https://virgool.ir/feed/@neveshtehayemanfa2026-11-12 05:18:33https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@neveshtehayemanhttps://virgool.ir/@neveshtehayeman/پسرم-می-خواهم-از-روزهای-عجیبی-برایت-بگویم-rr0zuidogdukپسرم امروز می خواهم برایت از خاطرات روزهایی بنویسم که شاید وقتی آن را می خوانی یک نوجوان شده باشی و یا حتی یک جوان. شاید مثل ما، صاحب فرزندی شده باشی و شاید حتی عمر ما در این دنیا به سر آمده باشد.پنجشنبه 1 اسفند 98این تاریخ، اولین روزی بود که وجود بیماری کرونا رسما در کشور اعلام شد. پیش از این در اخبار شنیده بودیم که این بیماری در چین بر اثر خوردن خفاش شیوع پیدا کرده ولی در ایران، اولین بار در این تاریخ، از وجود این ویروس خبردار شدیم. شهر قم، اولین شهری بود که چند بیمار بر اثر این ویروس جان خود را از دست داده بودند. از این روز به بعد، مدارس تعطیل شد و زندگی همه مان شکل دیگری به خود گرفت.در خانه بمانیمهمه در گوشی های تلفن مان، کلیپ هایی درباره این بیماری می دیدیم و در شبکه های اجتماعی می خواندیم که چه باید بکنیم. اولین بار، پدرت روی تبلتش ویدئویی پخش کرد که در آن با هشتگ در خانه بمانیم آشنا شدیم. فهمیدیم که راه های انتقال ویروس از چشم، دهان و بینی است. شعار مقابله با ویروس کرونا، شستن دست ها بود و ماندن در خانه. بسیاری از کسب و کارها، در این دوران از بین رفت و بسیاری به صورت مجازی اداره شد.#در_خانه_بمانیمعیدی که عید نبودعید سال 99 را بسیاری از ما در خانه ماندیم. بعضی ها یک یا دو ماه، حتی از خانه بیرون هم نیامدند. خیلی هایمان سال تحویل را کنار هم اما دور از هم و از پشت صفحه مجازی گوشی و تبلت خودمان گذراندیم. دیگر به رسم هر سال، نمی توانستیم به دید و بازدید بزرگترها برویم.آن روزها، ویدئویی دست به دست می شد که از مراسم خاکسپاری پدربزرگی می گفت که اعضای خانواده در ایام عید به دیدنش رفته بودند و معلوم نبود که کدام یک قاتل ناشناس پدربزرگ بودند. در این ایام چه جک هایی که نساختیم و به آنها نخندیدیم.چه کارها که نکردیم!پسرم، در این شرایط سخت، دنیای مجازی کمک بزرگی برای ما بود. از طریق آن، با دوستانمان ویدئو کال برگزار می کردیم، دائم با هم تماس می گرفتیم، کیک و شیرینی و نان می پختیم و عکس های آن را در شبکه های اجتماعی در موبایل هایمان می گذاشتیم و روزها را می گذراندیم. من و پدرت هر دو یک گوشی هوشمند سامسونگ داشتیم.ما که در طبقه اول زندگی می کردیم، حتی در خانه ورزش هم می کردیم. هدفون های بیسیم را در گوش می گذاشتیم و یک ساعتی دور خانه می دویدیم. باورت می شود؟ شاید الان که می توانی هر زمان که اراده می کنی، از خانه خارج بشوی، معنای این قرنطینه خانگی که ما گذرانده ایم را درک نکنی اما بدان که روزگار سختی بود. فکر کن، انسان که یک موجود اجتماعی است، محدودش کنی به یک خانه و نتواند حتی خانواده اش را ببنید، دوستش را در بغل بگیرد و....