https://virgool.ir/feed/@negarebadpourنگارنده‌ای که علوم دنیای آزمایشگاه را می‌خواندfa2026-11-11 21:08:46https://files.virgool.ir/upload/users/91122/avatar/PjieIu.pnghttps://virgool.ir/@negarebadpourhttps://virgool.ir/@negarebadpour/نوتیفیکیشن-افکار-uldyzfw85mxeمثلا یه روزی برسه که دانشمندا یک چیزی کشف کنن که نوتیفیکیشن افکارمون بره واسه هم دیگه. مثلا سرکلاس نشستی یک دفعه پیام میومد اون دختره ته کلاس داره میگه« اه چقدر وول می‌خوری .... فلان خانم» تو هم یک دفعه برمی‌گشتی پشت سرت و رو به دختره می‌گفتی «فلان خانم خودتی و عمت» و در حالی که تو یک لحظه ۳۰ تا پیام از تک تک بچه‌های کلاس میومد تو سرت که «عه! این دختره چشه، چرا اینطوری کرد؟! » زبونت رو درمی‌آوردی با یه شکلک مسخره برای طبیعی سازی می‌رفتی دست‌شویی! بعد از تو دست‌شویی یه پیام به استادت می‌رفت که نوشته بود« نباید از استاد اجازه می‌گرفتم؟!». شب هم وقتی رفتی خونه، تو حمام زیر دوش داغ تمام اون جوابایی که صبحی به اون دختره پرو ندادی، لیست میشن و به علت حجم بالای مطالب در قالب یک فایل زیپ واسش ارسال میشن و تهشم لوکشین می‌خوره از حمام!یا مثلا یه روز که تو خونه با شلوار گل‌گلیت نشستی جلو تلویزیون و پفک می‌خوری یکهو پیام میومد که اون رجب کلاستون عاشقت شده! تو هم معطل نمی‌کردی و در جا می‌رفتی بلاکش می‌کردی که حساب کار دستش بیاد! بعد مثلا چون هنوز خیلی این اختراع جدید آپدیت نیست، یک دفعه پیام‌ها خط رو خط میشه و اشتباهی فحش‌هایی که نثار رجب کردی می‌رسه به دست کراشت! در همین حال تبلیغ یکسری اپلیکیشن برات میاد که نوشته« اگر می‌خواهید دیگر پیام افکارتان برای کسی ارسال نشود، روی لینک زیر کلیک کنید!» و تو بلافاصله روش می‌زنی و می‌بینی که از این پیج کلاهبرداری‌ها بوده! و یک دفعه دلیور این پیام به کراشت میاد که «فلانی داره تلاش می‌کنه که نذاره فکراش واست بیاد» و کلا به فنا میری.یا وسط یک مستند در مورد نحوه زندگی بزآنغوزه آفریقایی یه نوتیف به بابات میره که نکنه وسط جفت‌گیری اینا بابا برسه! و خب بلافاصله بابا می‌پره تو اتاق که خوشبختانه به لطف نوتیف ذهن بابا که برات اومده، تو خیلی متفکرانه فقط زل زدی به صفحه دسکتاپ و برای طبیعی سازی فحشش میدی که چقدر هنگه و بالا نمیاد!یا مثلا تو خیابون از کنار یه گربه رد میشی که یهو چشماش روشن می‌شه(مثل این که ورژن آپدیت شده حیوونا چراغ نوتیف هم داره). و بر می‌گرده با یه نگاه متعجبی بهت زل می‌زنه! و تو در حالی که یکم خجالت کشیدی براش پیام می‌فرستی «چیه خب سواله دیگه! پیش میاد!» و بلافاصله در جواب یه میــو کــش‌دار می‌گیری و یه بی‌ادب میگی و راهت رو می‌کشی و میری.