<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Neda Eslahi</title><link>https://virgool.ir/feed/@neestec</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 15:54:30</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/70479/avatar/avatar.png</url><title>Neda Eslahi</title><link>https://virgool.ir/@neestec</link></image><item><title>به مناسبت روز جهاني زن مي نويسم</title><link>https://virgool.ir/@neestec/به-مناسبت-روز-جهاني-زن-مي-نويسم-v9miw8a4jklu</link><description>ما زنها خواه نا خواه از كودكي درگير خشونت هاي زيادي هستيم. البته اميدوارم ديگه لازم نباشه ترجمه كنم كه منظورم از خشونت تنها خشونت فيزيكي نيست.حضور در محيط كار براي ما خانم ها به لحاظ شرايط جسمي به اندازه كافي سخت تر از آقايون هست ولي جنس چيزي كه دارم ازش صحبت مي كنم چيز ديگه اييه.يادمه در جلسه اي وقتي به عنوان يك عضو تازه وارد مسئله اي رو حل كردم مدير كهنه كار مجموعه رو به آقايون كرد و گفت: يعني از يه زن كمتر بودين؟من جلسات بسياري رو در شرايطي چرخوندم كه آقايي كه اون طرف ميز نشسته تو چشمام خيره شده و سعي كرده جلسه رو به حواشي نامناسبي ببره. فقط تصور كنين كه چرخوندن اين جلسه و به نتيجه رسوندنش چقدر برات مشكل مي شه.خيلي وقتها با يكي از كارشناسانم كه آقا بوده به جلسه رفتم و حضار سعي كردن من رو ناديده بگيرن و فقط با كارشناس من صحبت مي كردن.و از همه بدتر خاطره اي كه هرگز فراموش نمي كنم.در شركتي كار مي كردم كه اغلب افراد تيم من خانم هاي مستعدي بودن كه با كمك هم پروژه اي كه ماه ها خوابيده بود رو جمع كرديم و بسيار كار و پروژه به شكل روان و لذتبخشي پيش مي رفت.مديريت من رو صدا زد و گفت كه  بايد چند تا تذكر به شما بديم.اولا كه حق ندارين با نيروهاتون ناهار بخورين چون با اين كار اونها رو در حد يك مدير ارتقا مي دين!دوم اينكه موهاتون رو فر نكنين ما اينجا معذب مي شيم از اينكه شما موهاتون فره!! لازم نيست اين همه به خودتون برسين اگر ما در جلسه اي نياز به جذابيت هاي زنانه داشتيم به شما مي گيم كه اونجا اين كار رو بكنين.اصلا حتي يادم نمي ياد از فرط ناراحتي آيا اصلا توضيح دادم كه اين حالت طبيعي موي منه و من اصلا وقت اين كار رو ندارم يا نه. يادم نمي ياد كه آيا بهشون گفتم كه چرا از رابطه صميمي يك تيم از خانم ها و موفقيتشون ناراحتين يا نه.يادم نمي ياد.فقط يادم مي ياد اون جا رو  و اون طرز فكر  متعفن رو ترك كردم.ما زنها در محيط كار نا امني هاي زيادي رو تجربه مي كنيم. زير نگاه هاي جنسيتي، در مقابله با قالب هاي فرهنگي كج و معوج و اينها همه باعث مي شه دائم در جنگ باشيم.خيلي وقتها اين ناامني ها باعث مي شه از محيط كاري به محيط ديگه بريم و وقتي در جلسات مصاحبه ازمون مي پرسن دليل ترك كار قبلي چي بود، يه بغض هميشگي و آشنا رو قورت بديم و يه بهانه شيك مصاحبه پسند پيدا كنيم و حقيقت تلخ رو دور بزنيم.دور بزنيم به دليل اينكه برچسب مشكل اخلاقي به صورت پيش فرض روي تو خورده نه مردها يا حتي زنهايي كه برات مزاحمت و خشونت ايجاد كردن.يه مقدار سرگشاده نوشتم راستش چون همينجا در همين لينكدين هم سايه اين خشونت ها كوتاه نيست و فكر كنم ديگه نخ نماست كه بخوام از نمود هاي خشونت رفتاري عليه زنان در لينكدين بگم.روز جهاني زنان رو تبريك نگيم. اين روز براي اينه كه توجه ما جلب شه به مسايل زنان و اگر واقعا احترام و سطح شعوري براي خودمون قائليم، سعي كنيم دنيا رو جاي امن تري بكنيم براي نصف جمعيت كره خاكي، كه در كل تاريخ بشري، با موانع زيادي روبرو بوده براي رشد و كمك به بشريت.</description><category>Neda Eslahi</category><author>Neda Eslahi</author><pubDate>Sun, 08 Mar 2020 22:39:48 +0330</pubDate></item></channel></rss>