https://virgool.ir/feed/@neygolakالهه‌ی ناکامیfa2026-11-11 16:25:56https://files.virgool.ir/upload/users/315188/avatar/5FhND5.pnghttps://virgool.ir/@neygolakhttps://virgool.ir/@neygolak/به-همه-ما-تجاوز-شده-nuemn8ajqpqwهفته گذشته در یک روز دوبار به من تجاوز شد. برای کاری باید به کلانتری محلمان میرفتم و نامه‌ی پلمپ شده‌ای را تحویلشان میدادم. اولین باری بود که پایم به کلانتری باز میشد. نه راستش، دومین بار. ولی شما فرض کنید اولین بار. باور کنید تمام احساسش شبیه اولین بارها بود. گنگ، ترسناک، غریب، نو. سربازی که پشت اتاقک شیشه‌ای نشسته بود نامه‌‌ام را به معاون پیشگیری داد. وارد اتاقش که شدم یک مرد دیگر هم کنار میزش ایستاده بود. من هم منتظر ایستادم تا نامه‌ام را باز کند و بگوید چه کنم. معاون داشت همینطور که گاهی به من و گاهی به آن مرد نگاه میکرد گفت" کس‌شعر میگه مرتیکه. میگه دوستم سوار موتور بوده ولی الان نمیدونم کجاست. معلومه کس‌شعر میگه دیگه." مثل اینکه خیلی هم میگفته چون زیاد تکرار کرد. این تکرار داشت آزارم میداد. ناراحت شدم. کمی هم عصبانی. ولی به روی خودم نیاوردم. گاهی حتی به او نگاهی میکردم که مثلا "مهم نیست من خیلی از این حرفا شنیده‌ام. اینکه چیزی نیست. ما که باهم این حرفهارا نداریم. راحت باش. من هم مثل مرد کناریت. چه فرقی میکند." ولی فرق میکرد و چیزی نگفتم. روی نامه‌ام چیزی نوشت و مرا به اتاق اطلاعات ارجاع داد. تشکر کردم و به سمت اتاق اطلاعات رفتم.اتاق شلوغ بود. مردی که پشت میز نشسته بود داشت تلفنی کار یک خانوم را راه مینداخت. عجب کارمندی! به‌به. گاهی با خانومی که روبروی میزش ایستاده بود هم شوخی میکرد. ظاهرا داشت کار همه را راه مینداخت. چه خوشرو! کار من را پرسید. نامه‌ی باز شده را نشانش دادم. مشکلم را گفتم. نامه‌ام را گذاشت روی میز و کار بقیه را راه انداخت. اتاق خالی شد. فقط من ماندم. با احترام برخورد کرد. تعارفم کرد بنشینم. همدردی و دلسوزی کرد. گفت کارم راه میندازد و نگران نباشم. لابلای حرفهایش میخواست سوالهای شخصی‌تر بپرسد. میخواست صمیمی‌تر رفتار کند. داشتم اذیت میشدم. نگاهش، سوالاتش و لحنش آزارم میداد ولی صدایم و چهره‌ام مظلوم و قابل ترحم بود. چیزی نگفتم و موقع خارج شدن دوباره تشکر کردم و از اتاق بیرون امدم. وقتی از کلانتری خارج شدم و باد به صورتم خورد فهمیدم چقدر عرق کرده‌ام.سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویSat, 16 Jan 2021 00:44:28 +0330https://virgool.ir/@neygolak/اجازه-دارم-cepsq8yuvuer اجازه دارم به بوسیدنت فکر کنم؟به تماس این لبهای بلاتکلیف با رگهای گردنت؟میشود آیا به خوابهایم بیایی؟و این حجم پراکنده را در آغوشت جمع کنی؟و دستهای معلقم،لطفا فکری به حالشان بکن.دیگر تاب حملشان را ندارم.به چشمهای گرم من نگاه کن.شاید آتش گرفتی، زبانه زدی، شعله کشیدی.به مرگ فکر کنبه جنگو به تمام حسرتهای این بقایای باقیمانده در گور..آخ چرا تمام نمیشود این شب لعنتی؟تا تو تنت را از روی آوار من برداری..سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویMon, 11 Jan 2021 11:30:41 +0330https://virgool.ir/@neygolak/آلوبخارا-nzz5bhtutbneآلوبخارا دوست دارد. هر موقع الهام به جای چیپس و پفک آلوبخارا میخرد یا مامان توی خورشتش آلوبخارا میریزد یاد او می‌افتم. آلوها را جدا میکنم و میگذارم روی سفره. میگذارمشان زیر افتاب تا دانه‌هایش خشک شوند. بعد دانه‌ها را توی یک ظرف شیشه ای نگه میدارم. میخواهم هر وقت صاحب خانه‌ای شدم از آن دانه‌ها بردارم و درختهای آلوبخارایم را بکارم. میخوام هر روز سر سفره برایش در یک ظرف جداگانه آلوبخارا کنار بگذارم. توی آن ظرفهای آبی سفالی. تا برق چشمانش را ببینم. میخواهم وقتی آلوها را با ولع توی دهانش میگذارد به حرکت دستانش، چشمانش و دهانش نگاه کنم. شاید حتی یک دوربین برداشتم و آنها را ضبط کردم.من میخواهم وقتی بچه‌دار شدم دست یکی از بچه‌هایم را بند کنم به کار آلوبخارا. صادرات و واردات آلو. امیدوارم لیاقتش را داشته باشد. من میخواهم حتی وقتی مادربزرگ شدم توی جیبم یک بسته بزرگ آلوبخارا بگذارم تا وقتی نوه‌هایم سرشان را روی زانویم میگذارند هر چند دقیقه یکبار یک آلو بگذارم دهانشان خیس بخورد تا حسابی کیف کنند. من دلم خیلی چیزهای دیگر هم میخواهد ولی یا قابل گفتن نیستند و یا هم زورم بهشان نمیرسد. الا ای حال بدانید که دلم میخواهد برایش آلوبخارا بخرم و پست کنم در خانه شان. سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویTue, 08 Dec 2020 20:18:49 +0330https://virgool.ir/@neygolak/صالحه-lx0erzz9kyjpمحبوبم، سلام در مستراح بودم که دلم خواست برایت نامه بنویسم.(مرا برای اینکه اولین نامه ام را با این کلمه شروع کردم ببخش.) معمولا انجا فکرهای بهتری به سرم میزند. گاهی فکرهایی که نیاز به خلوت بیشتری دارد را با خودم به انجا میبرم. الحق، جواب هم میدهد. ساعت حدد سه است و هنوز ناهار نخورده ام و خب این مساله ممکن است در انچه برایت مینویسم اختلال ایجاد کند ولی در دوست داشتنت هرگز. خانه انقدر ساکت است که صدای حرکت اسید در معده ام را هم میشنوم. همه خوابند. چند ماهی است که به خاطر بی‌پولی به این خانه آمده‌ایم. همه در یک فضای ۲۴ متری دراز به دراز افتاده‌اند. و حضور این تعداد آدم نزدیک در این فضا آزارم میدهد. این هم ممکن است در آنچه برایت مینویسم اختلال ایجاد کند ولی باز هم در دوست داشتنت هرگز. بوی غذایی که بار گذاشته ام خانه را گرفته و خب کاش اینجا بودی تا در این بوی گرم باهم شریک میشدیم. در همان مستراحی که فکر نوشتن نامه برای تو به سرم زد، فکر یکی از دوستان دوران راهنمایی ام هم توی سرم امد. صالحه. مطمعن نیستم فکر کدامتان اول امد. خیلی برایش نامه مینوشتم. هر روز همدیگر را در مدرسه می‌دیدیم ولی بازهم برای هم نامه مینوشتیم. نه اینکه خیلی باهم صمیمی باشیم ها، نه. فقط چون از خندیدنش موقع خواندن نامه ام خوشم می امد. خیلی خوشم می امد. مثل من دندانهای بزرگی داشت. سفید بود و از هر چیزی بزرگش را داشت. دهان بزرگ. چشمان و بینی بزرگ. ابروها ی پهن و مشکی و دستهای تپل. پدر و مادر نداشت و با عمویش زندگی میکرد. من خانواده عمویش را دیده بودم . هیچ شبیه صالحه نبودند. به کل فرق میکردند. صالحه خیلی مهربان و خوش خنده و قشنگ بود. ولی دخترهای عمویش زشت و بداخلاق بودند. ادم یاد سیندرلا و اناستازیا می افتاد. باور کن. فقط اخرش مثل داستان سیندرلا شاهزاده ای نیامد. که خاک بر سر همه ان شاهزاده های بی لیاقتی که او را با خودشان نبردند. اخرش رفت بامیان. میگفتند انجا معلم شده. دیگر رنگ صورتش سرخ و سفید نیست و خیلی