https://virgool.ir/feed/@niloo.ettorehttps://t.me/Echo_di_storiefa2026-11-11 02:22:01https://files.virgool.ir/upload/users/3973524/avatar/IMEula.jpghttps://virgool.ir/@niloo.ettorehttps://virgool.ir/@niloo.ettore/جنارو-گتوزو-و-نبردی-پنهان-با-بیماری-میاستنی-گراویس-k1j6dzf1caad ماه ژوئن در سراسر جهان به‌عنوان ماه آگاهی‌رسانی درباره‌ی بیماری میاستنی گراویس (Myasthenia Gravis) شناخته می‌شود؛ یک بیماری نادر اما جدی خودایمنی که زندگی هزاران نفر را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. هدف از این ماه، افزایش آگاهی عمومی، حمایت از مبتلایان، و تأکید بر اهمیت تشخیص به‌موقع و درمان مستمر است.یکی از چهره‌های شناخته‌شده‌ای که سال‌هاست با این بیماری زندگی می‌کند، جنارو گتوزو، فوتبالیست سابق و مربی ایتالیایی‌ست. او نه‌تنها در زمین، بلکه در زندگی نیز مبارزی سرسخت و جنگنده باقی مانده است. در ادامه، نگاهی داریم به تجربه‌ی شخصی گتوزو با این بیماری و معنایی که مبارزه و تسلیم‌نشدن برایش دارد... روایت یک جنگجوی واقعی، روی نیمکت و در زندگیجنارو گتوزو، اسطوره‌ی فوتبال ایتالیا که در سال ۲۰۱۳ از دنیای بازیگری خداحافظی کرد و وارد حرفه‌ی مربی‌گری شد ــ و فصل اخیر را روی نیمکت باشگاه هایدوک اسپلیت در لیگ برتر فوتبال کرواسی گذراند ــ در دوران حرفه‌ای‌اش به خاطر روحیه‌ی جنگنده و شخصیت «مبارز» خود شهرت و محبوبیت فراوانی پیدا کرد. اما کمتر کسی می‌داند که او بیش از پانزده سال است درگیر نبردی پنهان، سخت و طاقت‌فرسا با یک بیماری خودایمنی نادر به نام میاستنی گراویس است؛ نبردی که از چشم عموم پنهان مانده است.دوم ژوئن، مصادف است با روز جهانی آگاهی از میاستنی گراویس؛ بیماری‌ای که اگرچه کمتر شناخته‌شده است، اما عمیقاً زندگی بیماران را تحت تأثیر قرار می‌دهد.دوبینی؛ نشانه‌ای هشداردهندهدر سال ۲۰۱۱، در نخستین بازی فصل با پیراهن میلان، گتوزو در برخورد با هم‌تیمی‌اش الساندرو نستا، تنها در دقیقه‌ی بیستم بازی ناچار به ترک میدان شد. بعدها فاش کرد که در همان دقایق ابتدایی بازی، زلاتان ابراهیموویچ را به‌طور همزمان در چهار نقطه‌ی مختلف زمین می‌دید و همین باعث شد نتواند نستا را ببیند و با او برخورد کند.در دسامبر ۲۰۲۰ نیز، وقتی چهره‌اش جلوی دوربین‌ها حالت نامتقارنی پیدا کرد و نگاهش ناپایدار و پراکنده شد، بسیاری از رسانه‌ها و هواداران پرسیدند: «چه بلایی سر رینو آمده؟» پاسخ، هم شوکه‌کننده بود و هم عمیقاً انسانی.میاستنی گراویس چیست؟میاستنی گراویس (Myasthenia Gravis) یک بیماری نادر خودایمنی است که باعث ضعف و خستگی مفرط عضلات ارادی می‌شود. در این بیماری، سیستم ایمنی به‌اشتباه پادتن‌هایی تولید می‌کند که گیرنده‌های استیل‌کولین ــ ناقل عصبی مسئول حرکت عضلات ــ را مسدود می‌کنند. این فرآیند باعث اختلال در ارتباط میان عصب و عضله می‌شود و در نتیجه کنترل عضلات (مخصوصاً عضلات چشم، صورت، گردن و در موارد شدیدتر اندام‌ها) از دست می‌رود. عضلات ارادی ضعیف می‌شوند و سریع خسته می‌شوند.برای این بیماری درمان قطعی وجود ندارد، اما با داروهایی چون کورتیکواستروئیدها و داروهای سرکوب‌کننده‌ی سیستم ایمنی، می‌توان علائم را کنترل کرد. این درمان‌ها طولانی‌مدت و طاقت‌فرسا هستند و اغلب عوارضی چون بی‌خوابی، نوسانات خلقی و خستگی مزمن را به‌دنبال دارند.شکل چشمی بیماری؛ تجربه‌ی گتوزوگتوزو به نوع چشمیِ میاستنی گراویس مبتلاست، که محدود به عضلات چشم است و با علائمی چون دوبینی (دیپلوپی) و افتادگی پلک (پتوز) بروز می‌کند.در پایان سال ۲۰۲۰، او در حالی روی نیمکت ناپولی ظاهر شد که به‌وضوح با مشکل بینایی روبه‌رو بود. چهره‌اش نامتقارن شده بود و نگاهش پراکنده. شایعاتی درباره‌ی ابتلای او به بیماری‌های خطرناک و حتی شرایطی لاعلاج به‌سرعت در رسانه‌ها پیچید. گتوزو اما با صداقت و بدون اغراق پاسخ داد:«به بیماری خودایمنی میاستنی مبتلا هستم. یک ماه است که شایعه‌ی مرگم پخش شده، اما نگران نباشید – من نمرده‌ام. دیدن دوبینی، مشکل بزرگی‌ست. یک ماه است که خودم نیستم. فکر می‌کنم بازیکنانم هم از دیدن این وضعیت رنج می‌برند.»او همچنین گفت که این سومین بار طی ده سال گذشته است که بیماری‌اش به‌طور جدی عود کرده، اما تسلیم نشده است:«فقط دیوانه‌ای مثل من می‌تواند کنار خط با دوبینی بایستد و طوری بازی را هدایت کند که انگار هیچ مشکلی نیست. اما من همینم – هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شوم.»مبارزه‌ای که قهرمان را انسان‌تر کرددرمان میاستنی به مصرف منظم داروهای سرکوبگر سیستم ایمنی وابسته است. گتوزو درباره‌ی شرایطش گفته:«برای درمان مجبور به مصرف کورتون هستم و به همین دلیل خوابم کم شده – حداکثر روزی پنج ساعت می‌خوابم. بدنم تا جایی که می‌تواند خودش را وفق می‌دهد. اما من هیچ‌وقت تسلیم نشده‌ام، نه در زندگی، نه در فوتبال.»