https://virgool.ir/feed/@negar.nikنا‌به‌هنجار/ گناهکار/ ادبیات‌خوان/ پست‌راک پسند/غالباً فرو رونده نادراً پیش‌روندهfa2026-11-12 08:07:48https://files.virgool.ir/upload/users/88511/avatar/mj8EPA.jpghttps://virgool.ir/@negar.nikhttps://virgool.ir/@negar.nik/polyamory-manifesto-hgqeywh7mwko عشق به یک نفر -ولو عشق به خدا- وحشی‌گری‌ست. زیرا بهای این عشق، زیان دیگران است. - نیچهآنچه معادل فارسی‌اش را «چندمهری» خوانده‌اند، در واقع گونه‌ای از روابط آزاد -open relationship- هاست. بسیاری معتقدند ایده‌ی پیدایش چنین روابطی از آنجا آمد که انسان‌های امروزی از پذیرش تمام و کمال یکدیگر سر باز زدند و نخواستند مسئولیت یک رابطه را بپذیرند. این ایده آنجا قد کشید که در جهان سرمایه‌داری، انسان‌ها هم مصرفی شدند و روابط حکم سرگرمی و وقت‌گذرانی گرفت.اما آیا مسئله همین است؟ از دل هر گناه نخستین است که یک فضیلت نخستین سر بر می‌کشد.- عشق | محدودیت، مشغولیت، غفلت، نفرت«آنچه عشق می‌نامیدش، تبعید است».- بکت عشق شوری‌ست که تابع غرایز شخصی و تاریخی پیش می‌رود؛ تاریخی که روان ما یا درگذشتگانمان سپری کرده‌اند. تابع نیاز و تمنای ناخودآگاه است. الگویی دست‌نخورده از آنچه در طول جنینی و کودکی خود یافته‌اید. عشقی که بر شما حادث می‌شود، اغلب با همان نسبت‌ و کیفیتی روی می‌دهد که گذشته و ناخودآگاه شما رقم زده‌اند. بنابراین عشق پدیده‌ای‌ست نه چندان انتخابی و تصادفی! این معنا از عشق اساس و درون‌مایه‌ای جنسی و فریبنده‌ دارد. اغلب خودخواهانه است. گمان می‌کنید از فرط شدت احساساتتان، معشوق به چیزی ملزم خواهد شد. درگیری و درماندگی، در این معنای عشق، بسیار بالاست. احساسات شدیدی را از سر و تن می‌گذرانید. آن‌ها به مرور، پس از فتح و ارضای جنسی و روانی، چون اثر الکل از بین می‌روند. انتظارات و اوهامات اما باقی می‌مانند. - عاقبت | مالکیت، حسادت، اسارتایده‌ی چنین عشقی -گرچه شورانگیز و بیخودکننده است و می‌تواند معطوف به لحظات کشف و شهود گردد- اما مثبت نیست؛ زیرا امری که انتظار می‌رفت مثبت باشد، بنا بر افراط و شدتش، به تولید احساساتی منفی و برخوردهایی غیرمنطقی می‌انجامد. ایجاد توقع برای سرکوب امیال بدیهی، تقدم دیگری بر خود، سرگرم شدن با حواشی رابطه و به بند کشیده شدگی نمونه‌هایی از این وضعیت‌ها هستند.- بازیچه‌ی طبیعتبه‌هرحال همیشه باید این نکته را در نظر گرفت که عشق شاید چیزی نیست بیش از جنون طبیعت برای تثبیت و تکثیر خودش. این فریب دلخواه در انسان نهاده شده بلکه باقی بماند و باقی بگذارد. میلی که گویی رحم بی‌رحمانه‌ی طبیعت است برای حفظ وجود آدمی (اگر وجود داشتن را مثبت در نظر بگیریم). شاید بپرسید چه کسی بازیچه‌ی طبیعت نیست؟ و مگر اصلا می‌شود بازیچه‌اش نبود؟ و اگر چندمهری بستر مناسبی برای بقا ایجاد نکند، طبیعت چه حربه‌ای از آستینش بیرون می‌کشد؟ در پاسخ باید بگویم عشق را می‌توان طور دیگری زیست و تجربه کرد. و برای بقا یافتن هم آگاهانه عمل کردن، از سوار شدن بر موج‌های طبیعت بهتر و سازنده‌تر است. - دست‌مایه‌ی حکومتهر شکلی از نظم همواره برای قدرت‌ها جذاب بوده است. آن‌ها یا از نظم‌های موجود استفاده می‌کنند یا درحال یکدست کردن و ایجاد نظمی نوین هستند تا نظام خود را تحکم بخشند. نظم طبیعت هم البته به قدرت‌ها این مجال را می‌دهد تا سلطه‌ی بیشتری بر جوامع داشته باشند. ارزش ساختن از تعهد در تک‌مهرها، میزان حساسیت‌ها و درگیری‌ها را به غایت خود می‌رساند. آزادگی، وارستگی، آهستگی، فراغ و فردیت انسان کاملا تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد. آنچه قدرت‌ها همواره خواسته‌اند، محدود کردن و مشغول کردن جوامع تحت ایدئولوژی‌های گوناگون و به هر نحو و بهانه‌ای بوده است. تک‌مهری - با درگیری‌ها و دغدغه‌هایی که از پس خود می‌آورد- این بستر را فراهم می‌کند. سپس خانواده اهمیت می‌یابد (نه یکایک افراد). گمان می‌کنید منافع جمع مطرح می‌شود؛ اما جمعی به تعداد یک خانواده. سپس هر کس به تأمین منافع خانواده‌ی خود می‌اندیشد. مبارزه برای ارزش‌های دیگر محقر شمرده می‌شود و این‌گونه فردیت فدا می‌شود. قدرت‌ها با صحه گذاشتن بر تشکیل خانواده‌های تک‌مهری و تشویق این سبک از زندگی هر مطالبه و خطری را از جانب توده‌ها دفع می‌کنند و توده را -با متوقف کردن در چنین دغدغه‌هایی- به گمراهی می‌کشانند. بدین‌ترتیب، بسیاری از چیزها از دایره‌ی توجه توده خارج می‌گردد.چندمهری؛ زاده‌ی شکست‌های عشقی یا برداشتی عاشقانه از واقعیت شکست‌ها؟ چندمهرها عشق را طور دیگری تعریف می‌کنند تا به این مضحکه پایان دهند. عشق به تعریف چندمهری عبارت است از: مهرورزی بی‌قید و شرط، بدون سرکوب هیچ‌یک از امیال، بدون ضایع کردن وارستگی و آزادگی انسان، ارزش قائل شدن برای کسی که دوستش داری و میل قلبی‌ات برای برآورد کردن شادی‌ و رضایتش (در کنار خودت یا دیگری). بدین ترتیب، ارتباط روحی قوی‌ای که بین شما و پارتنرهایتان شکل می‌گیرد، به رشد و آگاهی می‌انجامد. شناخت و تجربه‌های زیستی ارزشمندی می‌تواند از دل این روابط به‌دست آید. مهم این است که فضای امن و راحتی داشته باشید، از تملک‌طلبی دست بکشید و حقوق بدیهی و غریزی یکدیگر را زیرسؤال نبرید. خیانت در این شکل از رابطه، همان پرهیز از گفتگوی صادقانه است. همدلی و درک متقابل حائز اهمیت است. فروپاشی زمانی صورت می‌گیرد که فضای امنیت مورد تردید قرار گیرد و صداقت و صمیمیت جای خود را به سکوت و سردی بدهد. این اصل تفاوت چندانی با اصل تک‌مهرها ندارد. نکته این‌جاست که در چندمهری همه‌چیز بر دو اصل صداقت و اعتماد استوار است. چراکه اساسا این نوع از رابطه، از حقیقت‌خواهی خاستگاه یافته است.احساسی‌گری یا منطق‌گرایی؟ بازگشت به توحش یا خیز برداشتن به نفع تمدن؟ چندمهری حقیقت و راستی‌ست. اغلب دیگری‌ای یافت می‌شود، دست‌کم به اندازه‌ی ما زیبا، دانا و توانا، که شایسته‌ی دوست داشته شدن است. هر عشقی معنا و ارزشی به خصوص دارد. آدم‌ها اغلب در این مورد به خود یا پارتنرشان دروغ می‌گویند. درحالی که مهرورزی به فردی دیگر، ممانعتی برای مهرورزی به فرد قبلی ایجاد نمی‌کند. این محدود کردن عاطفه و میل است که ملال می‌آورد. ایده‌ی چندمهری از آن‌جا شکل می‌گیرد که به‌جای انکار بعد جنسی دیگری، ملامت، محرومیت و محدودیت، به پذیرش دیگری می‌اندیشیم. به پذیرش انسان می‌اندیشیم و عشق را با ارزش‌هایی دیگر تعریف می‌کنیم.