https://virgool.ir/feed/@negin.cha44fa2026-11-12 06:25:31https://files.virgool.ir/upload/users/112340/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@negin.cha44https://virgool.ir/@negin.cha44/روابط-مشروعِ-استرس-و-اضطراب-با-نوشتن-nujmuwtzv7jpقرار بر نوشتن بود،اونم به تفضیل!قبل از پرداختن به ارتباط مشروعِ این دو کفه ی نامتوازن ترازو ،لازمه که استرس و اضطراب رو تعریف کنم و بعد با خیال راحت از معجزه ی نوشتن بگم.اگر اضطراب رو یک کل بزرگ در نظر بگیریم،استرس یک جزء از این کل محسوب میشه.به تعریف دیگه ای استرس دختر است و اضطراب مادر! زاییده به سیمای مادر اما با پیچیدگی های نسبتا کمتر.در استرس ما میدونیم که از یک چیز مشخص میترسیم،مثلا میدونیم برای امتحان دانشگاهی که قراره دو روز دیگه برگزار بشه استرس داریم و این یعنی از اینکه امتحان برگزار بشه و سوالاتی که داده میشه رو نتونیم جواب بدیم و متعاقبا نمره ی کم بگیریم و این درس رو بیوفتیم و معدلمون پایین بیاد ،میترسیم.در واقع از یک سلسله مراتب مشخص با علم به دلیلشون ترس داریم و بر روی این ترس معلوم الحال اسم "استرس" رو میذاریم.در "اضطراب" عین "استرس" میترسیم.اما مسبب ترس ما در هاله ای از ابهامه.یعنی نمیدونیم از چی و چرا میترسیم و فقط اینو میدونیم که میترسیم و چون نمیدونیم علتش چیه در یک سیکل معیوب اسیر میشیم.برای روشن تر شدن اضطراب شاید بهتر باشه یه مثال قابل درک بزنم و با نوعی از اضطراب که شاید همه به گونه ای باهاش مواجهه بودن بحث رو به جلو ببرم. همه ی ما در برهه های زمانی ای نسبت به آینده مون اضطراب رو تجربه کردیم و بدون دونستن یا رخ دادن اتفاق خاصی از آینده ترسیدیم و اگه از خودمون میپرسیدیم از چی در آینده میترسی که دچار تشویش شدی و اضطراب تمام وجودت رو گرفته،نمیتونستیم جواب سوال خودمون رو بدیم و میگفتیم فقط دلمون شور میزنه و نگرانیم و میترسیم اما نمیدونیم چرا! آدمی به دلیل آدم بودنش با ترس هایی سر و کار داره که تعداد کثیری ازاین نوع سائق ها براش قابل لمس نیست و عموما نمیدونه برای برطرف کردنشون از چه راه حلی کمک بگیره.قطعا مراجعه به روانشناس و روان درمانگر گزینه ی مناسبی هست اما ما باید به این نکته دقت کنیم که همه ی انسان های امروزی در بازه ی وسیع و دارای نوسان در یک طیف روان نژندی قرار دارن.بذارید اینطور بگم که انسان امروزی به دلیل سبک زندگی و رژیم غذایی و هزاران عامل محیطی و زیستی و تکنولوژی های پیشرفته،در حال تجربه ی زندگی با فشارهای روحی و روانی هست که برای به کنترل در آوردنشون در بازه ی پایین تا نسبتا متوسط این طیف نیاز به خود تراپی داره.جستجوی ما برای یافتن راه حلی ساده و در عین حال کاربردی هست که میتونه استرس ها و اضطراب های آدمی رو کاهش بده و یا دست کم افسارش رو به دست بگیره.