این سخنان در سراسر اروپا بازتاب وسیعی داشت، چون گتوزو را نه به‌عنوان یک جنگجوی شکست‌ناپذیر، بلکه به‌عنوان انسانی شکست‌ناپذیر در برابر ضعف‌های جسمی‌اش معرفی کرد.در سال ۲۰۲۴، او در گفت‌وگویی با شبکه‌ی فدراسیون فوتبال ایتالیا (Vivo Azzurro) برای نخستین‌بار با جزئیات درباره‌ی بیماری‌اش سخن گفت:«پانزده سال است که با میاستنی زندگی می‌کنم. هزاران نفر برایم می‌نویسند، از من مشورت می‌خواهند، می‌پرسند چطور با این بیماری این‌قدر انرژی دارم... من چهار، پنج سال از خیلی چیزهایی که دوست داشتم چشم‌پوشی کردم، مثلاً یک لیوان شراب. وقتی دوبینی داری، وقتی همه‌چیز را دو تا می‌بینی – آسان نیست. ولی همیشه باور داشتم که از بیماری‌ام قوی‌ترم.»او تأکید کرد که صحبت کردن درباره‌ی بیماری‌اش برایش مهم است، چون می‌خواهد الهام‌بخش دیگران ــ به‌ویژه ورزشکاران جوان ــ باشد که تسلیم نشوند:«ناراحت می‌شوم وقتی می‌بینم بچه‌های بااستعداد با اولین مانع کنار می‌کشند و حتی سعی نمی‌کنند بیش از توانشان بجنگند. این من را دیوانه می‌کند. من نه پنهان می‌شوم، نه خجالت می‌کشم.»جنگجویی بر نیمکت ــ و در زندگیمبارزه‌ی گتوزو با میاستنی، فقط یک ماجرای شخصی نیست؛ بلکه به یک چالش حرفه‌ای نیز تبدیل شده است. با وجود مشکلات بینایی، بی‌خوابی و خستگی جسمی، گتوزو هیچ‌گاه نیمکت مربی‌گری را ترک نکرد ــ نه در ناپولی، نه در والنسیا، نه در مارسی و نه در فصل اخیر در باشگاه هایدوک اسپلیت.«بازیکنانم رنج می‌برند که من را در این وضعیت می‌بینند، می‌دانم. اما من زنده‌ام و عقب‌نشینی نمی‌کنم. شاید چشمم مشکل داشته باشد، اما هنوز آن‌قدر می‌بینم که بدانم کی باید جنگید و کی باید ایستاد.»این فلسفه‌ی زندگی و جنگندگی، او را به چهره‌ای محبوب میان هواداران و شخصیتی محترم در میان همکارانش تبدیل کرده است. در دوران حضورش در هایدوک هم بارها درباره‌ی بیماری‌اش صحبت کرد و تا آخرین هفته‌ی فصل برای کسب قهرمانی که هواداران اسپلیت بیست سال در انتظارش بودند، جنگید.جنارو گتوزو پس از کمتر از یک سال حضور در باشگاه کروات، رسماً قرارداد خود را با هایدوک اسپیلت با توافق دو جانبه فسخ کرد. سرمربی سابق میلان، ناپولی، والنسیا و مارسی، این تیم را به مقام سوم لیگ برتر فوتبال کرواسی رساند. او ۴۳ بازی رسمی را روی نیمکت آنها گذراند که در این مدت ۲۰ برد، ۱۴ تساوی و ۹ باخت به دست آورد.نیلوفر حیدرینیلوفر حیدریSat, 07 Jun 2025 16:22:07 +0330https://virgool.ir/@niloo.ettore/از-آوای-اپرا-تا-فریاد-قهرمانان-چگونه-پاواروتی-الهام-بخش-سرود-لیگ-قهرمانان-شد-eiar1czth7y4شاید اگر شب‌های پرشور جام جهانی ۱۹۹۰ در ایتالیا با صدای افسانه‌ای لوچانو پاواروتی همراه نمی‌شد، امروز سرود لیگ قهرمانان اروپا آن‌گونه که می‌شناسیم در ذهن‌مان نقش نمی‌بست. اجرای خیره‌کننده‌ی Nessun dorma («نسون دورما» به معنای هیچ‌کس نخوابد) از اپرای «توراندوت» ساخته‌ی جاکومو پوچینی، آهنگساز برجسته‌ی ایتالیایی، چیزی فراتر از یک قطعه‌ی موسیقایی بود؛ فریادی از امید، انتظار و اطمینان به رسیدنِ پیروزی. این قطعه، در واقع یک «آریا» بود — آریا در اپرا به بخش تک‌خوانی پرشوری گفته می‌شود که احساسات درونی شخصیت را با عمق و وضوح بیان می‌کند، و معمولاً یکی از اوج‌های عاطفی اپراست. در دل این آریای شورانگیز، شاهزاده‌ای ناشناس از همه می‌خواهد شب را بیدار بمانند؛ چرا که با طلوع خورشید، رازش آشکار خواهد شد. درخشان‌ترین بخش قطعه، جایی است که پاواروتی با تمام وجود فریاد می‌زند: "Vincerò! Vincerò! Vincerò!" پیروز خواهم شد! پیروز خواهم شد! پیروز خواهم شد! و این فریاد، با جام جهانی ایتالیا پیوند خورد، در جان میلیون‌ها فوتبال‌دوست نشست و برای همیشه در حافظه‌ی جمعی آنان ماندگار شد. شب‌های جام جهانی، با آن آوای بیداری و امید، معنایی دیگر گرفت؛ گویی هیچ‌کس نباید بخوابد، چون فوتبال در آستانه‌ی خلق لحظه‌ای جاودانه است.دو سال بعد، یوفا تصمیم گرفت چهره‌ای نو به رقابت‌های باشگاهی خود بدهد. آن‌ها می‌خواستند سرودی بسازند که همان حس عظمت را در دل هواداران زنده کند. آهنگساز انگلیسی، تونی بریتون، با الهام از فضای باشکوه موسیقی کلاسیک و در امتداد همان مسیر احساسی، اثری خلق کرد بر پایه‌ی قطعه‌ی سلطنتی Zadok the Priest (زادوک کشیش) ساخته ی جورج فردریک هندل آهنگساز قرن 18 میلادی که به منظور تاجگذاری شاه جورج دوم ساخته شد. سرودی ارکسترال، پرشکوه، با کلماتی در سه زبان رسمی یوفا که در اوج آن، فریادی دیگر از قهرمانی طنین‌انداز می‌شود:"Die Meister! Die Besten! Les grandes équipes! The champions!"«برترین‌ها! بهترین‌ها! تیم‌های عالی! قهرمانان!»