https://virgool.ir/feed/@nihanm05herhttps://t.me/gij_gahchaneh8799fa2026-11-12 02:15:23https://files.virgool.ir/upload/users/4265735/avatar/qXiCiP.jpghttps://virgool.ir/@nihanm05herhttps://virgool.ir/@nihanm05her/انتخاب-sqgtparerycwصدای دل‌نشین موج‌های خشمگین دریا ذهنش را خاموش کرده بود.اولین بار بود که بدون فکر کردن به مشکلاتش، در سکوت به افق و تلاطم دریا خیره می‌شد. هوا سرد بود و باران تازه تمام شده؛ بوی نم و سوز دریا فضای ساحل را پر کرده بود.ناگهان صدای آشنایی ذهنش را از آن خلأ بیرون کشید. برگشت؛ خودش بود. تعجب نکرد که چگونه پیدایش کرده، چون همیشه او را پیدا می‌کرد؛ همیشه به دادش می‌رسید و حتی وقتی دختر از خودش هم بی‌خبر بود، کنارش بود. مرد از صندوق عقب ماشین پالتویی بیرون آورد، نزدیک آمد، پیشانی‌اش را بوسید و آرام پالتو را بر شانه‌هایش انداخت. لرزش تن دختر همان لحظه فرو نشست. نه از گرمای پالتو، بلکه از گرمای همان بوسه.هر دو مدتی در سکوت به افق خیره ماندند؛ گاه با نگاه چیزهایی را به هم یادآوری می‌کردند که گفتن نمی‌خواست.خورشید جای خود را به ماه داد. مرد برخاست، کمی هیزم و وسایل آتش از ماشین آورد و چند دست لباس نو هم برای دختر. لباس‌ها را با لبخند تحویلش داد. دختر بی‌درنگ به سمت ماشین رفت تا از لباس بلند و سفیدش رهایی یابد. شعله‌های آتش با حرص زبانه می‌کشید و آن لباس عروس رنگ‌باخته را بلعید. دختر نگاهش را از آتش گرفت و به چشمان مرد دوخت؛ هر دو لبخند زدند، لبخندی لبریز از رهایی.نه دختر تاب زندگی با مردی را داشت که هرگز دوستش نداشت، و نه آن پسر توانِ دیدن غمِ او را.دختر مطمئن بود که پدر روزی او را خواهد بخشید. بی‌خیال گذشته، دستان پسر را گرفت و از ساحل دور شدند؛ به سوی آینده‌ای که نخستین بار، خودش انتخابش کرده بود.نیهام | Nihamنیهام | NihamWed, 11 Nov 2026 15:34:34 +0330https://virgool.ir/@nihanm05her/پوچ-fo7igbaq2jz0بوی دلنشین گل‌های بابونه فضای خانه را پر کرده بود.با نوازشِ نسیمی آرام و آواز گنجشک‌ها چشم باز کرد.از تخت بلند شد و به سمت پنجره رفت؛می‌خواست پرده را بکشد و خانه را دوباره به تاریکیِ امنش برگرداند.اما قبل از آن،چشمش به بیرون افتاد.کودکانی که در پارک نزدیک خانه می‌دویدند و می‌خندیدند.مادرانی که با عشق کنارشان بودند.حتی رفتگری که آرام، برگ‌های زرد و نارنجی پاییزی را کنار می‌زد،انگار او هم دلیلی برای شاد بودن داشت.آسمان تازه باران‌خورده بود؛تمیز، سبک، زنده.حرصش گرفت.با شدت پرده را کشید،انگار می‌خواست دنیا را از خودش پنهان کند.دوباره کنار تخت دراز کشیدو مثل هر روزبه گذشته پناه برد،برای فرار از حال.دلتنگ بود…دلتنگ یارش،دلتنگ خودش،دلتنگ بوی آشنایی که دیگر وجود نداشت،دلتنگ امید.