شبایی هم که تا صبح خوابت نمی‌بره هر دو دقیقه یک بار به این فکر می‌کنی که کدوم خری داره این ساعت شب به من فکر می‌کنه که نمی‌ذاره بخوابم؟! و البته در جا یک پیام error not found 404 میاد و تو سگی رو به روح پر فتوح خالق این افسانه مسخره ارسال می‌کنی. و در جواب پیام میاد که «خو به تو کسی فکر نمی‌کنه به من چه؟! چرا منو این وقت شب از خواب بیدار کردی سرم خورد به سقف قبر بی‌شخصیت مردم آزار».این وسط یه چندتا پیام سند نشده هم به خدا بود که نشون می‌داد خدا بلاکت کرده. تو هم به همین هوا راحت به افکار پلید و شیطانی خودت فکر می‌کردی که متاسفانه شیطون نامرد اسکرین شات پیام‌هات رو می‌برد پیش خدا می‌گفت« نه واقعا انتظار داشتی من به این سجده می‌کردم؟!» خدا هم دستش رو میزد به پیشونیش و سری تکون می‌داد و می‌گفت «بلاکش کن بابا! این خیلی داغونه باید بعدا شفاش بدم!» بعد ازون ور شیطون هم می‌گفت« نه خدا اینو شفاش نده بذار باشه دور هم بخندیم.»نگار عبادپورنگار عبادپورThu, 08 Apr 2021 20:58:27 +0430https://virgool.ir/@negarebadpour/تخت-شماره-۲-p6xlaiuiunvvدست‌هایم کمی می‌لرزید. طبیعی بود. اولین بار بود که پایم را به جایی این چنین می‌گذاشتم. چه کسی فکرش را می‌کرد روزی برسد و من با چند لایه ماسک و دستکش و روپوش سفیدی که رد دو قطره خون شسته شده و پاک نشده رویش خودنمایی می‌کند، از این در شیشه‌ای رد شوم و وارد آی‌سی‌یو بشوم. که فکرش را می‌کرد؟! جای عجیبی بود. خیلی عجیب. چند دقیقه‌ای طول کشید تا خودم را جمع و جور کنم و بتوانم آثار تمام احساسات عجیب و غریبی که دویده بودند و خودشان را به برق توی چشمانم رسانده بودند را پاک کنم. احساساتی که درست مانند طنابی کنفی در هم پیچیده بودند و به دور پاهایم چنگ انداخته بودند و نمی‌گذاشتند بیشتر از آن جلو بروم. به دیوار پشت سرم تکیه دادم و لول‌های آزمایش را ردیف کردم. تخت شماره ۱ دو لوله، شماره ۲ یکی و ... . هر از چندگاهی سرم را بالا می‌آوردم و به تابلوهای بالای سر هر بیمار چشم می‌دوختم. ساعت‌های تغییر وضعیت، نام پرستار و گه‌گداری هم برچسبی بزرگ که رویش نوشته بود 《 از این بیمار خون گرفته نشود!》.راستش از همان اول که ناخودآگاه نگاهم به چشم‌هایش خیره شده بود و تلاش کرده بودم تا به توصیه فاطمه، سریع نگاهم را از او بدزدم تا تعجب مرا نبیند، فکرم درگیرش شده بود. خانم تقریبا میانسال با پوستی سفید و گونه‌های رنگ پریده‌ای که انگار رویش گرد صورتی رنگی پاشیده بودند. به نظرم در جوانی‌ خیلی زیبا بوده است. کارشناسی که همراه من آمده بود را تقریبا دیگر نمی‌دیدم. خیلی وقت بود که به سراغ تخت‌های آن طرف رفته بود و در تمام این مدت من در همان نقطه روبه روی تخت شماره۲ ایستاده بودم و در ذهنم جوانی‌های یک زن زیبا را به تصویر می‌کشیدم. نمی‌دانم چقدر به صورتش خیره مانده بودم و نمی‌دانم چقدر طول کشیده بود که آن همه تار افکار توی سرم را پاره کنم و اشاره انگشتش که مرا به سوی خود فرامی‌خواند را ببینم. تقریبا جا خورده بودم. سرم را به چپ و راست چرخاندم و خدا خدا می‌کردم که کسی دیگر آن‌جا باشد و سر آن انگشت، شخص دیگری را نشانه رفته باشد. اما هیچ کسی جز من در تیر رس آن اشاره نبود. فقط من بودم و من! با این حال باز هم از سر تعجب، انگشتم را به سمت گردنم گرفتم و از پشت ماسکی که دهانم را پوشانده بود، به حالت لب‌خوانی زمزمه کردم《من؟!》