امروز، با شنیدن نخستین نت‌های این سرود، صداها خاموش می‌شوند، نفس‌ها در سینه حبس می‌شود، و میدان آماده می‌شود برای لحظه‌هایی که ممکن است تاریخ را تغییر دهند.از آریای «هیچ‌کس نخوابد» تا فریاد «قهرمانان!»؛ موسیقی، پلی زد میان اپرا و فوتبال.نیلوفر حیدرینیلوفر حیدریSat, 31 May 2025 23:15:11 +0330https://virgool.ir/@niloo.ettore/ماسیمو-آمبروزینی-زاده-شده-برای-دویدن-موفقیت-ها-در-میلان-و-زندگی-جدیدش-به-عنوان-دونده-jws5ztarhqlmدر دوران میلانِ برلوسکونی، در میان بزرگان تاریخ روسونری جام‌هایی کسب کرد؛ سپس با دوران بازی در فیورنتینا خداحافظی کرد و علاقه‌اش به دویدن شکوفا شد.در سال‌های طلایی میلان، نام او چندان زیاد بر صفحه اول روزنامه‌ها دیده نمی‌شد؛ اغلب در سایه‌ی ستارگان بزرگی قرار داشت که در میانه‌ی دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ در کنارش بازی می‌کردند و شیاطین را به اوج فوتبال اروپا رساندند. با این حال، ماسیمو آمبروزینی به حق در فهرست اسطوره‌های تاریخ باشگاه جای گرفته است.به‌هرحال، کسی به‌طور اتفاقی هفده فصل در میلان بازی نمی‌کند و دو لیگ قهرمانان، چهار اسکودتو، یک جام حذفی ایتالیا، دو سوپرکاپ ایتالیا، یک جام جهانی باشگاه‌ها و دو سوپرکاپ اروپا را نمی‌برد.او که در تیم‌های پایه چزنا رشد کرده بود، در تابستان ۱۹۹۵، زمانی که تنها ۱۸ سال داشت، با مبلغ ۳.۷ میلیارد لیره توسط روسونری تحت هدایت فابیو کاپلو خریداری شد: در دو فصل نخست، به‌دلیل حضور دو «اسطوره‌ی مقدس» چون دمتریو آلبرتینی و مارسل دسایی، در پست خود کمتر فرصت بازی یافت، اما در فصل نخست قهرمانی اسکودتو اش(۹۵–۹۶)، با ۷ حضور مهم، اعتماد کادر فنی را جلب کرد.فصل بعد، نخستین بازی‌اش در لیگ قهرمانان را در دیدار روزنبرگ–میلان در سال ۱۹۹۶ انجام داد و تعداد حضورهایش رو به افزایش رفت. در تابستان ۱۹۹۷، با انتقال قرضی به ویچنزا فرصت درخشش بیشتری یافت و همان عملکرد، سران میلان را مجاب کرد تا برای فصل ۹۸–۹۹ او را بازگردانند؛ فصلی که زاکرونی تصمیم گرفت او را در ترکیب اصلی کنار آلبرتینی باتجربه به میدان بفرستد.نخستین گلش با پیراهن روسونری در تاریخ ۲ می ۱۹۹۹ به ثمر رسید؛ گلی بسیار مهم: پیروزی ۳–۲ برابر سمپدوریا که در کورس پایانی لیگ، نقشی تعیین‌کننده در قهرمانی داشت. با گذر زمان، آمبروزینی علی‌رغم مصدومیت‌های مداوم که تمام دوران حرفه‌ای‌اش را همراهی کردند، به مهره‌ای ثابت در چرخش ترکیب تیم تبدیل شد.او ساختار بدنی قدرتمند و روحیه‌ای جنگنده داشت: یک هافبک دفاعی با هوش تاکتیکی بالاتر از حد متوسط و همچنین توانایی فراوان در همراهی با حرکات هجومی و نفوذهای دقیق در محوطه جریمه. ویژگی‌هایی که باعث شد بارها در نقش هافبک هجومی نیز به میدان برود. پرش و زمان‌بندی‌اش مانند یک بسکتبالیست، در نبردهای هوایی کشنده بود و به همین دلیل در ضربات ایستگاهی نقشی کلیدی داشت؛ کیفیتی که اغلب او را در دقایق پایانی زیر نظر آنچلوتی به یک مهاجم اضافه تبدیل می‌کرد.اما روایتِ «آمبروزینی بسکتبالیستِ ناکام» واقعیت ندارد، همان‌طور که خودش هم این را روشن کرده: «بله، بسکتبال هم بازی کرده‌ام. اما این داستان بیشتر افسانه است. خبرنگارها خیلی درباره‌اش اغراق کرده‌اند. بسکتبال برای من هرگز یک گزینه واقعیِ جایگزین فوتبال نبوده».با وجود زنجیره‌ای بی‌پایان از مشکلات جسمی، بازیکن اهل پزارو جایگاه خود را در خط میانی پرستاره‌ی میلان در کنار پیرلو، سیدورف و گتوزو پیدا کرد و با آن‌ها دوره‌ای طلایی از پیروزی‌ها را رقم زد که سال‌ها میلان را در رأس فوتبال اروپا نگه داشت و در نهایت به قهرمانی‌های لیگ قهرمانان اروپا در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ انجامید.از زنده‌ترین خاطرات این بازیکن سابق، همان «بازی بی‌نقص» است: پیروزی ۳–۰ میلان برابر منچستریونایتد در بازی برگشت نیمه‌نهایی، که انتقام فینال آتن برابر لیورپول را برای میلان به ارمغان آورد.«تصاویر آن بازی مرا هیجان‌زده می‌کند. در زندگی یک فوتبالیست، چهار یا پنج لحظه هست که همه‌چیز را تغییر می‌دهد، و آن شب یکی از همان‌ها بود، هم برای ما و هم برای آن ۹۰ هزار نفری که آن‌جا بودند. من حتی از لحظه گرم‌کردن لذت می‌بردم، چون دو ساعت پیش از شروع بازی، ۸۰ هزار نفر آنجا بودند».همین آدرنالین بود که همیشه آمبروزینی را فراتر از محدودیت‌های جسمی شکننده ‌اش می‌برد، که بارها قصد متوقف‌کردنش را داشت: همان محدودیت‌هایی که حالا سال‌ها پس از خداحافظی‌اش با فوتبال، همچنان می‌خواهد بر آن‌ها غلبه کند. پس از آویختن کفش‌ها، بازیکن سابق میلان علاقه‌ای شدید به دویدن پیدا کرد. «دو دسته دونده داریم: آن‌هایی که برای حفظ تناسب اندام می‌دوند، و آن‌هایی که مثل من با یک هدف خاص می‌دوند. من در ابتدا فقط می‌خواستم برای آمادگی جسمی بدوم، اما ناخواسته وارد گروه دوم شدم. در دویدن، تو با خودت روبه‌رو می‌شوی. از رنج کشیدن و غلبه بر موانع لذت می‌برم».