https://virgool.ir/feed/@nikoosereshtfa2026-11-12 13:29:42https://files.virgool.ir/upload/users/91994/avatar/UeIETZ.pnghttps://virgool.ir/@nikoosereshthttps://virgool.ir/@nikooseresht/اونقدر-عمر-طولانی-نداریم-که-از-همدیگه-دلخور-باشیم-kzhog2v4bvdaیه باربا یه عزیزی تند حرف زدم. شاید زیادی رک. ناراحت شد ولی  چیزی نگفت. براش توضیح دادم منظورم چیز دیگه ای بود ولی می دونستم ته دلش  دلخور شده بهش گفتم بعدا حرف بزنیم که از دلش در بیارم. فرداش بهم مسج داد. بهش گفتم:ببیناااچرا فرصت نمیدین معذرت خواهی کنم؟چرا ناراحت نمی شین؟ چرا دعوام نمی کنین؟ چرا باهام حرف می زنین؟ چرا  اجازه میدین بد حرف بزنم؟اونم تو جواب این رو فرستاد: اونقدر عمر طولانی نداریم که از همدیگه دلخور باشیمگاهی خیلی زود دیر میشهنیکو سرشتنیکو سرشتSat, 07 Jan 2023 02:23:12 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/اُتانازی-f7qjcmq1wnpsحدود هشت سال پیش خریدمش. انواع و اقسامشون رو بررسی کرده بودم؛ بین همتاهاش تک بود. گاهی پیش میومد که روزی ۱۳-۱۲ ساعت با هم وقت بگذروندیم. با وجودش دلم قرص بودم و خیالم راحت. عصای دستم بود و همیشه بهترین پیشنهادا رو می داد. باهم ماجراهای زیادی رو تجربه کردیم. به دنیاهای زیادی سر زدیم. یه وقتای وقت زیادی داشتم و بازی کنان پیش می رفتیم و یه وقتای دیگه وقت سر خاروندن هم نداشتیم. مراقبش بودمااا. برام خیلی ارزشمند بودااااا. ولی اونقدر نزدیکم بود و اونقدر به بودنش عادت داشتم که گاهی نمی دیدمش. گاهی که عجله داشتم بدون ملایمت برش می داشتم یا یکی دو باری هم از دستم افتاد زمین. از بس که ازش کار کشیده بودم، دو تیکه شده بود و جلدش هم از بدنه جدا شده بود. یادمه یه بار داشتم تمرین خوشنویسی می کردم، دستم خود به مرکب و لبه های سفیدش، قهوه ای شدن. بردمش دفتر فنی تا صحافیش کنن و یه کم از لبه هاش رو برش دادن تا لکه های مرکب از بین بره. ولی این بار دیگه نمی شد کاری براش بکنم، آخه چند تیکه شده بود. بعضی از صفحاتش رو گم کردم. لبه بعضی صفحاتش هم تا شده بود. چندباری با اتو صافشون کردم ولی چون کاغذش خیلی نازک بودن دوباره تا می خوردن. دیگه داشت اذیت می شد. نگه داریش برام سخت شده بود. با اینکه مواظبش بودم ولی گاهی یه تیکه اش از دستم سُر می خورد و پخش زمین می شد. دلم نمیومد عوضش کنم ولی حس کردم که دیگه پیر شده و نمی تونه پا به پای من بیاد، و روز به روز بیشتر اذیت می شه. تصمیمم رو گرفتم که «باز نشسته اش» کنم. امروز رفتم یه نسخه جدید خریدم. تو راه به این فکر کردم که خوب حالا با رفیقم چه کنم! بذارمش تو قفسه کتابخونه! اون که عادت نداره یه جا بشینه، اینطوری احساس بی بیهودگی می کنه. به عنوان کاغذ باطله بدمش به بازیافتی! نمی گه چقدر بی معرفت! حالا که از پا افتاده شدم، انداختتم دور! اگر حق انتخاب داشت، خودش کدوم راه رو انتخاب می کرد؟چند روز پیش با شاگردام در مورد اُتانازی دیسکاشن داشتیم. اینکه وقتی بدونی دیگه بهبود پیدا نمی کنی، و تا زمان مرگت از کار افتاده هستی و درد، یار شفیقت میشه و غذات دارو های مسکن قوی. اینکه خانواده ات تا روز مرگت، لحظه به لحظه عذاب بکشن. آیا بهتر نیست مرگت رو جلو بندازی؟ تازه میشه اینکار رو طوری انجام داد که بعدش بشه اعضای سالم بدنت رو اهدا کنی. که بخشی از تو، تو یه روح دیگه زندگی کنه. یه قطره از دریا همیشه دریاست!نمی دونم شاید راه سومی هم باشه. هنوز تصمیم قطعی نگرفتم که با رفیقم چه کنم. با خودم می گم خوب بذارم تو کتابخونه، هر از گاهی می رم باهاش مشورت می کنم ولییی می دونم که بعد یه مدت که به نسخه (ویراست)جدید عادت کنم، کمتر و کمتر بهش سر خواهم زد و شاید کلا فراموشش کنم. خودم اگه یه روزی تو موقعیتی قرار بگیرم که بدونم بهبودی وجود نداره، گزینه اُتانازی رو انتخاب خواهم کرد... نیکو سرشتنیکو سرشتSun, 01 Nov 2020 02:47:45 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/جنگجویعشق-xzylrkietpkl هوش پیچیده‌تر از زیبایی‌ست. غریبه‌ها به من نزدیک می‌شوند و با ذوق و شوق به موهای فرفری‌ام دست می‌زنند، اما وقتی با اعتمادبه‌نفس و خیلی راحت با آن‌ها صحبت می‌کنم، چشمان‌شان گرد می‌شود و به عقب می روند. آن‌ها