https://virgool.ir/feed/@nazanin.akrami.10fa2026-11-11 16:17:55https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@nazanin.akrami.10https://virgool.ir/@nazanin.akrami.10/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-از-دو-که-حرف-می-زنم-از-چه-حرف-میزنم-cqkpbxvhs8ghاین کتاب وقایع نگاری و خاطره‌نویسی های موراکامیه که سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ رو در برمیگرده. البته در این مقطع باقی نمی‌مونه و به فراخور ماجرا های شیرینی که برامون تعریف می‌کنه، به گذشته هم میره.از این میگه که قبل از تبدیل شدن به یک نویسنده (رمان‌نویس) زندگیش چه طور بوده و چی شده که به نوشتن رو آورده.موراکامی یک کلوپ جاز در توکیو داشته (با درآمد نه چندان پایین). یک روز که برحسب علاقه‌اش به بیس‌بال، برای تماشای مسابقه‌ای می‌ره، ناگهان توی استادیوم این فکر به ذهنش خطور می‌کنه که باید رمان بنویسه.خودش اینطور میگه که سودای نویسنده شدن نداشته بلکه صرفا مشتاق بوده تا یک رمان بنویسه‌. اون ابتدا این کار رو به طور موازی با گردوندن کلوپ دنبال می‌کرده اما بعد به این باور می‌رسه که این، یه کارِ تمام وقته و کلوپ رو می‌فروشه تا روی نوشتن متمرکز شه.«از آن دسته آدم ها هستم که یا کاری را نمی‌کنند یا اگر می‌کنند باید تمام و کمال در آن مشارکت داشته باشند. نمی‌توانستم خودم گوشه‌ای بنشینم و رمان بنویسم در حالی که کس دیگر کافه را می‌چرخاند. باید با خیال راحت خود را وقف نوشتن می‌کردم. در آن صورت اگر ناکام می‌ماندم دیگر جای حسرت و دریغ نبود. اما می‌دانستم اگر کاری را نصفه و نیمه انجام دهم و توفیقی به دست نیاورم همیشه افسوسش را خواهم خورد.»وقتی که از درآمد کلوپ صحبت می‌کنه، وقتی که از رفتن سمت نویسندگی میگه یا... به پیش‌بینی منفی اطرافیانش اشاره می‌کنه و متوجه میشیم با وجود مخالفت دیگران قدم هایی رو با جسارت برداشته.‌ که به نظرم نکته‌ی مهم و آموزنده‌ایه.بعد از شروع زندگی حرفه‌ایش به عنوان نویسنده، احساس می‌کنه به یک فعالیت ورزشی برای حفظ سلامت جسم و کیفیت نوشتنش از طریق ارتقای آمادگی ذهنی نیاز داره؛ و دو رو انتخاب می‌کنه.اون بهمون میگه که چرا انتخابش بوده دو بوده. نه ورزش هایی مثل فوتبال یا بیسبال.دو ورزشیه که امکانات یا تجهیزات خاصی نمی‌خواد و شما برای انجام دادنش نیازی به یه نفر دیگه‌ به عنوان هم‌تیمی یا همراه ندارید. برای موراکامی این تنهایی یک فرصت بوده و علاوه بر اون در دو (استقامت) نیازی به رقابت (مستقیم، تن به تن) با دیگران نیست و میشه نهایتا بر رکورد ها متمرکز شد.البته اون از ارتباطات اجتماعی فراری نیست بلکه به افرادی اشاره می‌کنه که هر روز موقع تمرین اون‌ها رو می‌دیده و این موضوع براش انگیزه‌بخش بوده. یا گاهی برای هم‌صحبتی افراد رو به با هم دویدن دعوت می‌کرده.و همه‌ی این‌ها باعث شدن که دو در زندگی راوی اهمیت زیادی پیدا کنه. طوری که فقط در سطح وسیله باقی نمونه بلکه یه فرایندِ مستقلِ لذت‌بخش باشه و خودش هدف بشه.اون تو این کتاب برامون از تمریناتی که انجام می‌داده، رکورد ها و مسابقاتش میگه.مثلا وقتی از مسابقات شهر موراکامی میگه فرصتیه برای آشنا کردن ما با محیط، فضا و طبیعت اون منطقه که مطابق هدف این ماه چالشه?یکی از جذابیت‌های کتاب لحن نویسنده‌است که شوخ‌طبعی و ملاحت خاصی داره.تعارف نداره و گاهی با خودش شوخی می‌کنه؛ عیب و نقص‌های خودش رو می‌گه و صداقتش خواننده رو همراه می‌کنه...به بهانه‌های مختلف، از دوگانه‌ی استعداد و تلاش صحبت می‌کنه.اون علاوه بر مخاطب با خودش هم صادقه و سعی می‌کنه محدودیت‌های واقعی بدنش رو بپذیره. از گذر زمان و تاثیر سن بر تواناییش در ثبت رکورد میگه.و مطلب جالب دیگه‌ای که به نظر من، کتاب داشت؛ اشاره به سیستم آموزشی و تاثیر اجبار بر عملکرد افراد بود.«مطالعه را زمانی لذت‌بخش یافتم که از کلاس و درس و محیط‌های آموزشی خلاص شده بودم یا به عبارتی، وارد اجتماع شده بودم. اگر مرا آزاد می‌گذاشتند تا دنبال علایق خودم بروم و با طرز فکر و سرعت خود به مطالعه و تحقیق بپردازم، بی‌شک کارایی بیشتری در کسب دانش و مهارت از خود نشان می‌دادم.»موراکامی به سختی های دویدن اشاره می‌کنه، به تنبلی‌ای که هر روز وقتی باید از خواب و استراحت برای دویدن صرف نظر کرد به سراغ آدم میاد و این رو طبیعی می‌دونه و می‌گه حتی بزرگ‌ترین دوندگان جهان هم همچین حسی رو تجربه می‌کنن.«یک بار با توشیهیکو سکو، دونده المپیک، مصاحبه می‌کردم. تازه بازنشسته شده بود و او را مربی تیم S&B کرده بودند. از او پرسیدم: تا به حال پیش آمده دونده‌ای در سطح شما روزی نخواهد بدود و به جایش دوست داشته باشد در خانه بخوابد؟ لحظاتی خیره نگاهم کرد و سپس با صدایی که از طنینش پیدا بود چه سوال احمقانه‌ای را باید انجام دهد گفت:مسلما هر روز!»با همچین اشاراتی میشه کتاب رو یک اثر انگیزشی خوب برای شروع دویدن و فعالیت های بدنی دونست. همچنان که دوستانی رو می‌شناسم که بعد از خواندن این کتاب دویدن رو شروع کردن.در آخر چند تا بریده‌ی دیگه هم براتون میارم:«مهم‌ترین نکته‌ای که در مدرسه‌ یاد میگیریم آن است که مهم‌ترین نکته‌ها را در مدرسه نمی‌توان یاد گرفت»«درد اجباری است رنج کشیدن اختیاری است»«روزی اگر سنگ قبری داشته باشم و بتوانم چیزی بر آن حک کنم، این ها را خواهم نوشت: هاروکی موراکامی/ ۱۹۴۹ - ۲۰؟؟/ نویسنده (و دونده)/ کسی تا توانست راه نرفت»«عضلات به سختی شکل می‌گیرند اما به سادگی تحلیل می‌روند. چربی ها به سادگی شکل می‌گیرند و به سختی تحلیل می‌روند.»مطالعه کتاب از دو که حرف از چه حرف میزنم در طاقچهفروردین ۱۴۰۲اوایل سال نو ?nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Sun, 26 Mar 2023 16:34:31 +0330https://virgool.ir/taaghche/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-در-زمانه-ی-پروانه-ها-w3vby5t2pvmy https://taaghche.com/book/100523 این کتاب روایتی از زندگی خواهران میراباله که پس از چند سال مبارزه با نظام دیکتاتوری حاکم بر دومینیکن و رئیس جمهور آن ،رافائل لئودیناس تروخیو، در روز بیست و پنج نوامبر سال ۱۹۶۰ (چهارم آذر ۱۳۳۹) ترور میشن. سالروز این کشتار بی‌رحمانه روز بین‌المللی مبارزه با خشونت علیه زنان نام‌گذاری شده‌.