https://virgool.ir/feed/@nilinilaهر چی تو ذهن و قلبمه مینویسم!fa2026-11-12 03:37:50https://files.virgool.ir/upload/users/2443521/avatar/wv0hOK.jpghttps://virgool.ir/@nilinilahttps://virgool.ir/@nilinila/overcomedepression-k4sbgixubjcjتوی صورت افسردگی مُشتِ مُحکمی زدم!من چند ساله که قصد مهاجرت دارم و این پروسه ی مهاجرت برام فرساینده شده، تاخیرها، ریجکتی ها، بریک آپ ها،...و هنوز هم ایران هستم!چند سالی هست که احساس میکنم توی یک تایم لوپ Time Loop گیر افتادم. همون اتاق، همون شهر، همون آدم ها، همون روتین ها، .... همه چیز مدام تکرار میشد و همه چیز راکد به نظر میرسید.همونطوری که در دلنوشته ی قبلی خوندید، من در راستای اهدافم و برای ساختن آینده ام، مجبور شدم از کسی که برام خاص و ارزشمند بود جدا بشم. و اون نخواست که توی بقیه ی مسیر زندگیم کنارم باشه و حمایتم کنه و یا مکان های جدید رو تجربه کنه. از گرفتن این تصمیم سخت بین رفتن و موندن، جور نشدن شرایط برای رفتن و بلاتکلیفی و تاخیرها، و...به مدت یک و نیم ماه من افسردگی و درد شدیدی رو تجربه کردم. اما داستان من به اینجا ختم نشد. و تونستم خودم رو از اون وضعیت تلخ نجات بدم.و حالا ادامه ماجرا....و اما تنهایی!تنهایی می تونه بهترین یا بدترین تجربه ی زندگی آدم باشه.تنهایی می تونه سازنده یا مخرب باشه. تنهایی می تونه شادی یا غم باشه.تنهایی می تونه بهشت یا جهنم باشه. تنهایی می تونه نعمت یا عذاب باشه.همه چیز بستگی به وضعیت ذهنی و روانی ما داره که چه برداشتی از تنها شدن و تنها بودن داشته باشیم. و بخواهیم با تنهایی مون چیکار کنیم؟ تنهایی رو هدرش بدیم؟ یا ازش استفاده کنیم؟ تنهایی رو جشن بگیریم یا ساعت ها بخاطرش گریه کنیم؟خب من هر دو کار رو کردم!بعد از اینکه یک و نیم ماه از عمرم رو با غم و اندوه شدید دست و پنجه نرم کردم و اجازه دادم حسابی خفم کنه! یک روز که از خواب بیدار شدم. تصمیم گرفتم خودمو به زحمت از تخت بِکَنَم بیام بیرون!اومدم لب پنجره نشستم و به بیرون و درخت ها نگاه کردم. به باد که برگ ها رو تکون میداد. چشامو بستم و نفس های عمیق کشیدم. هوای خنک میرفت توی ریه هام. حس خوبی بود. به این فکر کردم که ممکنه یه روز خیلی نزدیک بمیرم! و مرگ دم گوشم باشه! و فرصتم تموم بشه! از خودم پرسیدم میخوام با این فرصت زندگی که دارم چیکار کنم؟ (با این 1 ماه، 1 سال، 10 سال و...)به این فکر کردم که احتمالا چیزهای باحال و فان و زیبا و شگفت انگیز ، خنده دار، بانمک، عجیب، خفن و... هست اون بیرون که من هنوز تجربه نکردم!و بعد به این فکر کردم چرا نباید تجربه کنم؟ به خاطر چه کسی یا چه چیزی نباید تجربه کنم؟! به خاطر چه کسی یا چه چیزی باید روزهامو درد بکشم؟ و اصلا چرا درد کشیدن رو باید انتخاب کنم؟! چرا من باید خوشحالیمو به یک آدم یا یک هدف یا یک شرایط گره بزنم؟چرا من نباید خودم با خودم خوشحال باشم ؟ چرا نباید با خودم حال کنم؟ چرا باید همش به بیرونم و شرایط بیرون و آدمها و غیره وابسته باشم؟ واقعا به این ها نیاز دارم؟من برای خودم کافی نیستم؟ آیا میتونم کافی باشم؟ قدرت و انرژی من از کجا میاد؟ کی قدرت منو تعیین میکنه؟چیا منو میتونه منو خوشحال کنه؟ میتونم خودمو خوشحال کنم؟ باید وایسم فلانی و فلان چیز منو خوشحال کنه؟ باید وایسم فلان جا منو خوشحال کنم؟ چرا باید منتظر باشم؟ چند سال باید منتظر باشم؟و بعد یک لحظه تصمیم گرفتم رها کنم ! یه Let it go به معنای واقعی!