https://virgool.ir/feed/@nebula_notesسحابی؛ قبرستان ستارگان یا محل تولد...؟ «می‌توانید پست‌های منتخب را در بخش لیست‌ها بخوانید.»fa2026-11-11 12:51:33https://files.virgool.ir/upload/users/4044762/avatar/TRkimy.jpghttps://virgool.ir/@nebula_noteshttps://virgool.ir/@nebula_notes/کتاب-یا-مجله-ar44atqvafgfحس و حال کتاب خواندن با مجلات فرق دارد. در مجله می‌دانی قرار است با مطالب متفاوت روبرو شوی و هر کدام راوی خودش را دارد. می‌دانی در کنار داستان‌ها، ممکن است یادداشت‌های دیگری هم برایت آماده باشد. می‌توانی هر کدام را دوست داشتی بخوانی، بدون این که نگران ترتیب خواندن نوشته‌ها باشی. لازم نیست مانند کتاب از ابتدا شروع کنی چون می‌دانی دو صفحه درباره‌ی یک موضوع نوشته شده و سه صفحه‌ی دیگر موضوع متفاوتی‌ست.ویرگول برای من شبیه خواندن نشریه‌ای‌ست که هر صفحه‌ای از آن را باز کنی حال و هوای خاص خودش را دارد. پلتفرمی که گمنام است و پر از ایراد. در این سال‌ها کاربرانی را از دست داده که بنا به دلایل شخصی و شرایط جامعه آن را ترک کرده‌اند؛ اما همچنان کاربرانی دارد که بی‌صدا می‌نویسند و در همین محیط کوچکِ مجازی، زمانی برای مکث کردن پیدا کرده‌اند.شاید ابتدا اینجا برایشان جایگزین فضاهایی مثل اینستاگرام بوده و حالا بیشتر از دیگر شبکه‌های اجتماعی درگیرش شده باشند. به درست یا غلط بودنِ این درگیری کاری ندارم و حوصله‌ی سختگیری به خودم یا دیگران را هم. این‌بار دوست دارم از تجربه‌ام در خواندن در ویرگول بگویم.مدت‌هاست که می‌خواهم چنین پستی منتشر کنم اما نگرانی از حس فرق گذاشتن و تبعیض و هر آنچه به آن مربوط است، مانع می‌شد. انگار آدمی از هر رفتاری در دیگران متنفر باشد، به طرز اغراق‌آمیز و وسواس‌گونه‌ای برعکس آن عمل می‌کند.ممکن است نویسندگانی در ویرگول باشند که من آن‌ها را نشناسم یا کمتر از آن‌ها متنی خوانده باشم و در خاطرم نمانده باشد. شاید هم برخی بسیار خوب بنویسند اما مطابق سلیقه‌ی اینجانب نباشد و من هم ملاک و معیار مناسبی نیستم. پس بدیهی‌ست که نمی‌توانم نام همه‌ی کاربران را در این پست قرار دهم!همین حالا هم نگرانم نامی را جا انداخته باشم و اسامی که در ادامه نام می‌برم به ترتیب حروف الفبا مرتب کرده‌ام تا از هر نوع اولویت‌بندی دور باشد. پیشاپیش از همه‌ی کسانی که پست‌های من را می‌خوانند و من کمتر به نوشته‌هایشان سر می‌زنم تشکر می‌کنم و اگر نامشان در این لیست نیامده عذر خواهم.من در ویرگول گاهی درگیر دنیای خیالی داستان‌های آرزو خانم می‌شوم و با دلنوشته‌های ایشان، عمیق‌تر فکر می‌کنم و مثل تمام تجربه‌های خواندنی‌ام، ممکن است خودم را پیدا می‌کنم.یا کاربر جدید ویرگول، خانم الوان با ظرافت از سوژه‌هایی می‌نویسند که شاید همه‌ی ما به سادگی از آن‌ها عبور کنیم. اما ایشان بلدند چطور درس کار و زندگی را از دنیای روزمره یاد بگیرند.نوشته‌های اندیشه که به سبک خاص خودشان ما را همراه خود می‌کنند و می‌دانند چطور با کمک استعاره‌ها، حرف‌ها و افکارش را با خواننده به اشتراک بگذارند.این از کم‌کاری من است که داستان‌های آقای تقوایی را نمی‌خوانم. البته در ویرگول ترجیح می‌دهم از ابتدای داستان همراه باشم و یا اگر اوایل داستانی را نخواندم، بعد از اتمام داستان، همه‌ی قسمت‌ها را از ابتدا و پیوسته بخوانم.اشعار خانم چنانی‌زاده و احساسات ناب ایشان هم که نیازی به معرفی ندارد. اصلاً من این پست را برای معرفی کسی ننوشتم. من که باشم بخواهم کسی را معرفی کنم؟گاهی هنگام خواندن دغدغه‌های دنیا خانم و باریک‌بینی مخصوص خودشان، در دلم ایشان را تحسین می‌کنم و خوش‌حالم که می‌نویسند.خواندن چند خاطره ریومرا از دانش‌آموزانِ شیرین‌زبان‌شان و روایت‌های خوش‌خوان داستان‌ها، دوباره من را به این فکر می‌برد که چطور ذهن یک داستان‌نویس می‌تواند بدون محدودیت به هر جا و زمان بخواهد پرواز کند.غم، دلتنگی و سوگ در نوشته‌های سکوت شب نشان می‌دهد که رنج با همه‌ی جانکاه بودنش، فقط در خلق هنر -در اینجا نوشتن- می‌تواند کمی تسکین شود.نوشته‌های سِما گاهی سرشار از سرزندگی‌ست و گاهی غمگین و عمیق... و آدمی می‌داند هیچ کدام از این‌ها منافاتی با هم ندارند.با نوشته‌های سوگند خانم تازه آشنا شدم ولی با پست ترس جدیدم فروریختم؛ نمی‌دانم چطور می‌شود کودکان داغ‌دار را آرام کرد.قلم فاطمه صاد و صادقانه بودن نوشته‌های «نامه‌مانند» ایشان را دوست دارم. در بین سطرهایی که می‌نویسند، غمی جاری است که هیچ تلاشی برای پنهان کردنش نمی‌کنند و آن را در بین معمولی‌ترین و جزئی‌ترین اتفاق‌های زندگی نشان می‌دهند.می‌دانم اگر کنجکاوی‌های من برای سرک کشیدن به ادبیات کهن نبود، از خواندن نوشته‌های آقای ظاهری عاجز بودم.با خواندن روایت‌های آقای حبیب کریمی، می‌دانم که قرار است نکته‌ی جدیدی درباره‌ی زندگی یاد بگیرم و از زاویه‌ی دیگری به موضوعات نگاه کنم.در نوشته‌ها و داستان‌های آقای مسعود کریمی، می‌توانم دردهای پنهان و آشکار در بطن جامعه را بیابم و دقایقی به فکر فرو می‌روم.و همانطور که درباره‌ی داستان‌های دنباله‌دار گفتم، باید زمانی را اختصاص دهم تا داستان‌های آقای مهدی‌زاده را بخوانم؛ هر چند ناداستان‌های ایشان را کم‌وبیش مطالعه کرده‌ام.دوست دارم این کاربرها بیشتر بنویسند:الهامجوجه تیغیریحانه چمن‌سراسارا حیدریاندُردکشدست‌اندازمهرداد قربانیقلمکارماسمیرا مقیم‌پورمهسازهره نایبیو کاربران دیگری که به تازگی آمده‌اند یا سال‌ها قبل بودند و کم‌کم از این فضا کوچ کردند. شاید دیگر اسامی آن‌ها را یادم نمی‌آید یا نمی‌شناسم.سحابیسحابیThu, 05 Nov 2026 17:42:12 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/پاییز-gffebnv1rhj6شعرها و متون ادبی درباره‌ی پاییز آن‌قدر زیبا و خواندنی‌اند که چه اهمیتی دارد نگاه من به این فصل چگونه است؟گاهی برای دوام آوردن، از بعضی کلیشه‌ها فرار می‌کنم. مثل بچه‌ها به دنیا نگاه می‌کنم؛ گویی اولین بار است با زندگی مواجه شدم. شاید هم مثل دیوانه‌ها می‌شوم؛ انگار برایم مهم نیست دیگران چه فکری می‌کنند...