https://virgool.ir/feed/@nemimiramfa2026-11-11 11:55:41https://files.virgool.ir/upload/users/1737239/avatar/7Gy6Rf.jpghttps://virgool.ir/@nemimiramhttps://virgool.ir/@nemimiram/انقلاب-اسلامی-ایران-چقدر-خشونت-آمیز-بود-pzkorw1wrsj7تلاطم های اجتماعی علاوه بر اینکه احساسات را جریحه دار میکنند، قوه ادراک را تحت تاثیر قرار میدهند. از کسی که احساساتش جریحه دار شده چندان نمیتوان توقع رفتار اخلاقی داشت، اما از ناظران چه؟ناظران باید بتوانند هر رفتاری را به محک قانون اخلاقی درون خویش بسنجند. چرا که به گفته #امانوئل_کانت "اگر معیار بازپسینی برای اخلاق نداشته باشیم، رفتار ما پذیرای هرگونه تباهی خواهدشد." کانت مانند #ارسطو معلم اخلاق نیست. او فیلسوف اخلاق است. فیلسوف دچار تلاطم نمیشود و قوه ادراکش دستخوش عواطف نمیشود. اما کدام انقلاب اجتماعی است که زمام عواطف مردم را در اختیار نگیرد؟انقلاب اسلامی ایران هم اینگونه بوده است. در انقلاب ما رفتارهای هیجانی انجام شده است. خشونت رخ داده است. عواطف بر منطق چیره شده است. اما سوال اینجاست "چقدر؟!"کتاب خواندنی #14_آبان_روز_آتش به خوبی (و شاید ناخواسته!) به این سوال پاسخ واضحی میدهد: خیلی کم!#روبرت_صافاریان که او را با ترجمه ها و نقدهای سینمایی فراوان و ارزشمند و تک نگاری های جذابش میشناسیم در این کتاب به دنبال پاسخ یک سوال شفاف است: چه کسی در روز 14 آبان 1357 تهران را به آتش کشید؟ذات این سوال گزاره مهمی را در میان می آورد: "پس تهران در آن ماه ها مدام در حال سوختن نبوده است!" شاید بسیاری از متولدین دهه 50 به بعد ندانند که ماه های منتهی به انقلاب اسلامی سراسر سوختن و کشتن نبوده است. انقلاب با روشهای مسالمت آمیز پیش میرفت و فقط یک شب قبل از پیروزی انقلاب بود که امام خمینی دستور مقابله با حکومت نظامی را صادر میکنند.صافاریان با دقتی کم نظیر فیلمهای مستند آن دوره را بررسی میکند تا نشان دهد انقلاب ما اصلا انقلابی خشن نبوده است. روایت #محمود_گلابدره_ای در #لحظه_های_انقلاب را با مصادیق دقیقی نقد میکند تا نشان دهد او با هیجانزدگی بی ترمزش نماینده خوبی برای انقلابی ها نبوده است. نهایتا به عنوان کسی که در صحنه آتش سوزی های روز 14 آبان 57 حاضر بوده خاطرات خودش را شخم میزند تا ببیند مردم چه اندازه خشونت به خرج میدادند؟ و درباره صحنه های خشونت چه نظری داشتند؟این اثر در واحه ای میان گونه های مستندنگاری، تک نگاری، پژوهش و ... جای میگیرد و همین است که آن را خواندنی میکند. صافاریان به مخاطب امروزی میگوید خشونت نباید قوه ادراک و قضاوت منطقی تو را مختل کند. حتی بعد از گذشت چهل و چهار سال هم میتوان برگشت و دیده ها را به محک قضاوت گذاشت.14 آبان روز آتشمجيد اسطيریمجيد اسطيریThu, 05 Nov 2026 13:42:05 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رفتارهای-ضدسرمایه-داری-ده-کور-نیستم-jtpyrsv02rejپس از بدرقه میهمان ناخواندهخب حالا بیش از یک ماه از عمل جراحی روی مغز من میگذره.با اینکه اصلا توان پرداخت هزینه عمل رو نداشتم و حقوق دو ماه رو نگرفته بودم اما با لطف خدا، محبت برادرم و کمک مجله میدان آزادی که همه معوقات رو به علاوه حقوق یک ماه پیش رو برام واریز کرد، به بن بست نخوردم.در کنار اینها از طریق دو تا مجموعه مختلف بیمه تکمیلی برام ردیف شد. کمی مثل رویاست و انتظار این همه مهربانی رو نداشتم. رنج و آسانی به هم آمیخته س. حالا وقتی به عکس های قبل از تشخیص تومور نگاه میکنم با خودم میگم چقدر اشتباه کردم بابت مسائل مالی به خودم تنش وارد کردم.دکترم میگه نباید هیچ استرسی داشته باشم چون استرس ممکنه فرصتی به برگشت بیماری بده. این رو تقریبا همه میدونند که روحیه داشتن چقدر در مبارزه با بیماری های سخت مهمه. دارم نهایت تلاش خودم رو میکنم همه بدبینی ها رو دور بریزم. نگران نبودن برای این همه نیروی کار که شرایطی بذار از من دارند راحت نیست، ولی توکلم به خداست. هم برای خودم، هم برای دیگران. انگار یکی از قوانین جهان را کشف کرده‌ام.امیدوارم هر کسی که این مطلب رو میخونه اگه مدیره از الآن فکری برای حمایت بیشتر از کارمندانش در چنین شرایطی بکنه و اگه کارمنده بابت سلامتی خودش شکرگذار باشه و به خاطر مسائل شغلی به خودش تنش وارد نکنه و ایمان داشته باشه که سازوکارهای الهی به موقع کار خودشون رو خیلی بهتر از سازوکارهای انسانی انجام میده. راستش میخواستم مطلب رو همینجا تموم کنم اما چون این پست باید دهمین قسمت "رفتارهای ضدسرمایه داری" هم باشه میخوام کمی از چیزایی که توی بیمارستان خصوصی دیدم بگم.ببینید توان مالی خانواده ما هیچ وقت اونقدر نبوده که برای جراحی فقط به بیمارستان خصوصی فکر کنیم. و من به خاطر فکرهایی که توی مطلب قبلی کمی ازشون رو بیان کردم دوست داشتم عملم توی یه بیمارستان دولتی انجام بشه تا همدرد قشر مستضعف باشم. اما چون برادرم 13 سال پیش دقیقا همین جراحی رو انجام داده بود پیگیری کارهای پزشکی من رو دلسوزانه صفر تا صد به عهده گرفت و من با خیال راحت، با اندکی سرگیجه به خاطر توده مغزی، با خانواده رفتم پابوس امام رضا علیه السلام.وقتی برگشتم و متوجه شدم برادرم یه بیمارستان خصوصی رو انتخاب کرده دیگه هیچی نمیتونستم بگم چون واقعا بی ادبی و قدرنشناسی بود. البته پیش خودم شرمنده بودم که به هر حال خط و نشون هام رو محکم برای برادرم نکشیده بودم. برادرم جراح بینظیری رو انتخاب کرده بود که کارش رو عالی انجام داد، اما از وقتی توی بخش ویژه به هوش اومدم متوجه کژکارکردهای خاص نظام بهداشت و درمان خصوصی شدم.پرستارها به سادگی از زیر کار فرار میکردند و نظارت در حد اقل ممکن بود. چرا؟ چون بیمارستان های جایگزین های زیادی در صورت اخراج شدن دارند نگران نیستند. من توی رمان "آقای سالاری و دخترانش" این رو نشون داده بودم که توینظام لیبرال سرمایه داری آدمها خیلی ساده تر از اون که به کار گرفته میشن اخراج میشن.یه سری موارد الآن داره توی ذهنم ردیف میشه ولی نمیخوام به نکات منفی فکر کنم. از اینکه کمی از این دلخوری ها رو به محض انتقال به بخش پیش برادرم درددل کردم پشیمونم. بنده خدا به خاطر من کلی هزینه کرده بود.این مدت هر روز دارم میرم پرتودرمانی و از هر کسی این مطلب رو خوندم خواهش میکنم یه حمد شفا بخونه برام.مجيد اسطيریمجيد اسطيریTue, 03 Nov 2026 11:03:56 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رفتارهای-ضدسرمایه-داری-نُه-حق-سلامتی-را-باید-پس-گرفت-eqoijcrdlzceسال 92 که برادرم دچار توده مغزی شد ضربه هولناکی به خانواده ما وارد شد. همه سعی میکردیم هوای همدیگر را داشته باشیم مخصوصا به لحاظ عاطفی، چون به لحاظ مالی کسی را نداشتیم که رویش حساب کنیم. جز این که برادرم کارمند دون پایه بانک بود و امیدوار بودیم آنها هزینه ها را جبران کنند.اما در همان اولین روزهایی که دسته جمعی دنبال بهترین پزشکان جراح مغز و اعصاب میگشتیم فهمیدیم همه راه ها به بیمارستان های خصوصی و برای ملاقات با پزشک فقط به مطب خصوصی خود جراح ختم میشود. همه اعضای خانواده پنج نفره مان برای اولین بار در عمرمان داشتیم وارد جهان بی رحم "سرمایه داری سلامت" میشدیم.از آن روز خاص دو تا خاطره هولناک یادم مانده. یکی اینکه منشی دکتر بی ادب ترین منشی بود که در تمام عمرم دیده بودم. اما این در برابر رفتاری که خود دکتر کرده بود چندان مهم نیست. من جرئت نکرده بودم بروم داخل اتاق و وقتی مادر و برادرم با لب و لوچه آویزان آمدند بیرون یکی از مهمترین جملاتی که از قول جراح گفتند این بود که "تا شما میروید هزینه را تامین کنید ما هم یک وقت برایتان در نظر میگیریم." مادرم گفت پوزخند هم زده.باور نمیکنید که همه چیز همین قدر واقعی بوده؟ فکر میکنید من دارم شورش میکنم؟! خب، امیدوارم هیچ وقت تجربه ای که خانواده ما دو بار پشت سر گذاشته را نداشته باشید. چیزی که تعریف کرم دفعه اول بود و عکسی که بالای این مطلب میبینید مربوط به دفعه دوم است. اولین روزی که یک ماه پیش احساس کردم سرعت مطالعه ام کم شده و کلمه ها را گم میکنم با خوش خیالی گمان کردم ماجرا به خاطر فونت کوچک و نثر بد و شلخته نویسنده است. روزهای بعدش انگار مشکل برطرف شده بود تا آن شبی که اختلال خواب همیشگی پشتم را زمین زد... و فردایش هر کار میکردم نمیتوانستم راحت و روان مطالعه کنم. سرعت مطالعه ام از سرعت خواندن دختر 9 ساله ام کمتر شده بود ولی باز با خوش باوری فکر کردم همه چیز به خاطر بی خوابی شب قبل است. خلاصه خوش خیالی را کنار گذاشتم و ماجرای درمان را شروع کردم و یکشنبه هفته پیش برای اولین بار با تصویر این مهمان ناخوانده در سرم روبرو شدم و وقتی دکتر مغز و اعصاب برایم MRI همراه با تزریق ماده حاجب تجویز کرد به شکل واضح تری این غریبه، این مزاحمه یا شاید هم مهمان ناخوانده را دیدم. اگرچه در این روزها بارها اشک ریخته ام اما به نظرم رسید بالاخره بعد از 13 سال ماجرای رفتار وقیحانه آن جراح طماع با برادرم را بنویسم.