https://virgool.ir/feed/@negar.masoudiقلم و کاغذهایم کودکانِ من، و من مادری که عاشقِ کودکانش است :)fa2026-11-12 04:34:48https://files.virgool.ir/upload/users/218804/avatar/2i1k9W.pnghttps://virgool.ir/@negar.masoudihttps://virgool.ir/@negar.masoudi/نامه-ای-برای-تو-gw8xifq5r1cmمی‌دانی؟ با وجود این که در کودکی هیچ‌گاه از آن دسته دختربچه‌هایی که عاشق پرنسس های احمق دیزنی که در اتاقشان ولو شده بودند و منتظر بودند تا شاهزاده سوار بر اسب بیاید و نجاتشان دهد و تا آخر عمر به خوبی و خوشی زندگی کنند، نبودم اما همیشه نیمه گمشده برایم جایگاه خاصی داشت. هیچ‌گاه جزء اهداف زندگی ام نبود، اما همیشه خیال می‌کردم شخصی عاری از نقص خواهد آمد و بعد از آن زندگی من متحول خواهد شد و همه‌ی این‌ها یک دلیل داشت، من خیال‌پرداز بودم. البته این خیال‌پردازی به خودی خود ویژگی مثبتی محسوب می‌شد و به لطف همان بود که من به سمت نویسندگی و نقاشی و هنر کشیده شدم. اما خب دردسرهای خودش را هم داشت مثل همین که آنقدر در مورد جنبه‌های مختلف زندگی همانند "عشق" خیال‌پردازی کرده بودم و خیال‌های خود را باور کرده بودم که از دنیای تیره و تار آن بیرون کاملا بی‌خبر بودم و با همان خیال‌پردازی ها رفتم تا مثلا "عشق" را در سنین نوجوانی تجربه کنم! و خب نتیجه‌اش این شد که تمام باورهایم که در واقع همان خیال‌پردازی‌هایی بود که خودم به خورد خودم داده بودم کاملا متلاشی شد اما من نمی‌خواستم باور کنم که تمام آن خیال‌پردازی ها صرفا خیال‌پردازی بودند و حقیقت نداشتند تقصیر را گردن این و آن می‌انداختم و چون هنوز باور نداشتم که در اشتباه بوده‌ام، باری دیگر خودم را در همان چاه قدیمی انداختم آدم‌ یک بار از یک چاه سالم بیرون می‌آید، بار دوم تضمینی نیست که باز هم سالم در بیاید و در مورد من هم این موضوع صدق می‌کرد من این بار به طرز وحشتناکی درون همان چاه قدیمی افتادم و این بار تمام استخوان‌هایم خرد شد. من گرفتار داستان‌های خودم شده بودم و خودم را در آن‌ها غرق کرده بودم. تک و تنهابا بدنی زخمی ته آن چاه عمیق مانده بودم و نمی‌دانستم چطور خودم را بیرون بکشم اما این بار، شخصی به بالای چاه آمد و مرا دید. این که می‌دیدم کسی من را در آن وضعیت می‌دید برای خودم بسیار منزجرکننده بود، اما چاره‌ی دیگری نداشتم گویی آن شخص قصد کمک داشت با این که نمی‌خواستم کمک کسی را بپذیرم، اما در آن موقعیت چاره‌ی دیگری نداشتم به او اجازه دادم کمکم کند. کار طاقت‌فرسایی بود، هم باید مرا بیرون می‌کشید و هم داد و فریادهای من که ناشی از دردی بود که می‌کشیدم را تحمل می‌کرد. اما یاد گرفتم؛ یاد گرفتم که خیال پردازی جایش دقیقا همان‌جاست، در خیالم نه در زندگی واقعی. یاد گرفتم خیال پردازی‌هایم تنها برای داستان‌های دیگران کاربرد دارند، نه برای داستان خودم. یاد گرفتم عشق آن چیزی که خیال می‌کردم نبود عشق آنی نبود که مرا درون چاه انداخت بلکه آنی بود که مرا از چاه بیرون کشید ... حال بیرون چاه بودم، پیش همان کسی که مرا از آن چاه بیرون کشید، و آن تو بودی.