مینروا ،دختر سوم خانواده، که بین خواهرانش رادیکال‌ترین و پیشرو ترین بود؛ وقتی مبارزات مسلحانه رو شروع کرد، به اسم پروانه شناخته می‌شد. کمی بعد دو خواهر دیگه‌ش ،ماریا ترسا و پاتریا، هم بهش پیوستن و به پروانه‌ها مشهور شدن. اسم کتاب به همین جهت در زمانه‌ی پروانه‌هاست.خانم خولیا آلوارز، نویسنده‌ی آمریکایی کتاب، اصالت و تبار دومینیکنی داره و به خاطر فعالیت های سیاسی خانواده‌اش در آمریکا بزرگ شده به همین خاطر میشه حدس زد که تجربه‌ی زیسته و شنیده‌هاش از شرایط زمان زمامداری تروخیو نزدیک به واقعیت زندگی خانواده‌ی میرابال بوده و درک و اطلاعات مناسبی از شرایط دومینیکن داشته.با وجود احترامی که می‌تونیم تصور کنیم نویسنده برای خواهران میرابال (به عنوان نماد برای مبارزان و فمینیست‌ها) قائله؛ اون‌ها رو قهرمان فرازمینی یا قدیس ترسیم نکرده، بلکه جنبه‌های مثبت و منفی، رفتار ها و افکار درست و غلط، موفقیت‌ها و شکست‌هاشون رو به ما نشون می‌ده تا با اون‌ها به عنوان انسان و زنانی معمولی ارتباط برقرار کنیم. و همین‌طور با توجه به نوع روایتگری کتاب؛ اینکه ما در فصل‌های مختلف، داستان رو از زبان یکی از خواهران می‌شنویم، باعث میشه حس کنیم راوی داره راز ها و لایه‌های پنهانی شخصیتش رو با ما در میون می‌ذاره.همچنین تغییر راوی این فرصت رو می‌ده که وقایع رو از زاویه دید آدم های مختلفی ببینیم که بیشتر در بخش‌های ابتدایی از این امکان استفاده شده.به نظر من در نهایت این کتاب یک اثر زنانه‌اس. نه تنها نویسنده‌ی اون یک زنه بلکه روایت هم از قول ۴ نقل میشه و در تمام طول کتاب زن‌ها (نه فقط این چهار خواهر بلکه همه‌‌ی زن‌ها از جمله دو همسر آقای میرابال و دختران دیگه‌اش...) پر رنگ هستن؛ و به فراخور داستان یکی کمتر و یکی بیشتر. از این رو این صرفا روایتی از یک تراژدی نیست بلکه فرصتی برای آشنایی با دنیای‌ زن‌هاست.در این کتاب به ما تفاوت‌های خواهران نشون داده‌ میشه و این بیشتر نمایانگر اینه که با آدم های عادی طرفیم که مبارزه بخشی از زندگی‌شونه نه در بردارنده تمام جنبه‌های وجودی‌شون. اون‌ها سه چریک یا مبارزِ سیاسیِ (عضو یک حزب) یا فدایی یک ایدئولوژی نیستن.یکی از تفاوت‌ها، تفاوت در دلایل مشارکت‌شون با جریان انقلابیه. مینروا از ابتدا با توجه به چیز هایی که از مدرسه و دوستش در مدرسه می‌دونیم، زمینه‌ی نفرت از حکومتِ دیکتاتور و کنشگری سیاسی رو پیدا کرد، ماریا ترسا بعد از اینکه عاشق یک مرد مبارز شد به خواهرش پیوست و اهمیت مذهب در زندگی پاتریا و ورود کلیسا به کارزار مخالفت با حکومت و فعالیت‌های پسرش اون رو ترغیب به مشارکت کرد.کتاب به توصیف تروخیو و فضای حکومتش هم تا حدی توجه داشته و فضای خفقان، فقدان آزادی بیان(حتی در محافل خصوصی) و نقض حریم شخصی رو به خوبی ملموس می‌کنه و اشاراتی به فساد عمال حکومت و آزاد (واقعی) نبودن انتخابات می‌کنه.اکثر خوانندگانی که ⟨در زمانه‌ی پروانه‌ها⟩ رو شروع میکنن میدونن سرنوشت خواهران میرابال چیه یا دست کم آخر این قصه رو حدس میزنن اما این چیزی از جذابیت‌های کتاب کم‌ نمی‌کنه و اون‌ها میخوان با آدم‌ها، ذهنیت‌شون، شرایط‌شون و روند این ماجرا آشنا بشن و این مسیر رو همراه شخصیت‌های کتاب طی کنن.البته نویسنده وارد اصلا وارد مانیفست این جریان ضد دیکتاتوری و رویکرد سیاسی شخصیت‌ها نمی‌شه چون دغدغه‌اش نتیجه نیست و انگار برای او هم همین مسیره که اهمیت داره.در آخر بریده‌ای رو بخونیم که پشت جلد کتاب هم آورده شده:«اینجا همیشه از این اتفاق ها می‌افتد هر روز و هر شب دست کم یک نفر به گریه می‌افتد. کنترلش را از دست می‌دهد و فریاد می‌زند. هق هق یا ناله و زاری می‌کند. مینروا می‌گوید بهتر است راحت باشیم، اما خودش هرگز این کار را نکرده. راه دیگر این است که یخ بشوی و هرگز نشان ندهی چه احساسی داری و از فکر‌ هایت حرفی نزنی؛ بعد یک روز از اینجا بیرون می‌روی، آزاد آزاد، اما تازه کشف می‌کنی قفل شده‌ای و کلیدش را جایی در اعماق قلبت انداخته‌ای که نمی‌شود بیرون آورد.»نازنین اسفند ۱۴۰۱nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Sun, 05 Mar 2023 01:04:09 +0330https://virgool.ir/@nazanin.akrami.10/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-ماه-غمگین-ماه-سرخ-jvar0il1wwzm https://taaghche.com/book/108822 مگو که غنچه چرا چاکچاک و دل خون است؟که این نمایشی از زخم قلب مجنون است!نمونه دل آزادگان بود گل سرخچو این کلیشه اوراق سرخ دل خون استزبان عشقی شاگرد انقلاب است اینزبان سرخ زبان نیست، بیرق خون استاین شعر از سروده های میرزاده‌ی عشقی‌ست. او یکی از مهم‌ترین شاعران عصر مشروطه و مدیر نشریه‌ی قرن بیستم است (گرچه بیش از شعر به شجاعت معروف است) که به دست ماموران شهربانی در دوران نخست‌وزیری رضا خان ترور شد.کتاب ماه غمگین ماه سرخ رمانی تاریخی، با محوریت زندگی و احوال او در پنج روز آخر عمرش است ؛ از هشتم تا سیزدهم تیر سال ۱۳۰۳فصل بندی کتاب هم، بر اساس تاریخ و اسامی برخی از شخصیت های کتاب (در پنج یا شش پرده) است.در کتاب با شخصیت های مختلفی آشنا می‌شویم و بخشی از این پنج روز را از جانب یکی‌شان می‌بینیم و می‌خوانیم ؛ از بهار و خود میرزاده گرفته تا ممد چاقو(درگاهی) و کوکب...یکی از نقاط قوت کتاب به نظر بنده شخصیت پردازی های اونه. وقتی به هر کدام از کاراکتر ها می‌رسیم نکات مهم و تأثیرگذاری در گذشته‌ی اون‌ها مورد اشاره قرار می‌گیرد و متوجه روندی می‌شویم که باعث شده با چنین و چنان آدمی در زمان قصه مواجه باشیم.رمان جزییات جالبی دارد که قطعا همه‌ی آن‌ها از سندیت و ارجاعات تاریخی بهره‌ نمی‌برن اما از واقعیت های تاریخی و شخصیت های واقعی تاریخ معاصر برای روایت استفاده شده‌.این اثر در ما درکی نسبت به احوال میرزاده و نزدیکانش (مثل محمد تقی بهار) به وجود می‌آورد و کاری می‌کند که ترس، دلهره، دودلی و گمگشتگی آن‌ها را در آن ایام حس کنیم.از طرفی به دست آوردن اطلاعات تاریخی و به خاطر سپردن آن‌ها از طریق رمان تاریخی احتمالا راحت‌تر و روان تر از روایت های تاریخی صرف است.