مبارزه‌ی هدف چندپارتنری با موضوعاتی چون مالکیت، حسادت و رقابت با دیگران بر سر تصاحب است. مبارزه با مشغولیت‌های خودخواهانه، بی‌فایده، بی‌مقصود و بی‌معنا. چراکه این موضوعات همواره صحنه‌ی جنگ و نیرنگ بوده‌اند. غالب مردم متوجه نیستند که این خصوصیات چقدر پست و حیوانی هستند. ازدواج سنتی چون ادرار کردن نر در اطراف ماده‌ای است برای تعیین قلمرو خود. چندمهری شاید همان پالایشی‌ست که می‌تواند آدمی را بزرگ کند، جوش و خروش بُعد حیوانی‌اش را سامان دهد و او را با جهان به صلح برساند. چندمهری مهربان بودن با واقعیت وجودی خودمان است و لزوما دلیلی بر شهوترانی نیست. محدود کردن همیشه به معنای متمدن کردن نیست و شاید برخوردهای نامحدودِ آگاهانه و مسئولانه، فرا انسانی خردمندتر و فاضل‌تر بسازد؛ انسانی که در توحش یا تمدن محصور و سرگردان نمی‌گردد.- ایرادات وارده١) ناتوانی در مدیریت زمان و انرژی: از مهم‌ترین ایراداتی که به چندمهری وارد است، تقسیم زمان و انرژی است. توان و شرایط ما همیشه برای ساماندهی چندین رابطه کفایت نمی‌کند؛ مگر این‌که از کیفیت آن‌ها بکاهیم یا گونه‌ای از چندمهری را برگزینیم که کمترین توقع را از جانب دیگری بطلبد.٢) ناتوانی در مدیریت احساسات: پذیرش احساسات یکدیگر و گفتگو درمورد آن‌ها در این نوع از رابطه ضرورتی بی‌بدیل دارد. چندمهری درایت، ظرفیت و توان روحی بالایی می‌طلبد و اصلا برای همه‌ی افراد توصیه نمی‌شود. ممکن است ضمن یک رابطه‌ی چندمهری، یک فرد در دوره‌هایی چند شریک داشته باشد و فرد دیگر در دوره‌هایی از یافتن شریک مطلوب خود بازبماند یا علاقه و تفاهمی با فرد تازه‌ای نیابد و تصمیم بگیرد تک‌مهر بماند. به‌هرحال، مسئله‌ی چندمهری مسئله‌ی رقابت‌جویی نیست. مسئله تجربه‌ی مفهوم جدید و آزادمنشانه‌ای از عشق است. ٣) فشارهای اجتماعی و فرهنگی: شخصی که چندمهری با او آزموده می‌شود، باید آمادگی و درک کافی از دلایل این نوع از رابطه را داشته باشد. چندمهری متاسفانه با بسیاری از بی‌بندوباری‌های مرسوم دیگر یکی خوانده می‌شود و با نقد و ننگ زیادی از جانب دیگران دیده می‌شود. و... بدون شک، هر شکلی از ارتباط، امکان‌هایی را در اختیار ما قرار می‌دهد و امکان‌هایی را از ما می‌گیرد. چیزی که در بین همه‌ی روابط انسانی مشترک است، این است که هیچ فرمی از آن‌ها بی‌نقص نیستند، حفظ همه‌ی آن‌ها منوط به درک متقابل و مسئولیت‌پذیری است و در همه‌ی آن‌ها آزادی انسان تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد.نگار نیکونگار نیکوTue, 09 Jan 2024 05:54:10 +0330https://virgool.ir/@negar.nik/حساسیت-موهبت-یا-معصیت-prwvgwxs4j6xحساسیت تا آنجایی موهبت است که هر چیزی خود را با نهایت خود به تو ارزانی می‌کند و بر جانت می‌نشیند و دقیقا از همین جهت، نفرین است. حساسیت هم کیفور هم ذوب می‌کند. هم رو به عروج زیبایی می‌برد و هم افول به دره‌های سقوط را هموار می‌کند. به وجد آمدن و حظ بردن از وقایع ریز و درشت و نیز درد یافتن و خشم گرفتن بر آن‌ها از دیگر آثار داشتن حساسیت است. حساسیت وجود را پریشان می‌کند، می‌آشوبد و فرد بیشتر بر آنِ خودش سوار می‌شود تا استقلال حوادث و جریان‌ها.