اوضاع دردناک جامعه پزشکی ما تابعی از بی عدالتی ناشی از "سرمایه داری سلامت" است که باعث شده دبیرستانی های با استعداد با آرزوی رسیدن به یکی از پول سازترین رشته ها یعنی پزشکی در کنکور رقابت کنند. من خودم را بابت این که در مطب یک پزشک مشهور (برای بیماری یکی از فرزندانم رفته بودیم) در کارت خوانی که به دیوار نصب شده بود پول را به حساب آن پزشک کارت به کارت کردم نمیبخشم. همه کارمندان دولت، نظامی ها، مغازه داران و اصناف و خلاصه هرکس در این مملکت ریالی درآمد کسب میکند مالیات میپردازد ولی عده ای پزشک بی شرف در این سازوکار "سرمایه داری سلامت" حتی یک ریال هم مالیات نمیدهند و با اولین ترقه ای که علیه کشور شلیک بشود وطن را رها میکنند. با این که حالم خوب نیست ولی واجب میدانستم در این باره بنویسم.انشاالله که توکلم به خدا و توسلم به امام رضا علیه السلام کمک میکند این مشکل حل بشود ولی حداقل روی کاغذ با خودم فکر میکنم جان ناقابل من چه ارزشی دارد که به خاطرش پول ناچیز خانواده را توی شکم عده ای پزشک خدانشناس بریزم؟ پزشکان فداکار و ازخودگذشته هم فراوان داریم اما متاسفانه اکثریت قاطع با پزشکانی است که این شغل به مثابه منبع درآمد لایزال برخورد میکنند و متاسفانه به لحاظ صنفی به شدت حامی همدیگر هستند و حتی متدین ترین شان هم اجازه نمیدهد این جایگاه متزلزل بشود و عدالت محقق شود. نمونه اش دکتر مرندی پزشک رهبر شهید که در برابر تلاش هایی که در این زمینه انجام شد مقاومت کرد.میخواستم در این مطلب از تنش های این روزهایم بنویسم اما گفتم بگذار یک قدم دیگر طرحی که درباره رفتارهای ضدسرمایه داری درانداخته ام را تکمیل تر کنم چون واقعا موقعیتی که در آن قرار گرفته ام موقعیتی است که دارم امتحان میشوم آیا واقعا حاضرم درباره اخلاق سیاه سرمایه دارانه مقاومت کنم یا نه. لااقل فعلا روی کاغذ تصمیم دارم مقاومت کنم. به علاوه اینکه فکر نکنم اصلا امکان تامین هزینه برای پزشکان خصوصی را داشته باشم. بیمه تامین اجتماعی ام هفته پیش قطع شد و وقتی همکاران خبر بیماری ام را شنیدند با زحمت وصلش کردند.بیمه تکمیلی هم ندارم. امیدم به دعای شما مخاطبان این صفحه است و البته به صفر فردایمان به مقصد حرم امام رئوف حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام. برادرم و همسرم نگران هستند که هنگام رانندگی اتفاقی نیفتد ولی قرار شده مثل دفعه های قبل مسیر را در دو کورس برویم و شب میان راه استراحت کنیم. شاید این مطلب غلط های املایی زیادی داشته باشد که پیشاپیش عذرخواهی کنم.به امید روزی که نظام درمانی جلوی پزشکان طمعکار را بگیرد و درآمدهای مشاغل مختلف عادلانه باشد و هیچ دانشجویی به طمع پول به سمت رشته پزشکی نرود. اما چون طرح من از ابتدا این بوده که فقط با رفتارهای ضدسرمایه داری میشود با سرمایه داری جنگید: به امید روزی که به خطر سلامتی مان باج ندهیم!انشاالله هر کسی این مطلب را میخواند در سلامتی کامل از بودن در کنار عزیزانش لذت ببرد و برای سلامتی من هم دعا کند. منتشر کردن عکس این تومور به امید جلب دعای خیر شما عزیزان هم بود.امیدوارم با دل خوش از سفر مشهد و زیارت امام رضا علیه السلام برگردیم.مجيد اسطيریمجيد اسطيریMon, 14 Sep 2026 16:35:29 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/در-چهارشنبه-های-سینمای-اقتباسی-برگزار-شد-bfsjqqfbo6rpچهارشنبه 28 مرداد 1405 ساعت 17 فیلم سینمایی تحسین‌شدۀ «آمریکایی آرام» ساختۀ کارگردان استرالیایی «فیلیپ نویس» در رویداد نقدوتماشا اکران و نقد و بررسی شد. این فیلم بر اساس رمان شاهکاری به همین نام، اثر نویسندۀ مشهور انگلیسی «گراهام گرین» ساخته شده است. در این نشست، آمریکایی آرام پس از اکران با حضور دکتر مینو خانی (استاد دانشگاه و منتقد سینما) و میزبانی مجید اسطیری (داستان‌نویس و منتقد) نقد و بررسی شد.علاقه‌مندان برای کسب اطلاع از فرایند ثبت‌نام و رزرو صندلی می‌توانند به وبسایت رویدادهای مجله میدان آزادی به نشانی event.azadisq.com  یا به بازوی مجلۀ میدان آزادی در پیام‌رسان بله به نشانی @AzadiEBot  مراجعه کنند. نشست نقد فیلم آمریکایی آراممجيد اسطيریمجيد اسطيریSat, 22 Aug 2026 14:42:33 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/اکران-و-نقد-و-بررسی-فیلم-سینمایی-آمریکایی-آرام-hybsiiywaqmb🎬 *اکران‌های هفتگی سینمای اقتباسیفیلم سینمایی آمریکایی آرامهفته سوم: «آمریکایی آرام»*☀️ دور جدید نشست‌های هفتگی «نقد و تماشا» از پایان مردادماه هر چهارشنبه به همت «مجله میدان آزادی» با اکران و نقد برترین فیلم‌های اقتباسی ایران و جهان به‌صورت هفتگی در پردیس سینمایی باغ کتاب تهران برگزار می‌شود.📹 چهارشنبه ۲۸ مرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ فیلم سینمایی تحسین‌شدۀ #آمریکایی_آرام ساختۀ کارگردان استرالیایی #فیلیپ_نویس در رویداد نقدوتماشا اکران و نقد و بررسی خواهد شد. این فیلم بر اساس رمان شاهکاری به همین نام، اثر نویسندهٔ مشهور انگلیسی #گراهام_گرین ساخته شده است.🏆 در این نشست، «آمریکایی آرام» پس از اکران با حضور دکتر #مینو_خانی (استاد دانشگاه و منتقد سینما) و میزبانی #مجید_اسطیری (داستان‌نویس و منتقد) نقد و بررسی خواهد شد.🇺🇸 گفتنی‌ست این اکران به تناسب و در ادامۀ [پروندۀ «هنر و ادبیات ضدآمریکایی»](https://azadisq.com/%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%88-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%D8%B6%D8%AF-%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7%DB%8C%DB%8C) و همچنین به مناسبت سالروز کودتای آمریکایی ۲۸ مرداد در ایران، به فیلمی ضدآمریکایی اختصاص پیدا کرده است.⏰ *زمان: چهارشنبه ۲۸ مرداد، ساعت ۱۷🏟️ محل اکران: سالن شمارهٔ ۴ پردیس سینمایی باغ کتاب تهران*🪑 *رزرو صندلی:🌐 ۱. [وبسایت رویداد مجله میدان آزادی](https://event.azadisq.com/)*🤖 ۲. بازوی مجله میدان آزادی: @AzadiEBot📣 شرکت در اکران‌های «سینمای اقتباسی» رویداد نقدوتماشا بدون هزینه خواهد بود.☎️ در صورت نیاز به راهنمایی، اینجا هستیم:@Azadi_sqart#نقد_و_تماشا#مجله_میدان_آزادی2⃣0⃣4⃣1⃣@Azadisqartمجيد اسطيریمجيد اسطيریTue, 18 Aug 2026 00:28:46 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رفتارهای-ضدسرمایه-داری-هشت-کار-تفریح-است-pi8hunyfkllwکار در دو رمان آناکارنینا و خوشه های خشمتا پیش از انقلابی صنوعتی نصبت سالمی بین انسان و کارش برقرار بود که آرامش آدم را تامین میکرد.بر خلاف توصف اکنون که "فراغت مطلق" یعنی "آرامش مطلق"، این بیکاری مطلق بود که دیوانه کننده و شرم آور بود. برتراند راسل فیلسوف برجستجه انگلیسی در مقاله خواندنی "در ستایش فراغت" یک مثل ثدیمی نقل میکند:شیطان همیشه کاری برای دستان بیکار جور میکند.البته راسل این مثل را مقدمه یک نگاه نقادانه به سوءاستفاده جهان سرمایه داری از ساعات کار انسان میکند و نهایتا نتیجه میگیرد با برداشت های شوم کارخانه دارها و کشیش های فاسد پروتستان بود که انسان برای همیشه فراغتی که حقش بود و برای یک عقل سالم به آن احتیاج داشت را از دست داد.من در مطلب عاشقانه هایی برای کلنگ و داس دو نمونه درخشان از انسانی که هنوز عقلش سالم است و مانند چارلی چاپلین بین چرخدنده های ماشین های غول آسا دیوانه نشده است آورده ام. یکی شخصیت "لوین" در آناکارنینا که وقتی در زندگی اشرافی اش شکست میخورد میرود و مثل کارگرها درو میکند و حالش خوب میشود و دیگری "جاد" در خوشه های خشم که تمام آمریکا را با خانواده اش دنبال کار میگردد و وقتی به کلنگ و داس میرسد بال در می آورد.پس از ظهور کمونیسم در فهم صحیح از کار یک مغالطه اساسی به وجود آمد و آن این ابود که چون طبقه سرمایه دار نمیتوانست کاری که خودش را روی دوش کارگران بیندازد ناخودآگاه آن را یک چیز زشت و آزاردهنده تصویر کرد. من دو سه سال پیش که این مطلب را مینوشتم میخواستم این باور را کنار بزنم.امیرالمومنین علی علیه السلام میفرماید: بزرگترین تفریح کار است. اما در جهان سرمایه داری که وضعیت کار آن تصاویر هولناک دختربچه های کارگر معدن در اعماق معادن فرانسه است چطور میشود چنین کاری را دوست داشت؟مشکل بعدی: "با هر کاری حال نکردی فورا رحایش کن!" این بیماری دیگری است که بعدا درباره ش مینویسم.مجيد اسطيریمجيد اسطيریMon, 17 Aug 2026 11:45:55 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رفتارهای-ضدسرمایه-داری-هفت-به-هنر-معناگریز-بدبین-باشید-oindrcrie6v1اکثر ما عادت داریم به همه انواع هنر به چشم یک چیز لوکس و نسبتا مقدس نگاه کنیم.البته که اشعار حافظ، خطاطی های میرعماد و سمفونی های بتهوون، قطعا نمونه های بی بدیل نبوغ بشر در خلق زیبایی هستند، اما سریال های نتفلیکس چطور؟ نقاشی های ابزورد چطور؟!بخش اعظم جامعه ما با بی تفاوتی از کنار هنر انتزاعی میگذرد و حاضر نیست یک ریال هم برایش پول خرج کند، با این حال در حراج تهران هنوز هم بعضی نقاشی های معناگریز بهمن محصص با قیمت نجومی فروخته میشود. کسی که این نقاشی را میخرد ممکن است یک جمله هم نتواند در توصیف آن بگوید.