ماه غمگین ماه سرخ سیاسی‌ست اما سیاست زده نیست و جنبه های هنری و ادبی خودش را هم حفظ نموده.به دیکتاتوری و فضای اختناقی که توسط رضا خان ایجاد شده بود می‌پردازد و در واقع داستان از اونجا شروع می‌شود که میرزاده‌ی عشقی به عنوان یک مبارز با سابقه و تمام عیار اشعار و مقالاتی علیه وزیر جنگ وقت (یعنی رضاخان) می‌نویسه و با توجه به شرایط موجود و برخورد شدیدی با سایر فعالین سیاسی شده نگران عواقب احتمالی اعمال خود می‌شود.این که چرا نقد و بیان آن در قالب شعر یا مقاله‌ای در یک نشریه باید منجر به مرگ شخص مخالف (منتقد) بشود؟ و چرا ما در کشورمان از آزادی بیان بهره‌مند نیستیم؟ سوالیه که هنوز هم بی جوابه :)کتاب به عشق می‌پردازد؛ به حسی که شازده خانوم و میرزاده به هم دارن و آن را ابراز نمیکنند.و به کوکب که جفا می‌کند... و جفای خود را با بی‌تاثیر بودن کارش‌ توجیه می‌کند غافل از این که هر یک از ما به هر اندازه که تاثیر گذار باشیم یا نباشیم مسئولیم!و تلقا کردن میرزاده را می‌بینیم که بی‌پناهست. می‌داند قصد جانش را کرده‌اند اما راه چاره‌ای نمی‌یابد به‌ خیلی ها مراجعه می‌کند بلکه خودش‌ را نجات دهد یا کمی حالش را بهتر کند (گرچه از مرگ و ترور شدن‌ نمی‌ترسد) اما از قوام گرفته تا مدرس ، یا نمی‌خواهند یا نمی‌توانند کاری کنند...و مبارزی که ناامید است از فرار، از نجات، از حمایت مردمی که به خاطرشان سپر برداشته...در آخر خواندن این کتاب و آثاری از این دست رو بهتون پیشنهاد می‌کنم.«پرونده کهنه» و «شکوفه های عناب» از دیگر کتاب های نویسنده هستند با فضا و سبکی مشابه ؛ مربوط به دو تن از دیگر روزنامه‌نگاران عصر مشروطه.نازنین آذر ۰۱nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Mon, 05 Dec 2022 21:18:35 +0330https://virgool.ir/taaghche/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-یک-عاشقانه-ی-آرام-yfze2a3wzyy8 https://taaghche.com/audiobook/39534 آبان ؛ کتابی که در آن عشق حرف‌ اول را می‌زندمن اهل کتاب های عاشقانه نیستم. تجربه‌ام از خواندن عشق در ادبیات محدود به رمان های کلاسیک آمریکایی و اروپایی‌اس که معمولا جز عشق دغدغه و موضوعات دیگری هم پی می‌گیرند.موضوع این ماه چالش و اسم بزرگ کتاب و البته نویسنده‌ی اون، آقای نادر ابراهیمی باعث این انتخاب شد که متاسفانه ازش پشیمونم!این کتاب (حداقل الان) کتابی نبود که حال منو خوب کنه ، چیزی برای ارائه بهم داشته باشه یا برام جذاب و سرگرم کننده باشه. اگر برای این یادداشت و این چالش نبود احتمالا تموم نشده رهاش می‌کردم...گفتم حداقل الان چون باور دارم که هر اثر هنری‌ای می‌تونه در زمان متفاوت اثر متفاوتس روی مخاطبش داشته باشه‌.ساختار خاصی داشت. با زمان جلو می‌رفت و نمی‌رفت. اتفاقات رو می‌گفت و‌ نمی‌گفت. و بعضا پرش هایی از نظر زمان داستان و روایت داشت که باعث می‌شد مسیر رو گم کنم و نفهمم چرا یه موضوعی مطرح میشه و منظور چیه؟ یا دلیل استفاده از بعضی جملات قصار چیه؟کتاب بیشتر از این قصه ، رمان یا روایت باشه تک‌گویی هایی بود با کلمات قلمبه سلمبه و اعجاب انگیز ؛ یا مانیفست و خطابه هایی در موضوعات مختلف از سیاست بگیر تا عشق که بعضی از اون ها الان بی‌معنا به نظر می‌رسن.استفاده نکردن از اسم برای بعضی شخصیت های اصلی و تکرار عناوینی مثل «گیله مرد» ، «مرد تنومند آذری» ، ... برای من آزاردهنده بود و باعث می‌شد از تکرار مداوم کلافه بشم و متاسفانه نفهمیدم چرا تاکید روی استفاده از همچین عناوینی به جای اسم وجود داشت؟ در حالی که این صفت قرار دادن نژاد افراد به نظر من و برای من کمکی به شخصیت پردازی و نزدیکی و درک احوال اون ها نکرده بود!بعضی وقت ها حین مطالعه‌ی کتاب متوجه این که کی متکلمه و کی مخاطب نمی‌شدم که می‌تونه ناشی از همین ضعف در شخصیت پردازی باشه. عسل و گیله مرد برای من از هم جدا نشده بودن و نمی‌دونستم فلان جمله رو کدوم ممکنه گفته باشه.داستان فراز و نشیب خاصی نداشت و اگر هم داشت بهش پرداخته نمی‌شد و خیلی سریع ازشون عبور می‌کردیم (مثل مشکلات سیاسی‌ای که برای عسل و گیله مرد پیش میومد و منجر به زندانی شدن اون‌ها می‌شد) چون تزریق هیجان و... مشخصا از اهداف کتاب نبوده.خواندن این کتاب باعث شد که یاد بگیرم تو انتخاب های بعدیم شهرت اثر و نویسنده رو در نظر نگیرم ، هر کتاب مشهوری به ذائقه‌ی من خوش نمیاد.یک عاشقانه‌ی آرام از اون کتاب هاست که ازشون بریده ها و جملات تاثیرگذار خوبی در میاد که بعضی از اون‌ها رو اینجا میارم:• در کتابخانه ها همه آدمها حتى سطحی ترینشان متفکر و عمیق به نظر میرسند؛ و شاگردان مدرسه ها که احتمالاً برای رونویسی یک مقاله برای سخنرانی سر کلاس به آنجا آمده اند شبیه فلاسفه و دانشمندان بزرگ میشوند.• چرا ناامیدان دوست دارند که ناامیدی شان را لجوجانه تبلیغ کنند؟ چرا سرخوردگان مایلند که سرخوردگی را یک اصل جهانی ازلی-ابدی قلمداد کنند؟ چرا پوچگرایان خود را برای اثباتِ پوچ بودن جهانی که ما عاشقانه و شادمانه در آن میجنگیم پاره پاره میکنند؟ آیا همین که روشنفکران بخواهند بیماری‌شان به تن و روح دیگران سرایت کند دلیل بر رذالت بی حساب ایشان نیست؟ من هرگز نمیگویم در هیچ لحظه یی از این سفر دشوار گرفتار ناامیدی نباید شد من میگویم به امید بازگردیم قبل از آنکه ناامیدی، نابودمان کند.• داشتن خوشبختی نمی آورد درست همان طور که نداشتن. ثروت آسایش نمیاورد، درست همان طور که فقر. شادی را باید بیرونِ خطّه‌ی داشتن و نداشتن جست‌ و جو کرد.• عشق حرکت دو نفر ، مشتاقانه ، به سوی هم نیست. بلکه حرکت دو نفر در کنار هم است.نازنینآذر ۱۴۰۱nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Sat, 03 Dec 2022 20:28:18 +0330https://virgool.ir/@nazanin.akrami.10/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-انجمن-شاعران-مرده-fwjqultikfg2 https://taaghche.com/book/49054 مهر ماه ؛ کتابی که داستانش در مدرسه یا دانشگاه اتفاق می‌افتدکتاب درباره اتفاقات مدرسه‌ی ولتون و احوال دانش آموزانش به ما می‌گه ؛ یک دبیرستان شبانه روزی پسرانه‌ی ممتاز در آمریکا.داستان با مراسم شروع سال تحصیلی جدید در کلیسا آغاز می‌شه.