در سال ۲۰۱۳، ماجراجویی شگفت‌انگیز آمبروزینی در میلان با وداعی طولانی و سرشار از احساسات به پایان می‌رسد: «وقتی درون این فضا هستی و بازیکنی، واقعاً متوجه نمی‌شی که چقدر در یک باشگاه خاص مهمی؛ این رو تازه بعداً می‌فهمی، در میانه کار اصلاً درک درستی ازش نداری».تابستان بعد، تماس فیورنتینا‌ی جاه‌طلب از راه می‌رسد؛ تیمی که پس از بزرگان سری آ، یکی از مجهزترین‌ها بود: «روزهای اول با مونتلا شوخی می‌کردم. ازش می‌پرسیدم چرا منو خریدی؟ با اون سطح فنی بالایی که تیم داشت، نمی‌فهمیدم که چطور به من نیاز دارند. بعداً فهمیدم که از من انتظار داشتند که سطح شخصیت و تجربه اروپایی تیم رو بالا ببرم. از همون روز اول هم احترام خاصی از طرف هم‌تیمی‌هام حس می‌کردم. یک نوع جایگاه خاص برام قائل بودن».اما این ماجراجویی بنفش‌ فقط یک سال دوام داشت، و در آن نقطه آمبروزینی تصمیم گرفت که کلاً از مستطیل سبز خداحافظی کند. امروز، او میان استودیوهای تلویزیونی و دویدن در جاده وقتش را تقسیم می‌کند.«زاده شده برای دویدن»، همان‌طور که بروس اسپرینگستین می‌خواند. یک سبک زندگی عمیق که روی ساعد چپش خالکوبی شده: چون اگر واقعاً برای دویدن به دنیا آمده باشی، دیگر نمی‌توانی ترکش کنی...ترجمه ای از Goal.com آمبروزینی، بروس اسپرینگستین و کمپین Born to Runماسیمو آمبروزینی، کاپیتان پیشین تیم میلان، علاقهٔ عمیقی به بروس اسپرینگستین و آهنگ معروف او Born to Run دارد. او عنوان این آهنگ را روی ساعد چپ خود تتو کرده است.در مقاله‌ای از Viola News آمده است: «او مردی است که برای دویدن زاده شده است. پس از نوشتن عنوان آهنگ "Born to Run" از بروس اسپرینگستین، بلافاصله آن را روی ساعد چپ خود تتو کرد» .علاوه بر این، آمبروزینی در سال ۲۰۱۲ در ویدیویی از باشگاه میلان دربارهٔ علاقه‌اش به موسیقی اسپرینگستین صحبت کرده است. او در این ویدیو به مناسبت انتشار آلبوم Wrecking Ball، از تأثیر موسیقی اسپرینگستین بر زندگی‌اش می‌گوید.همچنین، آمبروزینی در سال‌های اخیر با راه‌اندازی کمپین خیریه‌ای به نام Born to Run، در ماراتن میلان شرکت کرده است تا آگاهی عمومی دربارهٔ دیابت نوع ۱ را افزایش دهد و برای تحقیقات علمی در این زمینه کمک مالی جمع‌آوری کند. او این کمپین را به افتخار پسرش، آلساندرو، که به این بیماری مبتلاست، راه‌اندازی کرده است.در سایت retedeldono.it نوشته:من ماسیمو آمبروزینی هستم و امسال نیز همراه با «بنیاد دیابت ایتالیا» در ماراتن میلان شرکت می‌کنم؛ در کنار چند هم‌تیمی استثنایی: بوبو ویری، کریستیان بروکی و الساندرو ماتری!من برای پسرم، آلساندرو می‌دوم؛ پسری که تنها چهار سال و نیم دارد و بیش از دو سال است که با دیابت نوع ۱ زندگی می‌کند. بیماری‌ای که کمتر کسی آن را می‌شناسد، اما زندگی من و خانواده‌ام را زیر و رو کرده است.من با یک هدف مشخص می‌دوم: جمع‌آوری کمک مالی برای حمایت از تحقیقاتی که به دنبال درمان قطعی دیابت نوع ۱ هستند. این بیماری در حال حاضر درمان ندارد و تنها امید ما، در گرو پیشرفت علم است.من، همسرم و تمام خانواده‌های سیصد هزار نفری که با این بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کنند، خواهان دستیابی به درمان قطعی هستیم! تحقیقات به مرحله حساسی رسیده‌اند، اما برای عبور از خط پایان، به کمک تو نیاز داریم.تو هم کمک کن، بگذار پژوهش بدود.آمبروزینی این مبارزه را با صدایی همراه می‌کند که سال‌ها الهام‌بخش او بوده: Born to Run، نه فقط نام آهنگ محبوبش که روی ساعدش تتو کرده، بلکه فلسفه‌ای برای بودن در جهان که با حقیقت تلخی همراه است:«این یه تله‌ی مرگه، یه آواز خودکشیه باید تا وقتی جوونیم فرار کنیمچون ما ولگردهایی مثل هم‌ایم، عزیزم، ما برای دویدن زاده شدیم»«امشب همه در حال فرارند،اما دیگر جایی برای پنهان شدن نیستبا هم، عزیزم، می‌توانیم با غم‌ها کنار بیاییمبه جایی خواهیم رسیدکه واقعاً آرزویش را داریم، و زیر آفتاب قدم خواهیم زد.»درست همان‌طور که اسپرینگستین در ترانه‌اش از فرار از تله و مرگ سخن می‌گوید، آمبروزینی نیز راه گریزی را در دویدن برای زندگی جست‌وجو می‌کند. او می‌داند این بیماری، این ناامیدی، تله‌ای‌ست که تنها با عشق، همراهی و تحقیق علمی می‌توان از آن رهایی یافت. حالا که او همراه با هم‌تیمی‌های قدیمی‌اش چون ویری، بروکی و ماتری در کمپینی به نام Born to Run می‌دود، پیامی روشن را فریاد می‌زند: این فقط یک دویدن نیست، تلاشی‌ست برای نجات، حرکتی‌ست برای ساختن آینده‌ای روشن‌تر برای هزاران کودک دیگر.