https://virgool.ir/feed/@negardehghan75fa2026-11-12 09:43:58https://files.virgool.ir/upload/users/54441/avatar/gbKDHg.jpeghttps://virgool.ir/@negardehghan75https://virgool.ir/@negardehghan75/هر-روز-عاشوراست-krq91ibqsr2iدیشب خواب عجیبی دیدم و یادم آمد که بودم .صبح غرق در اشک از خواب پریدم و یادم آمد که زندگی صحنه به صحنه اش میدان جنگ است عزیزم . زندگی روز به روزش عاشوراست تو به ناچار مجبوری هر روز تصمیم بگیری که در کدام جبهه میجنگی . خسته میشوی، کم میاوری، حمایت نمیشوی، گریه میکنی ولی تنها یک راه برایت باقی میماند. و آن این است که تصمیم بگیری حسین باشی و برای آزادگی قد علم کنی و یا نه شمر باشی حقیقت را سر ببری. نیزه را در گلوی نازک و ظریف حق فرو کنی. من از مذهب صحبت نمیکنم عزیزم. از داستان و افسانه صحبت نمیکنم عزیزم. از خود زندگی و تک تک لحظاتی که تصمیم میگیری چگونه سپریشان کنی صحبت میکنم.آری با گریه از خواب پریدم و احساس کردم که امروز باید ترسم را سر ببرم و ثابت قدم باشم.باید باور کنم چه کسی قرار بود بشوم. دوباره با اینده ای که برایم مقدر شده بود ملاقات کنم. دستم را به سویش دراز کنم. لبخند گرمش را ببینم. قلبم گرم شود و ادامه دهم .برای خودم بخوانم که عزیز جانم از ازل بست دلم با سر زلفت پیوند ، تا ابد سر نکشد از سر پیمان نرود. به خود رسیده ی عزیزم دستی تکان دهم و بگویم عزیزم در مسیر و مشتاق دیدارت هستم . جانم دارم به سویت میایم. به سوی تویی که هر روز مصمم تر و بهتر در جبهه ی حق جنگیدی . پلنگ را کشتی . نور پاشیدی . حتی اگر سر بریده شدی. داستان شدی و جاودانه. چرا که هرگز نمرد آنکه دلش زنده شد به عشق / ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما . negardennegardenTue, 15 Aug 2023 02:34:47 +0330https://virgool.ir/@negardehghan75/ما-از-خاکستر-خویش-برمیخیزیم-jvfqqbe9fonwیک نفر پیوسته در درونم میگریدروزهایی هست که به خودم میگویم . این خاکستر دیگر تاب و توان زندگی ندارد . این حیات به مشتی خاکستر نشسته است . اما یادم میافتد که تاریخ نشان داده است انسانهایی با ارزش نام گذاری انسان از همین خاکستر ها برخاسته اند . انهایی که در تاریکی تنها و تنها و تنها به امید زنده ماندند . انهایی که بعد ها شده اند مفهوم امید و روشنی برای دیگران .انهایی که درد هایشان شده است پل صراط و انها را از جهنم بیرون کشیده است . انهایی که رنج هایشان برایشان گلستان ساخته است . انهایی که دریا را شکافته اند . انهایی که جز شمشیرشان یاری نداشته اند ؛ شمشیری نه برای جنگ بلکه برای فرخو کردن بدی هایشان . یک نفر امروز در درونم پیوسته میجنگد . که از پای نیافتد ،که از راه ننشیند . امروز که اینها را مینویسم یک نفر در درونم پیوسته میگرید و دیگری پیوسته در درونم میجنگد . یک نفر در درونم پیوسته با اشک هایش میجنگد . دیروز استادم گفت که انسان است که به هر چیزی معنا میدهد . معنای امروز زندگی من گم نشده است اما کدر شده است . دیروز به خودم گفتم باید لایه روبیش کنم . امروز با شمشیرم تار های عنکبوتش را میگیرم و با اشک هایم پاکش میکنم . باید از این اتشی که به جانم افتاده است گلستان بسازم . باید ابراهیم زندگی خودم باشم. باید موسی باشم . حافظ باشم و مریم میرزاخانی باشم . باید زخم هایم را طلایی کنم که یادم بماند ، زخم هایم هستند که کلید راهم میشوند . باید اشکهایم برکه ی خرد زندگیم را پر کند . باید جانی تازه به زندگیم ببخشم ، از میان جنگل های وهم الود خشم هایم ، ترس هایم ، غم هایم استوار رد شوم .