از توصیف همین مراسم می‌فهمیم با چه فضای خشک و انعطاف ناپذیری مواجهیم که در اون بر رعایت ضوابط و شئون خاصی تأکید می‌کنه.در ولتون دانش آموزان مثل سرباز شعار های تو خالی رو تکرار می‌کنن. منظورم از تو خالی اینه که کسی به این شعار ها باور نداره (اونا مدرسه رو هلتون یعنی جهنم خطاب میکنن) حتی دانش آموزی مثل نیل پری که یک شاگرد پرافتخار و برجسته‌ است هم اصول رو مسخره می‌دونه و به زور پدرش هست که اینجاست. و همینطور تاد و...نکته‌ی‌ دیگه‌ای که در ابتدا با اون مواجه می‌شیم نوع نگارش کتابه که به نظر خام دستانه میاد.کتاب جذاب و پرکشش نوشته نشده و از طرفی شخصیت پردازی و نحوه‌ی معرفی شخصیت ها در روند داستان طوری نیست که مخاطب با اون ها آشنا بشه ، به اسم هاشون عادت کنه ، اون ها رو به خاطر بسپاره و باهاشون ارتباط بگیره.این نواقص (به زعم من) ممکنه نشأت گرفته از مترجم یا در اثر اقتباس باشن.کتاب خیلی نکات مهم ، آموزنده و تاثیر گذاری داشت و شاید بشه گفت حیفه این محتوا در همچین قالبی عرضه بشه که ممکنه مخاطب همراهش نشه و نصفه رهاش کنه.من فیلم انجمن شاعران مرده رو هم دیدم و به نظرم خیلی بهتر از کتابشه. شاید این مربوط به نوع اقتباس باشه ؛ ما به فیلم های اقتباس شده از کتاب عادت داریم اما اقتباس کتاب از فیلم برای من عجیب و ناشناخته بود.برگردیم به محتوا ؛نکته‌‌ی کلیدی به نظر من مسئولیت پذیریه.والدین کادر مدرسه و... دانش آموزان مجبور به انجام کار هایی می‌کنن ، اختیار و حق انتخاب اون‌ها رو به رسمیت نمی‌شناسن و در نتیجه اون‌ها رو در یک شرایط غیر عادی و غیر طبیعی قرار می‌دن اما مسئولیت وضعیتی که به وجود آوردن و پیامد های اون رو نمی‌پذیرن.تیر خلاص، خودکشی نیل پری، در پایان داستان بود.نیل پسر سازگاری بود. اون زندگی رو با تمام سختی هایی که بهش تحمیل می‌شد دوست داشت ؛ اما زمانی که ناامید شد و هیچ راهی برای دنبال کردن کار هایی که دوست داشت در کنار خواسته‌های پدرش ندید دست به خودکشی زد.انتظار داشتم این اتفاق تلنگری باشه به والدینش به عنوان مسببین این مرگ و حتی مدرسه و سایر اولیا تا به اشتباهاتشون پی ببرن ، با عواقب این اشتباهات رو به رو بشن و ... اما نه تنها چنین تاثیری نداشت بلکه دنبال یه قربانی گشتن تا تقصیر ها رو به گردن دیگری بندازن و کسی رو برای سرزنش کردن داشته باشن.و حتی همین فرایند عادلانه دنبال نشد. قربانی از قبل انتخاب شده بود و تلاش فقط برای اثبات این مدعای پوچ از طریق گرفتن اعتراف اجباری از دانش آموزان بود! قربانی کسی نبود جز آقای کیتینگ...اما آقای کیتینگ کسی بود که زندگی رو به بچه ها آموخت ، به اون ها یاد داد در هر شرایطی امیدوار باشن و یادشون نره زنده هستن و باید زندگی کنن (در لحظه)همه فقط به خودشان فکر می‌کنن. پدر و مادر نیل میخواهند از زیر بار مسئولیت شونه خالی کنن ، نولان می‌خواهد مدرسه‌اش را از ورشکستگی و بدنامی نجات دهد و بچه‌ها می‌خواهند اخراج نشوند.اما تاد تنها کسی هست که پشت آقای کیتینگ رو خالی نمی‌کنه.‌ تاد پسر منزوی‌ و افسرده‌ای بود که کلاس انگلیسی با آقای کیتینگ اون رو نجات داد ؛ به اون اهمیت داد ، بهش فهموند ارزشمنده و اعتماد به نفسش رو زنده کرد.از طرفی نیل هم برای تاد خیلی عزیز بود چون مثل آقای کیتینگ به تاد کمک کرد از پیله‌ی خودش‌ خارج بشه پس اون نمی‌خواست علت مرگ دوستش پوشیده بمونه و پدر مادر نیل به عنوان مقصران اصلی نادیده گرفته بشن.و در نهایت اضافه کنم که داستان بالا پایین زیادی نداره و هیجان و شوک های خاصی به مخاطب وارد نمی‌کنه. بیشتر به نظر میاد ما هم یکی از دانش آموزان ولتونیم و قراره از آموزه های کیتینگ درباره ادبیات و شور زندگی استفاده ببریم و با جملات و قصار و اشعار انجمن شاعران مرده از خود بی خود شویم.«رفقا در وجود همه‌ی ما نیاز بزرگی هست که دوست داره پذیرفته و تایید شه.‌ اما باید به چیزی که در شما متفاوت و منحصر به فرد هست اعتماد کنید. حتی اگر عجیب و غریبه یا بقیه اون رو نمی‌پسندن. به قول فراست: یک دوراهی در جنگل سر برآورده بود و من جاده‌ای را در پی گرفتم که رد‌ کمتری در آن نمایان بود و این همانی بود که راه متفاوت می‌ساخت»نازنینهفتم آبان ۱۴۰۱nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Sat, 29 Oct 2022 17:38:34 +0330https://virgool.ir/@nazanin.akrami.10/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-بابا-لنگ-دراز-yqxizwywnyxw https://taaghche.com/book/126475 شهریور ؛ کتابی که هم کودک و نوجوان دوست دارند هم بزرگتر هابابا لنگ دراز برای من بی‌اندازه عزیز است.شاید چون اولین رمان کلاسیکی است که خواندم. خواندنش هم برمی‌گردد به اوایل نوجوانی ، وقتی تازه از کتاب های کم حجم‌تر و داستانیِ مخصوص کودکان فاصله گرفته بودم.اون موقع شیفته‌ی مجموعه‌ی رمان های جاویدان جهان نشر افق بودم؛ از ظاهر و قطع کتاب ها گرفته تا محتوا برایم سراسر جذابیت بود.وقتی کتاب رو خریدم و خواندنش رو شروع کردم اونقدر عاشقش شدم که ازم جدا نمی‌شد و توی کتابخوانه نمی‌گذاشتمش؛ حتی موقع خواب! ?این ماه فرصت ارزشمندی بود برای دوباره خواندن آن.بابا لنگ دراز بیشتر از یک رمان است ، در واقع یک سبک است؛ هم یک سبک ویژه در نگارش و هم یک سبک زندگی! اول به سبک‌ نوشتار بپردازیم‌. نکته‌ی ویژه درباره‌ی این کتاب و شاید دلیل شهرتش همین شیوه‌ی نگارش آن است.به جز فصل اول «چهارشنبه‌ی نحس» در سراسر کتاب نامه هایی را می‌خوانیم که جودی ابوت به بابا لنگ دراز نوشته.این نوعی استفاده از راوی اول شخص است با این تفاوت که به جای ما یکی از شخصت ها را مخاطب خودش قرار داده. نکته‌ی جالب توجه تنوع نامه‌ها از نظر فرم و محتواس که باعث باور‌پذیر شدن کتاب ،برقراری ارتباط بیشتر با اون و جلوگیری از یکنواختی میشه.تغییرات نامه ها در گذر زمان و نسبت به هم به دو صورت هستن.دسته‌ی اول, یک سیر و روند تدریجی منطقی و معنی‌دار رو به ما نشان می‌دهند که طی اون صمیمیت بیشتر میشه ، آموخته های جودی و تفکراتش تغییر می‌کنه و نمایان میشه و... دسته‌ی دوم, تحولات ناگهانی فرم نگارش ، لحن و حتی نوع محتوا تحت تاثیر عوامل مثل نامه‌ای خشک از منشی بابا لنگ‌ دراز ، آموختن یک مطلب درسی مثل منطق یا خواندن یک اثر با ویژگی های زبانی و ادبی خاص (مثلا متون کهن) ممکن است تغییر کند.