نیلوفر حیدرینیلوفر حیدریThu, 29 May 2025 15:35:36 +0330https://virgool.ir/@niloo.ettore/لوکا-تونی-تولد-غولی-که-با-چرخش-یک-دست-جاودانه-شد-yo46beidxzjtبرخی صداها در فوتبال فراموش نمی‌شوند: صدای برخورد توپ به تور، فریاد تماشاگران، و گاهی صدای شادی گلی که با حرکتی ساده، جاودانه می‌شود. شادی گل لوکا تونی دقیقاً از همین جنس بود؛ دستی که کنار گوش می‌چرخید و با لبخندی صمیمی می‌پرسید: «شنیدید یا نه؟!»امروز سالروز تولد لوکا تونی است؛ مهاجمی که فقط با قامت بلند و قدرت سرزنی‌اش در یاد نماند، بلکه با اراده، اصالت، و قلب طلایی‌اش، جایگاهی خاص در دل هواداران یافت. پسر سخت‌کوشی از زمین‌های گمنام مودنا که راه خود را با صبوری، رنج، و پشتکار باز کرد و سرانجام بر قله‌ی فوتبال جهان ایستاد؛ قهرمان جهان در سال ۲۰۰۶، برنده کفش طلای اروپا، و زننده‌ی ۳۲۴ گل رسمی در رده‌های باشگاهی و ملی.اما آنچه تونی را جاودانه کرد، آمار و جام‌ها نبود؛ لحظات نابِ درون زمین بود. شادی گل‌هایش، نه نمایشی و نه نمایانگر غرور، بلکه تجلی میل به تقسیم شوق با دیگران بود. همان شادی معروف که از شامی ساده در پالرمو زاده شد، اما تا آخرین روز حرفه‌ای‌اش در میدان فوتبال، همراهش ماند.در آخرین بازی حرفه‌ای‌اش مقابل یوونتوس، در ۳۸ سالگی، زمانی که دیگر بسیاری به پایان فکر می‌کردند، او یک گل دیگر زد؛ نه هر گلی، بلکه یک چیپ آرام و جسورانه، به سبک خودش. توپ آرام وارد دروازه شد و او، برای آخرین بار، شادی همیشگی‌اش را تکرار کرد. خانواده‌اش در سکوها، هواداران ورونا با بنرهایی در دست، و تشویق ایستاده‌ی کل ورزشگاه، همه بخشی از وداعی بودند که به یادگار ماند.خودش گفت: «من آدم معمولی‌ای نیستم... برای انجام کارهای زیبا، باید ریسک کرد.» و واقعاً هم نبود.او در فصلی دشوار، در تیمی که سقوط کرد، در بدنی خسته اما با روحی بزرگ، به فوتبال بدرود گفت.امروز، تولدش بهانه‌ای‌ست برای یادآوری همه‌ی آن لحظه‌ها.نیلوفر حیدرینیلوفر حیدریMon, 26 May 2025 17:47:37 +0330https://virgool.ir/@niloo.ettore/رنه-اسلگرز-از-آکادمی-آرسنال-تا-قهرمانی-اروپا-قصه-ای-از-فوتبال-هویت-و-جسارت-ktubpwmrcrcg رنه اسلگرز، سرمربی تیم فوتبال زنان آرسنال، فاتح لیگ قهرمانان اروپافوتبال فقط یک بازی نیست؛ برای خیلی‌ها، یک جهان است. جهانی که هم می‌تواند آغوشی برای رؤیاها باشد و هم دیواری برای تفاوت‌ها. اما گاهی، کسانی از راه می‌رسند که نه‌تنها این دیوارها را فرو می‌ریزند، بلکه در دل آن جهان، تعریف تازه‌ای از قدرت، رهبری و انسانیت می‌سازند. در دنیای فوتبال، داستان‌هایی هستند که نه فقط برای نتایج، بلکه برای مسیر طی‌شده، الهام‌بخش‌اند. یکی از این داستان‌ها متعلق به رنه اسلگرز، زن جوانی از هلند است که با قلبی پر از رویا وارد آکادمی آرسنال شد و سال‌ها بعد، در قامت سرمربی، این باشگاه را به قله اروپا رساند. سفر از زمین چمن آکادمی تا نیمکت مربی‌گری در سال ۲۰۰۶، رنه اسلگرز تنها یک نوجوان بود، بازیکنی در خط میانی با قلبی پر از اشتیاق، که برای یک سال به آکادمی باشگاه آرسنال پیوست. زنی هلندی در کشوری جدید، با زبانی متفاوت و فرهنگی ناآشنا. خودش بعدها گفت این تجربه، او را نه‌فقط به‌عنوان بازیکن، بلکه به‌عنوان انسان شکل داد.او در کنار مربیانی چون اما هیز و کلی اسمیت رشد کرد؛ دو زنی که دیدگاهش به فوتبال و فرهنگ آن را تغییر دادند. او بعدها گفت: «به کشوری جدید، فرهنگی متفاوت و زبانی دیگر آمدم. همان سال اول، بخشی از شخصیت من شکل گرفت» .فوتبالش در انگلستان چندان ادامه نداشت و به کشورش بازگشت. در سال ۲۰۱۱ به سوئد رفت و در تیم‌های دیورگاردن و لینشوپینگ بازی کرد. اما آسیب‌دیدگی زانو در سال ۲۰۱۶ رویای حضور در یورو را از او گرفت و تنها دو سال بعد، در ۳۱ سالگی، کفش‌ها را آویخت.ولی پایان بازیگری، آغاز رهبری بود. خیلی زود در فوتبال سوئد وارد دنیای مربی‌گری شد و در سال ۲۰۲۱، فرصت مربیگری در تیم روزنگورد سوئد به دست آمد؛ همان تیمی که پیش‌تر «یوناس ایدوال»، مربی وقت زنان آرسنال، در آن فعالیت می‌کرد. با رنه، تیم روزنگارد قهرمان لیگ سوئد شد. این موفقیت، مقدمه‌ای بود بر ماجراجویی بزرگ‌تر: بازگشت به آرسنال، این‌بار نه به‌عنوان بازیکن، که دستیار یوناس ایدوال. تغییر سرنوشت آرسنال در عرض چند ماهدر اکتبر ۲۰۲۴، ایدوال به‌خاطر نتایج ضعیف کنار گذاشته شد و اسلگرز که دستیارش بود، به‌طور موقت هدایت تیم را به‌عهده گرفت. در عرض چند هفته، تیمی که در حال فروپاشی بود، دوباره جان گرفت. عملکرد چشمگیرش، همراه با بازیابی اعتماد و انگیزه تیم، باعث شد به‌طور رسمی سرمربی شود. او با تغییراتی ساده اما جسورانه—مثل بازگرداندن لیا ویلیامسون و استف کتلی به قلب دفاع، یا احیای اعتمادبه‌نفس آلسیا روسو—تیمی ساخت که جنگید، برگشت، و قهرمان اروپا شد. در اروپا، بعد از دو بازگشت تماشایی مقابل رئال مادرید و لیون، تیمش به فینال رسید و در برابر بارسلونای پرستاره، با نتیجه ۱-۰ قهرمان شد. بعد از ۱۸ سال، آرسنال دوباره بر بام اروپا ایستاد.