باید سیمرغ شوم و از خاکسترم برخیزم .امیدوارم خود اینده ام دستم را بگیرد و برایم پیامی بفرستد. برایم از روز های روشن بگوید . برایم مرهم باشد . یادمان نرود انسان به امید زنده است و انسان برای خودش نه بلکه برای دیگری زنده است . negardennegardenTue, 20 Sep 2022 11:15:40 +0430https://virgool.ir/@negardehghan75/برای-خود-ازرده-خاطرم-x9w87vycftsoدیروز برای تاب آوریم از تمامی حرفها و برای دلجویی از خود نازنینم یک پازل خریدم ؛ من در کودکی تفریح خیلی عزیزم پازل چینی بود بعدترکه نوجوان شدم وقتی از عالم و ادم میبریدم یک پازل قدیمی را میریختم و از نوع میساختم . و حالا در عنفوان جوانی اخرین راه حلم برای پذیرش اتفاق هایی که دارد میافتد پازل چینی است . عجیب است که ادم دوباره و چند باره به عادت های کودکیش باز میگردد . پازلی خریدم از محل رویایی که نمیدانم اسپانیا است یا استالیا یا کدام گوشه ی شناخته شده ی دنیا خیلی هم مهم نیست . هرجا که هست از اینجایی که الان من هستم بهتر است . پازل میچینم و خودم رو پرت میکنم تو دریایی که تکه تکه باید از گوشه ی میز جمعش کنم . پازل میچینم و خودم رو جا میکنم در کلیسایی که شیشه ی خاک گرفته اش درست جا نمیافتد کنار قطعات دیگر . پازل میچینم و به گربه ای که هنوز گوشش را برایش پیدا نکردم لبخند میزنم . پازل میچینم و به تمامی وقایعی که انگار مقدر شده است که ذره ذره و تکه تکه کنار هم چیده شوند فکر میکنم . فکر میکنم که شاید نوجوانی خسته از دغدغه های بی راه حلش در نقطه ای از این کهکشان دارد قسمت های تاریک و سرد و پر از ابهام زندگی من را میچیند.برای خود ازرده خاطر عزیزم پازل میچینم که یادم نرود گوشه های زشت و زیبای این صفحه ی تک تک شده در کنار هم نهایتا تصویری زیبا میسازند که لایق قاب شدن و به یادگار نگه داشتن است .??negardennegardenSun, 04 Sep 2022 13:04:15 +0430https://virgool.ir/@negardehghan75/آرزو-هایت-را-از-زبان-دیگری-بشنوی-sanhbbrilxezجوابای کنکور ارشد اومد . من مطابق توقعم قبول شدم راستش چیزی بهتر از این انتظار نداشتم ؛ مطابق با تلاشم رتبه گرفتم و مطابق با رتبه ام دانشگاه قبول شدم. اما ته دلم غمگین بودم نه از شانس و اقبالم که معتقدم شانس پاداشه کسیه که لیاقت خودش رو به مسیرش و آینده اش ثابت کرده باشه . بلکه بابت تمامی لحظاتی که با دودلی و شک و سهل انگاری گذروندم .غمگین بودم و تمام مدت سر کلاس آسیب شناسی روانی به این فکر میکردم که تنها راه امکان پذیر کردن تغییر گذشته با ساختن آینده ای قشنگ ممکنه با درس گرفتن از وقایع و جبران کردن و تکرار نکردم اشتباه ها. غمگین بودم و لبخند میزدم که یک اقایی که ۶ ماهه باهاشون هم کلاسم اما تاحالا باهم همکلام نشده بودیم اومد جلو و بابت مقدمه ی صحبت هاش عذرخواهی کرد که ببخشید بی مقدمه میخوام این حرف رو بهتون بزنم . گفت که من رو ۶ ماهه میشناسه و تو این ۶ ماه همیشه به این فکر بوده که روزی استاد یک دانشگاه بزرگ جهانی مثل هاروارد و کمبریج میشم . گفت و ازش تشکر کردم و رفت . اما من کنج قلبم توامان با اینکه نور گرمی تابید حفره ای خالی شد . به این فکر میکردم که چقدر قشنگ بود که آرزوی زندگیم رو از زبان یک ادم غریبه شنیدم . به این فکر کردم که چقدر در میان عزیزانم احساس تنهایی میکنم چقدر هیچ کدومشون برام همچین آرزویی نمیکنند با اینکه میدونند چقدر برام ارزشمنده . به این فکر کردم که آیا واقعا آدم های آشنای دور و برم دوستمن ؟ اصلا دوستی رو میشناسند ؟ آیا تو دایره ی درستی قرارگرفتم ؟ بعد که به صرف شام به خانه ی یکی از بستگان رفتم (البته با شیرینی و تظاهر به اینکه از قبولیم خیلی خوشحالم) همه ازم پرسیدن دانشگاهی که قبول شدی کجاست چقدر فاصله داره تا خونه ؟ اوا خیلی دوره که ! جاده اش خطرناکه . هیچ کدوم به این فکر نمیکردن که رتبه ی دورقمی اوردن واقعا برای من یک حماسه ی بزرگ بود . براش تلاش کرده بودم درسته عالی نیست اما من شجاعانه پا به این عرصه گذاشتم از دل تاریکی ها پا بیرون گذاشتم . من شجاعتم رو زندگی کردم . در راه رسیدن به آرزوهام قدم گذاشتم و قابل احترامم . برای من اصلا مسیر و زمانش مهم نیست . نفس کاری که کرده بودم درسته کامل نبود اما واقعا قابل ارزش و احترام بود و هست . خلاصه که ادم دوستای واقعیشو تو شادی و غم هاش میشناسه ... بعضیا خیلی دورن ولی دوستن بعضیا خیلی نزدیکن ولی دوست نیستنnegardennegardenTue, 30 Aug 2022 00:33:51 +0430https://virgool.ir/@negardehghan75/تولده-عید-شما-مبارک-g2pqmbne2yenراستش تا همین چندی پیش فکر میکردم روزهای خاصی مثل تولد ، سالگرد عروسی ، سالگرد اولین دیدار و هزار روز مناسبتی دیگه باید خیلی روزهای خاصی باشند. همین توقعم از اون روزها به عنوان یک روز فوق العاده و بینظیر باعث میشد دائما احساس افسردگی و سرخوردگی داشته باشم ؛ چون واقعیت ماجرا این بود که روز تولدم یا سالگرد عروسیم یه روزی بود مثل بقیه روزهای زندگیم . از خواب پا میشدم مشغول برنامه ی اون روز میشدم ، نهایتش یک بعد از ظهر رو با عزیزانم میگذروندم و همین ، تمام .و فرداش دیگه تولدم نبود و من احساس میکردم یه روز خیلی فوق العاده رو از دست دادم و یه سال دیگه طول میکشه تا به اون روز برسم . همین مساله باعث خشم و افسردگیم میشد و احساس میکردم بقیه ی ادما خیلی تولد های فوق العاده ای دارن و این فقط منم که روز تولدم تباه شده . و فرداش دیگه تولدم نبود و من احساس میکردم یه روز خیلی فوق العاده رو از دست دادم و یه سال دیگه طول میکشه تا به اون روز برسم . همین مساله باعث خشم و افسردگیم میشد و احساس میکردم بقیه ی ادما خیلی تولد های فوق العاده ای دارن و این فقط منم که روز تولدم تباه شده .الان که در عنفوان ۲۶ سالگیم هنوز هم این فکر و خیال های سیندرلایی میاد تو ذهنم اما وقتی تجاربم رو کنار هم میچینم میبینم که واقعیتش هر روز باید تولدم باشه ، هر روز باید تلاش کنم روز فوقالعاده ای داشته باشم اما نه از نوع سیندرلایی از نوع واقعی و سازنده . هر روز باید یاد بگیرم به عرض و کیفیت زندگیم اضافه کنم منتهی آخر روز نباید خشم و افسردگی به سراغم بیاد باید بدونم که ۷-۸ ساعت دیگه زمان این میرسه که بهتر از دیروزم باشه و تولدم باشه .negardennegardenMon, 28 Feb 2022 21:48:21 +0330https://virgool.ir/@negardehghan75/پوست-جدیدی-که-در-آن-میگُنجیم-myhcwrb1hirjمن فکر میکنم اکثر آدم ها گیر افتادن تو یک سیکل معیوب و تکراری رو تجربه کردن عزیزم .