تابلوی انتزاعی حکسون پولاکچند وقت پیش این خبر منتشر شد: این نقاشی ۱۷ برابر کل فروش سینمای ۱۴۰۴ ما می‌ارزد یک اثر هنری از جکسون پولاک که آن را «اولین نقاشی‌های واقعاً انتزاعی» تاریخ می‌خوانند، در حراجی نیویورک به قیمت ۱۸۱ میلیون دلار (بیش از ۳۲ همت) فروخته شد. این در حالی‌ست که کل فروش سینمای ایران در سال ۱۴۰۴ به حدود ۱.۹ همت خلاصه می‌شود. با این حساب، اثر پولاک ۱۷ برابر کل فروش سینمای ایران به فروش رسیده است."فرهنگ به مثابه سلاح: سازمان سیا بود که گروه ارکستر سمفونی بوستون را عازم اولین تور اروپایی اش کرد و به صورت مخفیانه از اولین نمایشگاه اروپایی اکسپرسیونیسم انتزاعی حمایت کرد. درست مانند رویکرد غیر تاریخی نقد نو به متون، رنگ پاشیده شده در آثار جکسون پولاک هم برخلاف نقاشیهای دیواری عظیم دیگو ریورا، مناسب روایت های مارکسیست یا ضدامپریالیست نبود. اکسپرسیونیسم آمریکایی، در واقع کمپینی علیه جنبش هنری واقع گرایی اجتماعی بود."من همان لحظه که خبر را دیدم این بریده بالا از کتاب بی نظیر خبرچین‌ها: چگونه سیا بهترین نویسندگان جهان را فریب داد، نوشته جوئل ویتنی را منتشر کردم. یکی از جاهایی که ما باید با سرمایه داری بجنگیم هنر معنا گریز است. هنر پوچ گرا نه تنها میخواهد اصل مبارزه هنر واقعگرا با مفاهیمی مثل عدالت را از بین ببرد بلکه حتی قصد دارد با فروکاستن معنای هنر تا مرحله سرگرمی صرف، همه میراث معنوی هنر سنتی ما را هم نابود کند.من نمیخواهم بگویم تمام هنر انتزاعی را باید یک جا دور بریزیم. تابلوی معروف "گوئرنیکا" اثر پیکاسو قطعا یک شاهکار ضد جنگ به سبک هنر انتزاعی است. میگویند یک افسر نظامی نازی وقتی روبروی این تابلو ایستاد با شگفتی گفت: این شاهکار را شما خلق کرده اید؟ پیکاسو گفت: نه خیر، شما خلق کرده اید.حرف اینجاست که وقتی هنر از معنا تهی میشود تا بتواند فقط به عنوان کالا مبادله شود، مثل رمانهای علمی تخیلی و ترسناک که جای رمانهای فلسفی و روانشناختی را تنگ میکنند، این دیگر خدمت به هنر نیست.چس جمع بندی این که نگذارید هنر مدرن کاری کند که تحمل هنر کلاسیک را نداشته باشید.مجيد اسطيریمجيد اسطيریSat, 08 Aug 2026 19:41:04 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رسیدن-به-10-شاهکار-سینما-و-ادبیات-ایران-و-جهان-opnayv08nupxآبان سال 90 دقیقا فردای روزی که از پادگان ترخیص شدم و خدمت سربازی منحوسم به پایان رسید اولین جلسه تدریس داستان نویسی ام در انجمن سینمای جوان برگزار شد.خیلی برایم نگران کننده بود که آیا به عنوان یک مدرس داستان نویسی از پس کار بر می آیم و توقع هنرجوها را برآورده میکنم یا نه. از همان جلسه اول شروع کردم به تدوین کردن یک طرح درس که در تمام این سالها منبع درسی اصلی من در کارگاه های داستان نویسی مختلف بوده.از وقتی هنوز خودم هیچ کتاب چاپ شده ای نداشتم تا الآن که 4 رمان و 2 مجموعه داستان دارم شاکله کلی نگاهم به تدریس داستان نویسی یک چیز بوده ولی مدام کامل تر و پخته تر شده. اما یک اتفاق مهم در این سال ها افتاد که میخواهم بگویم. من یاد گرفتم هنرجو برای اعتماد کردن به استاد باید آن قدر مثال های فراوانی از او بشنود که مطمئن بشود بحث استاد بر اساس مصادیق فراوانی در ادبیات و سینمای ایران و جهان است.تا همین پارسال در این مسئله که ذکر کردن مثال های فراوان در کارگاه قطعا مفید است شکی نداشتم. کمترین فایده اش هم به نظرم این بود و هست که هنرجو اسم شاهکارها را میشنود و بعدا میرود سراغشان. خیلی ها واقعا تا قبل از شرکت در کارگاه به جای شاهکارها، یک مشت مزخرف خوانده اند و دیده اند. اما در کارگاه های اخیر کم کم به این نتیجه رسیدم که بمباران کردن هنرجو با نام شاهکارهایی که نخوانده و ندیده خیلی هم مفید نیست. شاید بهتر باشد در طی دوره مصادیق تکنیک ها را فقط از 5 یا 10 اثر برایش ذکر کنی که مطمئن باشی همه را دیده/خوانده.بنابراین تصمیم گرفتم در کارگاهی که پیش رو دارم و خبرش را در مطلب قبلی نوشتم در همان جلسه اول از هنرجوها بخواهم از میان این 40 اثری که نوشته ام به چیزهایی که خوانده و دیده اند رای بدهند تا من مثالهایم را فقط از 10 فیلم یا رمان شاهکار ذکر کنم. به نظرم این طوری خیلی بهتر است و باعث تمرکز بیشتر هنرجو میشود و احتمالا بحث فعالانه تری درخواهدگرفت.حالا عجالتا از شما هم میخواهم از میان این آثار که به ملاحظات فراوان انتخاب کرده ام، 10 تای برتر خودتان را برایم بنویسید تا ببینم آثار شاخص از نظر این گروه مخاطب کدام ها هستند. سعی کرده ام نام ها هم متنوع باشد، هم از هر هنرمند ترجیحا فقط یک اثر باشد.پیشاپیش تشکر.مجید اسطیریده رمان برتر ایرانیکلیدر- محمود دولت آبادیسووشون- سیمین دانشورآتش بدون دود- نادر ابراهیمیشازده احتجاب- هوشنگ گلشیریگاوخونی- جعفر مدرس صادقیهمسایه ها- احمد محمودزمستان 62- اسماعیل فصیحفیل در تاریکی- قاسم هاشمی نژادچشمهایش- بزرگ علویمدیر مدرسه- جلال آل احمدده رمان برتر خارجیبرادران کارامازوف- فئودور داستایوسکیآناکارنینا- لئو تولستویزوربای یونانی- نیکوس کازانتزاکیسوقتی نیچه گریست- اروین یالومماتیلدا- رولد دالقول- فردریش دورنماتزنی با موهای قرمز- اورهان پاموک1984- جورج اورولبابا لنگ دراز- جین وبسترطاعون- آلبر کاموده فیلم برتر ایرانیگاو- داریوش مهرجوییهامون- داریوش مهرجوییآژانس شیشه ای- ابراهیم حاتمی کیاآواز گنجشک ها- مجید مجیدیروز واقعه- داریوش اسدیناخدا خورشید- ناصر تقواییدرباره الی- اصغر فرهادیخیلی دور خیلی نزدیک- رضا میرکریمیشوکران- بهروز افخمیتنگسیر- امیر نادریده فیلم برتر خارجیراشومون- آکیرا کوروساواپدرخوانده- فرانسیسفورد کاپولادوازده مرد خشمگین- سیدنی لومتپرواز بر فراز آشیانه فاخته- میلوش فورمنهفت- دیوید فینچرستگاری در شاوشنگ- فرانک دارابونتابدیت و یک روز- تئو آنجلوپولوسدزد دوچرخه- ویتوریو دسیکاهوش مصنوعی- استیون اسپیلبرگسامورایی- ژان پیر ملویلمجيد اسطيریمجيد اسطيریMon, 03 Aug 2026 16:42:37 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/کارگاه-آموزش-طراحی-ماجرا-برای-داستان-nzs2ojdn99brکارگاه طراحی پیرنگ و ماجرا برای داستان🎬 کارگاه آموزش «طراحی ماجرا برای داستان»👤 #مجید_اسطیری◽ داستان‌نویسی، هنر جان بخشیدن به ایده‌ها و تجربه‌های انسانی در قالب روایت و با بهره‌گیری از خیال و خلاقیت است. داستان، تنها وسیله‌ای برای سرگرمی نیست، بلکه راهی برای شناخت انسان، احساسات انسانی و جهان بیرون و درون ماست. هر داستان، پیش از آنکه نوشته یا تصویر شود، به یک «ماجرا» یا همان «پیرنگ» نیاز دارد. طراحی پیرنگ یا ماجرا، هنر شکل دادن به یک ایده خام و تبدیل آن به روایتی منسجم و باورپذیر است. در این فرایند، شخصیت‌ها، تعارض‌ها، نقطه اوج و پایان‌بندی داستان به‌گونه‌ای طراحی می‌شوند که مخاطب بتواند با روایت همراه شود. ◽️ مجید اسطیری داستان‌نویس، منتقد، پادکست‌ساز، مدرس و نویسنده‌ی رمان‌های مثل «وقتی خورشید خوابید» و «آقای سالاری و دخترانش» و مجموعه داستان‌کوتاه‌ «نفرین به هرچه قانون» است. اسطیری در کارنامه‌ی خود تدریس رمان‌نویسی و همچنین آموزش عناصر داستان و نشان درجه دو در زمینه ادبیات داستانی را دارد. این دومین کارگاهی است که او حول موضوع داستان‌نویسی در مدرسه میدان آزادی برگزار می‌کند.📅 آخرین مهلت ثبت‌نام: ۱۵ مرداد ۱۴۰۵🕰️ آغاز کارگاه: ۱۷ مرداد ۱۴۰۵🪑 شیوه برگزاری: مجازی و حضوری⏰*زمان‌بندی*: شنبه‌ها ساعت ۱۷:۳۰ الی ۱۹:۳۰ | ۴ جلسه ۲ ساعتهثبت ناممجيد اسطيریمجيد اسطيریSun, 02 Aug 2026 18:38:04 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رفتارهای-ضدسرمایه-داری-شش-بی-خیال-خیریه-ها-spc3jaw7unbkسال 1402من هفت ماه حقوق نگرفتم و مجبور شدم چند بار پول قرض بگیرم.یک روز بی هدف در کوچه‌های بالاشهر پرسه زنی می‌کردم که افتادم توی یک کوچه سربالایی. یکهو با خودم گفتم "زندگی ام هم افتاده توی سربالایی!"انگار یک تعبیر سالم دوست داشتنی برای سختی های این ماه ها پیدا کردم. از این کشف خوشحال شدم. آن قدر کیف کردم که یک ساعت بعدش در احوالپرسی با دو نفر گفتم «یه چند وقته افتادم توی سربالایی!» گفتنش خیلی حس خوبی داشت. خیالم را راحت می‌کرد که این وضعیت تقصیر خودم نیست، و به طور ناخودآگاه می‌گفت که موقت است و بعدش انشالله می‌افتم توی سرازیری.اینکه آدم برای وضعیت‌های مختلف زندگی اسم پیدا کند و تعبیرهای خوب توی آستین داشته باشد خیلی کمک کننده است.اما و اما و اما، برعکس هم عمل می‌کند. یک بنده خدا بود که من در کوچه‌های محله مان می‌دیدم می‌گردد و زباله جمع می‌کند. توی پیاده‌رو می‌خوابید و مدتی شب‌ها زنگ واحد‌های ساختمان ما را می‌زد و غذا می‌خواست. ما تقریباً هیچ وقت گرسنه برش نگرداندیم. یک شب با مغازه دار کوچه درباره ش صحبت کردم. گفت «آره فلانی با پدربزرگش زندگی میکرد، پدربزرگه که مُرد فامیل‌ها خانه ش را فروختند و این بیچاره «کارتن خواب» شد. وقتی گفت کارتن خواب انگار من تازه یک اسم برای وضعیت دردناک آن بنده خدا پیدا کردم.