این نوشته رو خیلی وقت پیش برای تو نوشته بودم، حدود ۶ ماه پیش، اما هیچوقت بهت نشونش ندادم، تو هیچوقت این‌ها رو نخوندی، ترسیدم که بهت نشونش بدم. الان که دارم این‌ها رو میگم ۶ ماه از نوشتن این متن می‌گذره و به نوعی جامون عوض شده، تو حالت خوب نیست، حتی دیگه مثل قبل هم به من احساسی نداری، برای من خیلی سخت گذشت، الان که دارم اینو می‌نویسم توی مسافرتم، اومدم مسافرت تا بتونم فقط برای چند روز همه چیز رو فراموش کنم، اما توی این مدت خیلی فکر کردم؛ تو کسی هستی که من رو از اون چاه کشید بیرون، تو عشق واقعی بودی... تمام دردام رو به جون خریدی تا برسم به اینجا، حالا نوبت منه که تلاشم رو بکنم، مثل تو که هیچوقت تنهام نذاشتی، منم تنهات نمی‌ذارم، می‌خوام کنارت باشم و خوبت کنم، حتی اگه در آخر همه‌ی اینا، حست دیگه هیچوقت به من برنگرده ... تو کار بزرگی کردی که هیچوقت فراموشش نمی‌کنم، من کسی که نجاتم داد رو هرگز فراموش نمی‌کنم و پیشت می‌مونم و همه چیت رو به جون می‌خرم، تو تیکه‌ی بزرگی از وجود منی... تو باز هم این‌ها رو نمی‌خونی و من برای غریبه‌ها اینارو نوشتم که نه من اونا رو می‌شناسم و نه اون‌ها من رو، اما نوشتم اینجا که یادم بمونه، که به یادگار بمونه و هرچی هم که شد این حرف ها اینجا بمونه، دوستت دارم ... - از طرف کسی که خودت می‌دونی برای کسی که خودش می‌دونه. ?Negar MasoudiNegar MasoudiSat, 23 Oct 2021 12:08:40 +0330https://virgool.ir/@negar.masoudi/آوای-مرده-۱-el8whrmn0u7tداشتم می‌خندیدم که یه صدای خش‌دار ترسناک هم تو سرم خندید خندم رو صورتم خشک شد، اما چیزی نگفتم دقیقا نمیدونم از چه موقع، ولی مدت‌ها بود که اون صدا همراهم بود و باهام صحبت می‌کرد داشتم گوشیمو چک می‌کردم که صداعه دوباره اومد و گفت: من عصبیم، من فقط میخوام لذت ببری! این بار ازش پرسیدم: تو کی هستی؟ یکم مکث کرد، با صدای عجیب غریب‌تر و ترسناکتری گفت:من احساسات مرده‌اتم.این می‌تونست یه پارادوکس باشه، یعنی در واقع بود. اون صدا می‌گفت احساسات مرده‌ی منه، اگر احساسات من واقعا مرده بودن، پس اون واقعا چی بود؟ شاید واقعا تو سرم یه زامبی زندگی می‌کرد.Negar MasoudiNegar MasoudiSun, 01 Nov 2020 16:12:24 +0330https://virgool.ir/@negar.masoudi/آینههایش-donpotevgyqxحوصله ی روان‌پزشکم را نداشتم؛ اما به خاطر داروهایم مجبور شدم دوباره به مطبش مراجعه کنماز روز اول با آدم دعوا می‌کرد، بعد هم توقع داشت با آن لحن تند و تیز و پرخاشگرانه و سرزنشگرش به او اعتماد کنی و با او حرف بزنی! بعد از حدود یک ماه تاخیر به مطبش رفتم من را دید و وقتی فهمید فقط دو جلسه پیشش رفته بودم و از آخرین باری که باید پیشش می‌رفتم یک ماه بیشتر می‌گذشت، شروع کرد داد و هوار کردن با صدای جیغ جیغ مانندش که بیشتر شبیه میمونی بود که دارند موهای تنش را دانه دانه می‌کنند جیغ میزد و می‌گفت چرا انقدر دیر؟!!! مگر به تو نگفته بودم فلان وقت باید بیایی، هاااا؟! چند بار گفتم مصرف داروها مهم است؟!!! چندبار گفتم باید تحت کنترل باشی؟؟!!! چه دلیلی داشت که نیامدی، هاااا؟! برای خاطر چیییی؟!!! همانطور که آرام بر صندلی نشسته بودم، با لحنی آرام گفتم: "دقیقا به خاطر همین اخلاق مزخرفت." جا خورد. همانطور سرجایش ماند و با چشمانی درشت به من زل زد، کمی مکث کرد، سپس خودکارش را برداشت و برایم نسخه‌ای نوشت و به دستم داد. رفتم داروخانه، دارو را گرفتم و اسم دارو را در اینترنت جستجو کردم.