سبک مربیگری و رهبری زنانهاسلگرز، برخلاف کلیشه‌های سنتی، مربی‌ای است آرام، صادق و متین. خودش گفته: «رهبران همیشه نباید خشن و با صدای بلند باشند. من باور دارم که با همدلی و ساختن روابط، می‌توان به تیم روح داد». از سارینا ویگمان، سرمربی تیم ملی انگلستان، به‌عنوان الهام‌بخش خود یاد کرده—زنی که راهش را در دوره‌ای سخت باز کرد و نشان داد که رهبری می‌تواند اصیل و انسانی باشد. او مثل سارینا ویگمان، مربی الهام‌بخشش، رهبری را نه در اقتدار خشک، بلکه در ساختن رابطه با بازیکنان دید. آرام، خونسرد، و صادق؛ رنه اسلگرز تصویری تازه از رهبری زنانه در ورزش ساخت. شکستن کلیشه‌ها و تبعیض| قدرت هویتدنیای فوتبال، خصوصاً در سطوح حرفه‌ای، هنوز پر است از دیوارهایی نامرئی: تبعیض‌ها، قضاوت‌ها، سکوت‌ها. در فوتبال، هنوز هم تبعیض‌های جنسیتی و گرایش‌محور رایج‌اند. برای یک زن، رسیدن به رأس یک تیم بزرگ مردانه یا حتی زنانه، نبردی مضاعف است. حال اگر آن زن، یک مادر باشد، و اگر گرایش جنسی‌اش هم خارج از "هنجار غالب" تلقی شود، این مسیر اغلب ناممکن به‌نظر می‌رسد. رنه هر سه را باهم دارد. هرکدام به‌تنهایی چالش‌اند، اما او به‌جای دفاع، حمله کرد؛ به‌جای انکار، ایستاد؛ و به‌جای شعار، عمل کرد. بی‌آن‌که پرچم‌دار شعاری باشد، در سکوتی قاطع، این دیوارها را یکی‌یکی فرو ریخت. او نشان داد موفقیت نیازی به انکار خود ندارد. نشان داد می‌شود در برابر تبعیض ایستاد، بدون آن‌که فریاد زد. نشان داد که یک مربی زن هم می‌تواند با روش خاص خودش—نه با تقلید از سبک مردانه رهبری—قهرمان شود.و حالا او یک قهرمان اروپاست. اما مهم‌تر از جام، چیزی است که ساخته: تیمی قوی، هوادارانی امیدوار، و الگویی برای تمام دختران و پسرانی که می‌خواهند خودشان باشند، و در عین حال، برنده.این فقط داستان یک قهرمانی نیست؛ داستان یک زن است که در جهانی مردانه، خودش ماند و پیروز شد.رنه اسلگرز فقط یک مربی موفق نیست. او شریک زندگی «مایا کرانتز»، بازیکن سابق لینشوپینگ، و مادری است برای یک پسر. در شب قهرمانی اروپا، عکس‌هایی منتشر شد که او را در کنار پسر کوچکش در چمن ورزشگاه نشان می‌داد؛ تصویری که از هزار جمله بیشتر حرف می‌زند.در جهانی که هنوز هویت‌های غیراستاندارد را حاشیه‌نشین می‌کند، حضور رنه در رأس یک تیم بزرگ، و زندگی صادقانه‌اش در کنار خانواده‌اش، پیامی پررنگ داشت: «می‌شود متفاوت بود و موفق. می‌شود مادر بود و رهبر. می‌شود عاشق بود و قهرمان.»نیلوفر حیدرینیلوفر حیدریSun, 25 May 2025 14:37:10 +0330https://virgool.ir/@niloo.ettore/در-وداعِ-استادیوم-المپیکو-با-رانیری-تمام-زیبایی-فوتبال-نهفته-است-t5zsepybd0uxکورئوگرافی پیش از بازی رم–میلان، جایزه‌ای که به مربی جالوروسی اهدا شد، و تونل افتخار در مرکز زمین: عشقی عظیم که حتی بدون دستاوردی بزرگ، و در نتیجه بی‌هیچ قید و شرطی، نثار او شد.این‌که هواداران یک تیم فوتبال عاشق یک مربی شوند، خب، چیز عجیبی نیست. و حتی آن‌قدرها هم نادر نیست. مثلاً همین چند سال پیش در رم، هواداران رم با ژوزه مورینیو پیوندی عاطفی برقرار کردند؛ به پروژه‌اش که پر از احساس و هم‌زیستی جمعی بود، با چشمانی بسته ایمان آوردند.اما آنچه با کلودیو رانیری در رم رخ داد، چیزی‌ست که به‌ندرت پیش می‌آید. چون (هنوز ؟) هیچ موفقیت بزرگی برای مهر تأیید بر این رابطه وجود نداشته است؛ بلکه برعکس، رانیری در سال ۲۰۱۰ با رم نایب‌قهرمان شد و اسکودتو را از دست داد، در ۲۰۱۱ اخراج شد، و دوبارِ دیگر برگشت تا فصل‌هایی را نجات دهد که آشکارا در مسیر شکست بودند (۲۰۱۹ و ۲۰۲۴).امسال شاهکاری رقم زد – آمار و ارقام گواه آن‌اند – اما ممکن است فصل برای رم بدون راهیابی به لیگ قهرمانان به پایان برسد، و در نتیجه این صعود تاریخی، ناتمام بماند.بازگشت وجود دارد، باقی می ماند و برای همیشه خواهد ماند، اما احتمال واقعی وجود دارد که کامل نشود – با پیروزی یوونتوس در ونیز در هفته آخر، آنها صرف‌نظر از نتیجه رم، چهارم باقی می‌مانند.و با این حال، پیش از بازی مقابل میلان – آخرین حضور رانیری روی نیمکت رم – استادیوم المپیکو و تیمش، او را طوری بدرقه کردند که انگار رم قهرمان اسکودتو شده باشد.با نمایشی دیدنی، با جایزه‌ای نمادین – تندیسی از گرگ ماده‌ی کاپیتول – که مستقیماً به دستان او داده شد.با تونل افتخاری در میانه‌ی زمین، در میان بازیکنان و زیر تشویق‌های سراسر ورزشگاه.رانیری نتوانست جلوی حالت چهره‌اش را بگیرد؛ چشمانش چین خوردند، چهره‌اش درهم شد، و نشانه‌های احساسی شدید در او آشکار شد. سپس گفت:«بیش از شصت سال پیش من آن‌جا بودم، میان شما. از شما بی‌نهایت سپاسگزارم. ازتون خواسته بودم کمک کنید، تا بتوانیم کاری خوب انجام دهیم. و شما فهمیدید که ما به عشق‌تان نیاز داشتیم.»