https://virgool.ir/feed/@negin.riazyfa2026-11-11 18:44:20https://files.virgool.ir/upload/users/82309/avatar/a0oVNX.pnghttps://virgool.ir/@negin.riazyhttps://virgool.ir/@negin.riazy/نامه-ای-که-هرگز-خوانده-نشد-s9akauf9vzsjبیست سالگی همانند حبس در اتاق کوچکی بود که از آن ترس داشتم.بیست سالگی مثل نفس کشیدن زیر آب ، سقوط در خواب و وحشت از بیدار شدن بود.زمانی که سیزده سال بیشتر نداشتم برای بیست ساله ی خودم نامه ای نوشتم با موضوع "سلام قهرمان من".قرار بود نامه درست روز تولد بیست سالگی به دستم برسد. هدیه ای به سادگی کلمات.نامه ترسی بود که از آن خبر نداشتم. نامه را بدون خواندن حتی یک کلمه پاک کردم و تسلیم کلماتی شدم که هیچ وقت برای من نبود.آدم از خودش خجالت میکشد؛ از اینکه بگوید ذره ای در دلش نسبت به خودش شک دارداز اینکه اعتراف کند از چشم های دلهره آورش در آینه میترسدتا مبدا کسی قضاوت نا به جا کند. تا مبدا کسی باورت نکند؛ آخر رسم دنیا بر نادیده گرفتن تازه نفس هاست،میترسم نیامده فراموشم کند.میترسم از اینکه جا بمانم در کلماتی که برای همیشه پاک شدمیترسم از اینکه زمان بگذرد و من در دورترین افسانه ها سرگردان بمانممیترسم از اینکه نت ها را اشتباه بزنم و دنیا مثل روز اولش نشودمیترسم از اینکه نتوانم و نشود، از اینکه فریاد بزنم و شنیده نشوممیترسم مثل ترانه ای که دهان به دهان گشته ذره ذره در زمان خودم را گم کنممیترسم تاریخ دوباره تکرار شود و من آشفته بمانم.فردا ترس است و دیروز هزار سال است که گذشته و امروز مرا نمی‌پذیردو من سرگشته تر از همیشه در این خط زمانی گره خورده خودم را پیدا نمیکنم.گویی هزار سال است این زندگی را زیسته ام و هربار که به این نقطه برمیگردم گر میگیرم و میسوزم.گویی در آینه های بی نهایت حبس شده ام و کافی است یک لحظه چشم در چشم شوم با انعکاس ابدی خودم تا فرو بریزد هر آنچه از گذشته و آینده باقی مانده است.آن وقت هر روز همین روز لعنتی است. که شروعش با ترس و پایانش با خفگی است.کسی چه میداند شاید یکی از آن روزهای تکراری نفرین شده، جرئت خواندن نامه ام را پیدا کردم و نامه ای از نو نوشتم برای فردا که" طلسم بالاخره شکسته شد".Blue.BirdieBlue.BirdieSat, 15 Aug 2020 00:30:48 +0430