حالا که دقت می‌کنم برایم مهم است؛ اما خودم را به آن راه می‌زنم تا مثلاً فکر کنند ناراحت نشدم. تا ندانند چقدر در ذهنم با خودم درگیر می‌شوم و چند بار خودم را تبرئه کرده‌ام و بار دیگر گناه‌کار دانسته‌ام. چند بار دیگری را بخشیده‌ام و دوباره از او عصبانی شده‌ام تا این کشمکشِ خاموش تمام شود.حتی می‌خواهم در نگاه به پاییز هم از کلیشه‌ها فاصله بگیرم.مثلاً فکر کنم شاید پاییز هم همین رفتار را دارد. مانند کودکی که دوست دارد با مداد رنگی‌اش همه جا -حتی دیوار- را رنگ کند، طبیعت را رنگارنگ کرده... در قید و بند رنگ‌های درست نیست و برگ درخت‌ها را به رنگ‌های دلخواهش تغییر می‌دهد... و درست مثل کودکی که آب‌بازی را دوست دارد، باران می‌فرستد و همراه باد پاییزی، با چرخش برگ‌ها روی سرش ذوق می‌کند.شاید آدمی هم باید در پاییز مثل کودکان بازی کند؛ هر قدم را طوری بردارد که روی برگ‌ها فرود آید و از صدای خش‌خش لذت ببرد. یا در انبوهی از برگ‌های خشک شده بدود و از پراکنده شدن‌شان نترسد. یا دیوانه‌وار زیر باران برود و از این رفتارهای عجیبش تعجب نکند...سحابیسحابیWed, 04 Nov 2026 18:02:01 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/کتاب-خوان-ها-می-دانند-zne6rtsmruw3گاهی ممکن است یک کتاب، شاهکار ادبیات ایران یا جهان و برنده‌ی چندین جایزه‌ی معتبر باشد؛ اما به مذاق ما خوش نیاید. گاهی یک کتاب از نظر یک نفر ارزش خواندن ندارد اما دیگری -به تعبیر خودش- زندگی‌اش با خواندن آن دگرگون شده.صرف نظر از اختلاف سلیقه‌ها، بعضی کتاب‌ها را دوست داریم فقط یک‌بار بخوانیم و بعضی را به نیمه نرسیده رها می‌کنیم؛ البته اگر «سندرم تمام کردن همه چیز» را نداشته باشیم!و بعضی از کتاب‌ها را دوست داریم چند سال بعد هم بخوانیم؛ بعد از بحران‌ها، پوست‌اندازی‌ها و گذر از شرایط عجیب و غریب... انگار آن کتاب دوباره صدایمان می‌زند. شاید این‌بار حرف تازه‌ای برای ما داشته باشد.و من فکر می‌کنم کتاب «واژه‌نامه‌ی حزن‌های ناشناخته» را باید دوباره بخوانم. شاید بار دیگر لازم باشد در میان واژگانِ جدید، به دنبال احوالِ آشنا باشم.نمی‌دانم می‌شود خواندن این کتاب را به همه توصیه کرد یا خیر. شاید کسی نتواند با احساسات و عواطفِ بی‌پرده‌ی بیان شده در این کتاب روبرو شود و نه تنها تأثیر مثبتی در روند زندگی‌اش نداشته، بلکه برایش عذاب‌آور باشد. همین نگرانی من، ناشی از حس «ردیسیس» است:ردیسیس ruh-dee-sis / redesis/اسم. احساس دلشوره‌ای ناخوشایند در هنگام پند دادن به دیگران، چرا که خوب می‌دانید آن‌ها ممکن است با مجموعه‌ای به کلی متفاوت از محدودیت‌ها و قابلیت‌ها مواجه شوند و هر یک از این محدودیت‌ها آن‌ها را به نتایجی تماماً متفاوت از نتایج شما برساند. چنین امری شما را به این فکر می‌اندازد که شاید اساساً تمام دانش و خردی که به سختی کسب کرده‌اید، انتقال ناپذیر باشد. مثل این است که کارت هدیه‌ای به نام خودتان را که احتمالاً سال‌ها قبل منقضی شده به کسی هدیه دهید. برگرفته از کلمه‌ی انگلیسی میانه رد rede/، پند، نصیحت + پدیسیس /pedesis/، حرکت تصادفی ذرات.نه این که نتوان توصیه‌ای به دیگران کرد و یا چشم و گوش بر نصیحت‌های اطرافیان ببندیم. اما باید بدانیم که اگر واقعاً به دنبال خروج از شرایط نامطلوب‌مان هستیم، باید جستجو کنیم. شاید هنوز به راه‌حلی که برای ما کارساز است نرسیده‌ایم. شاید هم راهی وجود نداشته باشد و چاره‌اش فقط زمان باشد؛ و می‌دانم که عمر و فرصت‌مان هم به همراهش می‌گذرد...ممکن است بعضی احساسات نام‌برده در این کتاب را هیچ وقت تجربه نکرده باشیم یا به آن فکر هم نکرده باشیم. اما همین که با خواندن چنین کلماتی می‌فهمیم ممکن است کسانی این‌گونه به جهان نگاه کنند، جهان‌بینی ما وسعت می‌یابد. واضح است که ضرورتی ندارد درگیر نام واژگان شویم. توصیف آن حس برای درگیر شدن با افکاری که برایمان آشناست اما گمشده بود، کفایت می‌کند...اینسوسیزم in-soo-siz-uhm/ insoucism/اسم. ناتوانی در تصمیم‌گیری در این باره که موقعیت شما در واقع تا چه اندازه سزاوار همدردی است، با علم به این که بسیاری از مردم در شرایطی بسیار بدتر و برخی دیگر در شرایطی بهتر قرار دارند. برخی برای رسیدن به حال حاضر شما به سال‌ها روان‌درمانی نیاز دارند، در حالی که برخی دیگر آن را حتی سزاوار ثبت در دفتر خاطرات روزمره‌ی خود نمی‌دانند. برگرفته از کلمه‌ی فرانسوی سوسیس /soucis/، مصائب + اینسوسینس /insouciance/ بی‌اعتنایی، سهل‌انگاری. چه کسی می‌داند که باید از انسانی معمولی انتظار چه میزان طاقت و تحمل را داشت؟ شاید زندگی انسان چنان سخت و نامساعد باشد که همه‌ی ما سزاوار قدری همدردی باشیم. یا شاید زنده بودن به خودیِ خود موهبتی چنان بزرگ است که هیچ‌یک از ما حق شکوه و ناله نداریم.ویکِریوس vik-er-uhs/ vicarous/صفت. کنجکاوی برای دانستن آن که اگر شخص دیگری جای شما بود چه می‌کرد، اشتیاق تماشای بازیگر دیگری که نقش شخصیت شما را بر عهده گرفته است؛ جسم شما را به طریقی متفاوت با خود حمل می‌کند، با لحنی سخن می‌گوید که خود هرگز به کار نمی‌برید، چیزهایی می‌گوید و کارهایی انجام می‌دهد که شما حتی از وجودشان خبر نداشتید. این نمایش ممکن است به فاجعه ختم شود، اما دست‌کم به یاد شما می‌آورد که راه‌های مختلفی برای ایفای نقش وجود دارد، حتی با این که تصور می‌کردید خطوط نمایش را صرفاً همان‌طور می‌خوانید که نوشته شده. برگرفته از کلمه‌ی ویکِریوس /vicarious/ ، اما بدون حرف i.سحابیسحابیThu, 29 Oct 2026 21:06:55 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/آنچه-نباید-گفت-qyyenrfck1uhدیگر نمی‌خواهم از رنج‌هایم معنا بسازم. رنج‌هایم معنای زیبایی ندارند. زیبایی‌های بیشتری در این دنیا بود که می‌شد شاهدشان باشم و لذت ببرم.من نمی‌خواهم از زخم‌هایم نور وارد شود. می‌خواستم با ذوق از بازی نور و سایه لذت ببرم.من دیگر نمی‌خواهم ترک‌های روحم را با طلا پر کنم. ترک‌هایش آنقدر عمیق شده که باید چند کیلو طلا بخرم و پولش را ندارم!درد قوی‌ترم نکرد و من را کشت. حالا فقط مرده‌ی متحرکِ ضعیفی هستم که در حالت بقا مانده...درس‌های زندگی‌ام را خواندم ولی هر بار مشروط شدم. زندگی فقط تکرار کرد که تو هیچ‌کاره‌ای و چیزی دست تو نیست. من هم بهت‌زده نگاهش کردم...من در بیابان بودم اما آنکه از جنگل آمده بود به من توصیه کرد درخت بکارم.