مدت‌ها بود منزوی شده بود.دلش آدم تازه نمی‌خواست،شروع دوباره نمی‌خواست.از انسان‌هایی که فقط شکل آدم را داشتند خسته بود.در همین افکار بودکه زنگ درناگهانهمه‌چیز را شکست.پشت در کسی نبود.فقط بسته‌ای کوچک،جلوی پاهایش.آن را باز کرد.یک خنجرو یک پاکت نامه.دستش لرزید.نامه را باز کرد:«از روزی که فهمیدم تو را دارم، زندگی‌ام پر از دردسر شد.حالا دیگر خسته‌ام.خواهرت و برادرت برای دانشگاه پول لازم دارندو تو…می‌دانی که بیماری‌ات درمانی ندارد.دکترها هم گفته‌اند.اگر امروز تمامش کنی،درد کمتری می‌کشی.»دنیا دور سرش چرخید.چند بار نامه را خواند،شاید اثر داروها باشد،شاید خیال.اما نه.حقیقت بود.او هیچ‌وقت بنده محبوب خدا نبود،محبوبِ دلِ پدر و مادر نبود،طعم عشق را نچشیده بود.او اصلاهرگززندگی نکرده بود.خنجر را نگاه کرد.خاموش کردن دنیابرایشبیشتر شبیهیک پایانِ از پیش نوشته‌شده بود تا یک انتخاب.نیهام | Nihamنیهام | NihamWed, 11 Nov 2026 15:19:51 +0330https://virgool.ir/@nihanm05her/خاکستر-ujvpdxnq9egmدر یکی از روزهای سرد زمستان، در شبی از سال که سردترین شب بود و همه مشغول وقت‌گذرانی در خانه، در کنارِ یکدیگر و گرم کردن خود بودند،او تک‌ و تنها کنارِ همان دریاچه‌ی کهنه نشسته بود و مشغول تماشای آن و یادآوری یادهایش بود.کاملاً همه‌جای بدنش بی‌حس شده بود، آن‌قدر بی‌حس که حتی وقتی قطره‌های اشک بر چهره‌اش جاری می‌شد، آن را حس نمی‌کرد؛اصلاً نمی‌دانست که چهره‌اش غرق در اشک است.همان‌گونه که زانوهایش را در آغوش گرفته بود، پخش بر زمین شد؛امشب، شبی بود که باید گذشته را رها می‌کرد.او ساعت‌ها بود که با خودش کلنجار می‌رفت، اما هر بار نمی‌توانست و فریادی از خشم و اندوه می‌کشید.ولی افسوس، هر چه فریاد می‌زد نه خشمش و نه دلتنگی‌اش فروکش می‌کرد.آن خاکستر، تنها چیزی بود که از او مانده بود، و نمی‌توانست از آن نیز بگذرد.این خشم سال‌ها در درونش رخنه کرده بود، از همان روز که می‌توانست بماند، صبر کند و همه‌ی کژفهمی‌ها را آشکار سازد،اما نماند، به همه‌چیز پشت کرد و رفت.همان روز که پسر تا نزدیک‌های بامداد جلوی درِ خانه‌اش منتظر ماند و او در را نگشود.پسر هم به همان دریاچه رفت، همان‌جا که با هم شنا را آموخته بودند و آخرِ هفته‌هایشان را در آنجا می‌گذراندند.آن‌قدر ذهنش درگیرِ دخترِ داستانِ ما بود که یادش رفت دما بدنش از شدت سرما پایین می‌رود،و این‌گونه از جهان، از دختر دل برید…آری، از همان روز، دخترِ داستانِ ما خشمگین، غمگین، پشیمان و شگفت‌زده شدکه چگونه زندگی‌اش تنها در چند لحظه، و در یک شب، نابود شد.هر چه کوشید همه‌چیز را با همان خاکسترها رها کند و برود پیِ زیستنی تازه و آدمی نو از خود بسازد،دلیلی برای ماندن نیافت.