<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های نیلوفر</title><link>https://virgool.ir/feed/@niloofar</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 03:49:12</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/48127/avatar/TJ3KeE.png</url><title>نیلوفر</title><link>https://virgool.ir/@niloofar</link></image><item><title>چه آرزویی داری؟</title><link>https://virgool.ir/@niloofar/چه-آرزویی-داری-focthbaia2wj</link><description>وقتی می‌پرسن چه آرزویی داری اولین چیزی که به ذهنت می‌رسه چیه؟راحتی؟ آسایش؟ خونه؟ ماشین؟ تحصیلات؟ خلاص شدن از دست کسی؟ به سلامت گذشتن از موقعیت بدی؟ وقتی من بخوام درباره آرزوهام حرف بزنم از چیزهایی می‌گم که مرسوم و قابل فهمه. از داشتن آسایش و آرامش و رفاه و خوشی ولی این که همه‌ی آرزوی من نیست.میدونید چرا فقط اون‌ها رو می‌گم؟ چون وسط یه بحث ساده‌ی دوستانه معمولا از آرزو صحبت می‌شه و به نظرم اونجا جولانگاه مناسبی برای به تاخت بردن اسب سرکش عمیق‌ترین آرزوهات نیست.به نظرم از آرزوهای عمیقت باید برای کسی بگی که می‌خواد بشکافه و کشف کنه و دنبال رسیدنه. از این آدما که تو مسیر پا به پات، شونه به شونه‌ت دل به دل‌ت میان. از اینا که شفافن. که با همه‌ی راه‌هایی که می‌تونن برای ساده نبودن انتخاب کنن بازم صاف و صیقلی می‌مونن. کسایی که آب و نور رو می‌فهمن.</description><category>نیلوفر</category><author>نیلوفر</author><pubDate>Tue, 13 Aug 2019 14:08:01 +0430</pubDate></item><item><title>راه بی‌پایان</title><link>https://virgool.ir/@niloofar/راه-بیپایان-mnfbcufajgzi</link><description>تنها از دست رفتنی‌ای که می‌شناختم خودم بودم. هر چیز دیگری که وجود داشت -یا ظاهرا اینطور به نظر می‌رسید- نمی‌توانست از دست رفتنی باشد چرا که هرگز به راستی به دست نیامده بود.تنها عبور و گذشتن بود...</description><category>نیلوفر</category><author>نیلوفر</author><pubDate>Tue, 13 Aug 2019 14:05:00 +0430</pubDate></item><item><title>من او را خواهم خورد... از هر جهت</title><link>https://virgool.ir/@niloofar/من-او-را-خواهم-خورد-از-هر-جهت-npujyzg8qmk9</link><description>برای خوردن باید ببینمش، بشنومش، ببویمش، با دست‌هایم بگیرمش، رویش زبان بکشم، در دهانم بگذارمش،در دهانم بچرخانمش، با ولع تمامش را بمکم، زیر دندان‌هایم خُردش کنم و ببلعمش.من برای خوردن باید او را بفهمم.من نیاز به خوردنش دارم. از هر جهت، از هزار راه، در همه‌ی ابعاد.من نیاز به خورده شدن دارم. از هر جهت، از هزار راه، در همه‌ی ابعاد.من برای فهم جهان به دهان نیازمندم.پ‌ن: از اون نوشته‌هاست که واقعا دلم می‌خواد یه کتاب بشه ولی نمی‌دونم از کجاش بنویسم. فعلا همینقدر باشه برای ایستادگی مقابل کمالگرایی:)</description><category>نیلوفر</category><author>نیلوفر</author><pubDate>Mon, 12 Aug 2019 15:09:16 +0430</pubDate></item><item><title>دفترِ سوال. دفترِ کتاب</title><link>https://virgool.ir/@niloofar/دفترِ-سوال-دفترِ-کتاب-mvggwyxxefgv</link><description>من دفترای زیادی دارم و شیفته‌ی میز تحریر و خودکار و دفتر و کلا لوازم‌التحریرم.