گویا بیمارانش برای او حکم آینه‌هایش را داشتند و من هم یکی از آن آینه‌ها بودم؛برایم داروی کنترل خشم نوشته بود.Negar MasoudiNegar MasoudiSun, 30 Aug 2020 21:54:12 +0430https://virgool.ir/@negar.masoudi/این-دنیا-بچههایش-را-لوس-بار-نمیآورد-fhschqjp9lrq از یک جایی به بعد متوجه خواهید شد که دنیا همانند مادریست که در خیابان در حال پیاده‌روی با کودکش است و از آن مادرهاییست که نمی‌گذارد فرزندش لوس بار بیاید.دنیا همیشه در حال رفتن است و اگر شما همانند کودکی که وقتی وسط خیابان چیزی را بی‌موقع طلب می‌کند و مادرش به او اهمیت نمی‌دهد بر زمین بنشینید و غصه بخورید و گریه کنید او هرگز برنخواهد گشت که به شما بگوید چه شده عزیزم؟ اشکالی ندارد و نوازشتان کند و از سر جایتان بلندتان کند، یا حتی منتظر شما نمی‌ماند تا از سرجایتان بلند شوید و با او همراه شویداو همچنان به رفتنش ادامه می‌دهد و شما هم هرچقدر بنشینید و پایتان را بر زمین بکوبید و گریه‌زاری و لج‌بازی کنید او اهمیتی نمی‌دهد و به رفتنش ادامه خواهد داد و دورتر خواهد شد و اگر باز هم ادامه دهید آنقدر دور خواهد شد که احتمالا گمش خواهید کرد و آن‌وقت دیگر پیدا کردنش سخت خواهد بود.اگر می‌خواهید با دنیا همراه شوید باید دست از گریه‌زاری و لج‌بازی بردارید، خودتان بلند شوید، بدوید، دستش را بگیرید و با او همراه شوید؛ این دنیا بچه‌هایش را لوس بار نمی‌آورد.Negar MasoudiNegar MasoudiFri, 28 Aug 2020 09:18:39 +0430https://virgool.ir/@negar.masoudi/غرور-hscjwiffegguهمیشه از آن کله خراب‌هایی بودم که یک چاه را می‌دید و با اشتیاق به آن می‌نگریست و خانواده‌اش، دوستانش و اطرافیانش خودشان را به در و دیوار می‌زدند که به او بفهمانند که نباید خودش را در آن چاه بیاندازداما او حتما باید می‌رفت، داخل آن چاه می‌افتاد، در آنجا سرش به سنگ میخورد و بدنش زخم میشد و جان می‌کند تا از آن چاه بیاید بیرونو بعد هم با حالتی بی تفاوت گویی که انگار هیچ اتفاقی رخ نداده با کمال پررویی برمیگشت و می‌گفت:"فکر کنم نباید خودم را در آن چاه می‌انداختم."درست است که همیشه اطرافیانم به خاطر این خصوصیتم دلشان می‌خواهد سر به تن من نباشداما مهم نیست، این ذات من است، نمی‌توانم بی‌خیال تجربه کردن شومزیرا که اگر تجربه نکنم در آخر چیزی هم ندارم که بتوانم به قلمم بگویم و او برای کاغذهایم بازگو کند و همانطور که می‌دانید ننوشتن برای من حکم مرگ داردمی‌دانید؟تا به حال شده با دستان خودتان غرورتان را له کنید؟احتمالا برایتان پیش آمدهاما برای من نهزیرا که من غرورم را با دستان خودم له نکردم،آن را بر زمین انداختم و چندین بار لگدزنان از رویش رد شدم و بعد هم با بیل روی آن کوبیدم!البته که در آخر پشیمان شدماما حداقل برایم چند چیز باقی گذاشت که هرگز فراموش نخواهم کردمثل اینکه دیروز برای کسی که عاشقش بودم برای اولین بار غرورم را بی‌رحمانه به کشتن دادم تنها به این دلیل که متاسفانه گمان می‌کردم ارزشش را دارداما حداقل اکنون به خودم چیزی بدهکار نیستم، می‌گویم هرچند به صورت خام و بچگانه، حداقل تلاشم را کردمشاید باید این‌کار را انجام می‌دادم تا متوجه شوم هنوز هم خام و بی تجربه‌امو متوجه شوم کههیچگاه هیچ عشقی وجود نداشت، تنها من بودم که در رویایی شیرین بودم و حالا بیدار شده بودم و زندگی واقعی را مشاهده می‌کردم.شاید برای آموختن بعضی از درس‌های زندگی، باید چنین بهایی را می‌پرداختم.