نمیخندد. این اخرین خبرهایی است که از او دارم. دیگر نمیدانم چه شد. نمیدانم چه میشود که ادم دیگر از دوستی که انهمه بهم نامه میدادند و خنده هایش را دوست دارد خبری نمیگیرد. شاید چون از اینکه در خبرها هی خنده های او کم و کمتر شود میترسد. شاید. ولی دعا میکنم که اینطور نباشد. صالحه قبل رفتن یک عکس هم از خودش به من داد. که توی البوم مدرسه ام گذاشتمش. حالا هر وقت فرصت شد که توی بغلت دراز بکشم و باهم البومها را ورق بزنیم. عکس صالحه را هم نشانت خواهم داد. اگر عکسش را ببینی حتما حرفهای مرا تایید خواهی کرد. میدانم.سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویFri, 04 Dec 2020 22:17:06 +0330https://virgool.ir/@neygolak/چشم-سگ-doczoptgjmln"چشم سگ که دروغ نمی گوید." آخرین جمله از تازه ترین اثر عالیه عطایی است که عنوان کتاب هم از آن گرفته شده است. عالیه عطایی نویسنده جوان افغانستانی ساکن تهران است که به تازگی با آن آشنا شده ام. "چشم سگ" آخرین کتاب او در سال 98 توسط نشر چشمه چاپ شده است. این کتاب 7 داستان خواندنی دارد که بعد از اتمام آن بی شک ردش تا مدتها در ذهنتان باقی خواهد ماند. بعد از خواندن هر داستان اولین چیزی که شگفت زده ام میکرد ایده ها و سوژه های بکری بود که خانوم عطایی برای داستانهایش انتخاب کرده بود. از مرد افغانی ای که به تهرانیهای پولدار حیوانات عجیب و غریب میفروشد تا آخرین داستان آن که مدام بین خیال و واقعیت جابجا میشد.زن و جغرافیا دو مفهوم پررنگ در این مجموعه داستان است. در قصه ها شما از بیرجند به هرات از هرات به سمرقند و از سمرقند به تهران جابجا میشوی. و این یک احساس تعلیق و بی وطنی یا دو وطنی را در شما به وجود می آورد که قطعا به واسطه زیست متفاوت عالیه عطایی است.با وجود اینکه سوژه ها از حالت افغانیهای کارگر بیرون آمده و از هر قشر و طیفی را در آن میبینیم (که همین موضوع نگاه جدیدی به ما میدهد.) اما به عنوان یک افغانستانی وجود بعضی از شخصیتهای داستان برایم آزاردهنده بود. و این احساس را در من به وجود می آورد که داستانها با جانبداری و محاظه کاری روایت شده اند. در مجموع، داستانها پر کششند و من هر کدام را یک نفس خواندم. و خب اگر به مجموعه داستان هم علاقمند باشید خواندنش خالی از لطف نیست.سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویFri, 27 Nov 2020 21:58:07 +0330https://virgool.ir/@neygolak/آشپزخانه-ما-zxubjdrrjwtaخودم را از سقف آشپزخانه با پا آویزان کرده ام. حالا موهایم در چند سانتی فرش است. دقیقا روی سوختگی گرد وسط قالی. تصویر روبرویم را روی پایه های یخچال فیکس کرده ام که بعد از انباری مکان محبوبم است. به آدم احساس خنکی می دهد. آنقدر که آدم حواسش از چگونگی گرم کردن زندگی پرت میشود. دلم میخواست میتوانستم دو آدمک پا دراز و آن زنبور قرمز بی ریخت را هم بیاورم پایین و سروته شان کنم. نمیدانم چه کسی اولین بار ایده ی مسخره اسیرکردن اشیا روی در یخچال را داد؟ بی انصاف حتی نگفته" به تبعیت از رفتار دنیا اشیا را لطفا سروته بچسپانید." ایرادی ندارد بعد خودم زحمتش را میکشم. همه شان را سروته خواهم کرد.کنار یخچال یک میز چوبی قهوه ای که رویش با قالیچه ی نازک قرمزی پوشانده شده قرار دارد .