و بعد یک لحظه تصمیم گرفتم رها کنم ! یه Let it go به معنای واقعی!احساس کردم توی ذهنم، یه عالمه طناب نامرئی بهم وصله از سمت آدمها، از سمت اهداف، از سمت نیازها که منو یه گوشه حسابی گیر انداخته و نمیذاره جُم بخورم. وقتی که تصمیم به رها شدن گرفتم،توی ذهنم دونه دونه اون طناب های ضخیم و کلفت رو قیچی کردم و بُریدم!به هر شرایطی، هر نیازی، به هر کسی که توی زندگیم اذیتم کرده بود و دلمو بدجوری شکسته بود فکر کردم! توی ذهنم اول! خودمو بخشیدم! به خاطر اشتباهات و نقص هایی که داشتم و دیگه احساس گناه نکردم. حس کردم قلبم سبک شد و بعد افراد مقابلم رو بخشیدم بخاطر همه ناآگاهی ها و کم کاستی ها و خطاها و آسیب هایی که بهم زده بودند.و دونه دونه طناب ها رو بُریدم. بخشیدم. رها کردم. آرزوی خوشبختی و شادی براشون کردم. و به خودم قول دادم دیگه انرژیمو بهشون ندم.و بعد با بُریدن طناب ها توی ذهنم، اشکام هی جاری میشد. اما دیگه اشک ِ غم نبود. اشک ِ آرامش بود! و اشک ِ درک ِ زیبایی!یکهو درونم ساکت شد. دیگه حرف و همهمه ای درونم نبود. سکوت بود. آرامش بود. قلبم هنوز یه کوچولو درد داشت. ولی خیلی سبک تر شده بود چون درد و سنگینی زیادی یهو از روش برداشته شد.بعد از اون تصمیم گرفتم که مسئولیت خوشحال کردن و مراقبت از خودم رو تمام و کمال به عهده بگیرم!اگه نمیدونم چه جوری خودمو خوشحال کنم. اگه چیزی الان خوشحالم نمیکنه. خب برم و چیزهای جدید رو تجربه کنم. مکان های جدید تجربه کنم! مهارت های جدید یاد بگیرم! حتی یه لیوان اسموتی جدید برای خودم درست کنم! شاید خوشم اومد! شاید تکونم داد! شاید قلبمو قلقلک داد! یه دفتر سفید پیدا کردم! شروع کردم به نوشتن! چه چیزهایی منو خوشحال میکنه؟! اولین مورد رو نوشتم: نفس عمیق کشیدن صبح ها کنار پنجره برای پنج دقیقه منو خوشحال میکنه!آره همین چیز به ظاهر ساده منو خوشحال کرد.و همه ی چیزهای به ظاهر ساده ای که انجام میدادم و حس میکردم حتی ذره ای خوشحالم میکنه در طول روز مینوشتم.بعد از چند روز چند صفحه از دفترم پُر شد. پنجاه موردی که منو خوشحال میکرد رو نوشته بودم! یه تقویم گذاشتم رو به روم! شروع کردم درست کردن یه روتین صبحگاهی و یه روتین شب! تمام مواردی که خوشحالم میکرد رو در طول هفته در طول روزهام پخش کردم و نوشتم که انجام بدم.مراقبت از پوستم، مراقبت از بدنم، مراقبت از ذهنم، و.....این ها خوشحالم میکرد. و انجامش دادم!و بعد هر باری که انجامش میدادم یک دایره ی مشکی جلوش پر میکردم و از تماشای پُر شدن این دایره ها لذت میبردم. هر روز انرژی من بیشتر و بیشتر میشد. هر روز راحت تر از تخت پایین میومدم. روزمو بهتر شروع میکردم. روزمو بهتر تموم میکردم.من هر روز! برای بهتر شدن حالم و خوشحال کردن خودم تلاش و مبارزه کردم!در طول روز گاهی فکرهای غمگین و مخرب و دلشکستگی دوباره میومد سراغم!اما چشامو می بستم و در سکوت دوباره می بخشیدم! دوباره رها میکردم! دوباره خودمو مسئول خوشحالی و خوشبختی خودم میکردم! و دوباره آرام میشدم!من 2-3 هفته است که هر روز تا شب با خودم تمرین میکنم که قوی باشم! که برای خودم بجنگم! که فکرم و ذهنم رو متمرکز کنم روی روتین هایی که با آگاهی و دقت و عشق نوشتمشون! و مراقبم! مراقب خودم هستم به شدت! توی این مدت شروع کردم به ورزش کردن! اوایل فقط ورزش های کششی. بعد کم کم رقصیدن. و بعد هم بدنسازی و شنا و پیاده روی رو اضافه کردم. در طول روز 2-3 ساعت تقریبا ورزش میکنم. (5 روز در هفته)صبح ها بیدار میشم و غذا نهار و شام و وعده های تمرینم رو میپزم و مرتب میکنم. اتاقمو بالاخره مرتب کرده ام!