من همیشه همان کله‌خراب هستماما شاید یک کله‌خراب باتجربه‌تر از دیروزمن اگر باز هم چاهی را ببینم واردش خواهم شدولی شاید با این تفاوت که به جای اینکه مانند ناشی ها خودم را با کله درون آن بیاندازماینبار اندکی بیاندیشم و ببینم چگونه می‌توانم واردش شوم که کمترین آسیب را ببینم (هرچند که زخم‌ها هم درس‌هایی به یاد ماندنی می‌دهند) و بعد هم از آن خارج شوم و با خوشحالی به قلم و کاغذم بگویم: بیایید! هرچه زودتر بیایید! چیزهای جدیدی آموختم که می‌خواهم برایتان بازگو کنم!.........Negar MasoudiNegar MasoudiSun, 09 Aug 2020 10:27:00 +0430https://virgool.ir/@negar.masoudi/سیاه-و-سفید-udnrk6rx55f8افکار عزیزم، می دانم که زیاد بهتان خرده می گیرم، می دانم سرتان داد می کشم، به شما می گویم که خفه شوید! با شما با خصومت رفتار می کنمآخر شما خیلی سر و صدا می کنید، گاهی مرا تا سر حد دیوانگی می رسانید!گاهی آنقدر سر و صدا می کنید که به یاد دارم یک بار مرا مجبور کردید برای خفه کردنتان سرم را محکم به دیوار بکوبم! حرکت ابلهانه ای بود؛ اما خودتان نگاه کنید مرا به کجا رساندید و چقدر به من آسیب زدید که درد ناشی از کوباندن سرم به دیوار را به دردی که شما به من وارد می کردید ترجیح دادم!اما حقیقتی را راجع به شما دریافتم و آن هنگامی بود که برای خفه کردن شما دست به انجام کاری زدم، و آن روی آوردن به چیزی نبود جز،لیبریوم.نوعی آرامبخش که البته من ترجیح می‌دادم نامش را بگذارم افکار خفه کن! افکار عزیزم، شما بسیار لجباز هستید، ناسلامتی شما افکار هستید، نشات گرفته از عقل و منطق هستید، اما همانند کودکی دو ساله لجباز و مهار نشدنی!روزی آنقدر مرا کلافه کردید که دیگر هیچ چیز برایم مهم نبود و در یک لحظه یکی از آن قرص ها را با آب بلعیدم و بعد چشمانم را بستم و به خواب عمیقی رفتملحظه ای که بیدار شدم را به خوبی به یاد دارم، چشمانم را باز کردم و به سقف اتاق خیره شدم، همه جا سکوت بود، سکوت مطلق!باورتان می شود؟! من موفق شده بودم، شما خفه شده بودید! در تاریکی و سکوت بودم، تنها صدایی که می‌شنیدم صدای وز وز گوش هایم بود، تا به آن حال آن صدا را نشنیده بودم!در ابتدا همه چیز عالی و بی نقص به نظر می‌رسید، تا اینکه متوجه شدم علاوه بر اینکه توانایی تفکر و تولید افکار بی‌اختیار و آزاردهنده را از دست داده بودم، توانایی تفکر اختیاری را هم از دست داده بودم .... دیگر هیچ ایده ای در مورد هیچ چیز نداشتم، دیگر هیچ صدایی نبود که ناگهان در گوشم بپیچد و مرا به نوشتن وا داردلیبریوم فقط افکار آزاردهنده را خاموش نکرده بود، بلکه هر آنچه در سرم می گذشت و به آن علاقه داشتم نیز خاموش کرده بود، حقیقت این بود که لیبریوم یک آنالیزگر هوشمند نبود، یک افکار خفه کن بی رحم بود و کاری که من کرده بودم درست همانند کسی بود که درحال گوش دادن موسیقی مورد علاقه اش از رادیو بود و اما صدای رادیو همراه با کمی خش خش آزاردهنده بود و او که دیگر از این صدای آزاردهنده خسته شده بود برای رهایی از آن ناگهان رادیو را برداشت و به گوشه ای پرت کرد؛ حالا دیگر آن صدای آزاردهنده به گوش نمی رسید، اما دیگر از موسیقی مورد علاقه اش هم خبری نبود.