اگر ذهن رو به عنوان یک کامپیوتر و افکار رو برنامه های کامپیوتر،و انسان رو موجودی که روزانه حداقل با صد فکر مواجهه میشه در نظر بگیریم و همینطور که میدونید سلول های مغز ما شکل منحصر به فرد و عملکرد ویژه ای دارن و نقششون درجابجایی و انتقال اطلاعات هست که به نام نورون شناخته میشن و مثل سایر سلول های بدن، متشکل از پروتون و الکترون که ذره هایی هستند دارای بار!روزانه حجم زیادی بار در مغز ما تولید میشه که ناشی از عملکرد نورون ها در ساخت و پردازش افکار و دستور به نواحی مختلف مغز و فعل و انفعالات شیمیایی هست.ذهن ما به نوعی دکل مخابراتی با فرکانس ها و بارهای الکتریکی مختلف بدل میشه و افزایش این بارها به مثابه ی بازشدن تعداد بیشماری برنامه روی کامپیوتر مغز ما هست.حالا بیاید تصور کنیم این بارها بدون تخلیه شدن توی ذهن ما مثلا به مدت یک هفته بمونن و قرار باشه فعالیت های روزمره و کاری هم انجام بدیم. آیا عملکرد مطلوب با این حجم تشویش در یک دکل مخابراتی به راحتی امکان پذیر است؟؟؟اشاره ی من به بازه ی یک هفته ای صرفا برای قابل تصور تر شدن این موضوع هست. اغلب ما ذهنمون مملو از بارهایی دست کم متعلق به چندین ماه شاید حتی چندین سال هست و خب حالا خودتون عمق قضیه رو ببینید که ما خودمون رو در چه شرایط ترسناکی قرار میدیم.تا اینجای متن به افکار روزانه تون رجوع کنید و حتی میتونم پیشنهاد کنم که سعی کنید یک روز کامل کاغذ و خودکار کنارتون بذارید و همه ی افکاری که باهاش مواجهه میشید رو بنویسید.مهم نیست چه فکریه!خوب یا بد.هر نوع فکری بار داره و ما میخوایم میزان تولید بار مغزمون رو به صورت تقریبی حساب کنیم.فکر میکنم ادامه ی متن در پست دیگه ای باشه مفیدتر واقع میشه و الان بهتره خودمون رو به چالش شمارش افکارمون هرچند بصورت تقریبی بکشیم.نگین چکش کارنگین چکش کارTue, 05 May 2020 13:13:26 +0430https://virgool.ir/@negin.cha44/برای-صبح-ها-بجنگید-ranrmkg2gjusهمه امون این تجربه رو داریم مخصوصا تو این روزهای متفاوت با ایام قدیم که شب ها دیر خوابیدنمون باعث میشه روزمون عملا از ظهر شروع بشه.چند نفر از ما مدت زیادیه رنگ صبح ها رو ندیدیم؟آخرین صبحی که دیدیم کِی بوده؟!حس مشترکِ همه آدمهایی که برام از صبح هاشون نقل کردن اینکه انگار از ساعت 8-9 صبح تا 12 ظهر زمان براشون چندبرابر حالت عادیه و بجای 3-4 ساعت بودن شبیه به داشتن دو برابر این زمان هست!میتونن به خیلی از کارهاشون برسن و اگر این زمان رو از دست بدن انگار نصف روزشون رفته و عملا بعد از بیدارشدن حس میکنن کاراییشون نصف شده و بقیه روزشون کارامدی لازم رو نداره!برای من علاوه بر همه ی این اتفاقات یه حالت روحی دیگه هم پیش میاد و اون اینکه وقتی از ساعت 12 به بعد از خواب پامیشم کمی حس افسردگی و عدم رضایت از خودم هم دارم و واقعا باعث میشه تا شب با احساس عدم رضایت از خودم دست و پنجه نرم کنم.مخصوصا برای منی که صبح ها برام منبع الهامن!به جد میتونم بگم روزهایی که شروعشون از صبحه جزو روزهای خوب برام محسوب میشن و یه نکته ی خیلی مهم وجود داره که میخوام به طور مفصل راجبش بنویسم.