تجربه ی یک حس بد تکرار شونده ، مثل دوست داشتنی نبودن مداوم یا مثلا حس رها شدگی و طرد شدن از آدم ها یا که احساس قربانی بودن و غیره ... من و تو هم تجربه کردیم عزیزم ؛ خود من که بارها و بارها ! یادم میاد از یه جایی به بعد هرچی بیشتر ازش فرار میکردم بیشتر گرفتارش میشدم.میدونی عزیزم من همیشه ظاهرم گول زنک بود همه فکر میکردن الهه ی اعتماد به نفسم اما واقعا از درون احساس خالی بودن میکردم ؛ خالی بودن مداوم که با هیچی پر نمیشد . احساس میکردم کافی نیستم و خوب نیستم . این که از فعل های ماضی استفاده میکنم دلیلش این نیست که دیگه این احساس ها از وجودم پر کشیده و رفته نه ... هنوز گه گداری میاد گریبانم رو دو دستی میچسبه ول نمیکنه ؛ ولی خب کمتر از قبل به سراغم میاد . خیلی زحمت کشیدم و کار کردم رو خودم عزیزم میپرسی چطوری ؟ با رویا رویی واقعی اول از همه قبول کردم که اعتماد به نفسم پایینه که قلمبه سلمبه حرف میزنم و میخوام پز ۴ تا دونه کتابی که خوندم رو بدم و غیره ... دوما با گفت گوی درونی و بهای الکی ندادن به حس های بد و سوما با جایگزین کردن کارای مفید و آینده محور به جای نشخوار فکری ؛ پوست خودم رو کندم و روی تن زخمیم پوست جدیدی کشیدم.میدونم خیلی سخته عزیزم ولی تنها راه علاجش نگاه به آینده است . هرچی به گذشته برگردی بیشتر فلج میشی ! اونجایی که آقای قمیشی میگن " سر بچرخونی مسیر پیش روت رو باختی " دقیقا درست میگن و احسنت و باریک الله به ایشان . در کل که عزیزم ؛ ماها خیلی وقتا فکر میکنیم تنها آدمایی هستیم که اسیر و گرفتار اشتباه هامون هستیم ؛ فکر میکنیم تو این کره ی خاکی قرعه ی بدبختی بین این همه خلق الله به اسم ما درومده !فکر میکنیم وقتی یه گوشه نشستیم و داریم گوله گوله اشک میریزیم یا از غم و غصه و پشیمونی غمباد گرفتیم و قلبمون ریش شده، تک و تنهاییم .اما اینطور نیست عزیزم همه ی انسان ها تجربیات انسانی مشترکی دارن و این احساس ها در وجود همه ی آدم ها میتونه یکسان باشه و پیش بیاد و میتونه مداوم تکرار بشه اگه ازشون درس درست نگیریم و پوست خودمون رو نکنیم و یه پوست صاف و صوف تر روی این زخم ها نکشیم . negardennegardenMon, 06 Dec 2021 00:25:09 +0330https://virgool.ir/@negardehghan75/دیوانگی-در-هشیاری-eooxmxkcflzwاین نامه رو برای ناهشیاری و نیمه هشیاری خودم مینویسم عزیزم ، بدون ادیت بدون حرف پس و پیش . این رو بدون عزیزم که هیچ وقت نمیتونی هیچ کس رو قانع کنی . هرکسی اعتقاد و باوری که داره انقدر براش محکم و اجین شده است با بند بند وجودش و سلول هاش فریادش میزنن و شعار باور هاش رو هر لحظه از بر سر میدن که خیلی راحت نظرشون عوض نمیشه . مگر اینکه تو در جایگاه قدرتمندی باشی . پس تا زمانی که قدرتمند نشدی و صاحب نظر خودت رو برای تغییر باور های دیگران خسته نکن ! این رو بدون که ثابت کردن خودت برای دیگران خیلی اشتباهه عزیزم . چراکه تو اگر خوب باشی هزارتا مخالف داری اگر بد باشی هم ! پس دستت رو زیر ساطور کسایی که قبولشون نداری نبر ! منتظر تایید کسایی که اهل تایید نیستن نباش ، همچنین کسایی که حاضر نیستن بشنونت.