. سرعت حرکت انگشتش را به نشانه تائید بیشتر کرد. دست و پایم را گم‌کرده بودم. برای امتحان، پای راستم را تکانی دادم. تقریبا دیگر نمی‌لرزید. با کمی مکث چند قدمی جلو رفتم و خودم را به کنار تختش رساندم. نمی‌توانست با صدایش حرف بزند و لوله‌ی درون دهانش هم نمی‌گذاشت کلمه‌هایش را حتی حدس بزنم. بی‌اختیار با صدای تقریبا بلندی گفتم《 من پزشک نیستم!》. تائید پلک‌هایش به من فهماند که خودش می‌داند. پرستارش می‌گفت کسی حرف‌هایش را نمی‌تواند بفهمد و نمی‌داند که او چه می‌خواهد. لرزش دست‌هایم را فراموش کرده بودم و تقریبا تمام فکرم را این پر کرده بود که برایش چه کاری می‌توانم انجام دهم؟! دست‌هایش بی‌جان بود و طاقت فشار مداد و خودکار را نداشت که بتواند حرفش را بنویسد. چه می‌توانستم انجام دهم؟! از سر عادت دستم را روانه جیب روپوشم کردم. همیشه آخرین حربه‌ام برای فکر کردن بود. و خب این بار هم جواب داد. لمس گوشی موبایل توی جیبم این بار ناجی داستان شده بود. خنده‌‌ی از روی خوشحالی‌ام را نمی‌دید اما می‌دانم که برق توی چشم‌هایم را خواند. درست مانند همان برقی که وقتی بالای سرش به پرستار بخش گفتم گوشی را بدهید دستش تا با همان انگشت اشاره حرفش را تایپ کند، در نگاهش درخشید. ذوقش وصف شدنی نبود. کاش آن لوله‌های نامرد می‌گذاشتند خنده‌اش را هم ببینم. پرستار موبایلش را درآورد و زیر دست او گذاشت. دنبال اولین حرف کلمه‌ی توی سرش می‌گشت و من به دستش چشم دوخته بودم که با صدایی که از پشت سر نزدیک می‌شد، سرم را ناخوداگاه برگرداندم. کارشناس همراهم بود که با حالتی متعجب می‌پرسید 《 کجا ماندی تو دخترجان؟!》. نایستاد تا برایش داستان تخت شماره ۲ را بگویم و آن خانم زیبا و گوشی پرستار را. دستم را کشید و با سرعت به سمت در خروجی به راه افتاد. نفهمیدم چه شد. تنها توانستم در آخرین لحظه برای آخرین بار به تخت شماره ۲ نگاهی بیاندازم و رد انگشت اشاره او را روی صفحه گوشی دنبال کنم و در دلم خدا خدا کنم که بنویسد《حالم خیلی بهتر است!》.نگار عبادپورنگار عبادپورTue, 29 Dec 2020 22:27:20 +0330https://virgool.ir/@negarebadpour/دلِ-بقچهپیچ-wlruftm197hfیکی از همین روزها، به سرم زد پایم را در کفش‌هایم‌ کنم و بار و بندیل خود را ببندم و بر دوش بیاندازم و بِدَوم به سمت دنیا. به نظر خیلی زیبا می‌آمد. هر وقت از این بالا نگاهش می‌کردم، دلم هُری می‌ریخت. به سرم زد و یکی از چارقد‌های قرمزِ گل‌گلیِ خدا را برداشتم و درونش را پر کردم از توشه‌ی راهِ سختِ در پیش‌رویم. چند شیشه مهر و محبت برداشتم و مقداری احساس. دو شیشه اعتماد هم به نظر کافی بود. یک بغل انگیزه از آن قفسه‌ بزرگ برداشتم و یک سبد پر از عاطفه و قهر و امید. دو