در نامه‌ها گاهی تغییر عقیده‌ی جودی را می‌بینیم که به دلیل دمدمی بودن جودی نیست بلکه نشانه‌ی پخته شدن در اثر زندگی اجتماعی و تحصیلات آکادمیک است گرچه بعضی اوقات چیز هایی بر اثر هیجان از دهنش می‌پرد.می‌رسیم به بحث دوم ؛ بابا لنگ دراز به مثابه یک سبک زندگی...این اثر از پیچیدگی های داستانی و روایی بهره نمی‌بره یا شوک های خاص و متعدد برای ایجاد هیجان به خواننده وارد نمی‌کند بلکه بیشتر همدم جودی هستیم و روزمرگی های اون رو در ظرف شخصیتش (به عنوان یک دختر توانمند که تا هجده سالگی شرایط خاصی داشته و در پرورشگاه بوده) می‌خوانیم. در واقع کل ماجرا رو می‌شه در یکی دو خط خلاصه کرد اما قصه پر از جزئیات جذاب و حتی آموزنده‌ برای هر خواننده‌ای‌ست.مثلا در کتاب اشاره هایی رو داریم به آثار برجسته‌ی اون دوران و به طور کلی آثار جاودانه در طول تاریخ و معرفی بعضی شخصیت ها و هنرمندان. این اشاره ها و دانستی های علمی-ادبی جالب که جودی به عنوان آموزه هایش در دانشکده بازگو می‌کند علاوه بر اینکه ما را با بعضی عناوین آشنا می‌کند ؛ می‌توانه چراغ راهی باشه و مخاطبی که به هر دلیل مثل جودی از مطالعه برخی کتاب ها یا دانستن بعضی چیز ها بازمانده را در این مسیر مطالعاتی با او همراه کنه.مثل اشاره های جودی ابوت به دم غنیمت شماری ، خوش‌بینی ، سرزندگی ، عزت نفس و غرورش ، ارزشمندی زندگی و شخصیت های معمولی و...•{ خوشی های بزرگ زیاد مهم نیست، مهم این است که آدم بتواند با چیز های کوچک خیلی خوش باشد. بابا جون من رمز واقعی خوشبختی را کشف کرده‌ام و آن این است که باید برای حال زندگی کرد و اصلا نباید افسوس گذشته را خورد یا چشم به آینده داشت بلکه باید از همین لحظه بهترین استفاده را برد. من میخواهم بعد از این زندگی را فشرده کنم و هر ثانیه از زندگی ام خوش باشم. میخواهم وقتی خوش هستم بدانم که خوش هستم. بیشتر مردم زندگی نمی‌کنند، فقط با هم مسابقه‌ی دو گذاشته‌اند. می‌خواهند به هدفی در افق دوردست برسند ولی در گرماگرم رفتن آنقدر نفس‌شان بند می‌آید و نفس نفس می‌زنند که چشم شان زیبایی ها و آرامش سرزمینی را که از آن می‌گذرند نمی‌بینند و بعد یک وقت چشم‌شان به خودشان می‌افتد و می‌بینند پیر و فرسوده هستند و دیگر فرقی برای شان نمی‌کند به هدف‌شان رسیده یا نرسیده‌اند. من تصمیم گرفته‌ام که سر راه بنشینم و حتی اگر هرگز نویسنده‌ی بزرگی نشوم ، یک عالم خوشی های کوچک زندگی را روی هم تلنبار کنم.}در بعضی موقعیت ها تلخی ها و کلام گزنده‌ای به خاطر زندگی سخت گذشته که فراموش نشده و گریز به اون وجود داره اما در عین حال شوخی و نوع بهره گیری از طنز رو می‌بینیم که خاص چنین دختریه.•{ما خاطرات ماری باشکرتسف را می‌خوانیم. به نظرتان خاطرات عجیبی نیست؟ گوش کنید: «دیشب چنان از نومیدی از خود بی‌خود شدم که ناله‌ام به هوا رفت و ناامیدی با من کاری کرد که ساعت اتاق ناهارخوری را به دریا پرت کنم.» همین هم باعث می‌شود دوست نداشته باشم نابغه شوم. حتما نابغه بودن خیلی ملال آور است. برای اسباب اثاثیه‌ی خانه هم خیلی زیانبار است!}گذر زمان طبیعتاً تفاوت هایی رو رقم می‌زنه یکی از این تفاوت ها اهمیت نامه و مقایسه‌ی میزان این اهمیت در زمان نگارش کتاب نسبت به امروز با توجه شرایط زندگی در عصر ارتباطات است ( البته به شرط اینکه ارتباطمان را اسیر فیلتر و قطعی و گرانی‌ و محدودیت نکنند!!!)•{ راستی بهتان گفتم که آماسای و کاری در ماه می قبل ازدواج کردند؟ آن‌ها هنوز هم همین جا کار می‌کنند ولی تا آن‌جا که من فهمیدم هردوشان اخلاق‌شان خراب شده. قبلا وقتی آماسای با پای گل آلود وارد خانه می‌شد یا خاکستر کف خانه می‌ریخت کاری می‌خندید ولی حالا اگر ببینید چه دعوایی می‌کنند! تازه دیگر هم موهایش را فر نمی‌کند. آماسای هم که با شور و علاقه هیزم می‌آورد و قالی ها را می‌تکاند، اگر الان این کار ها را ازش بخواهید، غر می‌زند. کراوات هایش هم که قبلا سرخ و ارغوانی بود، از کثیفی تیره و قهوه‌ای شده است. من تصمیم گرفته‌ام هیچ وقت شوهر نکنم. ظاهراً شوهر کردن اخلاق آدم را رفته رفته خراب می‌کند.}نازنیناولین روز ۲۰ سالگی۵ مهر ۱۴۰۱nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Wed, 28 Sep 2022 02:53:56 +0330https://virgool.ir/@nazanin.akrami.10/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-ابله-lnhetfqgtyuk https://taaghche.com/audiobook/96649 تیر ماه ، چالش طاقچه ، ابله داستایوفسکی ، طولانی ترین کتابی که تا حالا خوندم...این ماه قرار بود یه رمان طولانی بخوانیم که بعد از تموم شدنش دلمون برای شخصیت هاش تنگ بشه.کتابی که من انتخاب کردم ابله بود و نسخه‌ای که خواندم بیش از هزار صفحه بود و تموم کردنش هم بیشتر از یه ماه طول کشید و این شد که الان دارم یادداشت مربوط بهش رو منتشر می‌کنم ? اما بخش دوم عنوان چالش ؛ درباره‌ی این که دلم برای شخصیت ها تنگ بشه مطمئن نیستم! یه طرف پرنس هست که بعد از این که باهاش آشنا شدیم ترکمون‌ نمی‌کنه ، مثل یه دوست و یه مرشد همراهمون خواهد بود پس جایی برای دلتنگی باقی نمی‌گذاره ؛ از طرف‌ دیگه شخصیت هایی که اکثرا خاکسترین اما در مقاطع مختلف رفتار هاشون به نظر اغراق آمیز و دور از انتظار میاد.پرنس شمایل مسیح در روزگاریه که داستایوفسکی ترسیم می‌کنه. یک پدر مهربان که همه رو درک می‌کنه ، سعی می‌کنه کمک کنه ، منفعل نیست و می‌تونه همه رو دوست داشته باشه. (و پاداش رفتار خوبش رو با رفتار خوب دیدن از دیگران نمی‌گیره بلکه ابله دونسته میشه و مورد سرزنش قرار میگیره)این شخصیت و رفتار هاش گرچه دور از واقعیته و به نظر عملی نمیاد اما دلنشینه ؛ نه تنها شما رو از دنبال کردنش زده نمی‌کنه بلکه اون رو می‌پذیرید و همراهش می‌شوید.چیزی که در تجربه‌ی معاشرت با این کتاب برای من از شخصیت پردازی ها جالب تر بود نوع نگارش نویسنده بود که بی ارتباط با حجم کتاب هم نیست.