با لبخندِ من به سمتم جذب می‌شوند و با جسارت من، دفع. بعد هم سعی می‌کنند با خندیدن، خودشان را جمع‌وجور کنند، اما عملِ «دورشدن» انجام شده. این‌را به‌خوبی احساس کرده‌ام. آن‌ها می‌خواهند مرا ستایش کنند و من همه‌چیز را با واردکردنِ خودم در تجربهٔ شخصیِ آن‌ها، برای خودم پیچیده می‌کنم. کم‌کم می‌فهمم که زیبایی مردم را گرم، و هوشمندی مردم را سرد می‌کند. این‌را هم می‌دانم که دوست‌داشته‌شدن به‌خاطر زیبایی، برای یک دختر وضعیت دردناکی‌ست. #جنگجوی_عشق #گلنن_دویل_ملتننیکو سرشتنیکو سرشتFri, 17 Jul 2020 12:16:51 +0430https://virgool.ir/@nikooseresht/من-فقط-زمان-می-خواستم-z6krqlfjwmdtبهم گفت:خیلی سردیدیر پیام میدیکارت اولویت دارهخودت اهمیت داریکسی برات مهم نیستخود خواهیبیخیالیبی احساسیبی عشقی....به نظر بهتره با این موارد تنها باشیچون لاقل به خودت ضربه میزنیبه زور پیام میدیابراز علاقه زورکی داریمن... فقط... زمان... می خواستم... من... فقط... اطمینان خاطر... می خواستم... نیکو سرشتنیکو سرشتFri, 10 Jul 2020 02:30:08 +0430https://virgool.ir/@nikooseresht/این-روزهای-دوستنداشتنی-cdmlgok2vefsخیلی وقت بود که ما آدما بیشتر وقتا تو خودمون بودیم. سرگردان دهلیزهای زندگیشون. بیشترمون درگیر خودمون بودیم و خواسته ها، برنامه ها، پیشرفت هامون و منافعمون. جامعه مون داشت تبدیل می شد به جامعه فردی. خیلیامون اصلا حواسمون به زندگی نبود یا تو گذشته بودیم یا تو آینده.ولی این روزهای دوستنداشتنی، انگار یهو سرمون بالا کردیم و اطرافیانمون رو دیدم. برای هم نگران تر از قبل می شیم. تو دنیای واقعی از هم دوری می کنیم که نکنه مبتلا کنیم همدیگه رو. ولییییی تو دیدارهای مجازیمون بیشتر و واقعی تر قربون صدقه هم می ریم و ماچ و بوسه های مجازیمون واقعی تر از یه آداب احوالپرسی شده. انگار این روزا قدر همدیگه رو بیشتر می دونیم. تو این روزای کابوسوار، کیف می کنم از آدما. کیف می کنم وقتی می بینم همکلاسی ارشدم که سالها ازش بی خبر بودم، شماره مو گیر آورده که حالمو بپرسه، که بعد از این همه سال نگرانم شده.کیف می کنم وقتی یه بسته پستی بدستم می رسه و می بینم کارفرمام از تبریز برام ماسک و ژل ضد عفونی فرستاده.کیف می کنم وقتی دوستام، همکارام، شاگردام مسج میدن و می گن مراقب خودت باشیااااا و می دونم این حرف رو نه به رسم ادب و آیین خداحافظی که از ته ته دلشون می زنن.کیف می کنم وقتی می بینم اعضای خانواده ام متحدتر از همیشه شدن و حسابی هوایی همو دارن. یقین داشتم آدما ذاتا مهربون هستن چون ذاتشون خدایی هست و دلشون فقط کمی زنگار گرفته. انگار امسال به جای خونه تکونی دم عید، قرار دلامون رو زنگار زدایی کنیم. ( متاسفانه خبرای خوبی از تعداد مبتلاها و فوتی ها نمی رسه. احتمالا اوایل هفته آینده بیشتر میشن- به خاطر دوره نهفته ۱۴ روزه- خیلی از شهرها درگیر شدن. انشاالله با آگاهی بیشتر مردم و رعایت قرنطینه خودخواسته از این بحران به سلامت عبور می کنیم)( دلیل اینکه این اتفاق اینقدر برام بلُد شده اینه که تو کانون بحران- قم- هستم.)برای همه مون آگاهی،شکوفایی و رستگاری آرزو دارم. و البته آرامش که این روزا خیلی بهش نیاز داریم....نیکو سرشتنیکو سرشتThu, 27 Feb 2020 03:40:30 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/سالم-ناقل-مبتلا-dhbfua89qokjمی گن وقت رفتن، هیچ چیزی رو نمی تونی با خودت ببری. شاید به این خاطره که دیگه هیچکدومشون برات ارزشمند نیستن، هیچکدومشون به دردت نمی خورن. این روزا دقیقا همین حس رو دارم، هیچ چیز برام مهم نیست. نه دارایی هام، نه جایگاه اجتماعی که براش سال ها تلاش کردم، نه کتاب ها و گوشی و لپتاپم. حتی دیگه به لباس پوشیدنم، نوع آرایشم و .... توجهی ندارم. حتی دنبال چرایی مسایل نیستم.دیگه به گذشته و اتفاقایی که می تونست بیوفته و نیوفتاد، فکر نمی کنم.و نه حتی به آینده. آینده برام کاملا تاریک و مبهمه. نمی دونم اصلا هست یا نه.حتی تو لحظه حال هم نیستم.انگار اصلا هیچ جا نیستم. یه حالی مثل مسخ شدگی دارم. تنها چیزی که الان در گیرشم اینه که نکنه ناقل باشم و خانواده ام رو مبتلا کنم. تا جای امکان دارم ازشون فاصله می گیرم.