بعد احساس کردم همین تعبیر چقدر بی‌رحمانه است. وقتی به کسی نگویید بی خانمان یا کارتن‌خواب، احساس می‌کنید خودتان باید کاری برای او بکنید. وقتی این تعابیر را به کار ببرید احساس می‌کنید دولت باید کاری برای او و امثال او بکند.ماجرای پیچیده علی گرجیمتن بالا مثل خیلی از چیزهای دیگری که تا حالا در این وبلاگ نوشته ام (و از بس بازخورد نگرفته ام میخواهم کم کم کرکره اش را بکشم پایین) قبلا نوشته شده. در همان سال سخت 1402.حالا میخواهم ماجرای این عزیز کارتن خواب را کمی برایتان شرح بدهم و جنبه های اخلاقی قضیه را که کاملا با جنبه های اقتصادی آن گره خورده کمی باز کنم و کاش شما هم نظرتان را بگویدد.برادرم این بنده خدا را بیشتر از من میبیند و بهش کمک میکند. مغازه دار محله مان که اسمش اکبرآقاست گفت این بنده خدا اسمش علی گرجی است. چون منزل برادرم هم نزدیک است علی گرجی شبها برای غذا گرفتن در خانه آنها هم زیاد میرفت. دو سه شب وضعیت این طور شده بود که یا شامشان را خورده بودند و چیزی نداشتند به علی گرجی بدهند یا این که تا یک لقمه غذا حاضر کننده برایش ببرند دم در علی گرجی ولی کرده بود و رفته بود (به هر حال وضعیت روحی مساعدی ندارد) بالاخره کار به یک جایی رسید که برادرم برای اینکه علی گرچی هیچ شبی دست خالی از در خانه شان نرود بهش گفته بود هر وقت خواستی برو از اکبر آقا خرید کن و من بعدا حساب میکنم. علی هم مدتی همین روال را شروع کرده بود و اکبر آقا توی بله به برادرم پیام میداد که علی این قدر خرید کرده و برادرم هم فورا پرداخت میکرد.اما به یک ماه نکشید که حساب خریدهای علی بیشتر از انتظار برادرم شد. خرج خودشان واقعا این قدر نبود و به من گفت این رقم را به خانمش نمیگوید. گفتم خب بگو مثل قبل بیاید دم خانه تان. گفت حالا که لنگ نشده ام، به اکبر آقا میگم بهش تذکر بده و پیام داده بود که به علی گرجی بگو هوای ما رو داشته باش! اینم جا نندازم که علی گرجی یک بار توی کوچه بهش گفته بود "یعنی هر چی میخوام بخرم؟ زیاد میشه ها!!" و برادرم درآمده بود که هر چی میخوای بخر و بهم گفت خیال کردم مگه یه آدم کارتن خواب (خانه ای که با کارتن ها برای خودش ته پارک درست کرده را هر روز مبینیم) چقدر میشه؟!اما نمیدونم علی بی چشم و رویی کرده بود یا شاید میخواست واقعا بعد از مدتها دلی از عذا دربیاره یا غذاها رو میگرفت که ببره بفروشه و مواد بخره... خلاصه هر چی بود مبلغ عجیب شد. هفته ای 5-6 میلیون اینا شد!دیگه داداشم دید با اون پیام "هوای ما رو داشته باش علی گرجی کوتاه نمیاد به اکبر آقا پیام داد که روزی فقط تا 150 تومن بهش جنس بده. با هزار معذرت خواهی از اکبر آقا که باید ببخشید برای شما زحمت شد. ولی این اکبر آقا واقعا یکی از درونگراترین و با اخلاق ترین و مردم دارترین فروشنده های محله س.حالا شما از وضع درامد داداشم خبر ندارید اونم با دو تا بچه و زن حامله و حقوق های معوق دلش نمیومد این یه لقمه رو از گلوی علی ببره. زن های ما هم هی میگفتن اصلا کمک به آدم معتاد درست نیست و میگن باید به کسی کمک کنی که بتونی نهی از منکرش کنی و از این حرفا.تازگی ها که هوا خیلی گرم شد من خودم توی مغازه اکبر آقا بودم دیدم علی گرجی اومد 5-6 تا نوشمک برداشت و رفت و اکبر آقا هم نوشت توی دفترچه به حساب داداشم. بعد بهش گفتم مرد حسابی تو توی کل تابستون 5 تا نوشمک برای بچه هات نمیخری! به نتیجه رسیدیم که بگیم بیاد در خونه یخ بهش بدیم. (چند سال پیش هم از همسایه های واحدهای دیگه مون دیده بودم یخ میگیره.) داداشمم به اکبر آقا پیام داد که دیگه بهش نوشمک نده.بعد چند روز سر ظهر که هوا گرم تره رفته بود زنگشون رو زده بود که یخ میخوام. یه بار دختر داداشم رفته بود بهش داده بود ولی زن داداشم با حاملگی (حالا خدا رو شکر زایمان کرد و اسم دخترشون رو گذاشتند نرگس) نمیتونست بره دم در بهش یخ بده و میترسید این کارتن خواب بلایی سر دخترش بیاره.گفتم بابا بهش بگو آب سرد کن جلوی مسجده. اگه خیلی عطش داری برو جلوی مسجد هر چقدر میخوای آب خنک بخور و داداشم بهش گفته بود و ظاهرا دیگه ظهرا کمتر میاد. حالا داداشم میگه تمام تمام ماجرای اینکه به علی گرجی گفتم هرچی میخوای برو از اکبر آقا بگیر به خاطر این بود که خانمش گفته بود "هر وقت غذا داشتیم بهش میدیم و هر وقت نداشتیم میگیم شرمنده" این رفته بود رو مخ داداشم چون مطلقا نمیخواست هیچ وقت دست خالی برش گردونه. اینم من میدونم که رفته بود یه کارت بانکی گرفته بود که بده بهش و هر هفته یه مبلغی شارژش کنه و من گفتم بابا تو چقدر اسکلی. این طوری که بره ببینه شارژ کم داره یه همه ش رو خالی میکنه، اگه هم نکنه نسبت به تو حس نفرت پیدا میکنه فکر میکنه میخواستی بپیچونیش. خلاصه نذاشتم کارت رو بهش بده.حالا تازه ترین خبر ایناس که اکبر آقا گفته نوشمک دیگه نمیدم بهش ولی بستنی یخی زیاد میبره! داداشم گفت توی این ایام محرم و صفر دیگه اینو نمیتونم بگم بهش نده. هی میاد توی سرم که "از آب هم مضایقه کردند کوفیان" خیلی خیلی عاطفیه. منم متاسفانه همین جوری هستم و چون خانواده عاطفی و پر جوش و خروشی هستیم گاهی زود پرخاشگری میکنیم. البته مامانم از بچگی یه طوری بارمون آورده که حسابی هوای همدیگه رو داشته باشیم ولی خودش هر وقت میخواد کبریت میکشه زیر آرامش خانواده و پدرم رو میسوزونه.ماجراهای علی گرجی جزئیات زیاد دیگه ای هم داره و نمیدونم کدومتون تا اینجا خوندید (اگه خوندید بگید خواهش میکنم) و من فکر میکنم کلی درس اقتصادی و اخلاقی توش هست. یکیش همونی بود که اون بالا چند سال پیش نوشته بودم. ببینید خیلی تفاوت هست بین اینکه ما بگیم علی گرجی یا بگیم این یارو کارتن خوابه!کار نظام مصرف همینه که همه مفاهیم رو تک بعدی بکنه تا فهم عمیق تری ازشون نداشته باشیم. خواهش میکنم برید کتاب "انشان تک ساحتی" متفکر بزرگ مکتب فرانکفورت هربرت مارکوزه رو بخونید. برای اینکه بتونید تک ساحتی نشید. برای اینکه تبدیل به چارلی چاپلین دیوانه شده بین چرخ دنده های عصر جدید نشید.من یه بار اون قدیما علی گرجی رو دیده بودم که توی سرمای زمستون یه پتوی نازک کشیده بود روی خودش و صاف خوابیده بود زیر سه کنج دیوار ساختمون ما. رفتم گفتم میخوای زنگ بزنم بیان ببرنت گرمخونه؟ گفت نه ممنون فقط یه چیزی بگیر بخورم. و از اکبر آقا یه چیزی براش گرفتم.هنوزم راه حلی برای بر طرف کردن ریشه ای مشکل علی گرجی ندارم ولی میدونم علم و تجربه مددکاری اجتماعی حتما راه حل هایی براش داره. اما اونا واقعا فعلا به من ربطی نداره. من باید بتونم رابطه انسانی خودم رو باهاش برقرار کنم و داداشم هم همین رو میخواد. نظام سرمایه داری میگه مشکل بی خانمان ها رو بسپر به من. همون طور که توی آمریکا به همشون میگن "هوملس" اینجا هم اگه به همه شون بگیم "کارتن خواب" دیگه درک درستی ازشون نداریم.من انشاالله به عنوان یه داستان نویس میخوام یه بار گیرش بیارم و بهش بگم داستان زندگیش رو برام تعریف کنه.جمع بندی اینکه نظام سرمایه داری میخواد شما افراد بیرون افتاده از چرخه رقابت اقتصادی رو بسپرید به سازوکارهای دولت. شما این وسط یه عالمه ارزش اخلاقی و انسانی از جمله همون ارزش تجربی که توی مطلب کتاب "حرف هایی با دخترم درباره اقتصاد" از واروفاکیس گفتم رو از دست میدید.این رو هم بگم و دیگه تمومش کنم. مهد نظام سرمایه داری انگلستانه. تا زمانه "چارلز دیکنز" باور عمومی این بوده که دولت باید راه حلی برای فقرا و گداها پیدا کنه. وضعیت اون قدر فاجعه بار میشه و چنان گره کوری به وجود میاد که دیکنز رمان "سرود کریسمس" رو مینویسه و توش شخصیت ماندگاری به نام اسکروچ خسیس رو خلق میکنه که در شب سال نو با مرگ خودش روبرو میشه و بالاخره تصمیم میگیره ثروتش رو در راه فقرا خرج کنه. میگن فروش رمان چنان بالا بود و استقبال مردم چنان حیرت انگیز بود که جمعیت زیادی در ایام کریسمس هجوم بردند به خیریه ها تا پولشون رو به فقرا کمک کنند.حالا اگه ما هم میخوایم به خیریه ها کمک کنیم هیچ ایرادی نداره (مخصوصا که کمک به کمیته امداد امام خمینی تقویت یک ساختار خیریه نظام اسلامی هستش) ولی مطمئن باشید کمک کردن به علی گرجی هایی که در اطرافتون هستند و درگیر شدن با وضعیت پیچیده ای که براتون به وجود میارن به رشد اخلاقی و فکری شما خیلی بیشتر کمک میکنه.مجيد اسطيریمجيد اسطيریThu, 30 Jul 2026 11:33:46 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رفتارهای-ضدسرمایه-داری-پنج-درس-های-اقتصادی-نقطه-بازی-pxwogi9uin76https://www.aparat.com/v/sogt46oفروردین 1401: اکنون که #تایم_لپس مسابقه حساس #نقطه_بازی ما را تماشا میکنید دقت داشته باشید که #بازی_زندگی هم قاعده اش همین طوری است. یعنی با این که مقدمات را آماده میکنی که موفقیتی کسب کنی بالاخره #نوبت رقیبت میشود. بعلهقابل توجه است که این مسابقه 1 ساعت به طول انجامیده بود---این را امروز دوم بهمن 1401 دارم اضافه میکنم:یک درس اقتصادی که میشود از #نقطه_بازی گرفت: اگر در جامعه تعداد زیادی فرصت کوچک بسازیم، برد و باخت سنگین نخواهدبود. اما اگر رشته ای از فرصتها به هم گره بخورند جدا از برد و باخت سنگین دو اتفاق بد خواهد افتاد:1. از نظر اقتصادی: "دارندگان فرصتها" هر وقت که بخواهند بازی را متوقف میکنند تا بازنده نباشند. یعنی #رکود_اقتصادی2. از نظر اخلاقی: جامعه منطق #بلیط_بخت_آزمایی و #لاتاری و #برنده_خوش_شانس و ... را که بازی #سرمایه_داری است باور میکند تا رشته های بیشتری از فرصتها را در اختیار "دارندگان فرصتها" قرار دهد.