می‌خوام درباره‌ی دفتر سوال و دفتر کتابم براتون بگم به دو دلیل:اول اینکه وقتی از بیرون به کاری که انجام می‌دم توجه نشون می‌دم، تشریحش میکنم و سعی میکنم برای دیگران توضیحش بدم بهم کمک می‌شه که از زوایای دیگری ببینمش و کم و کاستی‌ها و خوبی‌هاشو ببینم و همینطور بابت کاری که دارم انجام می‌دم شکرگزار و از اینکه دونسته‌هامو با دیگران سهیم میشم خوشحال باشم.و دوم وقتی دیگران نوشته‌ی منو بخونن ممکنه ایده بگیرن و برای کاری که دوست دارن دفتر درست کنن و شاید اونها هم به دیگران یاد بدن و زندگی جذابتر می‌شه. ضمن اینکه من به خودم این فرصت رو دادم که دستاوردمو در معرض دید بگذارم و از دید بقیه بهش نگاه کنم. شاید به ذهن دیگران هم ایده‌ای برسه و به من یاد بدن. شاید از احساسشون نسبت به نوشته‌ی من بگن و یا اینکه منو تشویق یا نقد کنن. و همه‌ی این دلایل وقتی به دست میاد که من این متن رو بنویسم.دفتر سوال/دفتر کتابمن یه دفتر سوال دارم که دو صفحه در میون به یه موضوعی اختصاص داده شده. موضوعاتی که یا مورد نیازم هستن و یا مورد علاقه‌م. موضوع بالای صفحه نوشته می‌شه و زیرش می‌تونم هر سوالی در رابطه با اون موضوع بپرسم. از چراهای شخصی شروع میشه(چرا این موضوع رو دوست دارم، چرا بهش نیاز دارم، چرا دلم می‌خواد یا باید درباره‌ش بدونم و از این سوالا) و به دلیلی برای سعی در بیشتر یاد گرفتن، بیشتر توجه نشون دادن و رشد کردن ختم می‌شه(ساز و کارش چیه؟ چجوری میشه بهینه استفاده کرد؟ آیا میشه تغییر ایجاد کرد؟ اگه آره چطور؟ و از اینجور سوالا). اینکه سود این کار چیه رو اجازه بدید بعدا براتون بگم(یا شما بگید)توی دفتر کتاب اسم کتابایی که میخونم، کتابایی که دوست دارم بخونم، کتابایی که به نظرم نیازه بخونم رو می‌نویسم. سطح‌بندی انجام می‌دم و می‌نویسم که چرا باید بخونم، قراره به چی برسم، هدفم چیه و چی یاد می‌گیرم. کتابایی که قرض دادم رو می‌نویسم و کتابایی که قرض گرقتم. احتمالا صفحه‌ی کتابخانه و خرید کتاب هم اضافه کنم(الان به ذهنم رسید :)) ) که تو صفحه کتابخوانه دنبال مقاله‌های معتبر برم و تو صفحه خرید بودجه‌بندی رو تمرین کنم.امسال این کارو شروع کردم و زیاد حرفه‌ای نیستم برای همین از هر انتقاد و پیشنهادی استقبال می‌کنم.</description><category>نیلوفر</category><author>نیلوفر</author><pubDate>Sun, 11 Aug 2019 13:32:39 +0430</pubDate></item><item><title>خدمتکارِ خدا</title><link>https://virgool.ir/@niloofar/خدمتکارِ-خدا-jhtda3yickoo</link><description>میشل دو مونتینی می‌گوید: انسان باید همیشه به‌ خطا و نادرستی خدمتکارانش قدری میدان بدهد.چشم‌هایم را تنگ می‌کنم و افاضات حضرت میشل را یک بار دیگر مرور می‌کنم.به خدمتکار خودم فکر می‌کنم. به تمام خطاهایی که کرده است. به همه‌ی سرزنش‌هایی که کرده‌ام. به حق اشتباهی که برایش قائل نبوده‌ام با آنکه اشتباه کردن جزء لاینفک زندگی او و اجتناب ناپذیر است.این تنها خدمتکاریست که میتوانم داشته باشم. بسیار فرمانبر است و با تمام بدخلقی‌هایم باز هم با من می‌ماند.جایگاهی نزدیک به خودم دارد. اصلا اینجا همه یک جایگاه دارند. منِ امروز. خدا. خدمتکارم. منِ آرزوهایم. منِ آینده. منِ گذشته. منِ پریشان. منِ خوشحال و ... یک جایگاه داشتن یادت می‎‌اندازد من که بود، چه شد، چه می‌شود و چه خواهد شد.