چرا که جهان را تیره می‌دیداو خورشیدش را از دست داده بود، و جهان برایش بی‌فروغ و بی‌جان بود.برای چه و برای که باید ادامه می‌داد؟ترجیح داد همان‌جا، همه‌چیز را به پایان برساند،شاید توانست برای لحظه‌ای، خورشیدش را باز یابد..نیهام | Nihamنیهام | NihamWed, 11 Nov 2026 15:13:43 +0330https://virgool.ir/@nihanm05her/دیدار-دوباره-b0cc6bsqa62nباز هم مغزش بی‌رحمانه فرمان بازگشت را صادر کرد؛ تبعید از جهانِ نرم و بی‌صدای خواب. از پناهِ تاریکی به روشناییِ سرد صبح.چشمانش را با اکراه گشود؛ بیدار شدن شبیه خیانت بود به رؤیایی که هنوز گرمای آغوشش روی شانه‌هایش مانده بود. پلک‌هایش سنگین بود، نه از خواب، از خستگیِ زندگی. از بازگشتن به واقعیتی که هر صبح، بی‌مقدمه و بی‌رحم، روبه‌رویش قد می‌کشید.زندگی آن‌قدر بر او سخت گرفته بود که حتی کابوس‌های شبانه‌اش هم رنگ آرامش داشتند. در تاریکی خواب، هیولاها فقط می‌ترساندند؛ اما در روشنایی روز، حقیقت آرام و بی‌صدا زخم می‌زد.او دلتنگ بود.دلتنگِ کسی که هشت سال، نفس‌هایش با او گره خورده بود. دلتنگی مثل دستی نامرئی گلویش را می‌فشرد و مجال نفس کشیدن نمی‌داد.بارها وسوسه شده بود همه‌چیز را تمام کند، فقط برای اینکه دوباره کنار عزیزش بنشیند. اما نمی‌توانست. هنوز کاری ناتمام داشت.به عکس پسر خیره شد؛ دلش ناگهان خالی شد، ناگهان پوچی زیادی درونش را فرا گرفت. بلند فریاد کشید؛ فریادی که تمامی نداشت، فریادی از سر دلتنگی که پایانی نداشت، بلند، بی‌پایان، از جنس تمام لحظاتی که دیگر کنار او نبود.بلند شد از تخت و به سمت آشپزخانه رفت و چاقویی در دست گرفت. آن مرد را می‌شناخت؛ همان که نور چشمانش را خاموش کرده بود.باید انتقام همسرش را می‌گرفت و بعد برمی‌گشت کنار او، دوباره در آغوشش می‌گرفت، بوی او را می‌کشید و دوستش می‌داشت.همان لباسی را پوشید که پسر دوست داشت، همان عطری را زد که پسر برای سالگرد هشت سال کنار هم بودنشان گرفته بود.الان دقیقا روبه‌روی همان مرد همانی که عشق پاک و معصومشان را خاموش کرد ایستاده بود. مرد ترسیده بود زیرا می‌دانست هیچ چیز خطرناک‌تر از انسانی نیست که امیدش را از او گرفته باشند. پس همان‌طور ثابت ماند تا دختر انتقامش را بگیرد.در حالی که همه در حال جیغ و فریاد بودند، دختر با صدایی بلند می‌خندید و قهقهه می‌زد خنده‌ای که پر از درد و خشم بود، خنده‌ای که‌ ماه ها ساکت مانده بود.در آخر همان چاقو را در قلبش فرو کرد. باید برای پسر تعریف می‌کرد همه اینها را تعریف میکرد.نیهام | Nihamنیهام | NihamWed, 11 Nov 2026 15:09:48 +0330https://virgool.ir/@nihanm05her/جدال-izexwrcfvq22در همان پارک نزدیک خانه، در پاتوق همیشگی‌اش نشسته بود و بازی کودکان را تماشا می‌کرد. به دل‌مشغولی‌های کوچکشان لبخند می‌زد و گاهی آهی می‌کشید.