---اینها را دارم 27 شهریور 1403 اضافه میکنم:یک درس اقتصادی دیگر نقطه بازی این است که اساسا سهم ها باید به یک اندازه تقسیم شوند.اقتصاد بیمار مثل یک صفحه نقطه بازی است که خانه ها هم اندازه نباشند.یک درس دیگرش که بالا گفته ام ولی میخواهم رویش تاکید کنم این است که #نوبت قانون بازی است نه #رقابت و نه بخت و اقبال.اقتصاد بیمار مثل یک نقطه بازی با انداختن تاس است که هر کس هرچه بالاتر بیاورد بیشتر میتواند خط بکشد.---این را امروز 22 خرداد 1404 دارم اضافه میکنم.خیلی وقتها فرصتها یک اندازه به نظر میرسند اما در واقع این طور نیستند. مثلا اگر صفحه نقطه بازی به جای مربع ذوزنقه ای باشد و خانه های یک طرف اساسا کوچک تر از طرف دیگر باشند سرمایه گذاری روی یک طرف صفحه حماقت است. در اقتصاد آیا سهام سیمان با سهام پتروشیمی برابر است؟ باید باشد ولی در واقع این حکایت از یک صفحه ذوزنقه ای دارد که هزار خانه سمت کوچک با 10 خانه طرف بزرگ هم برابری نمیکنند.درس های اقتصادی نقطه بازی!مجيد اسطيریمجيد اسطيریTue, 28 Jul 2026 10:47:05 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رفتارهای-ضدسرمایه-داری-چهار-خریدار-و-فروشنده-نباشید-immi1t7vmesiما اینجا هستیم برای ۱۸۰ دختری که در روز اول جنگ توسط آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها در شهر میناب کشته شدند.ما اینجا هستیم زیرا رئیس جمهور آمریکا جنگ فرهنگی علیه یکی از قدیمی‌ترین تمدن‌های بشریت اعلام کرد.ما اینجا هستیم زیرا اروپا وجود خارجی ندارد و هیچ مشارکتی در تلاش برای صلح ندارد. برعکس، در جنگی که در حال حاضر در ایران در حال وقوع است، همدست است.ما اینجا هستیم زیرا دولت یونان تسلیم شده است، کاملاً به اسرائیل و نه تنها به ناتو و ایالات متحده وابسته شده است. مردم یونان، مردم خودمان، با فلسطینی‌ها، با سوری‌ها، با لیبیایی‌ها و با همه مردمی که قربانی تهاجم آمریکا و اسرائیل شدند، همدردی می‌کنند.✅ متن بالا را اقتصاددان ضدسرمایه‌داری یونانی واروفاکیس اردیبهشت ماه پس از حضورش در سفارت ایران در یونان و ادای احترام به همه شهدای جنگ رمضان به همراه این عکس در کنار سفیر ایران منتشر کرد. واروفاکیس مدتی وزیر خزانه داری یونان هم بوده است.واروفاکیس در این کتاب کل تاریخ بشریت از زمان پیش از کشاورزی تا زمانه رمزارزها را میکاود تا به دختر خودش پاسخ این سوال ساده را بدهد که "چرا برخی این قدر پولدارند و برخی این قدر فقیر؟"از نابود شدن قبایل سرخپوست میهمان نواز توسط مهاجمان طماع در امریکای لاتین شروع میکند و به ساخته شدن این باور ناروا در جوامع "بازار آزاد" میرسد که فقرا مستحق بلایی هستند که بر سرشان می آید.سپس بحثی را باز میکند که تا پایان کتاب بسیار راهگشا است: تفاوت ارزش تجربی و ارزش مبادله. تفاوت کارهایی که به خاطر پول انجام میشوند و کارهایی که بدون توقع دریافت پول انجام میشوند و یک مثال حیرت انگیز میزند: تمایل به اهدای خون در کشورهایی که بابت این کار پول به اهدا کننده پرداخت نمیشود بیشتر است!به ندرت از کلمه سرمایه داری استفاده میکند و بیشتر عبارت "جوامع بازار آزاد" را به کار میبرد. جوامعی که بانکداران و اقتصاددانان زمام آن را در دست دارند.فصل پایانی با این نکته درخشان تمام میشود که اقتصاد اصلا علم نیست چون هیچ گاه امکان آزمایش نظریات آن در یک آزمایشگاه وجود ندارد.نتوانستم چنان که باید حق مطلب را درباره کتاب ادا کنم ولی حالا بعد از این همه مقدمه گفتن بروم سراغ اصل حرفم در این مطلب: فقط خریدار و فروشنده نباشید!یکی از درخشان ترین فرازهای کتاب واروفاکیس همین فراز بیان تمایز بین "ارزش تجربی" و ارزش مبادله" است.جهان سرمایه محور معاصر ذهن ما را این طور بار آورده که در ازای هر عاطفه ای که تجربه نمیکنم یا دیگران را از تجربه آن محروم میکنم میتوانم ارزش کالایی آن را بدهم یا بگیرم. با بچه ام بازی نمیکنم؟ به جایش برایش اسباب بازی میخرم. از پدر و مادرم مراقبت نمیکنم؟ خانه سالمندان این کار را برایم انجام میدهد. و نمونه های دیگر...اما ما فقط خریدار اسباب بازی و تخفیف یا فروشنده ادا و اطوار در شبکه های اجتماعی نیستیم. ما آدمیم و باید روابطمان ناشی از ارزش های تجربی باشد. چیزی که بشود تا سالها شیرینی اش را به خاطر داشت.یانیس واروفاکیس در سفارت ایران برای ادای احترام به شهدای جنگ رمضانحرف هایی با دخترم درباره اقتصادمجيد اسطيریمجيد اسطيریMon, 27 Jul 2026 18:36:49 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/نقد-فیلم-قایق-سواری-در-تهران-y4nrha4iw3tiقایق سواری در دو رود موازی که در تهران به هم می‌رسند«قایق‌سواری در تهران» تازه‌ترین ساختۀ رسول صدرعاملی یک اثر کمدی موقعیت است که بیش از خنداندن مخاطب، به دنبال انتقال یک حال خوب، نسبت به موقعیت‌های مختلف و اغلب دشوار زندگی در شهر بزرگی مثل تهران است.پیمان قاسم‌خانی در فیلم‌نامۀ نسبتا سرراستی که برای این فیلم نوشته  است ماجرا را با یک قرار دوستانه بین دانشجویان ورودی سال 1375 دانشگاه شهید بهشتی آغاز می‌کند.  (یادداشت مربوط به ایام جشنواره فجر 1404 است.)تهران منتظرت می‌ماندیک دورهمی ساده بین همکلاسی‌های رشتۀ برق با پیشنهاد یکی از آن‌ها تبدیل به قراری ثابت برای دیدار هر سالۀ آن‌ها می‌شود. آن هم درست روز 28 اسفند، در شلوغ‌ترین روزهای تهران، شهری که به بهانه‌های مختلف می‌شود آن را دوست داشت؛ شهری که به قول «هدیه» قهرمان زن فیلم، منتظرت می‌ماند. شخصیت هدیه به عنوان یک زن برونگرا با بازی سحر دولتشاهی خوب از کار درآمده و کنتراست خوبی با شخصیت بی‌تفاوت «مازیار» با بازی پیمان قاسم‌خانی پیدا کرده‌است. مازیار در همان قرار ابتدای فیلم می‌گوید «من آدم اون ور موندن نیستم. من دلم تو تهرانه» این معما که تهران چطور منتظر کسی می‌ماند در آخرین دیالوگ فیلم حل می‌شود؛ وقتی که بعد از طی کردن یک روز پر کش‌و‌قوس مازیار و هدیه با هم در همان محل قرار همیشگی خلوت کرده‌اند.قرار سالانۀ این جمع دوستانه، قرار فیلم «ضیافت» مسعود کیمیایی را هم در ذهن مخاطب سینمای ایران تداعی می‌کند. رفاقت می‌تواند سال‌های سال آدم‌ها را فراتر از اختلاف سلیقه‌ها دور هم جمع کند.فیلم‌نامۀ «قایق‌سواری در تهران» با یک گره‌افکنی ساده پس از سکانس دیدار تازه دانشجوهای همکلاسی آغاز می‌شود: موقع گرفتن عکس دسته‌جمعی در رستوران، گوشی مازیار و هدیه جابه‌جا می‌شود و هر دو بعد از ترک رستوران متوجه ماجرا می‌شوند. قاسم‌خانی با این حادثۀ اولیه، دومینوی حوادث بعدی را در فیلم به راه می‌اندازد: «آیدا» دختر هدیه در خانه از روی صندلی افتاده و دستش مو برداشته؛ مازیار که گوشی هدیه همراهش است خودش را به آیدا می‌ساند و او را به بیمارستان می‌برد؛ هدیه اشتباهی به بیمارستانی با اسم مشابه می‌رود؛ مازیار آیدا را با دست گچ گرفته به خانه یکی از دوستان مشترک می‌برد تا بتواند سراغ شناسنامۀ المثنی برود چون شناسنامه‌اش را دیروز در جیب شلوارش توی ماشین لباسشویی انداخته؛ دوست مشترک هدیه و مازیار باردار است و درد زایمانش از راه می‌رسد، مازیار و آیدا مجبور می‌شوند او را به بیمارستان ببرند و… این هنوز بخش کوچکی از روز پرماجرای مازیار و هدیه و آیدا در تهران است. موقعیت‌هایی که با ضرباهنگ تند از پی هم می‌آیند و بهانه‌هایی برای لحظات طنز ایجاد می‌کنند. بار زیادی از این لحظات طنز بر دوش رابطه نامتقارن ولی صمیمی مازیار و آیداست؛ یک دختر کلاس دوم ابتدایی خوش‌سروزبان که مازیار به‌خاطر تکلیف اخلاقی نمی‌تواند او را رها کند.در نیمه ابتدایی فیلم که فیلمنامه روی بازی موش و گربه مازیار و هدیه پیش میرود و آن‌ نمی‌توانند در شلوغی روزهای نزدیک عید همدیگر را پیدا کنند، تصویر مسیریاب اینترنتی که خیابان های تهران را با رنگ آبی نشان می‌دهد به خوبی استعاره‌ای از رودخانه به جای خیابان می‌سازد. رودخانه‌هایی برای قایق‌سواری!شوخی با رویاهای جوانان عاشق مهاجرتدر مسیری موازی با مسیر مازیار و آیدا، هدیه باید غیر از گرفتاری‌های کاری خودش، ساعاتی را با «پارمیس»، دختر بیست و پنج ساله‌ای سر کند که خیلی زود اعتراف می‌کند به خاطر پول و مهاجرت دارد همسر مردی که خیلی از خودش بزرگتر است می‌شود. هدیه هم مثل مازیار، در کنار دختری که رویاهای پوچی دارد، با تلاطمِ این روز پر تنش، مثل قایقرانی که تلاطم رود را تحمل می‌کند، کنار می‌آید. در این مسیر، شوخی‌های زنانۀ گیرایی طراحی شده که تمرکز ویژۀ آن‌ها روی فهم ناقص و غیرواقعی نسل جدید از زندگی و سست بودن پیوندهایشان با همۀ تعلقات انسانی، از عشق و خانواده گرفته تا وطن است.