سه پَر دل‌نگرانی هم برداشتم برای روز مبادا. خنده و قهقهه و گریه و اخم و یک بطری پر از اشک هم درون این چارقد چپاندم. هنوز اندکی جا داشت. یک ظرف کوچک پیدا کردم و درونش مقداری دوستی ریختم و خشم. حسابی سنگین شده بود. بقچه پیچشان کردم و درون سینه‌ام گذاشتمش. جایش تنگ بود و خودش را به در و دیوار استخوانیِ تنم می‌کوباند. صدای بهم خوردن ظرف‌های شیشه‌ای درونش، با ضرب‌آهنگی یک‌نواخت در گوشم می‌پیچید. تاپ، تاپ، تاپ... . به خودم تکانی دادم و پیش خدا رفتم. لحظه‌ی خداحافظی بود. در آغوش گرفتمش و گفتم من دیگر آماده‌ی رفتنم. در مقابل آن همه سخنرانی‌ای که در سرم برای این لحظه آماده کرده بودم، زیادی کوتاه و دلسرد کننده بود. اما برای بار اول خوب به نظر می‌آمد. نگاهی به بقچه‌ی درون سینه‌ام انداخت و چهره‌اش در هم رفت. انگار چیزی کم بود. در یک ثانیه تمام چیزهای درون آن قفسه را در ذهنم مرور کردم. همه چیز کامل بود. تا آمدم دهان باز کنم بگویم مشکلی هست؟ خدا در یک لحظه نفسی از وجودش در نگاهم دمید و من انگار بی‌صدا شدم. حس کردم موجودی ناشناخته اما آشنا رخنه در جانم کرد. نه درون شیشه‌ای بود که سنگ بشکندش و نه مثل برگی بود که باد با خود ببردش. سنگین و بی‌وزن بود. انگار به تار و پود چارقد دلم چنگ می‌زد و حال آرام مرا، به تپش می‌انداخت و آشوبم می‌کرد. آشوبی بس آرامش‌بخش. گیج شده بودم. این دیگر چه بود؟ من که از تمام آن قفسه، در بقچه‌ام جا داده بودم، پس چرا این حس عجیب را ندیده بودم؟ خدا، هزاران سوال در سرم را و سردرگمی در چهره‌ام را ‌خوانده بود. از لبخندش می‌فهمیدم. سرم را به چپ و راست، تکانی دادم تا نتواند بیشتر از این افکار پریشانم را بخواند. اما انگار بی‌فایده بود. دستی بر سرم کشید و گونه‌ی گر گرفته‌ام را بوسید. و با ندایی در گوشم زمزمه کرد: نترس! این عشق است. یادگاریِ من به تو ای مسافر. مراقبش باش!نگار عبادپورنگار عبادپورFri, 24 Apr 2020 14:16:13 +0430https://virgool.ir/@negarebadpour/من-و-خدا-و-بابام-fws3m0sylp5pقصه‌های من و بابامهمه چیز از آن شب سرد پاییزی شروع شد. همان شبی که من و بابام، جلوتر از بقیه، توی پارک راه می‌رفتیم. آن‌موقع نُه سالم بود و بابا هم جوون‌تر از الآن. سر به هوا، به ماه نگاه می‌کردم و توی دلم مطمئن بودم بابا هم دارد موقعیت ستاره‌های آسمانِ شب را توی ذهنش مرور می‌کند. درون ذهن من اما موج دیگری تلاطم می‌کرد. درست مثل یک جرقه‌ای درخشیده بود و هیچ‌جوره خاموش نمی‌شد. زیرلب زمزمه می‌کردم《 پس آفریننده‌ی خدا کیه؟》سرتاسر وجودم را یک حس سرزنش توام با ترس پر کرده بود. چرا تا به حال به این فکر نکرده بودم؟ چرا به این سوال فکر می‌کردم؟رویم را به سمت بابا چرخاندم تا مثل همیشه، اولین نفر، سوال‌هایم رو از بابا بپرسم. بابا همیشه برای هر سوالی، یک جوابی داشت. اما این‌بار از سوالم ترسیده بودم. نکند من مثل آن داستانی که معلم قرآن‌مان تعریف می‌کرد، کافر شده بودم. نکند من دیگر خدا را دوست نداشتم. اگر بابا از سوال توی ذهن‌ام باخبر شود، چه فکری در مورد من می‌کند؟ و و و...دوباره سرم را آوردم پایین و چند قدمی با خودم کلنجار رفتم. لحظه‌ای بعد، بی‌هوا سرم را بگرداندم و بی‌مهابا پرسیدم《خدا رو کی آفریده بابا؟》.کار از کار گذشته بود و من تمام مغزم رو برای بابا خالی کرده بودم. برایش توضیح دادم که اگر خدا مارو آفریده، پس باید یک خدای دیگری هم باشد که او را آفریده باشد و همینجور بعد و بعدترش. بابا حرف‌هایم را فهمیده بود اما دلیل جواب ندادنش چیز دیگری بود. بابا برای اولین بار بود اعتراف می‌کرد نمی‌داند و از من می‌خواست که خودم به دنبال جوابم بگردم. جا خورده بودم و دیگر حرفی نزدم. سال‌ها گذشت و آن شب و آن سوال، هر روز به رنگ‌های مختلف در ذهن من هربار و هربار نقش می‌بست و بدون جواب رها می‌شد. مثل یک تومور خوش‌خیم که هرازچندگاهی تکانی می‌خورد و ترسش تمام وجودم را فرا می‌گرفت. مثل حس یک گناه قدیمیِ یک گناهکار، که هیچ وقت بخشیده نشده بود.درست مانند آن‌که می‌گفت《هیچ دلیل قانع کننده‌ای نه برای اثبات وجود خداوند و نه برای انکارش فعلا نمی‌شناسم و شک مثل آونگی دائم مرا به سوی ایمان و کفر می‌برد و می‌آورد.*》گذشت و این گناهکار چندین و چند بار ذهنش را زیر و رو کرد. به هر دری کوبید و از هرکسی سوال کرد. هرکسی یک جوابی می‌داد. یکی می‌گفت نباید در این مسائل تفکر کنی و دیگری می‌گفت از درک انسان خارج است. اما در این بین، جوابی دلم را گرم کرد. منطقم قبولش داشت و دلم راضی بود. او می‌گفت《هرچه می‌خواهی اسمش را بگذار اما برای اینکه در این تسلسلِ وجودِ گردآب گونه، غرق نشوی، باید بپذیری که یک چیزی از همان اول وجود داشته و خواهد داشت. یک وجودی که خودش واجب‌الوجود است و حضورش به هیچ چیز نیاز ندارد و پایه و اساس وجودیت است. شاید تو اورا خدا بخوانی و آن دانشمند هسته‌ای ماده و ضدماده. شاید تو او را نزدیک‌تر از رگ گردنت حس کنی و او در دورترین ستاره‌ی ممکن! اما او هست. همیشه بوده و خواهد بود. او بوده تا تو به وجود بیایی که فکر کنی که او کیست و چگونه تا کنون بوده است!تو باید تفکر کنی که او در تو از وجودش دمیده و وجود تو به وجود او بسته‌ است. حالا تو هرچه می‌خواهی نامش را بگذار. گاد، خدا و الله همه‌شان یکیست. تنها کافیست که حضورش را لمس کنی و باورش داشته باشی. 》راست می‌گفت. منطقش را دوست داشتم. اما شاید این منطق سالیان بعد رشد کند و پخته‌تر شود. شاید تغییر کند و شاید هم ثابت بماند. اما مثل یک گنج تازه پیدا شده برایم دوست داشتنیست. گنجی که خودم به دنبالش گشتم و خودم. حال اما این را می‌دانم که اگر روزی، دختر کوچولویم ازمن، این سوال را پرسید، جوابش را چه بدهم. و آن قطعا جوابی غیر از جوابِ بابا نخواهد بود.*از کتاب روی ماه خداوند را ببوس، اثر مصطفی مستور.نگار عبادپورنگار عبادپورWed, 11 Dec 2019 22:38:39 +0330