یه هفته ست خودم رو کنترل کردم که برادرزاده ام و بغل نکنم و نبوسمش. دلم برای بغل کردنش دل دل می کنه. همین حس رو تو اعضای خانواده ام می بینم. هیچکس نگران مبتلا شدن خودش نیست. نگرانن که نکنه بقیه بگیرن. تو یه سه راهی گیر کردیم، سالم بودن، مبتلا بودن و ناقل بودن. هممون توش غرقیم. من علایم رو ندارم، پس سالمم... واااای اون هفته فلان شاگردم بدجور سرفه می کرد وااای دوشنبه تو تاکسی مسافره سرما خورده بود.... دوره نهفته ۱۴ روزه... شاید هنوز علایمش بروز نکرده.... وااای نکنه سیستم ایمنی خودم باهاش مبارزه کرده ولییی به مامانینا منتقل کرده باشم.کاش این کابوس زودتر تموم شه. کاش همه چیز عاقبت بخیر شه. کاش فقط یه تلنگر باشه که به خودمون بیایم. که به اصل زندگی برگردیم.کاش موقع تحویل سال همه کنار خانواده هاشون باشن و شکر گزار اتفاقی که بخیر گذشت.نیکو سرشتنیکو سرشتWed, 26 Feb 2020 04:46:46 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/اسلام-ایمان-احسان-cqowcj0byr0gدر مورد اینکه به یه شخص توهین و یا هرگونه تجاوزی به حقوقش بشه، از جنبه ای، سه جایگاه برای افراد وجود دارد:1.اسلام2.ایمان3.احساندر جایگاه اول، فرد باید درصدد جبران برآید، مثلا اگر کسی به فرد حرفی زد فرد هم جوابش را باید بدهد (این زمانی است که فرد نمی تواند توهینی را که به وی شده است فراموش کند و یا ببخشد و برای اینکه آسیب روحی نبیند بهتر است درصدد جبران برآید)؛جایگاه دوم زمانی است که فرد توانایی فراموش کردن و بخشیدن طرف مقابل را دارد و وی را می بخشد و قائله خاتمه می یابد.جایگاه سوم مختص کسانی است که نه تنها از شخص توهین کننده ناراحت نمی شوند، بلکه از وی تشکر و قدردانی هم میکنند، که احتمالا چیزی را به آنها یادآور شده و یا کارمایی از آنها مستهک نموده است و...اینکه فرد در کدام جایگاه، مقام دارد، با مختصر شناختی که افراد از خود دارند (باتوجه به تجارب مشابه شان)، خواهند دانست در کدام جایگاهند و باید بکوشند که با خودسازی مقام خود را بهبود دهند،هرچقدر از اسلام به احسان نزدیک تر شویم جایگاه و مقام بالا تری خواهیم داشت.(استاد اینیاگرامم که خیلییییی چیزا ازشون یاد گرفتم، این مبحث رو برام برامون شرح داد.)نیکو سرشتنیکو سرشتWed, 01 Jan 2020 11:44:24 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/فقط-باید-قدم-آخر-رو-برداری-w1i3y3b2bg2gو در روی زمین کوه های استوار پدید آورد، و در آن منافع فراوانی آفرید و رزق [روزی خواران] را در آن به مدت چهار دوره [بهار، تابستان، پاییز، زمستان] تقدیر کرد [ آن هم] یکسان و به اندازه برای خواهندگان (آیه ۱۰ سوره فصلت).برای خواهندگان! این یعنی دنیامون سلف سرویسه و همه چیز آماده و مهیاست و کافیه بخوایم تا بدستش بیاریم؟! نمی دونم شایدم...همیشه بهم گفتن که هر چی می خوای از خدا بخواه تا بهت بده. نذر کن، نماز حاجت بخون و از خدا بخواه تا آرزو و خواسته ات برآورده بشه... ولی این آیه می گه همه چیز مهیاست، منتهی برای هر کی که بخواد...خیلی وقت پیشا، خیلی چیزا از خدا می خواستم، و خوب، اکثرشون برآورده نمی شد. مهمترینش (که هنوزم بهش نرسیدم) رو بیشتر از ۱۵ سال از خدا خواستم، انواع نذر و نیاز ها رو کردم، دعاها و نمازهای حاجت مختلف رو خوندم، حتی یکی بهم گفت، قربانی کن تا مانع از سر راهت برداشته بشه و منِ ناآگاه، پول دادم تا یکی از موجودات خدا کشته بشه!!! و ....تا یه روزی که خیلی دلم برای داشتن اون آرزوم دل دل می کرد، با خدا بحث و دعوام شد... ازش شاکی بودم که می بینه چه حالی دارم و کاری برام نمی کنه! باهاش قهر کردم... البته نه قهر قهراااااا...(آخه می دونین رابطه ما دو تا خیلیییی عاشق و معشوقیه... ازینا که واقعی دم به دم قربون صدقه هم می رناااا..... من از داشتن خدایی مثل خدای خودم قند تو دلم آب می شه و خدا هم از داشتن بنده ای مثل من کیف می کنه) بهش گفتم دیگه چیزی ازش نمی خوام.... می دونستم این از من خواستن و از خدا انکار، روی رابطه مون تاثیر بد می ذاره. این شد که تصمیم گرفتم برای اینکه رابطه مون خوب باقی بمونه و چیزی ازش نخوام... خودم تمام تلاشم رو بکنم تا خواسته هام رو برآورده کنم... احساس می کنم از اون روز به بعد خیلی آروم تر شدم، اگر با تلاش و همت خودم بتونم به خواسته ام برسم که حله دارمش. اگه نه که فعلا از خیرش می گذرم تا وقتی که تواناییش رو پیدا کنم. ( رابطه ام با خدا خیلییی نزدیک تر شده- دارم یه کوچولو عشق بی قید و شرط رو مزه مزه می کنم- و اعتماد به نفس خودم هم بیشتر شده)امروز با همکارا داشتیم در مورد موضوعی بحث می کردیم... بهشون گفتم « من منتظر کسی نمی مونم که نیازم رو برطرف کنه، اگه عرضه و تواناییش رو داشته باشم، خودم برطرف می کنم. اگه نه که رهاش می کنم». این حرف، حرف خودم بود ولی کلی به فکرم برد.... اونقدر با اطمینان و اعتماد به نفس به زبون آوردم که خودمم تعجب کردم.