سردش شده بود. تپش قلبش کمی آرام‌تر از پیش شده بود، اما دردِ  قلبش همچنان همان بود. از رفتن به خانه می‌ترسید. دلش نمی‌خواست دوباره به میدان جنگ برگردد؛ اما ناچار بود.در راه خانه، دوباره همان اندیشه‌های همیشگی به سراغش آمدند و او را با خود به دنیای دیگری بردند. به این می‌اندیشید که چه بار سنگینی بر دوش دارد، چقدر خسته است و چقدر تنها. دلش تنها کمی آرامش می‌خواست؛ زندگی‌ای بی‌دغدغه، بی‌هراس و دور از جنگ.تمام این رنج‌ها و سختی‌هایی که ناچار به گذراندنشان بود، بر او تحمیل شده بودند. هیچ‌کدام را خودش برنگزیده بود؛ هیچ‌کدام خواسته‌ی او نبودند. کاش می‌توانست، حتی برای اندکی، از غمی که تمام وجودش را فرا گرفته بود کم کند.اندیشه‌هایش را کنار زد و ناگهان دید درست جلوی درِ خانه ایستاده است.دلش نمی‌خواست وارد شود، اما چه می‌شد کرد؟ این هم انتخاب او نبود.وارد خانه شد. به اتاقش رفت، روی تخت دراز کشید و چشم‌هایش را بست.این بار اما دیگر بیدار نشد.چشم‌هایش را باز نکرد. آرام خوابید و برای همیشه در آرامشی بی‌پایان فرو رفت.او نیرومند بود؛ چون باری سنگین‌تر از وزن خودش را سال‌ها بر دوش کشیده بود.اما قلبِ کوچکش دیگر توانِ کشیدن آن بار را نداشت.پایاننیهام | Nihamنیهام | NihamWed, 11 Nov 2026 09:48:21 +0330https://virgool.ir/@nihanm05her/آن-سویِ-خاطره-ها-ovpivzkeghk5در یکی از روزهای سرد زمستان، در شبی از سال که سردترین شب بود و همه مشغول وقت‌گذرانی در خانه، در کنارِ یکدیگر و گرم کردن خود بودند،او تک‌ و تنها کنارِ همان دریاچه‌ی کهنه نشسته بود و مشغول تماشای آن و یادآوری یادهایش بود.کاملاً همه‌جای بدنش بی‌حس شده بود، آن‌قدر بی‌حس که حتی وقتی قطره‌های اشک بر چهره‌اش جاری می‌شد، آن را حس نمی‌کرد؛اصلاً نمی‌دانست که چهره‌اش غرق در اشک است.همان‌گونه که زانوهایش را در آغوش گرفته بود، پخش بر زمین شد؛امشب، شبی بود که باید گذشته را رها می‌کرد.او ساعت‌ها بود که با خودش کلنجار می‌رفت، اما هر بار نمی‌توانست و فریادی از خشم و اندوه می‌کشید.ولی افسوس، هر چه فریاد می‌زد نه خشمش و نه دلتنگی‌اش فروکش می‌کرد.آن خاکستر، تنها چیزی بود که از او مانده بود، و نمی‌توانست از آن نیز بگذرد.این خشم سال‌ها در درونش رخنه کرده بود، از همان روز که می‌توانست بماند، صبر کند و همه‌ی کژفهمی‌ها را آشکار سازد،اما نماند، به همه‌چیز پشت کرد و رفت.همان روز که پسر تا نزدیک‌های بامداد جلوی درِ خانه‌اش منتظر ماند و او در را نگشود.پسر هم به همان دریاچه رفت، همان‌جا که با هم شنا را آموخته بودند و آخرِ هفته‌هایشان را در آنجا می‌گذراندند.