این نامه فاقد هرگونه ارزش ادبیست فقط برایت نوشتم که بدونی عزیزم زندگی بازی های عجیبی داره و همچنین آدم های عجیبی ، پس برو به سمت نور به سمت ذره روشنایی هایی که هستند و این رو بدان که هزاران زندگی برات مقدر شده و اینکه الان کجای این زندگی هستی دیگه سرنوشتت نیست و خودت بین هزاران تا ، همین راه رو انتخاب کردی و اگر عاقبت انتخابت به خیره لایق کارت هزاران آفرین از همه ی دنیا هستی و چنانچه این کارت رو از هیچ کسی نمیگیری اشکالی نداره .پس تایید واقعی از قلب خودت برای خودت هست . من پشتتم و همراهت عزیزم ! negardennegardenFri, 26 Nov 2021 01:09:10 +0330https://virgool.ir/@negardehghan75/یک-پیریِ-فرزانه-وار-لطفا-kqhfgwigdz87راستشو بخوای آدمیزاد اول باید به خودش وفادار باشه و بعدا به دیگران . من همش از قول هایی که به خودم میدم فرار میکنم . این یعنی با خودم رودربایستی ندارم و همین مساله است که ۴ صباح دیگه گریبانم رو میگیره ول نمیکنه . برای اینکه هر جور شده سر قولم وایستم رفتم و دوییدم ؛ جات خالی عزیزم خیلیم بد شروع کردم واسه همین هنوز یک سوم راه رو نرفته زوارم در رفت و هن و هون کنان بقیه ی مسیر رو خودم و کشوندم . با همه ی اینها مسیر رو کامل کردم و به خودم آوانس الکی ندادم . عزیزم خستگی بعد از دو عجیب میچسبه اونم دو ای که به خودت قول داده باشی و با سختی و بدبختی خودت رو مجبور کرده باشی . همه ی اینها رو گفتم که تعریف کنم برات توی راه پیرمردی رو دیدم که دست به کمر پیاده رو را طی میکرد. از کنارش که رد شدم احساس کردم با پیری های خودم رو به رو شدم . لحظه ای که دست به کمر و به یاد جوونی ها پیاده رو های محله رو طی میکردم . احساس کردم اونم همین حس رو داره ؛ جوون تیزی که داره با سرعت از کنار پیرمردی کند و آروم میگذره ! دروغ چرا اگه با من بود دلم میخواست باهاش برم همون پارک اردیبهشت نزدیک خونه و ساعت ها واسم تعریف کنه ! از جوونی هاش ؛ از انتخاب هاش و از اینکه الان خوشبخته ؟ و چیکار میکنه ! پیری مساله ی عجیبیه عزیزم ؛ من تو اوج جوونی هر روز به پیری خودم فکر میکنم و تلاشم اینه که تو پیری هام خوشبخت و راضی باشم. اینکه الان احساس خوشبختی داشته باشم ملاک نیست عزیزم . جوونی دوره ی گذر و گذاره ؛ دوره ی تیز و سریع بودن ! دوره ی از مرحله ای به مرحله ی دیگری جهیدن . اما امان از پیری عزیزم ؛ امان از ساعت هایی که دیگه کند میگذرن و گاهی نمیگذرن ! امان از تنهایی و خستگی مفرط و بی خوابی . امان از درد زانو و کمر و فکر بچه ها ؛ من این پیری رو انتخاب نکردم عزیزم . من پیری شاد و سرحالی رو انتخاب کردم که حرفها و داستان های زیادی برای گفتن داره و درس های عجیب و نایابی برای زندگی . دلم پیری فرزانه وار میخواد . برای رسیدن به پیری فرزانه وار باید الان در عنفوان جوانی به خودم وفادار باشم .وفاداری حکم اول فرزانگیه عزیزم ! negardennegardenTue, 23 Nov 2021 13:40:58 +0330https://virgool.ir/@negardehghan75/من-ضعیف-نیستم-عزیزم-uk6ec0ns5xduپذیرش مسکنه ولی درمان نیست عزیزم . این که ضعفم رو بپذیرم خیلی راحته ولی اینکه بپذیرم ضعیفم حس حقارته واسم . دیروز بهت گفتم ایراد هام رو بهم گوشزد کن که درستشون کنم و تو گفتی "دلت میخواد حرف حرف خودت باشه و اون لحظه ای که بیافتی رو دور لج هیچی جلو دارت نیست" منم به زبون گفتم نه اصلااا ولی تو دلم یک کارت صد افرین نصیبت شد و بانگ احسنت باریک الله از تمام سلول های بدنم به هوا برخاست. دروغ چرا ته دلمم یکم قنج رفت از اینکه انقدر خوب شناختیم. ولی خب هیچ کدوم اونها باعث