تو راه برگشت، ذهنم کلا درگیر این موضوع بود. واقعا دیدم این مدت که از هیچ کس توقع کمک نداشتم و به خودم تکیه کرده بودم، به خیلی چیزایی که می خواستم رسیده بودم. و یکی از مهمترین ها اعتماد به نفس و عزت نفسم بود.بعد یهو یاد آیه ۱۰ سوره فصلت افتادم که خدا می گه همه جا فراوانیه، ولییی فقط برای کسانی که بخوان... کسانی که واقعا بخواناااا نه ازین خواستنای الکی و زبانی..... اگه کسی واقعا واقعا چیزی رو بخواد، حتما بدستش میاره.... اگه خواستنمون واقعی باشه همه کارهامون نا خودآگاه هم جهت با اون خواسته میشه. می خوای بدونی خواسته ات واقعیه یا نه؟ دستت رو بذار رو قلبت( اون قلبت که وسط قفسه سینه است رو می گماااا نه قلب فیزیکی سمت چپ بدن) به خواسته ات فکر کن، چه حسی بهش داری؟ اگه از ته ته دلت اون رو می خوایی و ته ته دلت می دونی که بدستش می یاری، حتما حتما به زودی بهش می رسی اگه نه که خواسته ات واقعی نیست. به حرف قلبت گوش کن تا متوجه بشی واقعا واقعا چی می خوای.باید اعتراف کنم قبلا خواسته هام فقط زبانی و عقلی بودن نه دلی. چون فلانی داشت، منم می خواستم داشته باشم... چون روند طبیعی زندگی افراد عادی، حکم میکرد که اون خواسته رو تو اون دوره زمانی داشته باشم، آرزوش می کردم.... و هیچکدوم خواسته قلبی خودم نبودن... به همین سادگی....یه نکته دیگه که برام روشن شد این بود: نیکو گلی، خدا همه امکانات لازم رو برات فراهم کرده، توانایی و قدرت و استعداد بهت داده. ازشون استفاده کن و زندگیت رو اونطور که می خوای بساز. همه چیز برای زندگی کردنت مهیاست اونوقت تو تنبلیت میاد زندگی کنی، به خدا می گی بیا به جای من هم زندگی کن!!! والا... مثل این می مونه که تو یه آموزشگاه استخدام بشی... همه امکانات( کلاس درس، شاگردا، کتاب و مارکر و لپ تاپ و ....) هم برات مهیا باشه بعد بری پیش مدیر اموزشگاه بگی، میشه بیاین به جای من تدریس کنین! خوب اگه قرار بوده همه کارها رو خود خدا انجام بده، چه کاری بود که تو رو خلق کنه؟!! همه چیز آماده ست، فقط باید قدم آخر رو برداری... کافیه بخوای، همت کنی و در جهتش گام برداری و تموم. مال مال خودت میشه.( این نوشته های نامنسجم، حرف های خودم با خودمه... یه جورایی دارم بلند بلند فکر می کنم. با سطح آگاهی حال حاضرم، به این دیدگاه رسیدم؛ تو آینده که آگاه تر بشم، شاید شواهد بیشتری برای تاییدشون پیدا کنم و شاید هم نقضشون کنم.)( الان دارم به ماندگاری فکر می کنم. اصلا باید چیزی از آدم به یادگار بمونه؟ شایددر موردش نوشتم...)نیکو سرشتنیکو سرشتTue, 31 Dec 2019 02:38:19 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/دقیقه-نودی-نباشیم-ih0elamne2u5اصلا درکشون نمی کنم. یعنی چی آخه؟ چند ماه وقت داری یه پروژه رو انجام بدی و تازه روز یکی مونده آخر می رسی سراغش؟!!! تو شغلم از این افراد زیاد دیدم. عجیب ترین مورد پارسال برام رخ داد. عصر بود فکر کنم ساعت ۵. یه آقایی اومدن دارالترجمه و گفتن یه فایل ۲۵ صفحه ای برای ترجمه دارن و برای دو ساعت دیگه!!! اونم با کیفیت و ویرایش شده!!! می خوانش چون ساعت نه شب باید سوار اتوبوس بشه بره شهر محل تحصیلش که هشت ساعت با شهر ما فاصله داره و صبح امتحان همین درس رو بده!!! چشمام گرد شد و یه شاخ بزرگم رو سرم در اومد! چطوری به این نتیجه رسیده بودن که میشه ۲۵ صفحه رو تو دو ساعت انجام داد. والا گوگل ترنسلیت هم همچین سرعتی نداره! اصرار هم داشتن حتما با کیفیت باشه! جالبه وقتی گفتم همچین چیزی امکان نداره، یه نگاه به سرتا پام انداخت و پوزخند زد و گفت این کاره نیستی!!! منم گفتم آره عمو، من در این حد پیشرفته نیستم. سیستمم کمی قدیمه و بخوام زیادی فشار بیارم سیمام اتصالی می کنه! و ...