آن‌قدر ذهنش درگیرِ دخترِ داستانِ ما بود که یادش رفت دما بدنش از شدت سرما پایین می‌رود،و این‌گونه از جهان، از دختر دل برید…آری، از همان روز، دخترِ داستانِ ما خشمگین، غمگین، پشیمان و شگفت‌زده شدکه چگونه زندگی‌اش تنها در چند لحظه، و در یک شب، نابود شد.هر چه کوشید همه‌چیز را با همان خاکسترها رها کند و برود پیِ زیستنی تازه و آدمی نو از خود بسازد،دلیلی برای ماندن نیافت.چرا که جهان را تیره می‌دیداو خورشیدش را از دست داده بود، و جهان برایش بی‌فروغ و بی‌جان بود.برای چه و برای که باید ادامه می‌داد؟ترجیح داد همان‌جا، همه‌چیز را به پایان برساند،شاید توانست برای لحظه‌ای، خورشیدش را باز یابد…پایاننیهام | Nihamنیهام | NihamWed, 11 Nov 2026 09:43:56 +0330https://virgool.ir/@nihanm05her/پناه-آخر-ejv6y9ganynjدر یکی از خانه‌های این شهر، زنی روزگار می‌گذراند که روزها در خانه‌ی دیگران کار می‌کرد و شب‌ها با خستگی به خانه‌ای بازمی‌گشت که دیگر بوی آرامش نمی‌داد.مدتی بود تغییراتی را در وجودش احساس می‌کرد، اما آن‌قدر درگیر جنگیدن با روزگار بود که حتی فرصت اندیشیدن به حال خودش را نداشت.به‌تازگی دو فرزندش را به خانه‌ی بخت فرستاده بود و حالا تمام تلاشش را می‌کرد تا راهی برای رهایی از آن هیولا پیدا کند. سخت کار می‌کرد، پس‌انداز می‌کرد و در رؤیای داشتن سقفی بود که زیر آن مجبور نباشد هر روز از ترس به خودش بلرزد.روزی صاحب‌کارش نگاهی به او انداخت و گفت: «در وجودت کودکی هست که هر روز بزرگ‌تر می‌شود.»زن لحظه‌ای ماتش برد. کلامی نگفت. از خانه بیرون زد و خودش را به نزدیک‌ترین مرکز سونوگرافی رساند.و آنجا بود که فهمید چهار ماه است دوباره مادر شده؛ چهار ماه است جانی در وجودش آرام‌آرام شکل می‌گیرد، بی‌آنکه او حتی از آمدنش خبر داشته باشد.زن مبهوت مانده بود. درونش غوغایی برپا بود؛ گویی دریایی طوفانی را در سینه‌اش حبس کرده بودند. با خود می‌اندیشید اگر این کودک به دنیا بیاید، سرنوشتش چه خواهد شد؟ آیا او نیز باید همان روزگار تلخی را تجربه کند که دو فرزند دیگرش تجربه کرده بودند؟ آیا قرار بود کودکی دیگر در سایه‌ی آن هیولا بزرگ شود؟به سقط فکر کرد. با خود می‌گفت شاید با نیاوردن این کودک به چنین جهانی، بتواند حق مادری را در حقش ادا کند؛ شاید نجات دادنش از زندگی‌ای که پیش رو داشت، آخرین مهربانی او باشد.ناگهان خود را بر تخت مطب یافت. لحظه‌ای به خود آمد. ترسید. با خودش گفت: «من دارم چه می‌کنم؟ می‌خواهم جان کودکی را بگیرم که هنوز حتی فرصت دیدن جهان را نداشته؟»نتوانست.از آنجا گریخت و تصمیم گرفت کودک را نگه دارد؛ بی‌آنکه بداند چه روزهای دشواری در انتظار هر دوی آن‌هاست.کودک به دنیا آمد و بزرگ شد؛ در کنار مادر و همان هیولا.روزهای زیادی را دید که سهم هیچ کودکی نبود. کودکی نکرد، از بسیاری چیزها گذشت و زودتر از موعد با تلخی‌های جهان آشنا شد. اما در تمام آن سال‌ها، مادر برایش باارزش‌ترین دارایی دنیا بود؛ تنها پناهش.