در این لحظات، تمام زیباییِ فوتبال نهفته است. چون، باز هم می‌گوییم، رم و رانیری هیچ جامی نبرده‌اند.اما کوروا سود و تمام استادیوم المپیکو به گونه‌ای خاص، تأثیرگذار و پر از مهربانی از رانیری قدردانی کردند.چون هواداران رم می‌دانند اگر رم دوباره تیمی قابل‌اعتماد شده، این را مدیون رانیری‌اند.می‌دانند که بدون رانیری، فصل ۲۰۲۴/۲۵ ممکن بود به فاجعه‌ای تمام‌عیار تبدیل شود.و مهم‌تر از همه – در همین‌جاست که زیبایی واقعی این داستان نهفته است – می‌دانند که رانیری تنها یک مربی نیست: او انسانی‌ست که احساس تعلق عمیقی به جهان جالوروسو دارد. او پذیرفت تا بازنشستگی‌اش را رها کند و به دل بحرانی واقعی برگردد تا شرایط را از نو بسازد. در ۷۳ سالگی، این کار کم‌نظیر و قطعاً غیرمنتظره است.خلاصه اگر بخواهیم در یک جمله بگوییم: پایان داستان رانیری با رم نشان می‌دهد که برای ورود به قلب هواداران فوتبال، نیازی به پیروزی نیست. حتی در بالاترین سطوح.شب المپیکو نشان داد که برخی احساسات هنوز معنا دارند، درواقع بسیار ارزش و معنا دارند : آن‌قدر که مردم را تکان می‌دهند، به حرکت وامی‌دارند، باعث می‌شوند آن‌ها نمایش‌هایی بزرگ آماده کنند.و زیبایی‌اش در این است که این همه محبت، به هیچ نتیجه‌ای وابسته نیست.در نهایت، همیشه گفته‌اند عشق واقعی آن عشقی‌ست که بی‌قید و شرط داده می‌شود و یا بازگردانده می‌شود.و پس در این مورد می‌توان گفت که عشق میان رانیری و رم – هم باشگاه و هم شهر – عشقی بوده عمیقاً واقعی، و بنابراین زیبا و فراموش‌نشدنی.شاید نه به‌اندازه یک اسکودتو، نه، اما بی‌شک خاطره‌اش بسیار پررنگ‌تر از هر صعودی به لیگ قهرمانان باقی خواهد ماند. و پیش از بازی با میلان، کاملاً روشن بود که استادیوم المپیکو در این مورد هیچ تردیدی ندارد.نیلوفر حیدرینیلوفر حیدریTue, 20 May 2025 00:33:30 +0330https://virgool.ir/@niloo.ettore/بازگشت-اسطوره-به-میدان-احساس-دلِ-روبرتو-باجو-با-کدام-تیم-است-eth09q5dlvi3در شب‌هایی که فوتبال دیگر فقط یک بازی نیست، بلکه قصه‌ای‌ست از عشق، اشک، افتخار و خاطره، روبرتو باجو دوباره در مرکز داستان ایستاده. نه با آن موهای دم‌اسبی افسانه‌ای و شماره ۱۰، نه با دریبل‌های جادویی،بلکه این‌بار با جامی در دست، لبخندی بر لب و قلبی پُر از خاطره، آمده تا پلی باشد میان دو تیم، دو نسل، دو رؤیا: میلان، تیمی که با آن قهرمان سری آ شد. بولونیا، تیمی که با آن دوباره متولد شد.و امروز، او کاپ قهرمانی را به رم آورده؛نه فقط یک جام، بلکه بخشی از روح فوتبال ایتالیاست که این بار نه با پاهایش، که با دستانش حمل می شود. حضور او یادآور این است که فوتبال فقط صدای سوت و عدد و نتیجه نیست. فوتبال همان لحظه‌ای‌ست که دوربین‌ها از بازیکنان جدا می‌شوند و روی چهره‌ی مردی متمرکز می‌مانند که برای هر دو تیم قلبش را گذاشت، و حالا آمده تا بار دیگر، این دل‌ها را به هم پیوند دهد.چون باجو فقط اسطوره‌ی میلان و بولونیا نیست. او محبوب تمام ایتالیاست. از شمال تا جنوب، از کودکانی که هنوز شماره ۱۰ را به احترام او می‌پوشند تا پیرمردهایی که در چهره‌اش رد خاطره‌ها را می‌جویند. او میراث مشترک نسلی‌ست که هنوز هم باور دارد فوتبال می‌تواند شاعرانه باشد.اما دلِ باجو فردا شب با کدام تیم خواهد بود؟ با میلانِ پرافتخار که طعم قهرمانی را با او چشید، یا با بولونیای پرشور که دوباره او را به زندگی برگرداند؟ شاید خودش هم نداند، یا نخواهد بداند. شاید دلش، مثل همیشه، فقط برای زیبایی بازی بتپد. برای لحظه‌ای ناب، یک لمس، یک حرکت ساده که فوتبال را دوباره معنا کند. حالا که موهایش خاکستری شده و دم‌اسبی‌اش نشانی از گذر سال‌هاست، با لبخندی آرام جام را در دست گرفته؛ اما در چشم‌هایش، همان آتش قدیمی روشن است. شاید باجو بیش از آنکه طرف یک تیم باشد، طرف رؤیاست. و رؤیاها تیم ندارند.نیلوفر حیدرینیلوفر حیدریTue, 13 May 2025 17:29:27 +0330https://virgool.ir/@niloo.ettore/فرانچسکو-آچربی-بدنِ-شکسته-ای-در-آستانه-ی-پرواز-plcjm7cfxerdدر دنیایی که قهرمان‌ها اغلب با عضله‌های صیقلی، موهای ژل‌زده و فیزیکی تراش خورده شناخته می‌شوند، فرانچسکو آچربی با ریشی بلند، چهره‌ای خسته، بدنی استخوانی، وارد میدان می‌شود. از آن قهرمان‌هایی‌ نیست که در نگاه اول دلت را می‌برند. بدنی دارد چروک‌خورده، مثل لباسی که مدت‌هاست دیگر اندازه‌اش نیست. روی پوستش خطوطی از جوهر و خاطره حک شده‌اند. خالکوبی‌هایی که بیشتر شبیه زمزمه‌هایی محو از زندگی‌اند تا بیانیه‌هایی پر زرق و برق.در لحظه‌ای پس از گل، از پشت دیده می‌شود، در حالی که به سمت نیمکت می‌دود، تنها چند سانتی‌متر از زمین جدا، با بازوانی گشوده، و بال‌هایی بر پشتش که در میان نقش‌ونگارهای تند و بی‌قاعده‌ی بدنش غوطه‌ورند. نه، او پرواز نمی‌کند. شاید هرگز نکرده. شاید هرگز نتواند. اما همان تصویر، با همان ناتوانی و همان تلاش بی‌نتیجه، گویاتر از هزار پروازِ واقعی‌ست.