مثلا امروز نیم ساعت با یک آهنگ هیپ هاپ جلو آینه رقصیدم! و با خودم تنهایی حال کردم! موهای مشکی بلند پریشون! رژ قرمز! هدفون! تاپ و شلوار اسپرت! ( از خودم خیلی خوشم اومد! :))))) )چه اشکالی داره آدم از حضور خودش و تنهاییش لذت ببره و کلی انرژی درونش فوران کنه؟حقیقتش اینکه من خودمو با چیزهای خوب و خوشحال کننده و یه روتین عالی بمباران کردم!و اینکه 2-3 هدفون بلوتوثی گرفتم و همشونو شارژ کردم و مدام سخنرانی های انگلیسی گوش میدم! شارژ این هدفون تموم شد، بعدی رو میذارم!مثلا وقتی برای خودم آشپزی میکنم و یکساعت طول میکشه. یه سخنرانی یکساعته رو تموم میکنم و کلی مطالب جدید می شنوم و یاد میگیرم. (کلیپ های مدیتیشن، سخنرانی های معنوی، انگیزشی، مهارت زندگی، مدیریت مالی، تاک شو خنده دار، مهاجرت و...)و خب در حال حاضر خداروشکر حالم خوبه و احساس میکنم انرژیم و نور زندگی برگشته توی وجودم!البته برای بالا بردن انرژیم و خوشحالیم هر روز تلاش میکنم! و هنوز اتومات نشده! و روی حالت manual هستم! به قول خارجی ها I'm a work in progress !من هنوز توی این تایم لوپ هستم. هنوز ایران هستم. اما تصمیم گرفتم هر روزم رو به بهترین شکل و به خوشحالترین شکل موجود زندگی کنم. (با تمام کاستی ها و سختی هایی که هست) و خوشحالیمو مثه توپ فوتبال شوت نکنم توی آینده که هی دنبالش بدوم و بهش نرسم!هر چند ماه که ایران باشم، و هر چند سال که خارج و هر جای جهان باشم، این روزها، روزهای باارزش زندگی منه. ازش نهایت استفاده رو میبرم. دیگه نمیذارم کسی خوشحالیمو ازم بگیره! چون کنترل خوشحالیم دست خودمه!نیلینیلیWed, 10 May 2023 11:53:56 +0330https://virgool.ir/@nilinila/در-آغوش-افسردگی-پیش-از-مهاجرت-و-ترک-تو-1-zhuf6vmpasiiتقریبا دو ماهی میشه بیشتر روزم رو تنها توی تختم توی اتاقم میگذرونم. مهاجرت - افسردگی - عشقتقریبا هر روز 17-18 ساعت رو میخوابم و نصف بیشتر بیداریمو گریه میکنم و فقط درد حس میکنم. یه درد شدید که نمیتونم تحملش کنم.حسی شبیه به درد اینکه تایر یه کامیون بزرگ روی قفسه سینه ات باشه و نتونی جُم بخوری یا نفس بکشی و ناامیدانه منتظر باشی که تموم بشه.حسی شبیه به درد اینکه یکی با دِلِر افتاده باشه به جون قفسه سینه و قلبت و تو رو زنده زنده سوراخ کنه. و تو ساکت تماشاش کنی و جیکتم درنیاد.این دردی است که دو ماه پیش، بعد از کات کردن با کسی دوسش داشتم و دارم، توی وجودم خونه کرد. اون اولا که کات کردم، گرم بودم! نمیدونستم چیکار کردم! حتی کمی خوشحال بودم که از وابستگی رها شدم! اما بعد از گذشت دو هفته که دیگه توی زندگیم نداشتمش، کم کم دیدم دیگه روزها حتی نمیتونم راحت از تختم بیام بیرون... راستش تا قبل از این خودمم نمیدونستم تا این حد دوسش دارم که هر لحظه دوریش برام اینقدر زجرآور باشه. تختم شده شبیه یه باتلاق که منو توی خودش فرو میبره. اینقدر گریه میکنم تا نفسام بند میاد و خوابم ببره.همه فکر میکنن اونی که میره! خیلی سنگدله! آدم بده اس! بی احساسه! آدم شادس! دلش جایی دیگه اس! دنبال کسی دیگه اس! نمیدونن اونی که میره، چند بار مُرده و زنده شده تا سخت ترین و دردناک ترین تصمیم زندگیشو گرفته. من دارم مهاجرت میکنم به یه کشور پیشرفته و کسی که دوسش دارم ایرانو دوس داره و اصلا نمیخواد بیاد!