سال ها پیش وقتی برای اولین بار عضو کتابخانه عمومی نزدیک‌ خونه‌مون شدم نسخه‌ی کامل بینوایان رو دیدم که اگه اشتباه نکنم ۱۲ جلد بود. تحت تاثیر اسم کتاب و نویسنده و تشویق خانواده به مطالعه‌‌اش ، جلد اول رو به امانت گرفتم و شروع کردم به خواندن. به چنان جزییات کلافه کننده‌ای برخوردم (البته خیلی از صاحب نظران بیان این جزییات رو در مسیر تصویر سازی می‌دونن و ارزش زیادی براش قائلن و عقیده‌شون حتما محترمه) که نتونستم بیشتر از یه فصل پیش برم و دیگه هیچ وقت سمت بینوایان نرفتم. اما ابله از این نظر متفاوته با این که به خاطر حجمش به نظر میاد به بیان جزئیات زیادی پرداخته باشه این کارو انجام نداده‌ و نوع روایت و ریتمش خیلی جالبه. در حدودا پنج فصل اول قصه یک یا نهایتا دو روز از نظر زمانی پیش می‌ره اما جایی از کتاب با تغییر قسمت از چند ماه عبور می‌کنه. در کل من هیچ وقت حس نکردم در حال خواندن جزییاتی هستم که به روند کمکی نمی‌کنه و برعکس اهمیت پیدا کردن یک شخصیت ،که وقتی اولین بار اسمش به میان آورده می‌شد چندان مهم جلوه نمی‌کرد، چند بار غافلگیرم کرد.قبل از شروع این کتاب خودتون رو آماده کنید برای آشنایی با شخصیت های متعدد و بعضا پیچیده‌‌ای که اسماشون به سختی یادتون می‌مونه. (که به گمانم میشه اون رو ویژگی سبکی ادبیات روسیه در قرن نوزدهم دونست)در بعضی از قسمت های کتاب برای رسیدن به هدف نویسنده از نوشتن مطلب و رسیدن به مقصودی که اون خواسته باید ساعت ها در متن عمیق بشید و در بعضی قسمت های دیگه سوالات و پیش زمینه های ذهنی داستایوفسکی اونقدر عیان مطرح میشه که انگار با یه کتاب درسی طرفید.نسخه‌ای که لینکش رو به اشتراک گذاشتم ، کتاب صوتی ابله با ترجمه سروش حبیبی و صدای آرمان سلطان زاده‌اس که خوانشش فوق العاده و بی نقصه. دم راوی کتاب گرم که با صدا سازی هاش به درک شخصیت ها و به یادآوری اسم ها بسیار بسیار کمک کرد.می‌خوام علاوه بر طاقچه تشکر کنم از باشگاه کتاب‌خوانی «از تا» که‌ باعث شدن من این کتاب رو بخونم.نازنین اکرمیدیر تر از همیشه ، شهریور ۱۴۰۱nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Thu, 15 Sep 2022 19:20:14 +0430https://virgool.ir/taaghche/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-انسان-در-جستجوی-معنا-abpoe1wo1kjo https://taaghche.com/book/87525 ویکتور فرانکل در این کتاب از تجربیاتش در اردوگاه کار اجباری برایمان می‌گوید.این کار همراه با تبیین روانشناسانه موقعیت های روانی و انسان شناسانه‌ی زندانیان بر پایه‌ی مکتب او یعنی معنا درمانی است.در ابتدا برای توصیف شرایط و امیدی که در بدو ورود به اردوگاه در دل داشتند مفهوم «توهم رهایی» را مطرح می‌کند.محکومان به اعدام درست لحظاتی قبل از اجرای حکم به این فکر می‌کنند که حتما در واپسین لحظات نجات خواهند یافت و این همان توهم رهایی است ؛ که با ورود به اردوگاه و شروع تحقیر و توهین و رفتار های ضد انسانی در هم می‌شکند.تمرکز کتاب روی شرایط روانی زندانیان با توجه به سبک زندگی ویژه شان است.این روند با شناساندن مصائب زندگی اردوگاهی آغاز می‌شود.غذای کم ، کار زیاد ، تحقیر ، توهین و شرایط غیرانسانی باور نکردنی که ایشان را نسبت به حوادث تلخ اطراف سِر می‌کند. گویی توان بروز احساسات را از دست می‌دهند برایشان فرقی نمی‌کند که یک‌ نوجوان جلویشان جان بدهد یا از مردار دوستان تغذیه کنند یا برای نجات خود یا عزیزی جان دیگران را به خطر بیندازند ؛ آن ها سر و بی حس شده‌اند.این سیر نزولی تا جایی پیش می‌رود که به نوعی شأن انسانی خود را از دست می‌دهند و تنها به نیاز های حیوانی خود می‌اندیشند و نهایتا رویای یک غذای خوب را در سر می‌پرورانند.البته او معتقد است از بین رفتن حیات والای انسانی صرفا محصول شرایط اردوگاه نیست و در نهایت به خود شخص بستگی دارد.«کسی که چرایی برای زندگی داشته باشد با هر چگونگی‌ای خواهد ساخت!»حیاتی ترین چیز برای زندانیان امید به آینده بود و اگر این امید را از دست می‌دانند نه از نظر جسمی و نه از نظر روانی توانایی تاب آوری برابر شرایط را نداشتند و از بین می‌رفتند. واضح است اگر دلیلی برای مبارزه نداشته باشید بی معنا خواهد شد و رهایش خواهی کرد.اعتقاد به مذهب و معنویت هم در تاب آوری اُسَرا و مقاومت در برابر تنزل یافتن تا مرتبه حیات نباتی نقش داشته است.یکی از نکات جالب برای من این بود که شوخی در آن شرایط بغرنج رونق داشته و حتی نمایش ها و برنامه هایی برای بالا بردن روحیه که این نشان دهنده‌ی اهمیت شوخی در همه‌ی زندگی از جمله زمان مواجهه با سختی هاست که امروزه بعدا نفی یا انکار می‌شود یا استفاده از شوخی را در موقعیت های دشوار غلط و توهین آمیز می‌دانند.«‌ آماس پایت ذت چگونه درمان کردی؟ با گریه از بدنم بیرون راندم! »فرانکل حیاتش در اردوگاه را زندگی موقت نامحدود تعریف می‌کند و بیان می‌کند که روز ها سخت تر از هفته ها می‌گذشتند و اینطور به نظر می‌آمد که یک روز از یک هفته طولانی تر است!با پایان این زندگی موقت ، وضعیت روانی و رفتاری زندانیان رها شده هم قابل مطالعه می‌شود.آن ها که بار ها این لحظه را در خواب و رویا و خیال تصور کرده بودند و بعد بالاجبار به زندگی وحشتناک خود باز گشته بودند ، نمی‌توانستند آزادی واقعی را باور کنند آن را همچنان از جنس رویا هایشان می‌دانستند.بخشی از این بی تفاوتی هم ناشی از بی حسی‌ای بود که طی زندگی در دچارش شده بودند انگار حس خوشحالی را از دست داده بودند و باید این هنر را باز می‌آموختند.بعد از عبور از این مرحله برخی از زندانیان آزاد شده تصمیم گرفتند با ظلم کردن به دیگران و انتقام گرفتن از فرصت آزادی مجدد استفاده کنند و مثلا دست به خشونت و هرزگی زدند.در این قسمت مفهوم لوگوتراپی را معرفی می‌شود. لوگوتراپی یا معنادرمانی سبک روان درمانی فرانکل است که به معنی مواجهه با وضعی است که بیمار در آن معنای زندگی خود را‌ بیابد.یکی از کار هایی که لوگوتراپی برای بیمار انجام می‌دهد بیدار کردن مسئولیت پذیری در اوست ؛ زمانی که غرایز و سنت ها حذف شوند مسئولیت نمایان می‌شود.او معتقد است که رسیدن به معنای زندگی راه های مختلفی دارید مثل بهره گیری از عشق و رنج.همچنین بیان می‌کند که زندگی برای لذت جویی نیست بلکه برای معنا یابی است به همین خاطر است که در موقعیت هایی که رنجمان معنا دار است آن را می‌پذیریم.