به دی ماه و خرداد ماه که نزدیک می شیم، سر و کله تعداد زیادی از این افراد پیدا می شه. معمولا سعی می کنم همچین سفارش های اورژانسی رو قبول نکنم چون مکانیکی کار نمی کنم... دوست دارم کلمه به کلمه متن رو مزه مزه کنم، و موضوع و دانشی را که منتقل می کنه، یاد بگیریم. ( فکر کنم تا چند سال دیگه بشم مثل حکیم های قدیم... تقریبا به همه حوزه علمی، ناخنک زدم و به این نتیجه بزرگ رسیدم که همه علوم به هم مرتبط هستن درواقع مثل زبان که اول یکی بوده و به دلایلی از جمله ماجرای برج بابل، به چندین زبان تقسیم شده، علم هم در اصل یکی هست و زیر شاخه های مختلف در نهایت به یک کل می رسن... یه روز در موردش بیشتر می گم.)داشتم می گفتم، این افراد که انتظارات ماورایی از مترجما دارن، مثلا فکر می کنن مترجم موجودی است که خواب ندارد، از هوا تغذیه می کند و واژه خستگی در برنامه اش تعریف نشده است و سرعتی برابر با سرعت نور دارد .... و بی جیره و مواجب خدمتگزاری می کند.... آخ آخ موقع حساب کتاب که می شه، با وجود اینکه از ابتدا به طور کاملا شفاف میزان دستمزد بهشون اطلاع دادم، می گن: «مگه چیکار کردین که اینقدر دستمزد بخواین». « من خودم کلاس زبان رفتم و بلدم ترجمه کنم فقط الان وقتش رونداشتم.» « کار خاصی انجام ندادین که» عاقا عاقا یه لحظه ترمز کنین!!! شما ظاهر قضیه رو می بینین که مترجم زیر کولر یا کنار بخاری، روی صندلی لم داده، یه لپ تاب جلوشه و فقط انگشتاشو تکون میده. ولی خبر ندارین که داخل ذهنش چی می گذره و چه برو بیایی هست. تو یه صدم ثانیه ۱. جمله خونده می شه؛ ۲. آنالیز می شه و ارتباط و نقش اجرا مشخص می شه. ۳. معادل های اولیه به زبان فارسی انتخاب می شن، ۴. معادل های انتخابی در کنار هم و بر اساس ساختار زبان فارسی چیده می شن و می بینی ای بابا این معادل که به متن نمی خوره و با اجزای دیگه همخوانی نداره! چیزی که از کار در اومده دریافتت از متن انگلیسی نیست.. ۵. بر می گردیم به مرحله معادل یابی اینبار بر اساس حوزه تخصصی مورد ترجمه و معادل های مختلف رو کاندید می کنیم تازه اگر اصطلاح تخصصی( مثل اسم مدل و روش و تکنیک خاصی باشه باید بریم سراغ گوگل و ببینیم معادلی که مقاله های این حوزه برای اون اصطلاح یه معادلی بکار بردن و کدوم رایج تره( به این تکنیک می گیم «زبان شناسی پیکره ای». ۶. حالا باید چیزی که تو ذهن نویسنده بوده ( نه کلماتی که بکار برده) رو به زبان روان فارسی برگردونیم تا جای امکان موضوع و سبک نویسنده اصلی رو هم حفظ کنیم. ۷. قواعد نگارشی و نقطه گذاری های فارسی، در صورت نیاز به توضیح بیشتر، افزودن پاورقی و ۸. اضافه کردن معادل انگلیسی اصطلاحات..... و همه این مراحل برای حوزه های مختلف علمی صورت می گیره..... اوه چقدر کار کردم.....اگر عاشق ترجمه نباشی، اگر عاشق یادگیری نباشی، اگر صرفا به صورت مکانیکی و بدون درک متن انجام دی، اگر غرقش نشی توش، اگر برات نوعی مراقبه نباشه، خیلیییی زود افسرگی می گیری و رهاش می کنیولی اگه غرقش بشی، اگه جزئی از وجودت بشه، وارد دنیایی می شی که هیچوق دلت نمی خواد ازش بیرون بیای.... ( این در صورتیه که دغدغه مالی نداشته باشیاااااا..... گشنگی نکشیدی که عاشقی از یادت بره!) (چند دقیقه پیش یه کار اورژانسی ۱۵ صفحه ای رو تموم کردم. از ساعت ده صبح درگیرش بودم. مجبور شدم برنامه مهمونیمو کنسل کنم. همونطور که گفتم کار اورژانسی قبول نمی کنم ولی این دفعه به دلیل خاصی انجامش دادم... دلم خواست یه کم غر بزنم... لطفا لطفا لطفا، دقیقه نودی نباشیم...) نیکو سرشتنیکو سرشتSat, 14 Dec 2019 02:19:19 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/اتوبوس-انرژژژژژيييييي-heanul3z56ln۱۰ قانون برای سفر زندگی1. تو، راننده اتوبوست هستی.2. تمایل، چشم‌انداز و تمرکز، اتوبوس تو را در جهت درست هدایت می‌کند.3. به اتوبوس زندگی‌ات، سوخت انرژی مثبت بزن.4. افراد را به اتوبوست دعوت کن و چشم‌اندازت از جاده پیش رو را با آن‌ها در میان بگذار.5. انرژی‌ات را برای افرادی که سوار اتوبوست نمی‌شوند، هدر نده.6. تابلو «وررود انرژی خوارها ممنوع» را در اتوبوس خود نصب کن.7. شور و اشتیاق، مسافران بیشتری را جذب کرده و در طول سفر، به آن‌ها انرژی می‌دهد.8. به مسافرانت عشق بورز.9. هدفمند رانندگی کن.10. خوش بگذارن و از رانندگی لذت ببر.