حساسیت اگر با صبر، دغدغه‌‌مندی و آگاهی همراه شود می‌تواند به خدمت تغییر یا تلطیف واقعه برود‌؛ اما اگر به سکون و بیماری بپیوندد، می‌تواند از فرط شدت واقعه، فرد را به خدمت خود درآورد. زهر واقعه را بیرون می‌کشد. همه‌چیز را مبالغه‌آمیز نشان می‌دهد و در نهایت فرد را منحرف می‌کند. فهمی که شخص حساس حاصل می‌کند فهمی تک‌بعدی است.- انسان حساس بیشتر متأثر است تا تأثیرگذار.فرد حساس مطالعه‌گر است. هوش احساسی‌اش بسیار بالاست؛ اما منبع او برای مطالعه، احساسات و دریافت‌های بیش از حد شخصی و درونی‌سازی شده‌ی خودش است. بنابراین، او هر چه بیشتر می‌چشد، بیشتر دست می‌کشد. چراکه توسل به احساسات، به تنهایی، درک حقیقی رویدادها و علت‌ها را ناممکن می‌سازد. اندیشه‌ی احساسی یا هیجانیِ صرف مانع زندگی می‌شود. در اینجا فرد حساس به دو وضعیت دچار می‌شود:۱) اعلام بی‌تعلقی به واقعیات و نسبت نداشتن با آن‌ها پیوسته رنجش می‌دهد.۲) در مواجهه با واقعیات، با یافتن درک، آگاهی و تجربه، حساسیت را به خدمت می‌گیرد و از هستی آن معنا را بیرون می‌کشد.امتیاز احساسی بودن؟حساس بودن هیچ حق و حقوق اضافه‌ای به شما نمی‌دهد؛ در هیچ زمینه‌ای. حتی ممکن است محروم‌تر هم بمانید. احساسی بودن لزوما نمی‌تواند فضیلتی با خود بیاورد. چه بسا افرادی که بنا بر داشتن روحیاتی حساس و برداشت‌های رنجورانه، به بزرگ‌ترین جنایتکاران بدل شدند. آن‌ها خود را محق می‌دانستند؛ چراکه اغلب سختی‌های بسیاری را از سر گذرانده بودند یا شرایط غم‌انگیزی را متحمل شده بودند.معیار شایستگی چیست؟طبیعت هيچ‌چیزی به هیچ‌کداممان بدهکار نیست و جهان همواره بی‌اعتنا عمل کرده است. ما در جهانی تولد یافته‌ایم که شایسته‌ترین‌ها گاهی گمنام‌ترین می‌مانند، ناجورها بر رنجورها مستولی می‌یابند و آدم‌های خوب و متمایز زیر ضرب و زور تشکیلات له می‌شوند. آیا بهتر آن نیست که اراده‌ی نیک خود را مستحکم کنیم؟ وقت آن نرسیده که در تلاش و ترنم باشیم تا با نگاهی مملوء از توقع جهان را بنگریم؟ آیا بهتر نیست فیض کوتاه احساسات بلند را بوسه‌ای زنیم و به درک و درایت خود و هستی برخیزیم؟نگار نیکونگار نیکوWed, 03 Jan 2024 20:56:27 +0330https://virgool.ir/@negar.nik/بهترین-شراب-hbylzg1pqcywThe Day After (1894) by Edvard Munchهمان‌گونه که بهترین شراب بهترین سرکه را تولید می‌کند، عمیق‌ترین عشق نیز به مرگبارترین نفرت بدل می‌گردد.شاید گمان کنید این یک تشبیه شاعرانه است، اما یک گزاره‌ی علمی‌ است با مستندات خودش.هلن فیشر در کتاب چرا عاشق می‌شویم با نگاهی علمی به بررسی ماهیت عشق رمانتیک پرداخته است. در آنجا اشاره می‌کند که عشق و نفرت در مغز انسان ارتباطی تنگاتنگ دارند. مدارهای اولیه نفرت/خشم نواحی آمیگدال تا هیپوتالاموس تا بخش خاکستری مغز را در وسط مغز در بر می‌گیرند. چند بخش دیگر مغز نیز در خشم درگیرند؛ از جمله اینسولا، بخشی از کورتکس که داد‌ه‌های درون بدن و حواس را جمع آوری می‌کند. اما کلید اصلی همین جاست: شبکه اصلی مغز برای خشم با مراکز کورتکس پیشانی مرتبط است. وقتی انسان و حیوان می‌فهمند که پاداش مورد نظرشان وصول شدنی نیست، این مراکز آمیگدال را فعال می‌کنند و موجب ایجاد خشم می‌شوند.