تو آن سال پیش دبستان می رفتی. معلم تان، برایتان ویدئوهای آموزشی درست می کرد و ما روی گوشی آنها را دانلود می کردیم و جواب را برای معلم تان می فرستادیم. بعضی روزها، روی تبلت، کلاس آنلاین داشتی و نمی دانی که ما چه قدر خدا را شکر می کردیم که حداقل می توانی دوستانت را از پشت این صفحه های مجازی ببینی و بدانی که تنها نیستی.همه کلاس هایت آنلاین برگزار می شدامیدمان در تابستان ناامید شدآن موقع می گفتند که کرونا در تابستان از بین می رود اما پسرم، از بین نرفت که نرفت. کم کم همه به وجود کرونا عادت کردیم. کادر درمان، در صف اول مبارزه با کرونا بود. آمار مبتلایان روزانه در فضای مجازی پخش می شد. در تابستان آمار مبتلایان کمتر شده بود. ما همه اطلاعات و آموزش های لازم را بر روی گوشی های هوشمندمان می گرفتیم. مهم ترها را برای دیگران می فرستادیم و بقیه را پاک می کردیم.می دانم الان که این مطلب را می خوانی، حتما گوشی های هوشمند، هوشمندتر هم شده اند. شاید آن قدر هوشمند که نه تنها وقت آزاد خود را در آن سپری و خود را سرگرم می کنی، بلکه حتی با آن حرف هم می زنی و از مشکلاتت می گویی و گوشی هوشمندت راهنمایی ات می کند.ماسک اجباری شدپاییز آمد. وضعیت بد شد. کرونا نرفت. مردم به زندگی عادی بازگشتند. کم کم شرایط عوض شد. در ابتدا می گفتند که فقط بیماران باید ماسک بزنند ولی بعد اعلام شد که ماسک برای همه اجباری است. ما اخبار را دنبال می کردیم. از فروشگاه های اینترنتی ماسک و دستکش می خریدیم و در خانه تحویل می گرفتیم. بقیه خریدهایمان هم در گوشی هایمان ثبت می شد. اصلا زندگی مجازی جدیدی را می گذراندیم.خریدهای آنلاین بخشی از زندگی مان بودکلاس اولی شدنت مبارکپسرم در این سال تو کلاس اولی شدی. مدرسه شروع شد و جشن شروع کلاس اول را در تبلت شرکت کردی. پسرم باز هم خدا را شکر که حداقل تکنولوژی آن قدر پیشرفت کرده بود که می توانستیم، مزه بعضی چیزها را بچشیم هر چند به صورت مجازی. پسرم کلاس هایت همه به صورت آنلاین برگزار می شد. کار ما بیشتر، درس به قول تو دوست نداشتنی تر و شرایط سخت تر از همیشه بود. اما چاره ای نداشتیم.پایان عمر 2020پسرم، در اواخر سال 2020، چند کشور مانند چین، آمریکا، روسیه، انگلیس و... موفق به ساخت واکسن کرونا شدند. چه خبری بهتر از این! بسیاری از کشورها واکسیناسیون را شروع کردند. در ایران هم ساخت واکسن به مراحل تست انسانی رسید. اما مردم خواستار خرید واکسن های ساخته شده بودند تا هر چه زودتر کشور ما هم از شر این ویروس رها شود. پسرم هشتگ واکسن بخرید، همه جا پر شد. نمی دانم موقعی که تو داری این مطلب را می خوانی، هنوز هشتگ وجود دارد یا نه. اما بدان که این هشتگ به سرعت بین همه ما در شبکه های اجتماعی پخش شد.در همین دوران، سامسونگ، کمپینی به نام #روایتگرباش، به راه انداخت. در این کمپین می توانستیم از تجربیاتمان در این روزهایی که برایمان عادی نبود، بنویسیم. من هم در کمپین #روایتگرباش شرکت کردم و برای تو نوشتم که چه طور ما به این روال های جدید عادت کردیم. امیدوارم که برایت جذاب بوده باشد.پسرم تا اینجای زندگی ما در دوران کرونا را داشته باش تا در روز دیگری برایت از ادامه این ماجرا بگویم. بدان که همیشه از ته دل دوستت داریم.ساراساراFri, 25 Dec 2020 02:39:14 +0330