کتاب اتوبوس انرژی(نویسنده: جان گوردون؛ مترجم: نیکوسرشت) ترجمه شو امشب تموم کردم. انشاالله از فردا کارهای مجوز و چاپش رو شروع می کنیم. دو ماه با جُورج و جُوی زندگی پر از انرژی مثبت رو تجربه کردم و این نیکو، کلی با نیکوی دو ماه پیش فرق داره. می تونم بگم تبدیل شدم به یه مدیر ارشد انرژی.تا حالا کتاب و مقاله زیاد ترجمه کردم، ولی اینبار یه حس متفاوتی دارم. باهاش انس گرفته بودم. الانم دلم براش تنگ شده. دارم یه حس جدیدی رو تجربه می کنم... دلم می خواست که همیشه سوار اتوبوس انرژی باشم... ولیییی خوشحالم که یه اثر دیگه از خودم تو دنیا به یادگار گذاشتم....نیکو سرشتنیکو سرشتTue, 10 Dec 2019 23:58:09 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/هین-قرائت-کم-کن-و-خاموش-باش-و-صبر-کن-bzrbuj6nngz5عاشقی بر من پریشانت کنم نیکو شنوکم عمارت کن که ویرانت کنم نیکو شنوگر دو صد خانه کنی زنبوروار و مورواربی‌کس و بی‌خان و بی‌مانت کنم نیکو شنوتو بر آنک خلق مست تو شوند از مرد و زنمن بر آنک مست و حیرانت کنم نیکو شنوچون خلیلی هیچ از آتش مترس ایمن برومن ز آتش صد گلستانت کنم نیکو شنوگر که قافی تو را چون آسیای تیزگردآورم در چرخ و گردانت کنم نیکو شنوور تو افلاطون و لقمانی به علم و کر و فرمن به یک دیدار نادانت کنم نیکو شنوتو به دست من چو مرغی مرده‌ای وقت شکارمن صیادم دام مرغانت کنم نیکو شنوبر سر گنجی چو ماری خفته‌ای ای پاسبانهمچو مار خسته پیچانت کنم نیکو شنوای صدف چون آمدی در بحر ما غمگین مباشچون صدف‌ها گوهرافشانت کنم نیکو شنوبر گلویت تیغ‌ها را دست نی و زخم نیگر چو اسماعیل قربانت کنم نیکو شنودامن ما گیر اگر تردامنی تردامنیتا چو مه از نور دامانت کنم نیکو شنومن همایم سایه کردم بر سرت از فضل خودتا که افریدون و سلطانت کنم نیکو شنوهین قرائت کم کن و خاموش باش و صبر کنتا بخوانم عین قرآنت کنم نیکو شنونیکو سرشتنیکو سرشتSat, 07 Dec 2019 01:09:45 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/پیغامبر-خدا-mr1ywbodlbw8هیچ بشری نیست که من با او "مکالمه" نکنم، یا مستقیم(وحی) یا من وراء حجاب (الهامات بشری) یا از طریق یک پیغامبر که باذن من پیام مرا به آن بشر میرساند(شوری، ۵۱)طبق این آیه، خدا از سه راه با بنده هاش ارتباط برقرار می کنه. یا مستقیما بهشون وحی می کنه( شنیدین می گن ببین دلت چی می گه. دلمون نقش inbox پیام های خدا رو ایفا می کنه. اصل اصلش جایگاه معرفت و آگاهی تو دلمونه و ما به اشتباه به ذهنمون رجوع می کنیم)، الهامات بشری (کافیه حواست به نشانه ها باشه. شده گاهی تمام حواست به یک مسئله ای هست و یه کتاب ورق می زنی یا، یه شعر یا متن تو نت و تلگراام و اینستا می خونی و یا حتی خود قرآن رو که باز می کنی، و یهو جوابش رو پیدا می کنی؟)، و پیغامبر (معتقدم منظور از پیغامبر فقط حضرت موسی و عیسی و حضرت محمد و .... نیستن -اون ها، برگزیده پیغامبرها هستن- بلکه تک تک بنده های خدا می تونن پیغامبر خدا برای بنده های دیگه باشن.)خدا منو خیلیییی دوست داره چون وقتایی که ذهنم خیلی درگیر ه و حواسم نیست و وحی ها و الهاماتش رو متوجه نمی شم، یکی از پیغامبراش رو برام می فرسته تا پیامشو بهم برسونن. چه حس با شکوهیه وقتی پیغام یار رو دریافت می کنی. آدم قند تو دلش آب می شه... یه جور آرامش خاطر... امنیت... مثل دختر بچه ای که دستش تو دست باباشه( چقدر دلم خواست)..... چشامامو می بندم و از ته ته دلم می گم آآآخخخخییییشششش یکی حواسش بهته نیکو گلی..... امشب خدا این پیغام رو برام فرستاد:دخترخوبم باعاشقانه های زندگیت عاشقی و افکارمنفی راازخودت دورکن ٭٭ توتنها برای خودت وعاشقانه های زندگیت کافی هستی٭٭٭نیکو سرشتنیکو سرشتThu, 05 Dec 2019 02:33:35 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/دوگانه-ی-تلاش-و-رحمت-zhhj3devuupy در هستی دو گانه ای وجود دارد: دوگانه ی تلاش و رحمت. این دو گانه بی یکدیگر ناقص است. اگر کسی در هستی بخواهد فقط با تلاش خود پیش رود یا بخواهد فقط بر بال رحمت سوار شود کاری از پیش نخواهد