میز به دیوار پناه گرفته و این تنها نقطه قوت این آشپزخانه است. آدم باید همیشه یک جایی برای پناه گرفتن داشته باشد حالا دیوار نشد یک جای دیگر. بقیه اش همه کابینت است. کابینت های مسخره که حتی یک آدم تویشان جا نمیشود نمیدانم به چه دردی میخورند. هیچ کس فکر تنهایی آدمها را نمیکند.کاش حداقل یک اجاق زمینی داشتم که گاهی بلالی روی آن آتش میکردم. سروته که باشی بلال خیلی میچسبد.سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویFri, 20 Nov 2020 13:48:00 +0330https://virgool.ir/@neygolak/شرنگ-شرنگ-zhpv6rym6egcبار اولی بود که میرفتم کابل. یادم نیست برای چه کاری مامان من را با خودش برده بود. چون راستش من خیلی به کارهای بزرگ اهمیت نمیدهم. مدام چیزهای کوچک حواسم را پرت میکنند.قبل از آن دورترین جایی که رفته بودم خانه ی دایی احمد بود که نیم ساعت با ما فاصله داشت. خنده از روی لبم برداشته نمیشد و توی دلم فش فشهای بزرگ روشن کرده بودند.کلی تلاش کردم که توی مسیر خوابم نبرد تا خدای نکرده چیزی را از دست ندهم اما گمانم خوابم برده که تنها چیزی که یادم می آید خانه شیما است. شیما یک لباس یکسره تنش کرده بود که از آن ستاره های رنگی اویزان بود. راه که میرفت ستاره هایش شرنگ شرنگ صدا میداد. و من دلم میخواست او مدام دست و پایش را تکان دهد، راه برود، بدود تا صدای لباسش هیچ وقت قطع نشود. او یک صندوق بزرگ عروسک هم داشت. از همان اول که رسیدیم تا قبل آمدن همانجا نشستیم و با عروسکهایش بازی کردیم. حتی نفهمیدم کی شب شد و چه وقت و چگونه برگشتیم. می دانم. هر کس دیگری جای من بود پاهایش را به زمین میکوبید و میگفت الا و بالله باید خانه شیما بمانیم. دعا میکرد شهرشان سیل بیاید یا زلزله خانه شان را خراب کند تا بتواند تا اخر عمر آنجا بماند. کنار عروسکهای شیما. اما من فرق میکردم. من خوب بلد بودم چگونه طعم چیزهای شیرین را برای خودم حفظ کنم. بلد بودم چگونه خوشی ها را توی دهانم نگه دارم که هیچ وقت اب نشوند. گمانم برای همین بود که سر یکی از عروسکهای شیما را یواشکی جدا کردم و با خودم به خانه آوردم.حالا هر بار به آن عروسک که با بی بی برایش بدن هم درست کردیم نگاه میکنم یاد ان روز می افتم. یاد برق ستاره های لباس شیما توی مردمک چشمانم . یاد صدای مامان که مدام از اتاق دیگر میگفت آرامتر بخندین. بنظرم شیما خوشبخت بود. و من دلم میخواست شبیه شیما شوم.سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویFri, 13 Nov 2020 11:54:59 +0330https://virgool.ir/@neygolak/محل-امن-فراموش-شده-x1as4tblrbahاز آنجا که آدمها نهایت می توانند در باب موضوعاتی که اندک تجربه ای بیشتر از سایرین در آن دارند، نطق کنند. موضوعاتی که زمان لازم و مبسوطی را با آن، در آن و بی آن سپری کرده و به درک نسبتا عمیقی از جایگاه آن در عالم هستی رسیده باشند؛میخواهم اولین رساله ام، که حاصل زیستم از بدو تولد تا الی الابد می باشد و در نتیجه ی فروکاستنهای بی شمار این مهم از دیرباز توسط ابنای بشر پدید آمده را به اختصار برایتان شرح دهم:"مستراح؛ محل امن فراموش شده"مستراح. [ مُ تَ ] جای برآمدن و جای آسایش. جای فراغت و جای راحت. کنار آب. حاجتگاه. طهارتخانه. بیت الخلاء. [ لغت نامه دهخدا ]سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویTue, 03 Nov 2020 01:13:12 +0330https://virgool.ir/@neygolak/همه-چیز-تحت-کنترله-f1kbcp9c408cهمه چیز قابل کنترل است. حتی دلتنگی دوست عزیز. میگویید نه، امتحان کنید. تا هفت بشمارید. نفس عمیق بکشید. دستهایتان را مشت کنید( بهتر است از قبل ناخن هایتان را کوتاه کرده باشید). گوشهایتان را به دوطرف بکشید(حواسم نبود دستهایتان را مشت کرده اید. جای این دومرحله را عوض کنید. همه چیز را که من نباید بگویم.). قوز نکنید دیگر. این هزار بار. بله صاف بنشینید. بعد؟ بعد ندارد دیگر. تا همین جایش را بلد بودم. باقی اش هم خدا بزرگ است. شروع کنید. راهش پیدا میشود. راهش هم پیدا نشد که نشد وقت خودتان و من را با این جلافتها نگیرید. این چیزها که مساله ای نیست. بروید سقف زندگیتان را ایزوگام کنید که از همه جایش اب شره میکند. یا تمرکز کنید که شام فردا شب چه باشد و پس فردا شب و شبهای دیگر و ببینید تا چند شب میتوانید برنامه ی کسری شام را بچینید. یا هم بروید با گل (با کسره نه ضمه. کیبورد گوشی ام کسره ندارد. حتما باید به رویم بیاورید؟ نه تنها کسره که نیم فاصله هم ندارد.) یک تاجی چیزی درست کنید و بگذارید سرتان. اینها مهم اند. اینها اصل اند. هر چیزی که اب و نانمان را نگیرد که چیز نیست. شب بخیر.سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویSat, 31 Oct 2020 22:20:00 +0330https://virgool.ir/@neygolak/تصمیم-کبری-dwb3xgxlchxcمن امروز یک تصمیم مهم گرفتم. من تصمیم گرفتم یک بزغاله بخرم. شاید هم بره. حتی شاید هر دو. من حتی تصمیمم را با مامان مطرح کردم و یک ویدیو از بزغاله های یک پسر چوپان به او نشان دادم که مامان از من پرسید میخواهی با او ازدواج کنی؟ ولی من حواسم به بزغاله ها بود و جوابش را ندادم.مامان گفت اگر حوصله ی شیطنت داری بزغاله بخر. وگرنه بره. من خودم فکر میکنم بزغاله ها را بیشتر دوست داشته باشم ولی خب بره ها هم قشنگند.مامان قول داد هر وقت این بیماری لعنتی تمام شد به یکی از ان شماره هایی که روی کوچه خیابانها زده "گوسفند زنده" زنگ بزنیم و یکی که از همه خوشکل تر است را انتخاب کنیم. ولی میدانید مساعل زیادی هست که من باید به انها فکر کنم. مثلا اینکه دختر باشد یا پسر. اسمش را چه بگذارم؟ معلوم است خب. نمیشود که بزغاله صدایش کنم. این کار حتما ناراحتش میکند. خب راستش در مورد اسم پسر یک فکرهایی کرده ام. یحیی و اسحاق. قشنگ نیستند؟ ولی راستش را بخواهید یک نگرانی دارم. شما فکر نمیکنید اگر بزغاله صدایش کنم همان بزغاله بماند ولی اگر یحیی یا مثلا اسحاق صدایش کنم دلش بخواهد زودتر بزرگ شود تا اسمش به او بیاید؟ وای من هیچ دلم نمیخواهد بزعاله ام بز، یا بره ام گوسفند شود. اینها مرا خیلی نگران میکنند. من به محل زندگیش هم فکر کرده ام. و از مامان هم سوالاتی پرسیدم. گفتم اگر با خودمان توی خانه زندگی کند چه؟ مامان میگوید فکر نکند که بزغاله ها بتوانند بفهمند کجا پی پی کنند. ولی من فکر میکنم میتوانم به او یاد بدهم چجوری اینکار را در یک جای مشخص انجام دهد. نهایتش اینکه با هم میرویم پشت بام زندگی میکنیم دیگر. او هم احتمالا از انجا خوشش بیاید.من حالا دیگر خیلی به بزغاله ام فکر میکنم. لطفا هر وقت خریدمش این را به او بگویید. حتما بعد از شنیدنش کلی بالا و پایین خواهد پرید.سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویFri, 30 Oct 2020 14:08:45 +0330https://virgool.ir/@neygolak/سیلی-دوم-bmn1dtjmgqwaظهر پنج شنبه است و آفتاب تا دیوارهای حیاط پایین آمده. دلم میخواهد آفتاب نرود. هیچ وقت نرود. و نازنین که آمده خانه مان تا باهم مشق بنویسیم، هر چه زودتر برود پی زندگیش. قرار بود من بروم خانه شان ولی زد زیرش. گفت تو مجبوری رضا را هم بیاوری. او هم که همیشه گریه میکند و آب دماغش راه می افتد. اینجوری همه جا را به کثافت میکشد و مادرم عصبانی میشود. راست میگفت رضا تمام سال سرماخورده است. پایین دامنم از پاک کردن بینی اش یا خیس است یا کپک زده. حق هم دارد. آهن هم که باشی در این خانه از سرما ترک میخوری. دیشب هم باران تندی باریده بود و نزدیک بود سقف روی سرمان خراب شود. مجبور شدیم تشت ها و قابلمه ها را ردیف کنیم تا آب زندگی مان را نبرد.نازنین تا آمد دفترش را پهن کرد و تند تند شروع کرد به نوشتن مشقهایش. من هم یک تکه نان خشک دست رضا دادم تا دیگر سمت دفتر و مدادمان نیاید. هنوز یک صفحه ننوشته بودیم که دیدم رضا سرخ شده و سرفه میکند. محکم به پشتش زدم. پاک کن از توی دهانش افتاد و صدای گریه اش بلند شد. سریع بغلش کردم تا ارام شود ولی گریه اش قطع نمیشد.از صدای" چیکار میکنی توله سگ" فهمیدم که بابا بیدار شده. کاش بیدار نمیشد. کاش هیچ وقت بیدار نمیشد. با عصبانیت امد سمتم و زیر کتکم گرفت." یه بچه دو ساله رو نمیتونی اروم کنی؟ " من ولی چشمم به نازنین بود که داشت به من نگاه میکرد. بابا سیلی میزد. من چشمم به نازنین بود. لگد میزد. من چشمم به نازنین بود. وسایلش را تند تند جمع کرد و بدون خداحافظی رفت. حتما فردا که برویم مدرسه برای همه تعریف میکند. گر گرفتم. نمیدانم از خجالت بود یا از سیلی دومی که به صورتم خورد.سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویWed, 28 Oct 2020 23:29:58 +0330https://virgool.ir/@neygolak/کلنگ-rbifp0crewt7همه اهالی را در میدان بزرگ شهر جمع کردند و نفری یک کلنگ گذاشتند توی جیبشان. گفتند هدیه ای است از طرف شهردار. میتوانید با آن هر شب گوشه حیاطتان را کلنگ بزنید تا کم کم در آن درختی، گلی، سبزه ای چیزی بکارید. شاید هم بخت با شما یار بود و گنجی هم یافتید. گفتند شهر سالسان با همین کلنگها به ثروت زیادی رسیده است. مردم باور کردند و موقع پراکنده شدن از میدان، همه کلنگهایشان را محکم توی دستشان گرفته بودند و لبخندهایشان حتی از انتهای شهر هم دیده میشد. هرشب از همه شهر صدای ضربه های کلنگ به گوش میرسید. گفتگوهای مردم عوض شده بود. دیگر مردم درباره اوضاع شهر، فلان تصمیم شهردار، کم آبی و مشکلات اخیر حرف نمیزدند. حرفها همه حول کلنگها میچرخید. بعضی ها پنهان از دیگری تا صبح بیدار میماندند تا زودتر به ثروت برسند. بعضی ها رفته بودند عین همان کلنگ ساخته بودند تا با سرعت بیشتری پیش روند. همه فقط به یک چیز فکر میکردند و ان هم زدن کلنگ بیشتر بود. کسی امشب را پیش بینی نمیکرد. همه چیز مثل شبهای قبل به نظر میرسید. ماه همان جای همیشگی اش بود، فقط کمی آنورتر. هوا همانگونه بود، فقط کمی سردتر. جیرجیرکها مثل قبل جیرجیر میکردند، فقط کمی بلندتر. تنها تفاوتی که داشت ضربه آخر کلنگ بود که معلوم نشد از کدام خانه زده شد. ضربه آخری که خورد روی گسل و کل شهر را خراب کرد. حتی خانه شهردار را.سمیه سادات رضویسمیه سادات رضویThu, 15 Oct 2020 00:41:00 +0330