البته باید در نظر داشته باشیم که قصد و توجه مفرط ما را از هدف دور و دورتر می‌کند ؛ پس نباید زندگی مان را از شکل طبیعی خود خارج کنیم و دنبال معنا بگردیم.« زندگی مثل رفتن به دندانپزشکی است آدم منتظر دردناک ترین لحظات است در حالی که پشت سرشان گذاشته »نسخه های مختلفی از این کتاب در طاقچه به صورت الکترونیکی و صوتی وجود دارد که شما را به مطالعه شون دعوت می‌کنم، لینکی که به اشتراک گذاشتم نسخه‌ایست که خودم تجربه خواندنش را داشتم. نازنین اکرمیاوایل مرداد ماه ۱۴۰۱nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Sat, 30 Jul 2022 21:46:12 +0430https://virgool.ir/taaghche/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-از-قیطریه-تا-اورنج-کانتی-sxaqt4bgzh8f https://taaghche.com/book/119240 این کتاب طبق توضیح پشت جلدش وقایع نگاری یک مرگ از پیش تعیین شده است به قلم حمیدرضا صدرموضوع چالش خرداد طاقچه آشنایی با فراز و فرود ، سخت و آسان زندگی آدم های مشهور بود ؛ اما این کتاب متمرکز بر رنج و سختی های سه سال آخر زندگی دکتر صدر است پس شاید بیشتر مرگ نامه‌ است تا زندگی نامه... (اما تو دسته‌بندی های مختلف جزو گروه زندگی نامه ها قرار گرفته و به هر حال انتخاب من برای چالش این ماه است.)«امیر پارسا نشاط» ،یکی از بلاگر های خوب اینستاگرام، حرف جالبی درباره این کتاب می‌زد: ما فکر می‌کنیم نمی‌تونیم سرطان رو بشناسیم ، نمی‌تونیم مرگ رو بشناسیم اما با این کتاب همه می‌تونن تجربه و حس آدمی که توی این شرایط سخت هست رو درک کنن!«با چشم کتاب ها را وارسی کنی. میخواهی با رایحه‌ی اشتیاقی که از جلد کتاب ها و لابه لای ورق هایشان بلند می‌شود سینه ات را پر کنی و اجازه ندی بیرون بیاید شاید آن ها بتوانند تومور های لعنتی را آب کنند و خوشی روز های پیش را برگردانند.»کتاب دوم شخص نوشته شده و جزئیات زیادی از حالات درونی بیمار ، روند درمان ، حالات و رفتار های اطرافیان نقل می‌کنه پس احتمالاً این که ما خودمون رو توی موقعیت بیمار قرار بدیم و درکش کنیم از اهداف اصلی نگارش این کتاب بوده.«تنها حسن بیماری های مرگ بار این است که همه تحمل‌تان می‌کنند تا حد لوس کردن‌تان»افرادی که «ساکن طبقه‌ی وسط» هستند معمولا آثار تلفیقی را دوست دارند و با آن ها ارتباط برقرار می‌کنند منم جزو این دسته‌ام عاشق تلفیق سبک ها و پیوند موضوعات مختلف.من دکتر صدر با همین پیوند ها می‌شناسم ؛ پیوند بین سینما ، فوتبال ، جامعه شناسی ، سیاست و فرهنگ عامهبا صحبت ها و تحلیل هایشان در فوتبال ۱۲۰ و ویژه برنامه ها ؛ لطیف ، عمیق ، تا حدی شاعرانه و در عین حال پرشور با روزی روزگاری فوتبال که تاریخ فوتبال و باشگاه ها در کشور های مختلف را با همان سبک و لحن و دید همیشگی در حرف ها و نوشته های دکتر همیشه ستایش زندگی وجود داشت. همه چیز را سیاه نمی‌دید و قدر لحظه ها را می‌دانست (که این دم غنیمت شماری شاید خاصیت علاقه‌مندان به فوتبال باشد).«یادت می‌آید رفته بودی سهراب سپهری را در بستر سرطان ببینی و ندیدی؟ سهراب که می‌گفت: زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است که نخواهد آمد.»اما حساب صدری که در از قیطریه تا اورنج کانتی می‌شناسیم در خیلی از بخش ها از آن مرد همیشگی جداست.«هر چه داری به پای زندگی بریز تا مرگ چیزی برای بردن نیابد.نمیدانی این جمله را کی‌ و کجا شنیده‌ای. اما چگونه؟ ای کاش کسی پیدا می‌شد و می‌گفت ریختن همه چیز به پای زندگی چگونه با درد میسر است. تو تولد ها را به فراموشی سپرده ای. از وقتی ایران را ترک کرده‌ای تقویمت را باز نکرده‌ای سالروز تولد رفقایت را تبریک نگفته‌ایدو پیامی نفرستاده‌ای. به پایان دل بسته‌ای. به خداحافظی. مثل همین امروز. چند ساعت پیش.»همه‌ی این ها رو گفتم برای بیان تجربه ام از مطالعه‌ی این کتاببرای من که همیشه برای ایشون عشق و احترام زیادی قائل بودم و نگاهشون به فوتبال برایم الگو و چراغ راه بود خواندن خاطرات سه سال آخر زندگی شون خیلی دردناک بود.وقتی کتاب رو شروع کردم نمی‌دونستم قراره با چی مواجه بشم و آمادگی روبه رو شدن با این همه رنج رو نداشتم همین شد که خیلی احساساتی شدم و اشک ریختم :)اشاره ها به ایران و تهران هم از نکات جالب کتاب است.«غزاله جمعه‌ی بعد راهی سرزمین های دور خواهد شد، راهی بوستون. راهی ماوایی دور از تهران دوست داشتنی‌اش. برای غزاله دل کندن از تهران همیشه سخن بوده و حالا سخت تر شده. او مثل تو همیشه عاشق تهران بوده. او مثل تو همیشه می‌گفته آسمان تهران بهتر از هر آسمانی است. بهتر از آسمان لندن ، بهتر از آسمان آمستردام. او مثل تو اعتقاد داشته دوست داشتن سرزمین مادری برای خوشبختی کافی است‌. بنابراین هنوز نرفته دلش برای شهرش تنگ شده. دلگیر شده و دل‌مرده. او عاشق کارش بوده. عاشق شاگردانش ، همکاران و رفقایش . مهاجرتش گره خورده با قصه‌ی بیماری تو. با بلاتکلیفی تو. او سرگیجه گرفته. مثل تو.»«می‌گویم رهایت نخواهم کرد.‌ می‌گویم همیشه همین اطراف خواهم بود. در یکی از خانه هایا که خوره های فوتبال در آن حرص می‌خورند و هورا می‌کشند. در کوچه پس کوچه هایت، یا در خیابان ها و مغازه هایت، در بازار ها و بازارچه‌هایت ، سر پل تجریش که پسر ها و دختر ها شاتوت می‌خورند. در کافی شاپ های زیر پل کریمخان. لا به لای جوان هایی که در بلوار دور دور می‌کنند. در سربالایی پارکینگ چند طبقه‌ی پروانه‌ی خیابان جمهوری. در کتابفروشی های رو به روی دانشگاه. در امجدیه که چند نفری در حال دویدن هستند و شر شر عرق می‌ریزند. نه، من رهایت نخواهم کرد و تو از شر من خلاص نخواهی شد.»دکتر صدر عزیز شما در قلب ما هستید و خواهید بود.همین‌جا در دل تهران.وقتی اولین جام جهانی پس از رفتن‌تان را تجربه می‌کنیم.وقتی یادداشت های غزاله دخترتان را می‌خوانیم...در آرامش ابدی ??نازنین اکرمییکم تیر ماه ۱۴۰۱ nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Wed, 22 Jun 2022 17:15:34 +0430https://virgool.ir/taaghche/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-بوستان-سعدی-eeuurz3igco0 https://taaghche.com/audiobook/67861 به نام خداوند جان آفرین | حکیم سخن در زبان آفرینخداوند بخشند‌ه‌ی دستگیر | کریم خطابخش پوزش‌پذیراین یادداشت برای شرکت در چالش مطالعه‌ی اردیبهشت ماه طاقچه‌ نوشته شده است. بوستان سعدی (موضوع این یادداشت) را می‌توانید در طاقچه به صورت صوتی یا متنی مطالعه کنید ؛ که البته من نسخه‌ی صوتی را توصیه می‌کنم.