<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های فاطمه نظری</title><link>https://virgool.ir/feed/@nazarifatemeh8013</link><description>اول راه</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 18:07:29</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/188802/avatar/n1J1R6.png</url><title>فاطمه نظری</title><link>https://virgool.ir/@nazarifatemeh8013</link></image><item><title>من</title><link>https://virgool.ir/@nazarifatemeh8013/من-qzvhmctzbpm1</link><description>دنبال کننده‌ای ندارم اما در همین سطح بیان کردن یک سری خاطرات و مسیری که طی کردم شجاعتی میخواد که باید بدستش بیارم.آسون نیست.خاطرات سیاه و سفیدی که آروم آروم فراموش میشن باید به یاد بیارم تا ثبت بشن، هنوز نمیدونم چجوری شروع کنم، به نقاط سیاه و تیره که میرسم چطور توصیف کنم که واقعیت اونطور که باید نشون داده بشه و لحظه‌های شاد به اندازه کافی شفاف بیان بشن.داستان از هفته پیش آغاز شد، دخترک ۱۹ساله درمونده تصمیم گرفت همه چیز رو از اول برای روانشناسش تعریف کنه و هرچه بیشتر تعریف کرد این خودش بود که متعجب تر میشد، این منم؟این زندگی منه؟ هیچ وقت ندیده بودمش، این مسیر طولانی رو که طی ۱۹سال طی کرده بودم و حالا میخوام بنویسمش.من آدم موفقیم؟نه!اما شاید وقتش باشه داستان یک شکست خورده هم شنیده بشه.اینکه چطور من، من شدم.پس فعلا “وی در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشود...” اما نه به همین سادگیا، نه به همین شیرینی.فاطمه</description><category>فاطمه نظری</category><author>فاطمه نظری</author><pubDate>Sun, 26 Jul 2020 09:57:27 +0430</pubDate></item></channel></rss>