نوزدهم امرداد نود و هشت</description><category>نیلوفر</category><author>نیلوفر</author><pubDate>Sat, 10 Aug 2019 18:29:31 +0430</pubDate></item><item><title>دست‌ها، شُکوهِ برون‌ریزی</title><link>https://virgool.ir/@niloofar/دستها-شُکوهِ-برونریزی-gkxwvxrgwftv</link><description>در حالیکه مغزش از همهمه‌ی کلمات در حال انفجار بود شروع کرد به نوشتن در صفحه‌ای که هنوز چند دقیقه از ساخته شدن -تولد- ش نگذشته بود.به حرکت دست‌هایش خیره شده بود و سعی میکرد هر چه از ذهنش می‌گذر را ثبت کند اما سرعت فکر کردنش بسیار بیشتر از سرعت تایپ کردنش بود.به نظر می‌رسید این شیوه، راه مناسبی برای برون‌ریزی افکارش نباشد چون یک جایی توی مغزش درد کشته شدن فکرهای مهم سیال را احساس می‌کرد.اولین راه حلی که برای این مشکل به نظر هر کسی میرسد نوشتن روی کاغذ است اما این کاری است که همواره در تمامی سال‌ها انجام شده بود اما این بار چیزی بیش از نوشتن اهمیت پیدا کرده بود، چیزی که به قطع درباره‌ی آن خواهد نوشت.با توجه به اصرارش برای نوشتن در فضای صفحه‌ای عمومی حداقل کاری که می‌تواند انجام دهد کسب مهارت تایپ است. (برای دوستان برنامه‌نویسش تایپ جز سرگرمی‌هایی‌ست که گاهی برای تفریح و کل‌کل دوستانه برایش مسابقه‌ ترتیب میدهند، اما او در این مسابقات همیشه بیننده بوده است)استفاده از انگشت‌ها برای تایپ کردن، شنیدن صدای دکمه‌های کیبورد، تعهد به وبلاگ‌نویسی و دیده شدن نوشته‌هایش دلایل ساده‌ای بود که او را تشویق به استمرار و او را متقاعد می‌کرد به این کار ادامه دهد.نوزدهم مرداد 98</description><category>نیلوفر</category><author>نیلوفر</author><pubDate>Sat, 10 Aug 2019 18:28:28 +0430</pubDate></item><item><title>نوشته-ای برای شروع/نیم-فاصله</title><link>https://virgool.ir/@niloofar/نوشته-ای-برای-شروعنیم-فاصله-yfgjpj5j6ovw</link><description>عنوان رو که نوشتم متوجه شدم که باید اول دنبال راهی برای اعمال نیم-فاصله بگردم :)اول همین-جا هر راهی رو توی وردد و برنامه-های ادوبی بلد بودم امتحان کردم اما نشد آنچه باید.متن رو توی ورد تایپ کردم و نیم-فاصله رو اعمال کردم و وقتی پیست کردم باز هم مشکل به قوت خودش باقی بود.اینم از اول بسم-اللهبریم واسه ایمیل دادن به رییس روسا و برنامه نویسای گوگولی</description><category>نیلوفر</category><author>نیلوفر</author><pubDate>Sat, 25 May 2019 12:53:26 +0430</pubDate></item><item><title>آنجا سرزمین نیمه کاره بود</title><link>https://virgool.ir/@niloofar/آنجا-سرزمین-نیمه-کاره-بود-kjii4jbyhpgo</link><description>سرزمینش پر از کارهای نیمه کاره بود. کارهایی که نصفه نیمه رها شده بودند و هر کدامشان یک گوشه افتاده بودند. میتوانید شلوغی شهر را تصور کنید؟ شهری که تویش هر کاری نصفه مانده باشد. بعضی هایشان کهنه و مندرس بعضی کپک زده و بعضی گندیده و از یادها رفته بودند.در آن شلوغی، هر کار تازه ای که متولد میشد بر آن بود که هر چه سریعتر هویت بگیرد برای همین عجولانه میپرید وسط یک کار در حال انجام و باعث میشد آن کار نصفه و خراب و رها شود.هرچند کار نورسیده خیلی زود به هویت میرسید اما در نهایت کار دیگری متولد میشد و باز هم همان آش و همان کاسه...او پادشاه این شهر است و باید قبل از آنکه شهر از درون بپاشد یا آنقدر ضعیف شود که با یک فوت دشمن از جا کنده شود فکری به حالش کند.</description><category>نیلوفر</category><author>نیلوفر</author><pubDate>Sat, 25 May 2019 12:31:08 +0430</pubDate></item></channel></rss>