این دو مسیر موازی مثل دو رود موازی نهایتا در پردۀ پایانی داستان، در مزون عروسی که پارمیس باید در آن لباس عروسی‌اش را امتحان کند به هم می‌رسد. بی‌نمک‌ترین شوخی‌های فیلم‌نامه و غیرواقعی‌ترین موقعیت‌های طنز، مربوط به همین سکانس‌های پایانی است که با ورود «امیرسام»، سرباز تهی‌دستی که می‌فهمیم سه سال رابطۀ عاشقانه‌ای با پارمیس داشته، رشته‌های سست عاطفه و تعهد بین پارمیس و مازیار به سادگی، ساده‌تر از آنچه که کمترین باورپذیری را در مخاطب ایجاد کند، گسسته ‌می‌شود. این مقدمه‌ای برای پیوستن مازیار با هدیه و شاید ماندن در تهران است.نمی‌شود قایق‌سواری در تهران را دید و تهران را دوست نداشت. رسول صدرعاملی که پارسال با فیلم «زیبا صدایم کن» سراغ اقتباس از یک رمان نوجوان معروف و محبوب از «فرهاد حسن‌زاده» رفته‌بود، این بار هم عنوان فیلمش را از مجموعه شعرِ محمد سپانلو که در ادبیات ما با لقب «شاعر تهران» شناخته می‌شود وام گرفته است. این دو فیلم هر دو ادای احترام به شهری هستند که علیرغم شلوغی‌ها و ناهنجاری‌هایش، ارزش دوست داشتن دارد و نمی‌شود به راحتی از آن دل کند؛ شهری که می‌شود با موسیقی والس فیلم صدرعاملی به آن علاقه‌مند شد.یادداشت ها و نمرات من به فیلم های مختلف را در لترباکسد ببینید.مجيد اسطيریمجيد اسطيریSun, 26 Jul 2026 12:37:30 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رفتارهای-ضدسرمایه-داری-سه-تاریخ-بخوانید-glegw9xj74ycدر نمایشگاه کتاب امسال میهمان شبکه یک بودم و درباره یکی از مهم ترین کتاب های #ضد_سرمایه_داری جهان یعنی کتاب ارزشمند و خواندنی #دکترین_شوک نوشته پژوهشگر برجسته یهودی و ضدصهیونیستی #نائومی_کلاین صحبت کردم.اینجا در صفحه اینستاگرامم میتوانید بریده ای از این گفتگو را ببینید.البته معرفی جامع و کامل این اثر فوق العاده قطعا مجال بیشتری میطلبد.عجالتا معرفی مختصری که قبلا در صفحه گودریدزم نوشته بودم را اینجا بازنشر میکنم:این کتاب هیولاست! وسعت پژوهشی که نائومی کلاین انجام داده تقریبا تمام کره ارض را در بر میگیرد: از شیلی تا اندونزی! عمق پژوهش او هم حیرت انگیز است. از روابط پیچیده الیگارش های روس تا مناسبات بومی های سری لانکا بعد از سونامی.او سر نخ فاجعه آفرینی نئولیبرالیسم را از کشورهای قیف امریکای لاتین، نخستین آزمایشگاه اندیشه های میلتون فریدمن بنیانگذار "مکتب شیکاگو" میگیرد و تا لهستان پس از پیروزی بر کمونیسم و تا افریقای جنوبی پس از پیروزی بر آپارتاید و تا دوردست ها دنبال میکند.در همه کشورهای مورد بررسی او سیاست های نئولیبرالیسم شکاف های طبقاتی را بی نهایت گسترش داده اند و تفاوت دستمزد بین پایین ترین طبقه جامعه و ثروتمندان را ده ها برابر کرده اند. اما این سیاست ها چیستند: آزادسازی قیمت ها، حذف یارانه های دولتی، خصوصی سازی، مقررات زدایی و … در شیلی، نخستین کشوری که این سیاست ها پیاده شده اند شخص میلتون فریدمن فریدمن به آگوستو پینوشه ی دیکتاتور مشاوره داده است و در کشورهای دیگر عموما دانش آموختگان دانشگاه شیکاگو که مثل استادشان معتقد بودند به زور سر نیزه باید سیاست های بازار آزاد را پیاده کرد. این اسمش "شوک" است و این کار یعنی "شوک درمانی". تورم مهارناپذیر به جامعه شوک وارد میکند و در این حالت جامعه مثل فردی است که تحت درمان با شوک الکترونیکی قرار میگیرد؛ توان واکنش را از دست میدهد و میتوان با او هر کاری کرد. نائومی کلاین با یک مقدمه عالی درباره علاقه بیمارگونه برخی پزشکان امریکایی برای درمان افراد با شوک های الکترونیکی زیاد، نشان میدهد آسیبهای جبران ناپذیری که به این افراد وارد شده نتیجه ایده احمقانه "لوح سفید" است: پاک کردن ذهن از همه اختلالات برای رسیدن به لوح سفیدی که بشود از نو شخصیت سالمی روی آن ترسیم کرد! یک نمونه عالی از بهایی که مردم شیلی برای آزمایش این ایده غیرعلمی و احمقانه پرداخت میکنند را میتوانید در فیلم تحسین شده "کوستا گاوراس" به نام گمشده ببینید. در این فیلم با انبوه مردمی که برای قتل عام شدن در استادیوم ورزشی جمع شده اند روبرو میشوید! و نمونه دهشتناک و بسیار تمثیلی دیگر را هم خانم کلاین درباره آرژانتین برای ما بیان میکند: تا چهار سال پس از پایان دیکتاتوری آرژانتین یکی از بارزترین حلقه های ارتباط بین کشتارهای سیاسی و انقلاب کذایی «بازار آزاد» هنوز کشف نشده بود. در سال ۱۹۸۷ یک گروه فیلمبرداری در زیرزمین گالریاس پاسیفیکو - یکی از شیکترین مراکز خرید مرکز شهر بوئنوس آیرس - مشغول فیلمبرداری بود که با وحشت به یک شکنجه گاه متروکه برخورد. امعلوم شد که طی دوران دیکتاتوری یگان ارتش یکم بعضی از «ناپدیدشدگان» را در آن مرکز خرید از نظرها پنهان میکرده است. نام، تاریخ و التماسهای کمک خواهی زندانیان هنوز بر دیوارهای دخمه باقی مانده بود. نشانه هایی که زندانیانِ اکنون متوفی مدتها پیش نومیدانه بر جای گذاشته بودند.امروز گالریاس پاسیفیکو نگین درشت مرکز خرید بوئنوس آیرس و شاهد مثال تبدیل این شهر به یک پایتخت مصرفی در روند "جهانی سازی" شده است. طاقهای ضربی و دیوارنگاره های خوش آب و رنگ چون قابی طیف وسیعی از مغازه های متعلق به مارکهای تجاری معروف - از کریستین دیور و رالف لارن گرفته تا نایکه - را در بر گرفته اند که اکثریت عمده ساکنان کشور از عهده خرید اجناسشان برنمی آیند اما برای خارجی هایی که به این شهر سرازیر میشوند تا از پول ضعیف آن بهره برند خرید خوبی است.برای آرژانتینی های واقف به تاریخشان این مرکز خرید یادآور برهه ای از تاریخ هولناکشان است.کلاین نشان میدهد که نظام سرمایه داری چگونه از شوک آفرینی برای القای ترس و خفقان استفاده میکند. یکی از بخش های درخشان کتاب درباره جنگ عراق و وضعیت هولناک مردمی است که منتظر سقوط صدام هستند اما ناگهان با سربرآوردن شرکتهای چندملیتی که پیمانکاران نظامی دولت آمریکا هستند متوجه غارت شدن همه منابع ملی کشورشان از موزه ها تا خدمات آب و برق عمومی میشوند. کتاب نهایتا در یک فصل کوتاه به این مسئله میپردازد که مردم کشورهای مختلف جهان در حال شناختن و مقابله با دکترین شوک هستند. او مردم تایلند را مثال میزند که پس از سونامی حاضر نمیشوند پیمانکاران سرمایه دار بازسازی مناطق روستایی را به عهده بگیرند و خودشان برای بازسازی صدمات سونامی آستین بالا میزنند. برعکس مردم فقیر روستاهای سری لانکا که دست روی دست گذاشتند تا دولت نئولیبرال مناطق آنها را به بهانه بازسازی تبدیل به مناطق گردشگری با هتل های مجلل کند! اما کاری که مردم محلی تایلند میکنند حتی برای ساکنان تنگدست نیواورلئان امریکا که کاترینا داروندارشان را نابود کرده بود هم الهام بخش میشود:یک سال بعد از «توفان کاترینا» جهادگران بازسازی تایلند و هیئت کوچکی از بازماندگان توفان کاترینای نئواورلئان ملاقاتی استثنایی کردند. میهمانان آمریکایی از چند روستای بازسازی شده تایلند بازدید کردند و از سرعت اسکان مجدد آوارگان که واقعیتی شده بود، شگفت زده شدند. اندشا جوآکالی مؤسس انجمن دهکده «بازماندگان در نئواورلئان» گفت: در نئواورلئان ما منتظر میماندیم که دولت کارها را برای ما انجام دهد، اما اینجا شما خودتان همه کارها را انجام میدهید. وقتی برگردیم الگوی شما را آیینه خود خواهیم کرد.» پس از آنکه رهبران این انجمن نئواورلئانی به میهن خود بازگشتند به راستی موجی از اقدامات مستقیم در شهر پدید آمد. جوآکالی که محله اش هنوز ویرانه بود، تیمی از داوطلبان محلی را سازمان داد که خانه های آسیب دیده در بخش خود را تمیز و پاکسازی کنند و سپس سراغ بخش دیگری بروند. او میگفت که سفرش به منطقه سونامی زده به او چشم انداز خوبی در این باره داد که چگونه مردم نئواورلئان چاره ای نخواهند داشت جز اینکه سازمان امدادرسانی ایالات متحده (FEMA) را کنار بگذارند و قیدِ استانداری و شهرداری را بزنند، و از خود بپرسند که همین الآن چه کار میتوانیم بکنیم، که به رغم دولت و نه به علت وجود دولت، محله هایمان را به وضعیت گذشته برگردانیم؟چون یکی از قابل تامل ترین بخش های کتاب مربوط به جو ترس و وحشت پس از طوفان کاترینا است که همه موسسات امدادرسان ایالات متحده را از کمک به مردم این ایالت فقیرنشین بازداشت و موقعیتی آخرالزمانی به وجود آورد به هر کس این کتاب را میخواند توصیه میکنم کتاب خواندنی "اسلاوی ژیژک" به نام خشونت را هم بخواند. آنجا ژیژک در یک جستار خواندنی به این پدیده میپردازد که چگونه نئولیبرالیسم همه ما را برای موقعیت آخرالزمانی آماده میکند.باید بابت ترجمه این کتاب بی نظیر ممنون آقای #مهرداد_شهابی باشیم.