****اولین کار بعد از بیدار شدن از خواب!!!!!!؟من صبح ها بعد از بیدار شدن وقتی نور خورشید خونه رو روشن میکنه،پنجره رو باز میکنم تا نسیم خنک صبح تمام فضا رو پرکنه.انگار یه سکوت بی نهایت عجیب بیرون از خونه حاکمه که با نور خورشید و نسیم عمق بیشتری از روح آدم رو تحت تاثیر قرار میده.من شروع به نوشتن میکنم.اولین بارقه های نوشتن و تاثیرات روان شناختی که روی انسان داره و شاید همه به نوعی باهاش مواجهه شده باشن برمیگرده به زمان مدرسه.به وضوح یادم میاد که معلم پرورشیمون سرکلاس میومد و ازمون میخواست همه ی افکار منفی و چیزایی که تو ذهن داریم و اذیتمون میکنه رو بنویسیم روی کاغذ.کارایی که فکر میکنیم توانایی انجامشون رو نداریم و تمام ناراحتیامون.بعدش ازمون میخواست تا همه ی کاغذ هایی که نوشتیم رو پاره کنیم و بندازیم تو سطل اشغال.میگفت وقتی نوشتینشون قدرتشون رو ازشون گرفتین!حالا میتونید بنویسید از اول!ولی اینبار راجبه چیزایی که دوست دارید و میخواید اتفاق بیوفتن.نمود جملات این چنینی برای منی که از کودکی عاشق خوندن و نوشتن بودم تاثیر چندبرابر داشت.معمولا ایده هایی که نوشته میشن بیشتر انجام میشن و برنامه های مکتوب سریعتر به وقوع میپیوندن تا غیرمکتوب!برای من نوشتن یک عادت محسوب میشد.هرطور و هرجا و هر مدل نوشتن تا اینکه با کتابی به اسم"راه هنرمند" اثر جولیا کامرون آشنا شدم.کتابی بی غایت پر ماجرا برای من!روز اولی که تو کتابخونه ی دانشگاه دیدمش خیلی تعجب کردم.بین اون همه کتاب آناتومی و پزشکی دیدن این کتاب یه لحظه سرجام نگهم داشت.برش داشتم و هر سری یه بخشی از کتاب رو میخوندم و بعد به کتابخونه پسش میدادم!به این شکل که از هرکس تو دانشگاه میپرسیدی کدوم کتابه که نگین...لازم نبود بقیه ی جمله رو بگی چون خودش میگفت:"راه هنرمند".این کتاب راهی برای نوشتن به من یاد داد که میتونم از قول سعی بگم نوعی "سهل ممتنع"بود.در پست بعدی به تفصیل راجبه نوشتن به عنوان یکی از ارکان الزامات صبحگاهی براتون مینویسم و از راه هنرمند بیشتر براتون میگم.نگین چکش کارنگین چکش کارFri, 24 Apr 2020 13:26:17 +0430https://virgool.ir/@negin.cha44/شروع-bhlwvzix762xسلام به همه ی افرادی که منُ نمیشناسن و میشناسن!مدت زیادی هست که تو فکر نوشتنم.نوشتن یکی از همراهای همیشگی زندگی من بوده و هست و احتمال خیلی قوی تا اخرین لحظه ی زندگیم دست به قلم ادامه بدم!همیشه هرجایی که رفتم یه کاغذ و قلم تو کیفم بوده تا اگه ثانیه ای وقت پیدا کردم ،نوشتن رو از خودم دریغ نکنم.باری میخوام اینجا شروع به نوشتن کنم تا شاید چیزایی که بلدم به درد آدم ها بخوره و اگه کوچکترین کمکی بتونم به کسی کرده باشم حس بی مثالش در سر تا سر زندگیم طنین بندازه و لبخند به لبم بیاره!به عنوان مقدمه این چند خط رو از من بپذیرید تا در ادامه اتفاقات بهتری رو بتونیم رقم بزنیم:)نگین چکش کارنگین چکش کارSat, 18 Apr 2020 13:38:38 +0430