اون میخواد ایران زندگی کنه. من دوس دارم برم زندگیمو توی یه جای امن و با آسایش و آرامش بسازم، جایی که فرصت پیشرفت و رشد برای خودم و اطرافیان فراهم باشه. بتونم رویاها و اهدافم رو دنبال کنم. اما اون وطنش، ایران رو خونه ی خودش میدونه و حاضر نیست ریسک کنه. میخواد همین جا به یه زندگی ساده قناعت کنه، خوش بگذرونه و عمرشو بگذرونه.اون منو توی دو راهی سختی قرار داد! دو راهی بین انتخاب مهاجرت و انتخاب خودش!من حاضر نیستم جایی بمونم که در و دیوارش بوی غم و مردگی میده! آره، ایران خیلی قشنگه! طبیعتش، مردمش! اما بوی مرگ ابدی و اندوه بی نهایت میده. جایی که انگار آخر دنیاست، همه چیز راکده و مدام آدم درجا میزنه و جوانی و رویاهاتو می بینی که آروم آروم مقابل چشمات جون میدن...من حاضر نیستم بمونم! اون حاضر نیست بیاد!و اینجا دقیقا جاییه که من انتخابمو کردم. بله ! مهاجرت! و متهم شدم به اینکه دوسش ندارم! و تبدیل شدم به آدم بده ی داستان! اون از من و آیندمو رویاهام حمایت نکرد. ولی من آدم بدم.مهاجرت - افسردگی - عشقمن چقدر دوس داشتم تو باشی کنارم! چقدر آیندمو کنارت تصور کردم! چقدر دوس داشتم باهم رشد کنیم! باهم پیشرفت کنیم! باهم خاطره بسازیم! باهم کار کنیم! باهم خونه بخریم! باهم بچه دار بشیم! باهم مسافرت بریم! و....انتخابمو کردم و آزادش کردم! بهش گفتم نمیخوامش! بهش گفتم بره دنبال کسی که مثل خودش فکر میکنه. منم میرم دنبال کسی که شبیه خودم فکر میکنه و از رویاهام و آینده ام حمایت میکنه! اما چقدر دوس داشتم بهم بگه تنها نرو! منم میام! نمیذارم تنها بری! بهم بگه از دستت نمیدم! برام مهم و ارزشمندی! چقدر دوس داشتم بهم بگه : "خونه یعنی جایی که با تو باشم! وطن من تویی!"اما نگفت. نخواست.دو ماه گذشته و این مدت چندباری غرورمو کنار گذاشتم و بهش پیام دادم که دلم برات تنگ شده! و بغضم ترکید و گریه کردم...از دستم عصبانی بود! بهم گفت برو دنبال زندگیت و یکی رو اونور آب پیدا کن! بهم گفت انتخابتو کردی! تو نخواستی! دیگه بهم پیام نده!و آخرین پیاممو دیگه بی جواب گذاشت. منم بهش نگفتم میخوامش! نگفتم با همه ی وجودم میخوامش! نگفتم حس میکنم رابطه امون خیلی خاص بوده! نگفتم چه بی اندازه بهش احساس دارم و نمیتونم آیندمو بدون اون شاد تصور کنم. نگفتم از نبودنت حس میکنم قلبم پاره پاره است. نگفتم تمام روزامو بهت فکر میکنم. نگفتم دوس دارم ساعت ها بغلت کنم...حس میکنم با کسی آشنا شده و با فرد جدیدی قرار میذاره. و کنارش خوشحاله...آره، میدونم، دیر یا زود این اتفاق میفتاد. اما برای من هنوز خیلی زوده. اما از فکر اینکه یه دختری میاد و بغلش میکنه، بوسش میکنه، باهاش میخوابه، باهاش میخنده، دستشو میگیره و...از این تصور زجر میکشم و ساعتها های های گریه میکنم. دو روزه به سختی و با هر جون کندنی بود خودمو از تخت کندم و راه رفتم و هوا خوردم و مدیتیشن کردم و کتاب خوندم و ورزش کردم و رقصیدم و به پوستم رسیدم و با خودم جملات مثبت نجوا کردم و خندیدم. بازم میتونی خوشحال باشی! یه روزی دوباره خوشحال و پر انرژی خواهی شد...دیشب چمدونامو بستم و کنار تختم گذاشتم. با اندوه و بُهت بهشون خیره شدم.توی تختم دراز کشیدم. اجازه دادم تختم منو فرو ببره و ببلعه. دستمو باز کردم و افسردگی دوباره بغلم کرد و ساعت ها غرق اشک شدم.آخرای تابستون برای همیشه از ایران میرم.مهاجرت - افسردگی - عشقادامه را اینجا بخوانید:توی صورت افسردگی مشت محکمی زدم! #2نیلینیلیWed, 26 Apr 2023 08:59:47 +0330