و پناه مادر نیز همان کودک شد.آن دو به یکدیگر قدرت تحمل روزگار را می‌دادند. با هم می‌گریستند، با هم می‌خندیدند و گاهی، با تمام ترسی که در وجودشان ریشه دوانده بود، در برابر هیولا می‌ایستادند.بگذارید از هیولا نیز بگویم؛ موجودی که گویی هیچ نقشی را از زندگی خود جا نگذاشته بود، جز آنچه باید در حق خانواده‌اش انجام می‌داد. برای دیگران پدر می‌شد، برای زنان دیگر همسر و تمام عقده‌ها و کمبودهایش را بر سر همان کسانی خالی می‌کرد که باید پناهشان می‌بود.کودک قصه‌ی ما بزرگ و بزرگ‌تر شد؛ اما هرچه بزرگ‌تر می‌شد، خستگی نیز در وجودش ریشه‌دارتر می‌شد. خسته بود، بسیار خسته؛ اما نمی‌توانست مادرش را ترک کند. نمی‌توانست جهان او را از آنچه بود، سیاه‌تر کند. انگار محکوم به ماندن بود؛ درست همان‌طور که مادرش سال‌ها پیش محکوم به ماندن شده بود.مادر مانده بود و ساخته بود؛ برای فرزندش هم مادر بود و هم پدر. نمی‌گذاشت کمبودی احساس کند. نمی‌پوشید تا او بپوشد، از سهم خودش می‌گذشت تا فرزندش چیزی کم نداشته باشد. گویی تمام آنچه از زندگی برای خودش نخواسته بود، در آرزوی خوشبختی فرزندش خلاصه می‌شد.آن دو یاد گرفتند با هم زندگی کنند؛ با هم زمین بخورند و با کمک یکدیگر دوباره برخیزند. یاد گرفتند در میان تمام تلخی‌ها، برای هم پناه باشند.اما چه کسی می‌تواند سال‌هایی را که از دست رفته‌اند، به آن‌ها بازگرداند؟نه جوانی مادر دیگر همان جوانی بود و نه کودکی فرزند، کودکی.هر دو بهای زندگی با یک نفر را پرداخته بودند؛ کسی که قرار بود تکیه‌گاهشان باشد، اما به سنگین‌ترین بار زندگی‌شان تبدیل شد.و شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه گاهی یک نفر می‌تواند آن‌قدر از زندگی دو انسان سهم بردارد که آن دو، سال‌ها بعد تازه متوجه شوند چه چیزهایی را هرگز زندگی نکرده‌اند.اما من پایان این داستان را هنوز تمام‌شده نمی‌دانم.شاید روزی برسد که هیولا تمام قدرتش را از دست بدهد؛ روزی که در گوشه‌ی تخت، ناتوان از انجام کارهایش، چشم به راه کمک دیگران بماند.و آن روز، مادر و فرزند دیگر آن دو انسان سال‌های دور نباشند؛ همان‌هایی که تمام عمرشان را صرف مراقبت از او کردند.شاید سخت باشد. شاید روزهای دشوارتری در انتظارشان باشد. اما این بار قرار نیست تمام زندگی‌شان را به پای کسی بریزند که سال‌ها از آن‌ها زندگی گرفت.آن دو از پس این روزها نیز برخواهند آمد؛ چرا که سال‌هاست به جای زندگی کردن، تنها زنده ماندن را تمرین کرده‌اند.و شاید روزی، پس از تمام این سال‌ها، بالاخره نوبت زندگی کردنشان برسد. پایان، هنوز نرسیده است..نیهام | Nihamنیهام | NihamWed, 11 Nov 2026 09:38:11 +0330