من نمی‌خواستم شاهد زخم‌هایی باشم که حتی بعد از خوب شدن، با چندین عمل زیبایی هم جایشان از بین نمی‌رود. در حالی که دیگران نمی‌دانند شستشوی آن زخم‌ها چطور تا عمق جان را می‌سوزاند.و کسی چه می‌داند هر کدام از ما، چه شب‌هایی از شدت دردهای ناگفتنی خواب به چشم‌هایمان نیامد...سحابیسحابیTue, 27 Oct 2026 23:08:58 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/تو-نیکی-می-کن-و-در-دجله-انداز-t6anenqmsiezهیچ تضمینی برای هیچی وجود نداره و توش پاداشی به آدم‌هایی که کار اشتباهی نکردن تعلق نمی‌گیره... انگار که دنیا همون بلاهایی رو سر آدم‌های خوبش میاره که سر آدم‌های بدش میاره...این جملات از کتاب «هر دو در نهایت می‌میرند» را در حالی می‌خواندم که روزهای جنگ دوازده روزه را می‌گذراندم. صرف نظر از نام کتاب، اتفاقاً مضمونش غم‌انگیز نیست و آن دو نفر در یک «دنیای فانتزی» و با خوش‌گذرانی و خوشحالی می‌میرند؛ در حالی که من در دنیایی بودم که...بگذریم. این یادداشت برای معرفی کتاب نیست. فقط آن روزها حس کردم که من این پاراگراف را زیاد زندگی کرده‌ام. چه در همان روزها که فکر می‌کردم بلای جنگ سر همه‌ی آدم‌های این سرزمین آمد و چه در باقی موارد زندگی...برای انسانی که کار خوبی انجام دهد، هیچ تضمینی نیست که خوبی هم ببیند. شاید هم بگویید لزوماً از همان جا خوبی نمی‌بیند و در جای دیگری برایش جبران می‌شود. در واقع اگر این توقع را از خودمان دور کنیم راحت‌تر زندگی می‌کنیم...اما چگونه؟ آدم گاهی -فقط گاهی- دوست دارد جواب خوبی‌هایش را ببیند. نه از سر منت، نه توقع و جبران و نه برای ثابت کردن این که آدم خوبی است... نمی‌دانم چرا... شاید برای اطمینان بیشتر، شاید چون بی‌خیال بودن و ندیدن گاهی برایش راحت‌تر بوده ولی خودش انتخاب کرده اینگونه نباشد. شاید چون جاده‌ی یک طرفه‌ی خوبی کردن‌ها،‌ نادان را به خیال بد می‌رساند. شاید هم هیچ کدام از این‌ها نیست... گاهی منزلت آدم‌هایی را می‌بیند که با هزاران خطا و بی‌توجهی،‌ جایگاه بهتری دارند. شاید همین آخری بیشتر اذیتش می‌کند...چه کسی می‌تواند بگوید که تا به حال کار بدی نکرده است؟ آری می‌دانم مقایسه کردن درست نیست. اصلاً چه کسی لیاقت هر انسان را می‌داند؟ جایگاه بهتر کدام است؟ منزلت چه تعریفی دارد؟اما چه می‌شود کرد؟ آدمی است دیگر... گاهی ذهنِ محاسبه‌گرش غلبه می‌کند و افسارش گسیخته می‌شود.آن‌گاه نمی‌داند دقیقاً از کجای این ماجرا ناراحت است؟ از خودش؟ که دوست ندارد بی‌تفاوت از کنار بقیه رد شود و حالا فهمیده جای اشتباه و با آدم‌های اشتباهی در ارتباط بوده؟ از آن دیگری؟ که بدون انجام کاری عزت بالاتری دارد؟ یا از دیگرانی که این عزت را به او می‌دهند؟ آیا همه‌ی این آدم‌ها اشتباه هستند یا خودش اشتباه است یا کارش اشتباه بوده؟ یا هیچ‌کس اشتباهی نکرده و فقط ما درگیر سوءتفاهم‌ها هستیم؟آیا این حس حسادت است؟ حسادت به چه؟ مگر انجام کار درست و کمک به دیگران را از نظر انسانی برتر نمی‌داند که حالا بخواهد به آنکه به راحتی دل می‌شکند حسودی کند؟ مگر دوست دارد جای او باشد؟ شاید آن جایگاه ظاهری و دروغین باشد... اما وقتی یک سناریو چندین بار در زندگی تکرار شود، اولین چیزی که آدم را به شک می‌اندازد خودش است.آری شاید هم این حس را حسادت می‌نامند و ما یا تعریف حسادت را نمی‌دانیم یا نمی‌خواهیم خود را آدم حسودی بدانیم. چون حسود از چند جهت ملامت می‌شود: اول آن که به جایگاه خودش قانع نیست و دوم جایگاه دیگری را می‌خواهد. در حالی که نمی‌توان چیزی را به زور عوض کرد.لازم نیست خواننده‌ی این متن با تمام جملاتی که گفتم موافق باشد و دلیل اشتراک گذاریِ این افکارِ درهم ریخته، گرفتن تأیید از دیگران نیست.قطعاً عوامل بیرونی و درونی در بالا و پایین شدن این افکار و احساسات دخیلند. آدمی هم که استاد فرافکنی است! مثلاً فکر می‌کنم یکی از عوامل بیرونی تبعیض است. اختلاف و شکاف بین آدم‌ها از همین فرق گذاشتن‌هایی می‌آیند که خواسته یا ناخواسته از سمت دیگران اعمال می‌شود. ذهنِ محاسبه‌گر از همانجا کار مقایسه کردن را شروع می‌کند؛ همان عقل جزئی که مولانا می‌گوید. اما مگر ما با مولانا و سایر عرفا قابل مقایسه‌ایم؟راستی چطور می‌توانیم آن بخش درونیِ عقل را تربیت کنیم که هنگام مواجه شدن دوباره و چندباره و صدباره با این سکانس‌های تکراری، چشم بر این مقایسه‌های پوچ و بیهوده ببندد و انرژی‌اش را صرف کارهای دیگر کند؟سحابیسحابیSun, 25 Oct 2026 19:12:11 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/ابر-بودن-بهتر-است-freuzjggjaw7تقریباً هر روز یک چیز به فهرستم اضافه می‌شود؛ لیست هر موجودی غیر از انسان بودن.یک روز دوست دارم به جای گل باشم. مثلاً یک شاخه گل وسط پارک بودم. اصلاً وسط بیابان بودم... چند روزی زندگی می‌کردم و می‌خشکیدم و تمام می‌شدم. به من چه ربطی داشت مردمی که در آن پارک تردد می‌کنند، چه دردهایی دارند؟ چرا در این بیابان باران کم می‌بارد؟یک روز می‌خواهم پروانه باشم. چند روزی زنده باشم و دور گل‌ها بچرخم و شهدشان را بنوشم، بعد هم در جایی آرام و بی‌صدا بمیرم و تمام شوم. به من چه ربطی داشت که چرا این نوع گل کمیاب شده یا چرا زنبورها دارند سهم من را می‌خورند؟یک روز می‌خواهم گربه‌ای، خرگوشی یا همستری باشم. گویا انسان‌ها با این موجودات بهتر رفتار می‌کنند! همه چیز برایم فراهم بود. یا شاید هم سرنوشتم حیوان خانگی نبود... چه اشکالی دارد؟ در طبیعت وحشی یا به مرگ طبیعی می‌مُردم یا لقمه‌ی یک حیوان دیگر می‌شدم یا انسانی مرا می‌کشت و تمام می‌شدم. به من چه ربطی داشت که انسان‌ها موجودات بی‌رحمی هستند؟یک روز می‌خواهم گنجشک باشم. آخر گنجشک‌ها خیلی کوچکند و هر جا بخواهند می‌روند. بعد هم گربه‌ای مرا می‌خورد و تمام می‌شدم. به من چه ربطی داشت که چرا گربه‌ها گنجشک می‌خورند؟یک روز به ابرها نگاه می‌کنم و می‌خواهم ابر باشم. آری ابر گزینه‌ی بهتری است. اصلاً هر چه از زمین دورتر بودم بهتر بود. هر روز به یک شکل بودم. شاید هم تبدیل به قطرات باران می‌شدم و قطره‌هایم را به زمین می‌سپردم و تمام می‌شدم. به من چه ربطی داشت که چه بلایی سر قطرات بارانم می‌آید؟-: چرا همه‌ی موجوداتی که انتخاب کردی زیبا و لطیف بودند سحابی؟