من نیز دیگر توانایی فکر کردن را نداشتم و به دنبال آن توانایی نوشتن را نیز از دست داده بودم و این در حالی بود که نوشتن دقیقا همان چیزی بود که من با آن زندگی می‌کردمحالِ من همانند مرده ای بود که پس از مرگش به او می‌گفتند که مرده است و روح او از کالبدش رها شده و حالا در آرامش است، با این تفاوت که من روح خود را به قتل رسانده بودم و تنها کالبدم برایم باقی مانده بوددیگر هیچ احساسی نداشتم، نه دیگر خشمگین می‌شدم، نه دیگر غمگین و نه حتی شادماهیچه های صورتم کاملا در حالت استراحت قرار داشتند و کوچکترین انقباضی در آن ها رخ نمی‌داد و من با صورتی بی حالت، بی هدف به یک نقطه خیره شده بودمقسمت هولناک تر قضیه این بود که لیبریوم در خانواده افکار خفه کن ها یکی از آن بچه های خردسال مظلوم بی سر و صدا بود که کار به کار کسی نداشت! لیبریوم همچنان به من اجازه ی خوردن و حرکت کردن و راه رفتن را می‌داد، هنوز می‌توانستم مثل یک شبح از اینور اتاق به آن طرفش بروم و این در حالیست که پدر و مادر لیبریوم هیولاهایی هستند که حتی این توانایی ها را از آدم می گیرند ...شاید باید به خاطر این موضوع از لیبریوم تشکر می‌کردم؟! مثلا باید می‌گفتم واقعا از تو ممنونم که می‌گذاری همچنان پلک بزنم یا راه بروم؟! دستت درد نکند افکار خفه کن! خیلی ممنونم که زندگی ام را از من گرفته ای و این آرامش زهرآلود را به من هدیه دادی! نه! من از او تشکر نمی‌کردم و نخواهم کرد، به هیچ وجه! او یک قاتل بی‌رحم افکار است!یک هفته را مثل یک شبح زندگی می‌کردم، حتی قدرت تشخیص خیلی چیزها را از دست داده بودم، حواس پرت شده بودم و به ندرت صحبت می کردم، حتی یکبار که در دستشویی در حال شستن دست هایم بودم آب سرد را باز کرده بودم و کلافه شده بودم که چرا آب گرم نمی‌شود و درک نمی‌کردم که در واقع شیر آب را برعکس باز کرده بودم! اکثر مواقع در همان سکوت مرگبار تنها ارتباط چشمی (شاید هم چشمی-گچی!) که داشتم با دیوار و سقف اتاقم بود.در روز هشتم پس از قطع مصرف لیبریوم، کم کم زمزمه‌هایی را شنیدم، زمزمه‌هایی که کم کم جایشان را به صداهای نامفهومی دادند و پس از چند ساعت شنیدن صداهای ضعیف نامفهوم، کم کم کلمات معنا پیدا کردند و کم کم متوجه شدم چه می گفتند ... افکار! افکارم بازگشته بودند! باورم نمیشد! آن ها با من حرف می‌زدند! گویی در اتاقت خوابیده باشی و ناگهان ده ها نفر بی خبر وارد اتاقت شوند و شروع کنند از موضوعات مختلف با تو صحبت کردن! افکارم باز گشته بودند! این شاید اولین و آخرین باری بود که از سرزده وارد شدن چیزی تا این اندازه خوشحال شده بودم! آن ماهیچه های وا رفته ی صورتم حالا کمی منقبض شدند و لبخند نصفه نیمه ای بر صورتم نقش بست.افکارم هنوز هم مرا آزار می‌دادند اما من آن ها را دوست داشتم، من اینبار آن ها را همانطور که بودند پذیرفته بودم.افکارم هنوز هم گاهی به من آسیب می‌زنند، هنوز هم گاهی مرا به مرز جنون می‌رسانند، اما من در هیچ شرایطی سراغ آن قاتل بی رحم نخواهم رفتزیرا به افکارم نیاز دارم، به آن صدا ها نیاز دارم، اگر افکار سازنده را می‌خواهم، باید افکار مخرب را هم تحمل کنم؛ این ها دو جزء جدا نشدنی بودند، چیزی که آن ها را خواستنی می کرد تضاد بین آن ها بود، سفید هرگز بدون سیاه معنایی ندارد.حقیقت این است، که اگر پادزهر را می خواهم، ابتدا باید بگذارم زهر وارد رگ هایم شود.Negar MasoudiNegar MasoudiMon, 27 Jul 2020 07:51:53 +0430