کتاب دکترین شوکمجيد اسطيریمجيد اسطيریSat, 25 Jul 2026 14:17:59 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رفتارهای-ضدسرمایه-داری-دو-محلی-خرید-کنید-a1ywbtepktbjاین مطلب را سال 1400 در روز جهانی حمایت از کسب و کارهای خرد در اینستاگرامم نوشته بودم ولی هنوز به نظرم به شدت در مبارزه با سرمایه داری اهمیت دارد.Shopping Localجانم برایتان بگوید چند وقت پیش رفتم برای بچه پوشک بخرم. یک مغازه نسبتا کوچک در محله مان هست که لوازم بهداشتی میفروشد و قیمتهایش بهتر از داروخانه است. خرید کردم و داشتم سلانه سلانه برمیگشتم که آقای مسنی در پیاده رو ازم پرسید "پوشک را چند خریده ای؟" گفتم فلان قیمت. گفت "برو آن #هایپر_مارکت فلان جا از این هم ارزان تر گیرت می آید." گفتم "راستش تا به حال کار ارزشمندی در زندگی نکرده ام که بخواهم به خودم افتخار کنم الا همین که پایم را توی این فروشگاه های بزرگ نگذاشته ام." گفت "عجب! پس وضعت خوب است!" گفتم "نه خیر! دستم تنگ است ولی سعی میکنم دلم گنده باشد. و البته به سرمایه دار تر شدن سرمایه دارها کمک نکنم." و میخواستم این حکایت شیخ اجل #سعدی شیراز را برایش بخوانم که پوزخندزنان رفت.بزارید وقتی زنی پیش شویکه دیگر مخر نان ز بقال کویبه بازار گندم فروشان گرایکه این جو فروشیست گندم نماینه از مشتری کز زحام* مگسبه یک هفته رویش ندیده‌ست کسبه دلداری آن مرد صاحب نیازبه زن گفت کای روشنایی، بسازبه امید ما کلبه اینجا گرفتنه مردی بود نفع از او وا گرفتره نیکمردان آزاده گیرچو استاده‌ای دست افتاده گیرببخشای کآنان که مرد حقندخریدار دکان بی رونقندجوانمرد اگر راست خواهی ولیستکرم پیشهٔ شاه مردان "علی"ستاز عواقب طمع کردن ما مردم به خاطر ارزان تر خرید کردن یکی پدیده شوم #انحصار تولید و توزیع کالاست که به وسیله همین فروشگاه های بزرگ میتواند روزگار ما را سیاه کند.فکر کنم قبلا نوشته ام که اگر در ماه های اول شیوع کرونا در امریکا صف های طویل خرید ایجاد شد و در ایران نشد از صدقه سر همین اصغر آقاهای بقال سر هر کوچه بود. فروشگاه های زنجیره ای در رقابت با هم حتما در فکر ایجاد انحصار هستند تا رقبا را از میدان به در کنند. تا برای فلان کالا مجبور باشیم دست به دامن فقط فلان هایپرمارکت بشویم. انحصار هم یعنی صفهای طویل خرید. انحصار یعنی بالا بردن قیمتها بدون حساب و کتاب. کاری که #فیلیمو کرد.در اخبار دیده اید که این هایپر مارکتها چطور با دستکاری کردن قیمتها سر مردم را کلاه میگذارند تا نشان بدهند تخفیفهای آن چنانی میدهند.از فروشگاه های محلی و کوچک خرید کنیم و نگذاریم کسب و کارهای کوچک زمین بخورند.یکی دو سال پیش کاری داشتم و چند بار بین میدان دوم و سوم خزانه بالا و پایین رفتم. باورم نمیشد در این منطقه جنوب شهر سه تا هایپر مارکت با فاصله کم از همدیگر میدیدم! پولی که به اصغر آقای بقال میدادیم توی جیب خود اصغر آقا میرفت. پولی که در این هایپرمارکتها خرج میکنیم توی جیب کی میرود و چند تا مغازه را تعطیل میکند؟!روز جهانی #حمایت_از_کسب_و_کارهای_خرد گرامی باد.مجيد اسطيریمجيد اسطيریTue, 21 Jul 2026 15:11:34 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رفتارهای-ضدسرمایه-داری-یک-به-موتورهای-جستجوگر-اعتماد-نکنید-hdhv4kn9b2wcاز خیلی وقت پیش میخوام یه سلسله مطلب بنویسم با همین عنوان رفتارهای ضدسرمایه‌داری.اما مدام هم تنبلی میکردم و هم سرم شلوغ بود و از همه مهم تر کمالگرایی میکردم و فکر میکردم باید دورخیز خیلی زیادی برای نوشتن این مطالب داشته باشم و اول دسته بندی کنم و چنین و چنان.دیگه امشب دل رو زدم به دریا و گفتم بذار از هر جا که به ذهنم رسید شروع کنم. شاید خدا خواست و بعدا اومدم و دسته بندی کردم و سر و سامونی بهش دادم و از شلختگی درش آوردم. اما واقعا فعلا زودتر شروع کردنش مهمتر از منظم بودنشه برام.اصل قضیه هم این بود که این چند سال توی مطالعات ضد سرمایه داری خودم فهمیدم مقابله با تبعیض های نظام سرمایه داری از همین بغل گوش خودمون و بلکه از درون خودمون باید آغاز بشه نه مثلا با ترتیب دادن تجمعات بزرگ بین المللی. مثل همون مطلبی که قبلا نوشتم واقعا ذات کاپیتالیست بودن ممکنه تو دل یه آدم مستضعف هم وجود داشته باشه. باید ببینیم به قول قرآن ما اهل "کوثر" هستیم یا اهل "تکاثر".یکی از کتابهای خوبی که چند سال پیش خوندم کتاب "الگوریتم های سرکوبگر" بود. این کتاب به طور ویژه درباره این حرف میزنه که الگوریتم های موتورهای جستجوگر چطور مفاهیم و محصولات خاصی رو برای شما لقمه میگیرند بدون این که متوجه باشید. گاهی هم متوجه هستید ولی کم کم بی حس میشید و این بی حسی همون چیزیه که "جامعه مصرفی" بهش نیاز داره. شما برای بیشتر مصرف کردن باید بی حس بشید و الگوریتم های گوگل برای همین طراحی شده ن که بدون جلب توجهتون نتایجی به تون نشون بدن که اونا رو با "حقیقت" یکی فرض کنید.الگوریتم های سرکوبگرپس به عنوان کاربران فعال موتورهای جستجوگر یکی از اولین درس هایی که به عنوان رفتارهای ضد سرمایه داری باید یاد بگیریم اینه که نتایج گوگل رو بی طرفانه فرض نکنیم. الگوریتم های موتورهای جستجوگر حتما سوگیری های سرمایه دارانه دارند. اگه از چت جی بی تی بعضی سوالها رو بپرسید به طور شفاف بهتون میگه که نمیتونم جواب بدم. چون سرمایه گذارانش نمیخوان که شما به سمت اون پاسخ خاص برید. البته کتاب خانم "صفیه نوبل" خیلی کتاب به روزی نیست و یادمه که توش هیچ بحثی از شبکه های اجتماعی نبود و فقط از گوگل حرف میزد.کثرت خدماتی که گوگل ارائه میده (گوگل مپ، گوگل کیپ، گوگل فوتوز، گوگل کلندر، گوگل شیت، گوگل داک، گوگل لنز و ...) تردیدی باقی نمیذاره که این شرکت چه غول سرمایه داری بی شاخ و دمی هستش. اما کدوم یکی از ما میتونیم بهش کاملا اعتماد کنیم که اطلاعاتمون رو به شرکت های دیگه یا به مراکز نظامی نفروشه؟ اگه پنتاگون دستور بده گوگل تا کمر خم میشه و همه چیز رو تقدیم میکنه.برای این مسئله هم پیشنهاد میکنم فیلم درخشان "اسنودن" رو حتما ببینید. اسنودن البته بیشتر درباره فیس بوکه ولی تمام ماجرا درباره گوگل هم صدق میکنه. و جلسه استماع کنگره با حضور زاکربرگ و اون یارو نماینده تیک تاک رو به یاد بیارید.من نمیخوام روی جنبه سیاسی قضیه خیلی تمرکز کنم. ما حتی در خرید و فروش محصولاتمون هم به شدت مورد تبعیض واقع میشیم و این کتاب ماجراهای جالبی در این زمینه نقل میکنه.امیدوارم بتونم نوشتن این سری مطلب رو سریع و بی وقفه ادامه بدم.مجيد اسطيریمجيد اسطيریMon, 20 Jul 2026 19:49:19 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/رمان-پرتگاه-پشت-پاشنه-znyk6agp5w3xهر آن که جانبِ اهلِ خدا نگه داردخُداش در همه حال از بلا نگه داردحدیثِ دوست نگویم مگر به حضرتِ دوستکه آشنا، سخنِ آشنا نگه داردآن روز زیبایی که صد نسخه از رمان #پرتگاه_پشت_پاشنه را امضا می‌کردم، سرشار از شوق، احساس می‌کردم ناگهان صد نفر حضرت دوست جدید پیدا کرده‌ام که همه آشنای من هستند و راز نگهدار من.طمع به دیدار همه آن صد نفر نداشتم اما خدا را شکر روز 8 مرداد پارسال توانستم در جلسه نقد و بررسی رمان "پرتگاه پشت پاشنه" تعدادی شان را زیارت کنم. با حضور استاد مرتضی قاضی، آقای علی کعبی و حجت الاسلام جوان آراسته گفتگوهای خوبی شکل گرفت.در مورد این رمان حرف های زیادی دارم که در فرصت خودش حتما باید بگویم.https://www.aparat.com/v/uip3l82مجيد اسطيریمجيد اسطيریSat, 18 Jul 2026 16:22:11 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/با-آرزوی-سلامتی-برای-رضا-امیرخانی-zub7pvtcgrekhttps://www.aparat.com/v/mtr6hdl?refererRef=channel_pageمجموعه مستند کوتاه؛💠 بدرقه چون عشق گشت♦️ قسمت چهارم؛ رمان «ارمیا» اثر رضا امیرخانی - 🔸 با همراهی:محمود جوانبخت و مجید اسطیری🔹🔹 در مجموعه مستند «بدرقه چون عشق گشت» به مناسبت تشییع امام شهید، به سراغ هفت اثر هنری خلق شده درباره رحلت و تشییع حضرت امام رفتیم تا با شرح این آثار، جنبه‌های حکمی، هنری، اجتماعی و تاریخی آنان را مورد بررسی قرار دهیم.مجید اسطیریمجيد اسطيریمجيد اسطيریThu, 16 Jul 2026 13:55:28 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/خاطره-و-ناسزا-و-تفاوت-کوثر-و-تکاثر-و-چیزهای-دیگر-rjlf2vwrxqnsیک ماه دیگه اون یکی وبلاگم میشه 20 ساله.حالا افسوس میخورم که چرا تو اون سال های اول به شکل فعالانه تری توش خاطره نمی نوشتم. خیلی خیلی کم توش خاطره نوشته م. یک مورد فقط خاطره سفر اندیمشک اردیبهشت 87 رو دیدم.معمولا وقتهایی که زندگی برام حاوی معناهای زیاد و پررنگ باشه به فکر خاطره نوشتن نمی افتم. از 7-8 سال پیش معمولا به هر فعالیت مجازی این طور نگاه میکنم که کسانی که مشغول انجام کار به درد بخوری هستند وقت خودشون رو با تولید هیچ محتوایی در هیچ بستری حروم نمیکنند.ولی وقتهایی مثل این ایام که بی پولی و بی انگیزگی محاصره م میکنه معمولا فرت و فرت مشغول خاطره نوشتن هستم. گاهی خاطرات همین روزا و گاهی خاطرات سال های دور. الآن موجودی حسابم 7 میلیون و 100 هستش. فقط هم توی همین یک کارتم پول دارم. دو جا باید بهم پول بدن. به یکیشون روم شد بگم و اون یکی رو نگفتم و هیچ کدوم هم معلوم نیست چقدر میخوان بهم بدن.