می‌خواهم حداقل در تخیلم چیزی باشم که دوست‌داشتنی باشد! انسان بودن به هیچ‌وجه دوست‌داشتنی نیست...-: چرا نمی‌خواهی جای اسمی که انتخاب کردی باشی؟آخر «سحابی» بودن هم درد دارد؛ چون شاهد مرگ ستارگان هستی...سحابیسحابیSat, 24 Oct 2026 21:13:06 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/آقای-باکلاه-و-آقای-بی-کلاه-iawmwzccnoynقابلیت اشتراک بی‌نهایت اپلیکیشن طاقچه را دوست دارم. گرچه ترجیح من خواندن کتاب فیزیکی‌ست و حس و حال آن را هرگز برتر از کتاب الکترونیکی نمی‌دانم. اما به دلایل متفاوت از جمله قیمت بالای کتاب‌ها و کمبود فضا برای نگهداری کتاب‌های خریداری شده، گاهی نسخه‌های الکترونیکی گزینه‌ی بهتری‌ست. وگرنه چه کسی دوست دارد با نورِ آبیِ نمایشگرها چشم‌هایش را آزار دهد؟دلیل دیگر محبوبیت طاقچه بی‌نهایت برای من این است که اگر به خواندن کتابی شک داشته باشم -در صورتی که در لیست کتاب‌های بی‌نهایت باشد- می‌توانم بخش‌هایی از آن را بخوانم و اگر واقعاً آن کتاب را دوست داشته باشم، نسخه‌ی فیزیکی‌اش را تهیه کنم. همچنین برای سرک کشیدن به کتاب‌های کودک و نوجوان هم کاملاً مناسب است. مثلاً این بار کنجکاوی‌هایم در بین کتاب‌های نوجوان، مرا به «آقای باکلاه و آقای بی‌کلاه» رساند. کتابی کم‌حجم با نوشته‌های طنز که برای نوجوانان و بزرگسالان سرگرم‌کننده است. شاید عجیب باشد اما هنگام خواندنش به نظرم رسید حال و هوایش شبیه نوشته‌های دوست خوب‌مان اندیشه است. البته امیدوارم از این اظهار نظر از دستم ناراحت نشده باشد! سحابیسحابیFri, 23 Oct 2026 17:00:06 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/هر-کس-مالک-دردهای-خودش-است-qjxntfy7phbbتا به حال هنگام همدردی با کسی، از جایی به بعد متوجه شده‌اید که دارید برای خودتان گریه می‌کنید؟!من وقتی در این موقعیت قرار گرفتم که گریه‌هایم شدیدتر از گریه‌های صاحب عزایی شد که به تازگی عزیزی را از دست داده بود. تا قبل از آن داشتم با او در اندوهِ بزرگش شریک می‌شدم و به حرف‌هایش گوش می‌کردم؛ به دردِ دل‌ها، خاطراتش، پشیمانی از بعضی رفتارهایش و ترس‌هایش از بخشیده نشدن... چیزهایی که هر کس با از دست دادن عزیزش به آن‌ها فکر می‌کند.اما از جایی به بعد فهمیدم دارم برای خودم گریه می‌کنم... دیدم که ناگهان وسط آرام کردن دیگری، بغض خودم ترکید... دیدم که صاحب عزا دارد مرا آرام می‌کند که «گریه نکن»! دیدم خودم صاحب عزای خودم شدم.من برای خودم گریه می‌کردم چون می‌دانستم ساعاتی بعد از مرگ من، کسانی در کنار عزیزانم خواهند بود که سرد و بی‌روح و بدون عذاب وجدان به رفتن من نگاه می‌کنند و بود و نبود من برایشان فرقی نخواهد داشت. کسانی که فقط خودم -که دیگر آن روز وجود نخواهم داشت- و عزیزانم می‌دانیم که اشکِ ظاهری آنان اشک تمساح خواهد بود... البته اگر اشکی در چشم‌هایشان باشد!و من آن روز -کنار دوست عزادارم- و روزهای بعد تا همین حالا که این سطرها را می‌نویسم، از گریه‌هایم شرمسارم. چون فکر می‌کنم من فقط باید با آن فرد سوگوار همدردی می‌کردم و نه چیز دیگری... با این که آن دوست عزیز، خودش هم از غم من خبر داشت و مرا سرزنش نکرد.من چرا از جایی به بعد، از دریچه‌ی نگاه خودم به ماجرا نگاه کردم؟ این خودخواهی هنوز برای من بخشیدنی نیست.اما باید بگویم در کنار این شرمساری، آن روز فهمیدم که تقریباً همه‌ی انسان‌ها از دید خود و دغدغه‌هایشان به دیگر مسائل نگاه می‌کنند و این لزوماً بد و سرزنش‌آور نیست. این که در بحبوحه‌ی مشکلاتِ ما و وسط هق‌هق‌هایمان، کسی به مشکلات خودش فکر می‌کند اشکالی ندارد.شاید یکی دارد به شام امشب فکر می‌کند؛ در حالی که ما مانده‌ایم با این گرفتاری‌مان چطور کنار بیاییم و راه‌حل خروج از این بحران چیست... و کسی چه می‌داند «آماده‌سازی غذا» برای آن شخص چقدر حیاتی و حساس است و این بی‌توجهی سرزنش کردن ندارد. حتماً آن شخص در این برهه از زمان، مشکلاتِ به ظاهر معمولی‌اش برایش مهمند و قبلاً جایی گلویش را گرفته که حالا به ما و مشکلات‌‌مان اهمیت کمتری می‌دهد.مگر دیگران چه تعهدی دارند در همراهی ما؟ غیر از این است که نباید مشکلات ما را مسخره کنند و آن‌ها را کوچک بشمارند؟ و همین حداقلِ همدردی کسی را می‌رساند. لازم نیست کسی خودش را برای دیگران شرحه شرحه کند تا نشان دهد دارد همدردی می‌کند. گاهی حتی نیازی به راه‌حل نیست یا نصیحت هم دردی دوا نمی‌کند.حقیقت تلخ همین است که دنیا منتظر کسی نمی‌ماند... هم‌زمان که یکی زیر فشار مشکلات و «سوگ»هایش کمر خم کرده، دیگری یا دیگرانی هستند که شاید بزرگ‌ترین مشکلِ اکنون‌شان، شکستن گوشه‌ی ناخن‌شان باشد. و کسی تضمین نکرده که وضعیت هر کس همیشه در همین حالِ ثابت باقی بماند...من نمی‌دانم در محورهای مختصاتِ قضا و قدر و جبر و اختیار، کدام نقطه یا نقاط است که حدودِ مختصاتِ ذهنیت مرا نشان می‌دهد. اما آنچه که به ظاهر درک می‌شود این است که هر کس مالک دردهای خودش است. انگار سند این دردها شش دانگ به نام هر شخصِ متمایز زده شده و این املاک و مستغلات به شدت درگیرش کرده‌اند. از قدیم هم که گفته‌اند هر که بامش بیش برفش بیشتر...هر کسی یک‌جور بلد است با دردهایش کنار بیاید و شاید هم هیچ‌وقت راه‌حلی برای کنار آمدنشان پیدا نکند. شاید راه‌حل یک نفر برای دیگری هم کارساز باشد و برای یک نفر نتیجه‌ی معکوس دهد. شاید یکی اصلاً آن راه‌حل‌ها را دوست نداشته باشد و واقعاً توان انجامش را ندارد.و در نهایت ما با آن‌هایی بیشتر همدردی می‌کنیم که آینه‌ی دردها و ترس‌های خودمان باشد و آن‌جا باز هم داریم به خودمان فکر می‌کنیم. دیگران هم با ما همینطور رفتار می‌کنند. شاید یکی آن‌قدر درگیر زمین‌های زراعیِ آفت‌خورده‌ی «درد»های خودش باشد که برای شنیدن داستان لامپِ سوخته‌ی خانه‌ی «دردِ» دیگری، وقت و حوصله‌ای ندارد.در این میان خودخواهی و سنگ‌دلی در ارتباط با دیگران تعاریف دیگری دارند که در مطالب این پست نمی‌گنجند... شاید آن‌ها که در جایی بین مرز خودخواهی و فداکاری قرار دارند، مدام در حال اولویت‌بندیِ موضوعات در ذهن خود هستند؛ طوری که نه آن‌قدر درگیر خودشان شوند که اطرافیان و حتی عزیزانشان را فراموش کنند، نه آن‌قدر درگیر بقیه شوند که خود را فراموش کنند... کاری که فقط گفتن و نوشتنش آسان است و هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که به خوبی از عهده‌ی این کار برمی‌آید.