البته باید یادآور شد که عشق در اینجا در معنای بدوی‌ و اساسی خود و ذیل فعل و انفعالات درونی و حسی در نظر گرفته شده است.در مقابل این دیدگاه، نظر لکان را داریم که بین عشق و میل تمایز قائل می‌شود و ادعا می‌کند «عشق منوط به نخواستن است» یا همان عشق از پر بودن می‌آید. در نقد و تحلیل این گزاره، باید گفت انسان به‌عنوان موجودی که همیشه از چیزهایی خالی‌ست، هيچوقت مگر در لحظاتی، نمی‌تواند مطلقا عاشق باشد. ما صرفا قابلیت عشق‌ورزی به بخشی از دیگری را داریم که خودمان از آنها و در آنها غنی باشیم و لابد به همین علت، نمی‌توان هیچ‌گاه تمامیت یک موجود را دوست داشت. این ساحت مِیل است که گسترده‌ست. تفاوت عشق و میل (عاشق و مایل) مثل تفاوت حقیقت و واقعیت است. ما میل می‌ورزیم چراکه بخشی از واقعیت هستیم و برای واقعیت همیشه توضیحی علمی وجود دارد (یا پیدا می‌شود). اکثر روابط زاییده‌ی تنهایی و طلب اند. ما شاید به سمت عاشقی (در معنای لکانی‌ش) در حرکت باشیم، اما همواره یک مایلیم. اگر عشق از نخواستن نشأت بگیرد، پس نمی‌تواند روابط انسانی را در دراز مدت پوشش دهد. خواهش‌ها و انتظارات خلق می‌شوند. عاشقانه‌ترین روابط انسانی هم به معامله بدل می‌شوند. دست شستن از خودخواهی بهای پرداختن به میل است. صرف زمان برای مرمت و مراقبت از یک رابطه بهای حضور در رابطه‌ست. ازدواج به قراردادی بدل می‌شود تا پایبندی به این اصول محقق شود. همه‌ی این‌ها در حالتی امکان و ادامه می‌یابند که نه تنها عشق در معنای غریزی خود حضور داشته باشد بلکه مهم‌تر از آن تفاهم، منفعت و رضایتی دو طرفه وجود داشته باشد.انسان زنده مدام از مایل به عاشق و از عاشق به مایل در جنبش است. به مطلق رسیدن، تقریبا محال است. انسان زاده‌ی میل است. شعری از چزاوه پاوزه هست که حدود دو سال پیش به آن برخوردم. در آنجا معشوق را «گل زودمیرای شعر» خطاب می‌کند:تو برایم چو وجودی غمینی؛گل زودمیرای شعرکه هم آن دم که با آن خوشمو بر آنم تا سرمست شوم از وجودش حس می‌کنم که باید بگریزم به دورها... https://echolalia.ir/you-are-like-me-a-sad-existence/ شعر در زمانی که سروده می‌شود، برای شاعر واقعیت ضمنی دارد اما در پایان چیزی بیش از خودش نیست. حقیقتی عریان و سیال است که در دست واقعه نمی‌گنجد و از آن فرو می‌ریزد. عشق، گل و شعر در زودمیرا بودن مشترک اند.سال‌ها پیش در نامه‌ای به یک دوست نوشتم: که عشق چیزی بیش از خود به تو ارزانی نخواهد نکرد و خود غایتِ خود است.در بدبینانه‌ترین حالت و حالت سوم هم (بعد از نگاه علمی فیشر و نگاه فلسفی لکان) عشق به دروغی تسلیم می‌شود که «مایلیم» به خودمان بگوییم؛ زیرا شور حیات را تشدید و تکثیر می‌کند.شما لکانی فکر می‌کنید یا فیشری؟ عشق را در زمره‌ی امیال قرار می‌دهید؟ گمان می‌کنید ورایش چیزی جز اساسش است؟ همه‌چیز اساسی بدوی، غریزی و جنسی دارد؛ اما آیا اساس هر چیز همان اصل و ماهیت آن است؟ #فلسفه #ادبیات #شعر #معشوق #عشق_رمانتیک #عشق_جنسی #میل #لکان #لاکان #فیشر #چزاره_پاوزه نگار نیکونگار نیکوFri, 29 Dec 2023 01:08:51 +0330