برد. دوست دارد یار این آشفتگی کوشش بیهوده به از خفتگی باید تلاش کنید و هنگامی که تمام کاری که از دستتان بر می آمد را انجام دادید در آن نقطه، صبور، عاشق و رقصان بایستید تا رحمت هستی بر شما نازل شود. این همان جایگاه توکل است. صبر و خاموشی جذوب رحمت است وین نشان جستن نشان علت است این را هم به یاد داشته باشید که گاهی رحمتی که هستی بر ما جاری می سازد ندیده گرفتن تلاش های ما در باز شدن مسیری است! بس دعاها کان زیانست و هلاک وز کرم می‌نشنود یزدان پاک و شاید باید به هستی بیشتر اعتماد کنیم... انبیا گفتند نومیدی بد است فضل و رحمت های باری بی‌حد است از چنین محسن نشاید نا امید دست در فتراک این رحمت زنید ای بسا کارا که اول صعب گشت بعد از آن بگشاده شد سختی گذشت بعد نومیدی بسی اومیدهاست از پس ظلمت بسی خورشیدهاستنیکو سرشتنیکو سرشتTue, 03 Dec 2019 23:52:15 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/بیست-و-پنج-تومنی-های-زندگی-من-swymxweovfyuبیست و پنج تومنی های زندگی منیادمه خیلی خیلی سال پیش... کلاس اول یا دوم که بود... همون سالی که سکه بیست و پنج تومنی جدید دور طلایی وارد بازار شده بود...عروسی یکی از اقواممون بود. اون موقع ها رسم بود سر عروس و دوماد سکه های واقعی و نقل می ریختن و بچه ها رقابت شدیدی برای جمع کردن این سکه ها داشتن و هر کسی پول بیشتری جمع می کرد، انگار که طلای المپیک رو بدست آورده بود... این جور مواقع گاها تلفات هم می دادیم. وقتی عروس و داماد وارد شدن و خواهر دوماد شروع کرد به پاشیدن نقلا و سکه ها، تو یه چشم به هم زدن همه بچه ها شیر زدن روی زمین. بین برادرم و یکی از پسرهای فامیل سر یک عدد سکه خوشگل رقابتی نفس گیری پیش اومده بود. هر دو حریف قدر بودن و زورشون به همدیگه نمی رسید ولییی هیچکدوم هم تسلیم نمی شدن. در بین کشمکش این دو، یک نفر دیگه از فرصت استفاده کرد و سکه رو قاپید. و ایشون کسی نبودن جز خواهر کوچکتر بنده! بالاخره رقابت تموم شد و وقت شمردن سکه ها رسید. دو تا سکه پنج و ده تومنی نصیب من شده. ولیییی سکه نو و خوشگل خواهرم بدجور بهم چشمک می زد. مصمم شده بودم هر طور شده بدستش بیارم و خوب، کافی بود نیکو یه چیز رو بخواد، با هر ترفندی لحظه بعد تو دستش داشت. با ترفند تعداد سکه ها خواهرم رو گول زدم. من دو تا سکه داشتم و اون یکییی. خواهر بزرگتر و دلسوز، از خودگذشتگی کرد و دو تا سکه خودش رو با یک سکه خواهر کوچیکه عوض کرد و این شد تازه شروع ماجرا.بماند که اون شب تا صبح بین من و سکه خوشگلم چه ها گذشت...فردا صبح که رفتم مدرس، با کلی افتخار و غرور سکه خوشگل درخشانم را به همکلاسیام نشون می دادم و پُز می دادم. کلی معروف شده بودم بینشون. به نوبت میومدن و سکه خوشگلم رو تماشا می کردن. تاااا اینکه سر و کله یه عاشق دیگه پیدا شد. گفت حاضره بیست و پنج تومنیم رو ۵۰ تومن بخره!!!! شما فکر کن من عشقم رو بفروشم! مگه میشه! خلاصه از ایشون اصرار و از من انکار... ( احساس اون روزهام اصلا قابل وصف نیست. خودتون باید تجربه اش کرده باشین تا درکش کنین) این ماجرا ادامه داشت تا روز سوم که وقتی اومدم خونه چشمم افتاد به یه سکه دور طلایی خوشگل دیگه... حالا که سکه هام دوتا شده بود، تصمیم گرفتم فردا صبح اون عاشق دلباخته رو به عشقش برسونم و خودمم صاحب ۵۰ تومن بشم.صبح که رسیدم مدرسه، دختره رو پیدا کردم گفتم قبول سکه مو می دم بهت! یه لبخند زد و بعد از تو جیب کیفش، یه سکه بیرون آورد و گفت خودم دارم... واااای نمی دونین بعدش چیکار کردم...کمی سرخورده شده بودم با خودم گفتم هر طور شده این سکه رو می فروشم. سر کلاس کلا تو فکر بودم و نقشه های مختلفی می کشیدیم و بعله آخرش به این نتیجه رسیدم که بعد از مدرسه برم سراغ مغازه دارهای تو مسیرم. بالاخره یکی پیدا می شد که ارزش سکه مو بدونه و بهای واقعی شو بپردازه.بعد از اینکه زنگ مدرسه خورد، یکی از دوستانم رو همراه خودم کردم و به تک تک مغازه ها سر زدیم که آقا، خانم، این سکه رو می خرین؟ چند می خرین؟!! بعضیاشون متوجه منظورم نمی شدن و به خیال اینکه می خوام سکه ام رو خرد کنم، اون رو می گرفتن و چندتا سکه کهنه و چرک بهم می دادن و من می گفتم نه سکه خودمو بدین....