پی‌نوشت: این یادداشتی است به تأثیر از پست نوشته شده توسط مینا خانم.سحابیسحابیThu, 22 Oct 2026 12:05:18 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/بوم-نقاشی-خدا-wytewz4urzriبه نظرم گل‌ها شاهکار نقاشی‌های خدا هستند.گاهی در عکس‌هایی که از گل‌ها می‌گیرم، حس می‌کنم هر کدام بوم‌های جداگانه بودند و خدا هر بار با یک تکنیکِ نقاشی هر گل را رنگ‌آمیزی کرده... مثلاً فکر می‌کنم یکی را با آبرنگ کشیده و آخرش رنگ دیگری به آن پاشیده...دیگری را با رنگ‌های اکلیلی‌اش رنگ کرده که در نور برق می‌زند...گلبرگ‌های گل چنان نازکند که نور به خوبی از آن‌ها رد می‌شوند؛ آن‌قدر شفاف که ردِ قلموی خدا را نمایان می‌کند...و انگار وسط بعضی گل‌ها داغی گذاشته تا همیشه یادش بماند... مانند حافظ نجوا کند و به گل‌های دیگر بگوید: «ما آن شقایقیم که با داغ زاده‌ایم».کاش می‌شد بعضی قاب‌ها را برای همیشه نگه می‌داشتیم... نه فقط در بعضی فصل‌ها و زمان‌ها...آدمی محو این زیبایی‌ها می‌شود. گاهی فکر می‌کنم کاش بعضی ساکنان این زمین با چنین طبیعت شگفت‌انگیز، لیاقت بیشتری داشتند...کاش کمتر ظلم می‌کردند و بیشتر قدر نعمت‌ها و زیبایی‌ها را می‌دانستند. کمتر درگیر حواشی می‌شدند و حرص را کنار می‌گذاشتند... کاش انرژی خود را صرف کاری می‌کردند که ارزش داشته باشد. هر چند کسی چه می‌داند؟ حتماً همان کارهایی که برایش طمع دارند و حاضرند به خاطرش دلی را آزرده کنند، برایشان ارزشمند است...و چه طرز تفکرهای متفاوتی وجود دارد!پی‌نوشت: عکس‌ها بدون فیلتر و دخالت هوش مصنوعی هستند.سحابیسحابیMon, 19 Oct 2026 19:05:47 +0330https://virgool.ir/The_Unwritten_Archive/مگر-چه-کاری-از-من-برمی-آید-tgjstmaqupke-tgjstmaqupkeبخشی از مغزم دائم نگران است. مدام به آینده فکر می‌کند و سناریونویس قهاری‌ست... بخش دیگر اما می‌خواهد به چیزی فکر نکند و جلو جلو برای اتفاق نیافتاده سوگواری نکند. بخشی نگران آینده است و دیگری در گذشته گیر کرده...بخشی از مغزم نگران دیگران است. نگران دلواپسی‌ها، دل‌مشغولی‌ها، مکث‌ها و کلافگی‌های همه است. با ناراحتی دیگران ناراحت می‌شود و می‌خواهد به همه کمک کند. بخش دیگر مغزم می‌خواهد فقط و فقط به خودش فکر کند؛ به ناراحتی‌ها، دغدغه‌ها، مشکلات و حسرت‌هایی که فقط خودش می‌داند. از فکر کردن به همه جز خودش خسته شده...بخشی از مغزم به فکر مدارای دیگران است و نمی‌خواهد موجب رنجش دیگری شود. بخش دیگر می‌خواهد با همه مخالفت کند و بزند زیر میز همه چیز...بخشی دنبال معنای زندگی می‌گردد. دیگری از گشتن خسته شده و می‌خواهد درگیر روزمرگی شود؛ بلکه خودش را بیابد.بخشی تند تند مشغول انجام کارهاست و می‌خواهد مفید باشد. دیگری دوست دارد هیچ کاری نکند و گوشه‌ای در سکوت بنشیند.بخشی از مغزم می‌خواهد مینیمال دیجیتال باشد و از گوشی فاصله بگیرد. بخش دیگر اما از سختگیری‌های دنیا خسته شده و می‌خواهد همین دلخوشی های کوچک را برای خودش نگه می‌دارد.بخشی از مغزم می‌خواهد از شلوغی‌ها فرار کند و به آرامش پناه ببرد. دیگری اما شلوغی را نشانه‌ی زنده بودن و تکاپوی شهر می‌داند.بخشی هنوز هم مهربانی را در بین مردم می‌بیند و گاه و بیگاه امید را حس می‌کند. بخشِ دیگرِ مغزم از عالم و آدم متنفر است. می‌خواهد از آدم‌ها فرار کند و سر به بیابان نهد.بخشی از مغزم می‌خواهد دنیا را نجات دهد و دیگری فکر می‌کند: «مگر چه کاری از من برمی‌آید؟»و من دوست دارم هر دو را با بیل خاموش کنم! مکث کنم و همین لحظه را درک کنم...سحابیسحابیMon, 19 Oct 2026 10:15:08 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/چه-کسی-می-گوید-کودکی-بهترین-دوران-زندگی-ست-riwwszmu8mybشاید بگویید کودک مسئولیتی ندارد. هنوز آن‌قدر آغشته به رذیلت نشده که یاد بگیرد با دروغ و ریا می‌تواند به اصطلاح بعضی‌ها «زرنگ» باشد؛ البته تا وقتی که این را از بزرگ‌ترها ندیده و نشنیده باشد. غرق بازی کردن است و همه چیز را ساده می‌انگارد.به راحتی اعتماد می‌کند و همه چیز را می‌پذیرد و باور می‌کند. به خیالش دنیای اطرافش شبیه داستان‌های کودکی زیبا هستند. قصه‌ها به خوبی و خوشی به سر می‌رسند و این فقط کلاغ است که به خانه‌اش نمی‌رسد... آدم‌های اطرافش مثل شخصیت داستان‌ها، در انتها با یک اتفاق، متحول می‌شوند و قرار است بعد از عمری ظالم بودن، یاد پاک کردن گناه‌هایش بیافتد.اما می‌تواند از خودش در برابر سیاهی‌ها دفاع کند؟ می‌تواند هر موقع دلش خواست خود را از دیگرانی که دوستش ندارد بگیرد؟ می‌تواند هر وقت بهانه گرفت، خودش را به خرید کردن‌های دلخواهش مهمان کند؟ می‌تواند بدون کمک دیگران -مالی و معنوی- برای خودش پفک بخرد تا سرپوشی باشد روی هق‌هق گریه‌هایش؟ می‌تواند دست خودش را بگیرد و در کوچه و بازار پرسه بزند؟ یا باید همیشه منتظر بزرگ‌تری بماند تا بیاید و قربان صدقه‌اش برود؟تازه اگر بیاید...اگر سرد و بی‌تفاوت از کنارش رد نشوند. اگر با حوصله و به دور از سخت‌گیری‌های مسخره‌ی بزرگسالی، شریک بازی‌های ساده‌اش شوند؛ در زمان‌هایی که هم‌سن و سالی کنارش نباشد. اگر جواب پرسش‌های ساده و گاه فلسفی‌اش را بدهند. اگر مسخره‌اش نکنند. اگر اشتباهات و بازیگوشی‌های سرخوشانه‌‌ی خودش و هم‌بازی‌هایش را مانند دنیای سیاه خودشان جدی نگیرند.شاید بگویید همین که پدر و مادر حواسش به کودک (کودکان) باشد کافی‌ست؛ ولی مگر او با همین دو نفر که مراقبش هستند در ارتباط است؟ آن دو هر چقدر هم مثل دو بال فرشته، کودک را از زمینِ خشک و بی‌آب بلند کنند و به آسمان آبی پروازش دهند، باز هم ممکن است «نیروهای گرانشی» آن‌ها را به زمین جذب کنند.حال اگر کودک نتواند به پدر و مادرش هم اعتماد کند چه؟ یا اگر پدر و مادرش حضور نداشته باشند چه؟گاهی روان‌شناسان از اصطلاحی به نام «غفلت هیجانی» استفاده می‌کنند؛ بدین معنا که گاهی رنج، از انجام شدن کارهای ناخوشایند نیست... از بعضی «انجام نشدن‌ها» و «ترک فعل‌ها» پدید می‌آید. نهان است و چیزی نیست که به یاد آورده شود. در خاطرات چیزی یافت نمی‌شود و گفتنی نیست...