حالا اگرچه میخندید ولی معتقدم خدا ما رو لنگ نمیذاره. شاید چون خیلی همتم بلند نیست هیچ وقت پول حسابی تو دست و بالم نمیاد ولی به هر حال به خاطر این سه تا طفل معصوم خدا نمیذاره کارمون به جای باریک بکشه. چیزای ناراحت کننده تر بیشتر همین چیزائیه که توی پست قبلی نوشتم. بی انگیزگی توی محیط کار. نادیده گرفته شدن. البته معمولا بلدم که چطور خودم رو به دیگران ثابت کنم و اکثر اوقات با کمترین تلاش بهشون نشون میدم کارم چقدر ارزش داره اما به هر حال آدم های قدرنشناس همیشه در اطراف آدم هستند.فردا تولد دخترمه و از هفته پیش خوشگل بابا هی میگفت اون جامدادی رو میخوام. ماجرا این بود که دخترم توی تجمعات مسجد محل دید یکی از همکلاسی هاش میاد و همسرم هم با مادر اون همکلاسیش دوست شد و حالا حسابی رفیق جون جونی شده ن. و همکلاسیش هم تیر ماهی بود و ما هفته پیش رفتیم براش هدیه بخریم و دخترم این جامدادی ارزون قیمت ولی قشنگ رو انتخاب کرد. من دیدم این کمه، گفتم یه چیز دیگه هم بردار و یه کتاب هم برداشت. حالا از اون روز خودش هی میگفت برای تولد خودم هم اون جامدادی رو میخوام. خلاصه امروز که خونه بودم سه تاییشون رو برداشتم رفتیم اون جامدادی رو خریدیم و برگشتیم.میخواستم یه آتاری دستی ارزون هم برای پسرم بخرم (با این که معلوم بود هنوز نمیتونه باهاش بازی کنه) ولی دیدم کارت ملت رو نیاورده م و توی کارت ملی کم پول داشتم و از دست بچه گرفتم گذاشتم سر جاش. اینا میتونه صحنه های داستانی تاثیرگذاری بشه اگه قشنگ آب و تابش بدی ولی برای ما فقیر بیچاره ها اون قدر از این صحنه ها پیش میاد که دیگه چندان ارزش داستانی نداره. راست راستش دیگه حال و حوصله نشستن روی صندلی قربانی رو هم ندارم و اساسا از اول زندگی عادت نداشته م بابت فقر خودمون مثلا گریبان مملکت رو بگیرم. معلومه که این حماقت. اگه آدم یه ذره عقل و یه جو شجاعت داشته باشه باید همون یقه آمریکا رو بگیره جر بده. این حروم زاده ها اگه سالها دهن ما رو سرویس نمیکردند ما مثلا نمیتونستیم یه نظام تامین اجتماعی درست و حسابی داشته باشیم؟حالا اصلا به این نیت شروع نکردم که به اینجا برسم ولی بد هم نشد این رو بگم که به هر حال اگه ظلم و تبعیض داخلی هم داریم به خاطر آدمهای غربزده نظام لبرالی اقتصاد و روح کثیف رقابت سرمایه محور توی جامعه س که همه باز از جوامع سرمایه داری نجس انگلیس و آمریکا یاد گرفته ن. ما یک دلا هم توی خونه ندارم. اگه شمایی که متن من رو تا اینجا خوندید دارید، مرگ بر شما. از خودتون خجالت بکشید. اگه تا حالا به آمریکا فحش میدادید از این به بعد به خودتون فحش بدید. اگه فکر میکردید ما که به آمریکا فحش میدیم داریم به اون کشور اون ور کره زمین فحش میدیم باید عرض کنم که اشتباه کرده اید. ما به شما فحش میدیم. ما فقیر بیچاره هایی از نسل ابوذر غفاری هستیم. ما از نسل کوثر هستیم و شما از نسل تکاثر. زیاده خواهی بیچاره تون خواهدکرد. به خدا قسم که آدمای دنیا طلب خیلی دیده م و میشناسم. طرف به خاطر این که نمیتونست مثل قبل پس انداز کنه اعصابش خرد بود.به هر حال اینم خاطره امروز بود. یه کمی هم فحش دادم به کسانی که قرآن بهشون فحش داده و دلم سبک شد. قرآن توی سوره همزه میگه اینها مالشون رو جمع میکنند و میشمرند و خیال میکنند مالشون همیشه براشون میمونه. نه خیر، هرگز. مجيد اسطيریمجيد اسطيریWed, 15 Jul 2026 17:40:34 +0330https://virgool.ir/@nemimiram/کار-کردن-در-فضای-مه-آلود-ybvpxsj6qh8xروزهای سختی رو به لحاظ کاری دارم میگذرونم. درآمدم پایین که بود حالا خیلی نامنظم هم شده.شاید خیلی های دیگه که کارشون توی بخش فرهنگ باشه چه خصوصی چه دولتی دارند همین وضعیت رو تجربه میکنند، اما چیزی که این وضعیت رو تلخ تر میکنه اینه که میبینه ایراد کار کجاست و نمیتونی کاری بکنی.من پارسال که دیگه از مشاهده سوءمدیریت و کارنابلدی در این مجموعه فسقلی خسته شدم گفتم نمیشه خودم دانش مدیریتی خودم رو ارتقا ندم. شاید نگاه من غلطه. برداشتم این کتاب "مدیریت پروژه برای غیر مدیر پروژه" رو خوندم.یکی از درسهای بزرگ این کتاب این است: باید مجموعه ای از انتظارات مشترک و قابل اندازه گیری را شفاف سازید. بدون انجام این کار پروژه شانس کمی برای موفقیت خواهد داشت زیرا پروژه ها فقط به افراد و انتظارات آنها بستگی دارد.این درس بزرگ مربوط به یکی از چهار دستور اساسی در مدیریت پروژه است که مدام از ابتدا تا انتهای کتاب تکرار میشوداحترام گذاشتنخوب گوش کردنشفاف سازیپاسخگو بودن/کردنذهنم الآن مملو از تجربیات تلخ کاری به خاطر بی تجربگی مدیران فرهنگی در تعریف کردن یه همکاری "شفاف" هستش.برای من اگرچه آموزنده بود اما بسیار ناامیدکننده هم بود چون دیدم در محیط کار خودم بعضی موارد رعایت نمیشود یا مفاهیم اشتباه برداشت میشود. هیچ چیزی شفاف نیست و اتفاقا تا جای ممکن همه کارها با پنهان کاری و اشتراک گذاشتن اطلاعات کمتر با افراد کمتر همراهه. با این حال همین که ذهنم روشن شد حال خوبی دارم در مجموع از خواندنش. تمام تذکرات را دادم و فهمیدم خیلی کمتر از چیزی که فکر می‌کردم در نزدیک نشدن پروژه‌ای که من عضو کوچکی از آن هستم به موفقیت مقصر هستم.در محیط های دیگه هم که پروژه ای کار کرده م در بیشتر مواقع نمیدونستم چه انتظاری ازم دارند. یک مورد خنده دارش همین برنامه تلویزیونی پارسال بود که فکر نمیکردم بیش از 100 مهمون دعوت بشن و از میهمانان پیشنهادی من حتی 10 نفر هم توی این مدعووین نباشند.یک مورد خنده دار دیگه ش تازگی اتفاق افتاد که سه تا رمان رو مطالعه کردم و فرم کارشناسی براشون پر کردم به شکلی که ناشر کیف کرده بود. اما توی دومین جلسه حضوری و بعد از کلی انتظار و رد و بدل کردن پیام دیدم خنگ خدا وقتی من میگفتم حق الزحمه کلمه ای فلان تومان فکر میکرده دارم تعداد کلمات فرم کارشناسی رو میگم! یعنی برای رمان 200 صفحه ای یا 500 صفحه ای تقریبا میخواسته یه حق الزحمه ثابت پرداخت کنه. یک مورد خنده دار دیگه این بود که توی موسسه فسقلی خودمون تازه بعد از برگزار کردن یک کارگاه 5 جلسه ای فهمیدم حق الزحمه ای بهم تعلق نمیگیره چون کارگاه در ساعات کاری بوده.خلاصه خاطرات خنده دار برای گذروندن این روزای سخت زیاد دارم. توکل بر خدا.اما دوست دارم خاطره خودم از شفاف کار کردن رو هم تعریف کنم اینجا. ما از سال 93-94 یه سری پادکست و کلیپ صوتی تولید میکردیم با عنوان "رادیو شعر و داستان." که الآن هم جستجو کنید پیدا میکنید. همون سال ها من مشتری پر و پا قرص نسخه صوتی مقالات سایت ترجمان هم بودم. یه ارتباطی برقرار کردم و شماره تلفن یکی از گویندگان خوب این مقاله ها رو ازشون گرفتم. خانم عبدی بسیار بسیار هوشمندانه کارها رو اجرا میکرد. گوینده های خودمون اگه میخواستند اون مقالات ترجمه شده فنی با اصطلاحات تخصصی و جملات معترضه طولانی رو بخونن، ضبط کردن هر مقاله 3 ساعت طول میکشید. ولی این گوینده بی ادعا و فوق العاده با استعداد کار رو سریع و عالی اجرا میکرد.جلسه اولی که اومد خیلی کوتاه و شفاف درباره کار حرف زدیم و بهش گفتم ما کلمه ای n ریال حق الزحمه پرداخت میکنیم. یعنی تعداد کلمات مقاله رو ضرب در n میکنیم و تقدیم میکنیم. بنده خدا یه لحظه آب دهانش رو قورت داد و سعی کرد شگفتیش رو مخفی کنه. اونم (مثل خودم) برای اولین بار در ابتدای یک همکاری این اندازه شفاف داشت مبلغ حق الزحمه ش رو میفهمید. و واقعا هم ماهی یک بار همه فایل های ورد مقالات رو توی یک فایل کپی میکردم و تعداد کلمات اون فایل رو ضربدر n میکردم و توی نامه پرداخت مینوشتم. مبلغ خیلی بالایی هم نبود ولی فکر کنم تا قبلش همه مقاله های ترجمان رو رایگان اجرا کرده بود.اینو به عنوان یه کار سالم و نمونه همیشه یه گوشه ذهنم دارم تا وقتی زیاد از خودم ناامید شدم به خودم افتخار کنم.پانوشت: طراح جلد و گرافیست کتاب "مدیریت پروژه برای غیر مدیر پروژه" مجید زارع است که تمام دهه نود را با پروژه‌های بیشتر از لیاقتش گند زد به کتاب‌های ادبیات از ناشران دولتی که غصه بودجه تمام شده تولید کتاب را نداشتند، نمی‌توانستند به زارع بگویند کار را زودتر تحویل بده، با دیدن طرح جلدهای عجیق بریق زارع خیال می‌کردند معجزه کرده و حالی شان نمیشد مخاطب نه قدرت خرید کتاب را دارد نه توان دست گرفتن کتابی که روی جلدش شیشه و تخته و قفل و هر اکسسوری باورنکردنی دیگری چسبانده شده!آن موقع می‌گفتند اگر کتاب‌های تخیلی زارع در عالم ادبیات خوب نمی‌فروشند ولی در عالم «مدیریت» فروششان خوب است.حالا این کتاب را ببینید که زارع زده و نه تنها فروش چندانی ندارد (با اینکه موضوعش تقریباً عمومی است) و فقط دو تا دایره پلاستیکی کوچولو روش چسبانده که یعنی آهن ربا برای چسباندن یادداشت به در یخچال. ولی همین طرح باعث شده شما اسم کتاب و نویسندگانش را سخت تر بخوانید ( در این موکاپ که اصلا نمی‌توانید بخوانید) و اگر کتاب را الکترونیک بخرید که تمام این قرتی بازی‌ها بی معنی است. این تازه ناشری است که برای زارع جان می‌دهد ولی حالا دیگر خبری از آن طرح‌های عجیق بریق نیست. تمام آن ناشران حکومتی که پول ملت را حرام طرح های زارع کردند بلا استثنا الآن کتاب‌های چاپ دوم به بعد را ساده منتشر کرده‌اند.فتامل ای مدیران کار نا بلد!مجيد اسطيریمجيد اسطيریTue, 14 Jul 2026 16:30:47 +0330