او مردی‌ست که دیگر نباید اینجا باشد. سال‌ها پیش بدنش از او عبور کرده، ماهیچه‌هایش عقب نشسته‌اند، اما چیزی درونش هنوز می‌دود. هنوز می‌جنگد. هنوز برمی‌خیزد. آچربی نماد تضاد است. حتی وقتی بازیکنی مثل پدری پس از گل، اول از همه یادش می‌افتد و به‌سویش می‌دود تا در چشمانش فریاد بزند، می‌فهمی که آچربی نه فقط حضور دارد، بلکه سنگینی می‌کند. مزاحم است. ته‌مانده‌ای از نسلِ مدافعان قدیم که با زبان، با بدن، با روح، بازی می‌کنند.در پایان آن شب شگفت‌انگیز، در میانه‌ی میدان، چیزی از او باقی مانده بود: تکه‌ای عصبی و استخوانی و خسته، فشرده‌شده به کمینه‌ترین حالت ممکن، ایستاده در آستانه‌ی افتخار. در دنیایی که همه چیز باید براق و سریع و جوان باشد، آچربی مثل یادآوری‌ست از چیزی کهن‌تر، انسانی‌تر، شاید حتی واقعی‌تر.آچربی نماد تضاد است. او از سرطان بیضه جان به‌در برده، از افسردگی و اعتیاد به الکل عبور کرده، در ۳۲ سالگی تازه اولین بازی‌اش در لیگ قهرمانان را انجام داده، وقتی به اینتر پیوست، ۳۴ سال داشت،پشت سرش بدترین فصل در لاتزیو، جلویش فقط شک و تردید.کمتر کسی روی موفقیتش شرط می‌بست. اما سه سال بعد، در ۳۷ سالگی،همین مرد اولین گلش در اروپا را زد، گلی سرنوشت ساز برای صعود به فینال لیگ قهرمانان. مقابل بارسلونا. در آخرین دقیقه. با آخرین توپ. مدافعی که درون زمین احتمالاً بازیکنان بارسا را آزار داده، مثل تمام مدافعان نسل قدیم ایتالیا، و بعد از اینیگو مارتینز تف خورده و شادی گل پدری را در صورتش دیده. پدری‌ای که پس از آن گل، پیش از هر چیز به فکر آچربی افتاده – انگار حضور او، سنگینی‌اش، نقش روانی‌اش از نتیجه مهم‌تر بوده.در دقیقه ۹۳، و در حالی که همه منتظر عقب رفتنش بودند،او تصمیم می‌گیرد جلو بماند، مثل مهاجمی تمام‌عیار. برگومی در گزارشگر تلویزیون نزدیک است سکته کند، اما آچربی همان‌جاست. یک تصمیمِ غریزی، یک یادگار از نسل مدافعانی که همیشه می‌جنگند، اما این‌بار نه برای دفاع، که برای پیروزی. با جسارتی که فوتبال امروز می‌طلبد. فوتبالِ مدافعانی که فقط نمی‌جنگند، بلکه رویا می‌سازند.و آن عکس، بعد از گل: آچربی در حال پرش، فقط چند سانتی‌متر از زمین جدا، بازوانی گشوده، بال‌هایی خالکوبی‌شده بر پشت، در دل طرح‌هایی روان‌گردان از خاطره‌ها، دردها، امیدها. عکسی که می‌خواهد بگوید او در حال پرواز است. بدنش دیگر عضله ندارد، زمان پوستش را خشکانده، چین انداخته. اما همین ناهماهنگی، همین ناسازگاری، او را زیبا می‌کند. مردی در آستانه‌ی پایان، که هنوز رو به بالا نگاه می‌کند. در این تصویر آچربی فقط یک بازیکن نیست. او شاهدی‌ست بر اینکه گاهی زندگی، در میان زخم و سکوت و درد، هنوز هم اجازه پرواز می‌دهد. حتی اگر پروازش فقط یک لحظه باشد، فقط چند سانتی‌متر باشد.حتی اگر مقصدش فقط یک فریاد باشد. حتی اگر در پایانش، فقط صدایی بماند: فریاد. اشک و خنده‌ای ناتمام.نیلوفر حیدرینیلوفر حیدریFri, 09 May 2025 22:19:37 +0330https://virgool.ir/@niloo.ettore/۴-می-روزی-که-فوتبال-گریه-کرد-gnxqk0uibacm۴ می ۱۹۴۹، روزی که فوتبال ایتالیا هیچ‌گاه فراموش نمی‌کند. در این روز، تیم افسانه‌ای گرانده تورینو در یک سانحه هوایی در سوپرگا جان خود را از دست دادند. تیمی که در دههٔ ۴۰ قدرتی بی‌رقیب بود، پنج قهرمانی لیگ سری آ و ستارگانی چون والنتینو ماتزولا را خود داشت.نامش را گذاشته‌اند Giornata Mondiale del Calcio؛ روز جهانی فوتبال. نه به‌خاطر جشن و گل و جام، بلکه برای یادآوری، برای سکوتی که پس از آن سانحه تا ابد در تاریخ فوتبال ایتالیا پیچید. روز چهارم می ۱۹۴۹، روزی شد که فوتبال نه یک تیم، بلکه یک رؤیا را از دست داد. هر ساله در تورین با مراسمی پرشکوه برگزار می‌شود. هواداران از سراسر ایتالیا به سوپرگا می‌آیند و یاد این قهرمانان را گرامی می‌دارند. کاپیتان تیم تورینو، در سکوتی مقدس، نام تمام قربانیان را می‌خواند. ناقوس کلیسای سوپرگا برای ۳۱ قلب خاموش به صدا درمیاد. گویی زمان ایستاده است. گویی فوتبال آمده تا زانو بزند.گرانده تورینو فقط یک تیم نبود. تیمی بود که در سال‌های تاریک پس از جنگ جهانی دوم، شادی را به زمین‌های فوتبال ایتالیا برمی‌گرداند. پنج قهرمانی در لیگ، بیشتر بازیکنان تیم ملی، و کاپیتانی که نامش—والنتینو ماتزولا—هنوز هم قلب‌ها را می‌لرزاند. اما آن روز، در راه بازگشت از بازی‌ای دوستانه با بنفیکا در لیسبون، هواپیما در مه غلیظ، به دیوار پشت کلیسای سوپرگا برخورد کرد و تمام ۳۱ نفر سرنشین جان باختند.۴ می فقط یادآور یک حادثه نیست. یادآور این است که حتی وقتی توپ دیگر نمی‌غلتد، داستانی که ساخته شده، تا همیشه باقی می‌ماند.نیلوفر حیدرینیلوفر حیدریSun, 04 May 2025 19:40:10 +0330