سحابیسحابیThu, 15 Oct 2026 14:42:15 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/تنهاترین-سیاره-r3r5wiijgtszنامش از سیاره‌های دنیای شازده کوچولو طولانی‌تر است.CFBDSIR 2149-0403 سیاره‌ای‌ست که به آن لقب «تنهاترین سیاره» را داده‌اند.هنگام کشف این سیاره، تصور می‌شد که متعلق به خوشه‌ (مجموعه‌ای از ستارگان) محترکی باشد. اما بررسی‌های بعدی نشان دادند که این سیاره تعلق به هیچ گروهی از ستاره‌ها و منظورمه‌ها ندارد و به اصطلاح خودشان، «سرگردان» است.هنوز مشخص نیست چقدر این تصور درست است و دانشمندان چه کشفی در آینده خواهند داشت. از طرفی لقب «تنهاترین سیاره» احتمالاً بیشتر جنبه‌ی جذابیت تبلیغی داشته و مناسب تیتر خبرهای علمی است.شاید سیاره‌ی CFBDSIR 2149-0403 از نظر علمی تنها شناخته شده باشد، آن‌قدر تنها که حتی خواننده‌ی این متن، از خواندن نامش هم صرف نظر می‌کند. اما به نظر می‌رسد اگر تعاریف علمی را کنار بگذاریم و انسانی نگاه کنیم، زمین هم تنهاست... و تک‌تک موجودات زنده‌ی روی آن هم تنها هستند. در همه‌ی مشکلات جهانی و زیست محیطی که انسان‌ها باعثش بودند یا نبودند هم زمین تنها بود.آدم‌ها هم تنها هستند. هر کدام با مشکلات شخصیِ خودشان به تنهایی زندگی می‌کنند و هیچ‌کس از آنچه در ذهن دیگری می‌گذرد تصوری ندارد. هیچ‌کس نمی‌تواند از شرح آنچه در ذهنش می‌گذرد توضیح دقیقی دهد؛ یا واژه‌ای برایش نمی‌یابد و یا از لایه‌های زیرین ذهنش خبر ندارد.آدمی می‌تواند در جمع هم تنها باشد؛ آنگاه که همه علیه او هستند. خواه با ریا و دورویی با او خوب رفتار کنند و پشت سرش بدگویی کنند، خواه رو در رویش بی‌احترامی کنند.نمی‌توانم بگویم آن ریاکار را به فرد بی‌ادب ترجیح می‌دهم، اما گستاخی و بی‌احترامی هم دلخواه کسی نیست؛ فقط آدم‌ها را از هم دورتر می‌کند. آنگاه دیگر گفتگو به عنوان «راه‌حل کلاسیک حل اختلافات»، مشکلی را حل نخواهد کرد و ممکن است مشکلات جدیدی به وجود آورد.راه‌حلش همان دوری‌ست و انزوای خودخواسته از «خوشه‌ای» خودشیفته و حسود که همه چیز را برای خود می‌خواهند و بس.سحابیسحابیMon, 12 Oct 2026 17:45:14 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/خاک-enyunbshlwwjدر ادبیات، باد صبا به پیام‌رسان معروف است. من فکر می‌کنم خاک هم می‌تواند پیام‌رسان باشد... خاک، خبر آمدن باران را می‌دهد.مثلاً چه می‌شد وقتی دست‌های ما خیس می‌شد، بوی خاک باران خورده می‌داد؟ یا گونه‌هایمان؛ وقتی اشک‌ها رویش می‌غلتند؟اما نه...حالا که فکر می‌کنم همان بهتر که دست‌ و صورت‌مان بوی خاکِ آب خورده نمی‌دهند. آن وقت بوی باران، خبر گریه‌ی انسان را به همه می‌رساند و خبرچینی می‌کرد. مثلاً یک نفر وسط روزی آفتابی، در بین انبوه مسافران اتوبوس، پنهانی گریه می‌کرد و همه می‌فهمیدند...بدتر از همه این که بوی باران هم تبدیل می‌شد یکی از همان چیزهای معمولی اطراف که دیگر برایمان مهم نیستند. همان‌ها که از فرطِ «همیشه بودن» دیده نمی‌شوند.حتی آن کس که قدر چیزهای معمولی را می‌داند، «از دست دادن» برایش آزرده و وحشتناک است. سوگ که فقط از دست دادنِ آدم‌ها نیست؛ هر فقدانی سوگی دارد و هر سوگی سوگواری می‌خواهد... آدمی بعد از فقدان می‌فهمد که هیچ چیزی معمولی نیست...سحابیسحابیSat, 10 Oct 2026 17:12:03 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/کلاسِ-درس-jxkvy2jxigozحسم شبیه آن دانش‌آموز تهِ کلاس است که معلم‌ها با برچسب «شاگرد تنبل» طردش کرده‌اند. همان که دیگر میلی به درس خواندن ندارد و به درس دادن معلم توجه نمی‌کند. همان که تشویق‌‌ها و جایزه دادن به «شاگرد‌های زرنگ» را می‌بیند و نگاه‌های سنگین دیگران را تحمل می‌کند.همان که در طول کلاس مدام تحقیر می‌شود. موقع جواب دادن سوال معلم و درست وسط مِن و مِن کردن‌هایش، کتابی به صورتش پرت می‌شود و بعد از آن فقط سوزشِ خراش گوشه‌ی لبش را حس می‌کند و صدای خنده‌ی تک‌تک بچه‌های کلاس را.همان که دیگر مشق‌هایش را نمی‌نویسد و تنبیه‌های «صد بار از روی این فرمول بنویس» را هم. همان که هر نوع تنبیه برایش عادی شده و چیزی ندارد برای از دست دادن...در آن کلاس‌هایی که معلم از متد گروه‌بندی استفاده می‌کند، حس من شبیه یکی از همان «ضعیف»هایی است که معلم برای برقراری تعادل، بین گروه‌ها تقسیم می‌کند. گروه‌هایی که یکی از شاگردهای زرنگ سرگروه آن است و وظیفه‌اش کمک به تکالیف دیگر اعضا. همان‌ که دیگر به حرف سرگروه هم گوش نمی‌دهد. حرف‌های سرگروه هم برایش عجیب است. وسط حرف‌ها و توضیحات، پاهایش را تکان می‌دهد و سرش را به سمت پنجره برمی‌گرداند. پنجره‌ای که منظره‌ی خاصی را هم قاب نکرده... فقط مناسب حواس‌پرتی‌های مکرر است.همان که دیگر نیازی به درس خواندن نمی‌بیند، چون درس‌های قبلی را هم درست نفهمیده و حالا فقط به «نفهمیدن‌هایش» اضافه می‌شود. همان که نمراتش همیشه پایین بوده و برایش امتحان آسان و سخت فرقی ندارد. دیگر رشدی در امتحان سخت نیست. دیگر معنای رشد را به خاطر نمی‌آورد. تمام درس‌های قبلی را هم فراموش کرده. کتاب‌های درون کیفش برایش غریبه شده‌اند.حسم نسبت به هر چیزی که می‌گویند «امتحان الهی» همین است...سحابیسحابیFri, 09 Oct 2026 14:19:53 +0330https://virgool.ir/onlinelibrary/کتاب-کودک-gmjourrkyozkگاهی می‌خواهم از استعاره‌ها فرار کنم، کنایه‌ها را کنار بزنم و چشم بر هر چه ابهام و ایهام است ببندم. گاهی ذهنم توان درک جملات هنرمندانه و پیچیدگی‌های دنیای بزرگترها را ندارد. فرار می‌کنم به دنیای کودک و نوجوان.نه این که در کتاب کودک استعاره نباشد، هست... اما «ذهنِ در حالتِ بقا»ی من آن استعاره را بهتر می‌فهمد. امید جریان دارد و زندگی اگر سخت هم باشد، راه‌حلی برایش وجود دارد. تلخ‌ترین و دلهره‌آورترین حوادث در لفافه اتفاق می‌افتد و آزارش کمتر است. گاهی هم جهانی را به تصویر می‌کشد که از دنیای کثیف بزرگترها آن‌قدر فاصله دارد و من یادم می‌رود در چه وضعیتی روزگارمان می‌گذرد.جملات، سرراست و معمولی‌اند. مفاهیم به ساده‌ترین حالت برای کودک گفته شده و برایم یادآوری لطیفی‌ست از چیزهایی که یا قبلاً یاد گرفته‌ام یا هیچ وقت درکش نکرده بودم و حالا با رها شدن در آن محتوای کودکانه، لامپ بالای سرم روشن شده!