نشد که بخوام لجبازیم رو کنار بذارم و فهمیدم آدمیزاد تا خودش به خودش پاداش میده بابت کار بدش؛ هیچ اصلاحی در کار نیست عزیزم . فهمیدم حس قدرتی که از لجبازی بهم دست میده خیلی حقیرانه و تو خالیه . فهمیدم دو تا فکر بهتر از یه فکره و عاقبت این تک گویی و تک فکری همون حقارتیه که ازش میترسیدم ؛ فهمیدم این هندونه هایی که خودم زیر بغل خودم میزارم تو بحث ها و تو رو به سکوت وا میدارم ؛ نه تنها تاج نمیشه رو سرم بلکه کوه میشه جلو رومون و میشه همون دیوار سنگی که گوگوش میخونه ازش با ورژن هندونه ای.فهمیدم همه ی این لجبازیام از ضعفمه ؛ قدرت واقعی در آرامش و تامل و پذیرش حرف حقه ! گوش بده بهم عزیزم ، من ضعف هایی دارم که پذیرفتمشون که برطرفشون کنم و همین ها نشون میده که آدم ضعیفی نیستم !بببnegardennegardenSat, 20 Nov 2021 20:59:49 +0330https://virgool.ir/@negardehghan75/ترس-از-انسان-۴۳۰-صبح-f82alosysqdhبرای اینکه ساعت ۴:۳۰ صبح به خودم یادآوری کنم انسان موجود عجیب و ترسناکیه این نامه رو مینویسم:سلام عزیزم ؛ امروز که ۲۵ سالت است باید بدانی و فردا که ۷۰ سالت شد باید به خودت یاد آوری کنی که انسان موجود ترسناک و عجیبی است و هرکاری ازش سرمیزند . حتی تمام آن کارهایی را که قول شرف داده بود و برای همه شاخ و شونه کشیده بود که هرگز سمتش نمیرود . پس بهتر است نسبت به خودت محتاط باشی و نه حتی خیلی خوش بین.یادم میاید مرد شریفی را میشناختم که قسم خورده بود تا ابد پایبند زندگیش باشد و شرافتمندانه زندگی کند ؛ اخر سر نمیدانم که چطور شد و چرخه برایش به کادم سمت چرخید و خبرش به گوشم رسید که همه ی قول هایش را زیر پایش له کرده و سیگار دود کرده و با آتش ته سیگارش قول های له شده اش را به خاکستر نشانده.ان جا بود که تن و بدنم از خودم لرزید . استادم میگوید که انسان میتواند پست تر از حیوان شود ، راست میگوید . من این را در ۲۵ سالگی در خودم دیدم ،گاهی دیدم که رنج آدم ها غم من را کوچک تر کرده است ،چرا که احساس کردم من تنها آدمی نیستم که غصه گریبانم را دو دستی گرفته است و رهایم نمیکند. البته گاهی هم خیلی بزرگتر کرده . بستگی به حال و هوایم دارد و اینکه چه نقابی بر چهره ام دارم . این را میگویم عزیزم و سخن کوتاه میکنم چون میدانم هم زمانی که این نامه را مینویسم ترس همه ی وجودم را فرا گرفته هم زمانی که میخوانمش :تو در بدی رشد نکردی اما بدی دیدی ، اگر یادت نمیاید این از روان مهربانت است که میخواهد ازت محافظت کند. تو رنج دیدی و اما در رنج زندگی نکردی ؛ اما بدان که جای زخم ها هرگز از بین نمیرود . چه زخم هایی که خوردی چه زخم هایی که میزنی‌یادت بیاید که دنیا همیشه یک برگی در مشتش دارد و تو را همیشه از برگ آخر میترساند . اما تنها برگی که باعث باختت میشود ، برگ دنیا نیست ، برگی است که تو بازی میکنی ! پس سنجیده بازی کن ، عین یک سرباز در میدان جنگ نهایت توانت را به خودت و دنیا نشان بده.هرگز احساس خوبی مطلق و بدی مطلق نکن ! چراکه تو ترکیبی از هر دو هستی و از جایی به بعد سعی کن بین هر دو راهی که قرار میگیری ، ورژن بهتر خودت را زندگی کنی ، مسیر مستقیم برای به انتها رساندن این راه . برای اینکه لحظه ی مرگت، خودت ، دنیا و همه ی مردم از اینکه تو بودی و زندگی کردی خوشحال باشند.negardennegardenWed, 17 Nov 2021 11:48:41 +0330