هیچکس ازم نخرید... من موندم و یه سکه خوشگل دور طلایی نو و حسرت از دست دادن فرصتم... نمی دونم آخرش او سکه چی شد. شاید هنوز هم بین مردم دست به دست میشه... شاید چندین بار به دست خودمم هم رسیده ولی من نشناختمش...سال ها از اون روز ها گذشته و من هنوز هم که هنوزه حسرت فرصت از دست رفته ام رو می خورم. این روزها که به گذشته فکر می کنم، بیست و پنج تومنی های زیادی رو تو زندگیم می بینم که می تونستم بهترین استفاده رو ازشون ببرم ولی الان فقط حسرتش برام مونده...کاش زودتر از اینها، درسی رو که باید از بیست و پنج تومنیم می گرفتم، رو یاد گرفته بودم تا مجبور نشم چندین و چند بار همون درس رو امتحان بدم و باز هم رد بشم...باور دارم که بزرگترین مشکل بشریت، جهالت هست. برای هممون آگاهی و شکوفایی آرزو دارم.نیکو سرشتنیکو سرشتTue, 03 Dec 2019 03:33:04 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/تخت-پروکروستس-her0pbdcdbbgدر اساطیر یونان باستان، از شخصیتی افسانه ای به نام پروکروستس نام برده شده است، او همه مسافرانی که قصد ورود به آتن را داشتند، روی تختی می خواباند و اگر مسافری، کوتاه تر از اندازه تخت بود، آنقدر او را می کشید تا اندازه شود یا اگر هم بلندتر بود پاها یا دستهایش را قطع می کرد! از نظر پروکروستس تنها اشخاصی درست و کامل بودند که به اندازه تخت او بودند! داستان این تخت داستان هر روز زندگی ماست... در حقیقت تک تک ما آدم ها که خودمون رو جزو افراد روشن و باسواد می دونیم، دیگران رو با تخت پروکروستس خود می سنجیم... تختی که ابعادش اعتقاد، باور، ثروت، قدرت، زیبایی و غیره... است! اگه فردی در این چهارچوب قرار نگیره، نه تنها باعث افتخار نیست؛ بلکه ما به عنوان یک آدم بازنده، بی عرضه و بی کفایت به او نگاه می کنیم و آنقدر او رو می کشیم یا له می کنیم، تا از اندازه و فرم واقعی خودش خارج و طبق سلیقه و قضاوت ما بشه ... آنگاه که چیزی از خود واقعیش نموند، تازه به او افتخار می کنیم! داستان آن تخت، روایت قالب های ذهنی و پیش داوری های ماست...نیکو سرشتنیکو سرشتMon, 02 Dec 2019 13:05:05 +0330https://virgool.ir/@nikooseresht/خودشناسی-و-خودناشناسی-mugcnonvslepانسان تا زمانی که در مورد خویشتن، خودشناسی همه جانبه نداشته باشد، نمی داند کجا قرار دارد و مقصدش کجاست. و اگر شناخت از خود، کامل و درست نباشد، نه تنها موفقیتی نصیبش نخواهد شد، بلکه این امکان وجود دارد که به خود و دیگران نیز آسیب برساند.این روزا دارم به این فکر می کنم که آیا میشه به این شناخت کامل و درست رسید؟ برای رسیدن به اون، مسیر خیلی طولانی رو باید رفت و از خیلی چیزها گذشت. تو این سفر، زندگیت یه کم با بقیه متفاوت می شه و فاصله می گیری ازشون. اگر نتونی کسی رو پیدا کنی که حرفت رو بفهمه، کم کم کم کم سکوتت بیشتر میشه و تو درونت یه عالم دیگه شکل می گیره. گیر می کنی بین دو تا دنیا. دنیایی که خودت داری کشفش می کنی و دنیای بیرون که ادماش فکر می کنن عجیب غریبی فقط به این دلیل که دیگه مثل اون ها دچارد دغدغه های روزمره نیستی. تو دنیای خودت، حالت خیلی خیلی خوبه ( با تمام شب بیداری های، بهت و حیرات هات، گاها گریه های از سر شوق کشف جدیدیت و یا نه به خاطر باورهای کاذب و اشتباهی که چندین سال از عمرت رو هدر دادی به خاطرشون. ترس از پذیرش و تغییر و ....) و ته ته دلت آرامش عجیبی داری. و از طرف دیگه وقتی ادمای بیرون رو می بینی که یه زندگی از پیش تعیین شده دارن، متولد می شن، درس می خونن، ازدواج می کنن و پدر یا مادر می شن و بعد .... زندگی براشون همینه، کاری به چراییش، به مبدا و مقصد و چیستی و کیستی ندارن و همون چیزی رو که هست پذیرفتن و زندگیش می کنند و ظاهرا هم شاد و راضی هستن ( می گم ظاهرا چون ممکنه از درونشون خبر ندارم همونطور که من به خاطر کم حرفیم، شاید افسرده یا ... به نظر برسم). گاهی با خودم می گم ولش کن همه چیز رو، تو هم مثل بقیه از همینی که هست لذت ببر، چیکار داری کجا بودی و کجا می ری یا اصلا کی هستی و این دنیا چیه؟! ولییییی مگه می شه دست کشید از کشف حقیقت(خودت)؟!!! امروز صبح با ویرگول آشنا شدم. دلم خواست بی دغدغه حرف بزنم و مورد قضاوت قرار نگیرم...نیکو سرشتنیکو سرشتSun, 01 Dec 2019 11:38:34 +0330