انیمیشن هم همین حکم را دارد. مثلاً گاهی با دیدن موجودات دو بُعدی، نکات اخلاقی و فلسفی مهمی در دنیای سه‌بُعدی خودمان یاد می‌گیرم. دنیایی که شاید از نظر ریاضی یک بُعد بیشتر از «آن انیمیشن» داشته باشد. نمی‌دانم بُعد سوم در دنیای ما آغشته به چه سمی بوده که تا این حد آلوده شده... شاید بُعد سومش حجم نیست؛ رذیلت است و پلیدی...اما چه می‌شود کرد که گاهی این آلودگی به دنیای کودکان هم نشت می‌کند و آنگاه، محتوای کودکانه از صدها درامِ غمگین هم دردناک‌تر است.مثل کتاب «جنگ» که نویسنده‌ی پرتغالیِ آن، با جملات کوبنده و کوتاه همراه با تصاویر تاریک، سنگین‌ترین جنایات زمینی را برای کودکان توضیح می‌دهد، در چندین جشنواره مورد تقدیر قرار گرفته است.شاید ذهن من -حتی با زندگی کردن در خاورمیانه‌ی فعلی- هنوز نمی‌تواند وجود چنین کتابی را در قفسه‌های کتاب کودک هضم کند... چرا چنین کتابی باید برای کودکان نوشته شود؟ جوابش در جمله‌ای‌ست که پشت جلد کتاب از «دبورا آلیس» نویسنده‌ی کانادایی نوشته شده :اگر کودکان آن‌قدر بزرگ‌اند که می‌شود بمباران‌شان کرد، پس آن‌قدر هم بزرگ هستند که درباره‌ی آن بخوانند.هنوز این جمله مرا مطمئن نکرده و نمی‌دانم با آن موافقم یا مخالف. اما می‌دانم با یکی از جملات داخل کتاب موافق نیستم:جنگ هرگز اهل قصه‌گویی نبوده است.چه کسی گفته که جنگ قصه نمی‌گوید؟ جنگ به اندازه‌ی همه‌ی انسان‌هایی که شاهدش بودند -و حتی نبودند- قصه دارد؛ نه یک قصه، که هزاران قصه دارد...پی‌نوشت: این که قلمم حتی از موضوعی امیدوارکننده به تلخی گرایش دارد برایم اذیت‌کننده است. گاهی تصمیم می‌گیرم بیشتر بخوانم و سکوت کنم.سحابیسحابیWed, 07 Oct 2026 15:21:35 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/دیگر-در-نوشتن-هم-شفا-نیست-inipepx3wqpkمن نمی‌گویم قدیم خوب بود یا نه. شاید برای بعضی‌ها همه چیز قدیمی‌اش خوب باشد. اگر فردی واقعاً در سال‌های قبل از تکنولوژی شاهدِ زیباییِ بیشترِ جامعه بوده و روابط گرم و صمیمی دیده است، موافق نظرش هستم. اما شاید برای دیگری، هر یادآوری از قدیم، زخمی باشد که دوباره سرش باز می‌شود و اگر زیاد دست‌کاری‌اش کند، عفونت می‌کند.می‌گویند بخشی از فرهنگ در معماری خودش را نشان می‌دهد؛ مثلا در شمال کشور، خانه‌ها باید طوری ساخته می‌شد که تماماً داخل حیاط قرار بگیرد. طوری که دورش فضای خالی باشد تا باران و برف از شیروانی سر بخورد و در حیاط خانه‌ی کناری یا کوچه‌ها نریزد.یا در مناطق گرمسیری، دیوار خانه‌های خشتی چنان کلفت ساخته می‌شد تا گرمای روز دیرتر به داخل خانه نفوذ کند و آنگاه که گرما به دیوار داخلی رسید، شب شده باشد و برخلاف سردیِ بیرون، خانه گرم باشد.این سبک‌ها و بعضی فرهنگ‌های دیگر، زیبا و فکر شده بودند. اما گاهی برخی از تفکرات پوسیده ممکن است افراد را از گذشته فراری دهد؛ مثل تبعیض‌های بین دختر و پسر و فرزندان آن‌ها...شاید همه چیز مدرن شده باشد؛ دیگر همه در خانه‌هایشان تخت دارند با یک یا چند دست مبل، کولر گازی، پکیج، لامپ‌های هالوژن و ماشین‌هایی گاه با شاسی‌های بالاتر.اما هنوز افکارشان بوی قدیم می‌دهد؛ بوی نم تشک‌های قدیمی، یا شبیه ماشین قراضه‌ای که یک سپرش کج شده و روغن‌ریزی دارد، یا شبیه پنکه سقفیِ لق که هر لحظه بیم افتادنش را داری، یا بوی نفت فانوس‌های قدیمی...شاید بگویید این تبعیض‌ها به دلیل قانون و مذهب است. منکر آن نیستم. اما وقتی این تفکراتِ ریشه‌ای را در بطن جامعه‌ای می‌بینیم که گاهی منشأ آن تفکر، خودِ «زن» است تعجب می‌کنم... یعنی گاهی خودش راضی به این نوع تبعیض است و عجیب‌تر آن‌ که به دختران نسل بعدی هم انتقال می‌دهد و نسل جدید هم با دل و جان می‌پذیرند.مثلاً یکی از پایه‌های تفکر بر این اساس است که دختر سهم کمتری دارد و انتظار می‌رود از خانواده‌ی شوهرش سهم خودش را بگیرد، حال اگر آن پسر -از بد روزگار- سهمی در خانه‌ی پدری‌اش نداشت چه؟ما رفتار مدرن هم بلد نیستیم. یا در این لبه‌ی بوم هستیم یا در لبه‌ی دیگر بوم. من عقاید فمنیستی را هم قبول ندارم. فقط می‌گویم هر «انسانی» شخصیت دارد و حقی بر اساس شرایطش.هر چند که نه گفتن و نه نوشتن دردی را دوا نمی‌کند. با گفتش در جمعی هم‌فکر، همه سری از تأسف تکان می‌دهند و یکدیگر را تأیید می‌کنند؛ اما آنکه به این تفکرات پایبند است، فقط به کاری که فکر می‌کند درست است ادامه می‌دهد. همیشه در این مسائل مناقشه است و تکرار کردنش قرار نیست چیزی را درست کند... گاهی با شنیدن داستان تبعیض‌ها و یادآوری آن‌ها، فقط باید سکوت کرد و رد شد؛ بدون آن که پا در دریای عقاید بگذاریم و خیس شویم.برای همین می‌گویم دیگر در نوشتن هم شفا نیست.پی‌نوشت: در این نوشته قصد تعیین حدود حق زن و مرد را نداشتم. این موضوع -نه در ایران که در کل جهان- مورد بحث است و نمی‌توان در یک یادداشت کوتاه نتیجه‌گیری کرد. صرفاً برون‌ریزی افکار بود و گزارشی از شرح دردی که هر بار از گوشه‌ای سر بیرون می‌آورد؛ موضوعی کلیشه‌ای و حل‌نشدنی که از هر جایش بگویی باعث سوءبرداشت و کج‌فهمی عده‌ای می‌شود.سحابیسحابیFri, 02 Oct 2026 19:29:11 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/تبلت-o024hfe4hcmmتبلت می‌خواست؛ یکی از اساتید دانشگاه در همان ترم اول گفته بود باید تبلت تهیه کنند.پدر و مادری که با تمام توان‌شان، سعی می‌کردند نیازهای فرزندان‌شان را تأمین کنند، این بار هم تمام پول‌شان را روی هم گذاشتند. تمام پول‌شان اما به پایین‌ترین و ارزان‌ترین مدل تبلت می‌رسید. همان‌ها که در این مسابقه‌ی فناوری، نهایت تا دو سه سال بدون کندی کار کنند. همان‌ها که ورژن سیستم‌عامل اندوریدشان یکی دو بار دیگر بروزرسانی می‌شوند و بعد از آن، با هر بار اتصال به اینترنت، هنگ می‌کنند. همان‌ها که دوربین معمولی‌شان حتی نمی‌توانند از جزوه‌های دیگران هم عکس خوبی بگیرند.