‌جا و البته همسو با وضعیت جامعه فعلی، مرگ و انهدام سوژه‌های برساخته، پیروز نبرد است. " تاری" که در عنوان، ابهام و اضمحلال را نیز اشاره می‌کند، با وجود گروهی حرفه‌ای و باسابقه، می‌توانست جسورانه‌تر به میدان بیاید. بازنویسی و تغییراتی در متن، عمق بیشتری به آن داده و در تکامل اجرایی، ترسیم روشنی از وضعیتی باشد که حبس و خفقان و هراس و سلطه، می‌تواند همواره آستانه‌سازی مرگ و فروپاشی را ایجاد کند. با اینحال به نظر می‌رسد نوعی اغوای تماشاگر با آن بخش که بازی در بازی و تغییر لحن و حرکات کاراکترها را دارد و بیش از دو سوم زمان نمایش را در برمی‌گیرد، بیش از موارد دیگر مورد توجه قرار گرفته و تاکید شده است.با تمام آنچه اشاره شد، اجرای "تاری" قابلیت تفسیر و اندیشه‌ورزی را دارد و گفتمانی را برای علاقمندان به تئاتر و تفکر مهیا می‌کند.نیلوفرثانینیلوفرثانیFri, 27 Sep 2024 16:20:07 +0330https://virgool.ir/@niloofarsani/httpsvirgoolioniloofarsaniآدم-کم-کم-یاد-می-گیرد-qoxideeocfj4-qoxideeocfj4آدم کم کم یاد می گیرد..هر چیزی از لحظه ای که شروع می شود ، رو به میرایی و زوال می رود. هر چیزی در لحظه با ضدِ خود نیز هم نسبت دارد.بنابراین "رسیدن"، پایان مسیر نیست، بلکه راه تازه‎ای پیش رو باز شده است. عشق و دوست داشتن هم، همین‎ست...حتی اگر دو فرد باهم توافق کنند و مسیر مشترکی آغاز شود، کار سخت‎تری در پیش دارند.رابطه هم مثل هر چیز دیگری، گردِ عادت بر آن می نشیند.. تبدیل می شود به روزمرگیِ که آن رابطه را دچارِ سردی و رخوت و استحاله می‎کند.برای همین است که قوی‎ترین عشق‎ها در طول زمان هم، رنگ می بازد اگر به دادش نرسند.هر چیزی از لحظه آغاز، هر چقدر نو و تازه و جوان باشد، رو به نیستی می رود. عمر، کارکرد، فرسایش و هر چیزی فکرش را بکنید ، حاضرند و موثر... اگر مدام چیزهای تازه در این گذر نسازیم، اگر پویایی، خلاقیت، روش‎های جدید، اگر دیالوگ و گفتگو و کشف و شهودمان را از دست بدهیم، اگر تهی باشیم از نیروهایی که این روال را کندتر می کند، زودتر از آنچه فکر کنیم به نیستی رسیده ایم.. چه در رابطه و چه در خود..آدم یاد می گیرد که چه گیاه، چه روان، چه رابطه، چه عشق را اگر به حال خودش بگذارد، پژمرده می شود. اگر فقط مراقبتِ همیشگی‎اش را داشته باشد، عادت می شود و اگر می خواهد از طعم و اکسیر عشق همواره برخودار باشد باید مدام چیزهایی بسازد، و احوالی به وجود آورد که در برابر فرتوتی و زوال، مقاومت کند.عشق، رسیدن، باهم بودن، بخش کوچکی از یک رابطه است،مهمتر از آنها، تلاش برای حفظ و رشد آنانست..نیلوفرثانینیلوفرثانینیلوفرثانیFri, 27 Sep 2024 16:15:25 +0330