بعد از جمع‌وجور کردن مقداری پول از اینجا و بخشی دیگر در کارت‌های بانکی پراکنده و مقداری پول نقد و یادآوری پول سکه‌ی تازه فروخته شده، حالا آماده می‌شوند برای خرید. در طول مسیر، با چشم‌های اشک‌بار -طوری که کسی او را نبیند- از شیشه‌ی داخل ماشین بیرون را نگاه می‌کند. آرزویش این است که روزی کار کند و آن قدری پول داشته باشد که به جای انتخاب این کارت و آن وام و فروختن «تکه‌ای طلا»، از بین مدل‌های پرچم‌دار برندهای مختلفِ گوشی، یکی را انتخاب کند. حتی به لوکس‌ترین و گران‌ترین برند هم فکر نمی‌کند. فقط پولش برای خرید از بینِ چند مورد مناسب، کافی باشد؛ نه... بیشتر از کافی باشد.یعنی چند نفر دیگر «تبلت» می‌خواهند؟پی‌نوشت: این روایت را چند سال پیش شنیدم. آن سال‌هایی که خرید اینترنتی هنوز همه‌گیر نشده بود؛ چه برسد به خریدهای قسطی با انواع pay.سحابیسحابیThu, 01 Oct 2026 10:47:08 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/آسمان-از-کجا-شروع-می-شود-wtbccaavo0hkاز زیر پاهایمان!جایی شنیدم آسمان از همان جایی شروع می‌شود که مولکول‌های هوا جریان دارند؛ از سطح زمین. تا به حال به این فکر کرده بودید که ما هم در آسمانیم؟در آسمان نفس می‌کشیم، راه می‌رویم، حرکت می‌کنیم، حرف می‌زنیم، می‌بینیم و زندگی می‌کنیم... قد بلند و کوتاه هم باعث نمی‌شود به آسمان نزدیک‌تر یا دورتر شویم؛ چون در آسمان احاطه شده‌ایم و نزدیکی و دوری معنایی ندارد.و این آسمان ادامه دارد تا دوردست‌ها؛ در جو زمین و خارج از آن... همه‌ی موجوداتی که روی زمین هستند، سهمی در آسمان دارند... و شاید درختان تنها موجوداتی باشند که سهم بیشتری دارند.به گمانم بهترین زاویه‌ی دید درختان، جاییست که شاخه‌هایشان به بخش بالاتر آسمان می‌رسد. آنجا که سر بلند می‌کنی و برگ‌های معلق را می‌بینی...یا شاخه‌هایی که به هم می‌رسند و آشتی می‌کنند.یا در قابی بهاری با آسمان پاک...شاید هم قاب پاییزی باشد با برگ‌های رنگی و شاخه‌هایی با دستان خالی...حالا که ما در آسمانیم، کاش حرمتش را نگه می‌داشتیم. کمتر یکدیگر را آزار می‌دادیم و مثل آسمان دل بزرگی داشتیم. امانت‌دار بودیم؛ حتی حرف‌هایمان را مثل امانت می‌دانستیم و حفظش می‌کردیم. آسمان که همیشه با دود و مازوت آلوده نمی‌شود. این رفتارهای انسان است که همه جا را پر از دوده می‌کند.سحابیسحابیThu, 24 Sep 2026 12:48:48 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/مسیرهای-یادگیری-lcueowrk5qstیادگیری مثل ورود به جهانی جدید است. جهانی ناشناخته و هیجان‌انگیز که اگر به انتخاب خودمان باشد، سفر در آن لذت‌بخش خواهد بود.این گردشگری می‌تواند همراه با معلم باشد یا بدون آن؛ فردی که بتواند بدون امتحان و نمره، خودش مراقب تمرین‌ کردن‌هایش باشد یا به عبارتی «خودخوان» مهارتی را یاد بگیرد. واضح است برای کسی که چنین روحیه‌ای داشته باشد، یادگیری خودخوان در همه‌ی مهارت‌ها و رشته‌ها یکسان جواب نخواهد داد. گاهی نیاز به سرعت بیشتری است و رفع اشکال‌های دقیق‌تر که «این مسافر» به تنهایی از پس آن برنمی‌آید.فقط قبلش باید به چالش‌های این سفر آگاه بود؛ مثل سختیِ شروع، حفظ انگیزه و پوست‌اندازی در فرآیند یادگیری بخش‌های سخت.یادگیری ممکن است فقط در درس نباشد. در معمولی‌ترین کارهایمان ممکن است متوجه چیز جدیدی شویم: در گفتگوها، در شنیدن مکالمات دیگران، وسط خیابانی شلوغ، در میان طبیعت و حتی صحبت‌های کودکی کنجکاو دریچه‌ی جدیدی به زوایای پنهان زندگی پیدا می‌کنیم.شاید هم گاهی از بین خواندن‌هایمان در ویرگول یاد می‌گیریم؛ این برای ماست که اینجا هستیم و هر آن که دارد این نوشته را در ویرگول می‌خواند. از هر نویسنده‌ای که مطابق سلیقه‌مان باشد، آرام و بی‌صدا در لابه‌لای کلماتش مفاهیم نو می‌آموزیم. حتی شاید گریزی به نوشته‌های خلاف سلیقه‌مان می‌زنیم تا با دنیای متفاوت و خلاف عقایدمان روبرو شویم. بفهمیم دنیا فقط از افراد مثل ما تشکیل نشده...مثلاً از نویسنده‌ای یاد می‌گیریم چطور متفاوت و گاهی جسورانه نگاه کنیم. از دیگری جزئی‌نگری و دید تحلیلی به مسائل را می‌آموزیم. با یکی در دنیای تخیلاتش همراه می‌شویم. یا مسائل تخصصی حوزه‌ای را دنبال می‌کنیم. گاهی هم با نوشته‌ای می‌خندیم، گریه می‌کنیم، دلتنگ می‌شویم و همراه نویسنده -بی آن که خودش بداند- همدردی می‌کنیم.و گاهی در میانه‌ی یادداشتی، فرض تولید متن با هوش مصنوعی را کنار می‌گذاریم و می‌فهمیم برخی از نوشته‌ها کاملاً انسانی هستند.ما که انتخاب کردیم در ویرگول باشیم -در همین جمع کوچک و درکنار بی‌مهری‌های صاحبانش- خواه و ناخواه در حال یادگیری هستیم و به انتخاب خودمان تا جایی که بشود درگیرش هستیم؛ هر کس به دلیلی.برای من، یکی از مهم‌ترین دلایل، یادگیری مفاهیم و نگاه‌های جدید است و شاید به چالش کشیدن بعضی افکارم. کاش همیشه یادگیری در زندگی بدون درد عمیق و خونریزی بود...سحابیسحابیWed, 23 Sep 2026 20:49:31 +0330https://virgool.ir/@nebula_notes/استعفانامه-njv9xd21eatbآدمی است دیگر... تا برای خودش پیش نیامده باشد به نظرش دنیا زیباست. تا وقتی خودش درگیر نباشد، گرفتاری‌های دیگران حتماً حکمتی دارند. تا وقتی جهانش آرام باشد، حتماً قسمتش این بوده و چه خوش اقبال! چه جهان عادلی! به نظرش آن‌ها که خدا را انکار می‌کنند چه بی‌عقلند. چرا نمی‌فهمند که ما بیهوده نیامده‌ایم؟امان از روزی که خودش هم گیر بیافتد... همه چیز و همه کس باید در خدمتش باشند و اگر نباشند، پس حتماً دنیا باید جای مزخرف و تاریکی باشد. جهانش فرو ریخته، دنیای آرامی که داشت ناآرام شده و فقط خودش را می‌بیند که غرق شده... و بعد از آن سوال‌هایی که با «چرا» شروع می‌شوند: چرا اینطور شد؟ چرا برای من پیش آمد و چرا برای دیگری نه؟ چرا «همیشه» برای من اینگونه پیش می‌رود؟حالا می‌خواهد عدالت را خودش به تصویر بکشد؛ تصویری خیالی از عدالتی پوشالی... به خیالش می‌تواند از پس هر کاری بربیاید. اما هر چه بیشتر دست و پا می‌زند بیشتر فرومی‌رود.می‌خواهد چه چیزی را تغییر دهد؟ آنچه نمی‌داند؟ آنچه نمی‌خواهد؟ مگر می‌تواند؟کاش می‌شد از انسان بودن استعفا داد. فقط انسان به دنبال عدالت است؛ آن هم آنجا که منفعتش باشد. وگرنه چه فرقی به حال ما می‌کند که میلیاردها کیلومتر آن طرف‌تر، ستاره‌ای منفجر شده و عمرش به سر آمده؟ ناگهان انسان، عاقل می‌شود و می‌گوید: «این یک بحث علمی‌ست و به زندگی ما ربطی ندارد.»کاش می‌شد از زندگی استعفا داد...سحابیسحابیSun, 20 Sep 2026 21:18:03 +0330