اردیبهشت قرار بود مجالی باشد برای عوض کردن رنگ زندگی با استفاده از شعر و من بوستان سعدی را انتخاب کردم که تا به حال سعادت مطالعه‌ی کاملِ نسخه‌ی اصلی آن را نداشتم.بوستان نخستین اثر سعدی است و در ده باب حین سفر نوشته شده است.اشعار بوستان وزن حماسی دارند اما محتوایشان غالبا اخلاقی-تربیتی است و به جهت همین محتوا می‌تواند انتخاب خوبی برای چالش این ماه تلقی شود.سعدی در بوستان مدینه‌ی‌ فاضله یا آرمان شهر (جهان مطلوب سعدی) را ترسیم می‌کند.این مهم مستلزم شرح حکمت نظری و عملی است.منظور از حکمت نظری حقیقت پژوهی ، حقیقت شناسی ، مسائل معرفتی ، شناخت خداوند و... است سرفصل هایی مثل علم خداوند و امکان شناخت او، عشق و عرفان و... ذیل این بخش قرار دارند.• چو سلطان عزَّت عَلَم برکشد | جهان سر به جیب عدم درکشداما حکمت عملی (که عموم مردم آثار سعدی را به این مضمون می‌شناسند) یعنی آشنایی با باید ها و نیاد ها در امور فردی و اجتماعی به طور کلی اخلاق و رفتار مثل تدبیر منزل و تعلیم و تربیت.با توجه به این جنبه ها می‌توان بوستان سعدی را نوعی کتاب درسی و یک آیین نامه‌ی زندگی دانست.تا اینجا بیشتر به محتوای بوستان اشاره شد اما این اثر از نظر هنری و ادبی هم شگفت انگیز و قابل تحسین است.در ادامه مروری می‌کنیم بر ده باب بوستان:باب اول در عدل و تدبیر و رای• مشقت نیارزد جهان داشتن | گرفتن به شمشیر و بگذاشتنحکایت ملک و روم و دانشمند اشاره به پوچی بعضی اعمال انسانی دارد ، کسی عمرش را برای رسیدن به جاه و مقامی صرف می‌کند و برای فرزندان و آینده شان تدبیر می‌کند غافل از اینکه دنیا همیشه به کام او پیش نمی‌رود و غیر قابل پیش بینی است...باب دوم در احسان• چو دشمن کرم بیند و لطف و جود | نیاید دگر خبث از او در وجوددر بخش پونزدهم از این باب نصایحی درباره لطف و نیکی کردن به همه مطرح شده که می‌توان از آن آموخت با محبت میتوان خود را از خطر دشمن و بدخواه هم محفوظ داشتباب سوم در عشق و مستی و شور• فتد تشنه در آبدان عمیق | که داند سیراب میرد غریقدر بخش هفتم از این باب حکایتی آورده شده است که به ما یادآوری می‌کند عافیت در زندگی با ارزش است وگرنه «وقت مردن ساحل و دریا چه فرقی می‌کند» و آسانی بعد از تحمل سختی از راه می‌رسد.باب چهارم در تواضع:• عجب ناید از سیرت بخردان | که نیکی کنند از کرم با بداناین حکایت، حکایت مردی‌ست که برای حفظ آبرو و امنیت دزد شبگردی به ستایش او می‌پردازد و خود را مریدش معرفی می‌کند تا گیر نیفتد.باب پنجم در رضا:• به بدبختی و نیک‌بختی قلم | بگردید و ما همچنان در شکماین بیت به جبر و تقدیر گرایی مربوط است و فضای این باب‌ رضایت دادن به قضا و قدر و تسلیم شدن در برابر آن است.باب شیشم در قناعت:• خردمند مردم هنر پرورند | که تن پروران از هنر لاغرندباید در خوردن که استعاره از توجه به مسائل مادی و دینوی در سطح زیست حیوانی‌ست زیاده روی نکنیم و قناعت پیشه کنیم و به جای آن به حکمت و هنر عنایت کنیم.باب هفتم در عالم تربیت:• به سختی بنه گفتش ای خواجه، دل | کس از صبر کردن نگردد خجلاین باب بیشتر از بقیه‌ی باب ها به پند و اندرز و ادبیات تعلیمی توجه دارد و این بیت نمونه ای از این فضاستباب هشتم در شکر در عافیت:• یکی را که در بند بینی نخند | مبادا که ناگه درافتی به بندشکر ، عملی ارزشمند در دین و عرفان است که در خوشی و ناخوشی در فقر و غنا شایسته اس مورد توجه باشد. منظور از شکر در عافیت هم به نظر من همین است که انسان باید همواره به یاد خدا باشد نه این که فقط در ناخوشی ها به یاد او بیفتد و تقاضای کمک کند‌.باب نهم در توبه و راه صواب:•بسی تیر و دی ماه و اردیبهشت | برآید که ما خاک باشیم و خشتاین بیت مستقیما به موضوع این باب مربوط نمی‌شود اما برای خیلی جالب و آموزنده است.این که در نظر داشته باشیم دنیا قبل از ما بوده و بعد از ما هم خواهد بود آن را در نظرمان تا حدی بی ارزش می‌کند پس شاید باعث شود کمتر حرص دنیا را بخوریم و در راه صواب حرکت کنیم و به فکر جهان باقی باشیم.باب دهم در مناجات و ختم کتاب:• برآرد تهی دستهای نیاز | ز رحمت نگردد تهیدست بازو خداوند استغاثه‌ی بندگانش را می‌شنود...نازنین اکرمیبا تاخیر اوایل خرداد ۱۴۰۱ nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Sat, 28 May 2022 02:27:38 +0430https://virgool.ir/taaghche/چالش-مطالعه-ی-طاقچه-کار-عمیق-mgxcpg4tx7tm https://taaghche.com/audiobook/66759 این یادداشت برای شرکت در چالش مطالعه‌ی فروردین ماه طاقچه نوشته می‌شود.کتاب کار عمیق که موضوع این یادداشت است را میتوانید در اپلیکشن طاقچه به صورت صوتی یا متنی مطالعه کنید.کتاب حاضر (به نظر بنده) بیش از آن که مربوط به برنامه ریزی شخصی باشد، راهکاری است برای پیشرفت در کسب و کار و اقتصاد آینده‌ی جهان و کسب مهارت ها و عادت های مربوط به این موضوع.این کتاب درباره‌ی انقلاب و تغییر گسترده ای که در دنیای کسب و کار امروز رخ می‌دهد (به اصطلاح خودش بازسازی بزرگ) صحبت می‌کند.اقتصاد کشور ها (به ویژه کشورهای توسعه یافته مثل آمریکا که نویسنده آن را بیشتر مورد توجه قرار می‌دهد) در حال دگرگونی است و افرادی که در آن شاغل هستند یا خودشان را با آن تغییرات همگام و همراه می‌کنند یا از آن عقب می‌افتند.در این موقعیت است که مفهوم کار عمیق مطرح می‌شود‌.اگر بخواهیم کار عمیق را ساده معنی کنیم یعنی انجام کار با تمرکز بالا.در اقتصاد جدید سه گروه پیشرفت می‌کنند: کارکنان با مهارت بالا ، فوق ستاره ها ، مالکانبعد از انقلاب صنعتی گروهی از کارکنان به کار با ماشین آلات مختلف مشغول شدند این کار معمولا احتیاج به تمرکز و کار عمیق ندارد در نتیجه‌ی اقتصاد جدید این گروه مستعد از دست دادن شغل و موقعیتشان هستند چون با گسترش پیشرفت هوش مصنوعی مشاغل زیادی از جمله این دسته عملا از بین می‌روند و بالعکس کارکنان با مهارت بالا که مثلا به تحلیل آمار و... می‌پردازند پیشرفت و ارتقای شغلی پیدا می‌کنند.فوق ستاره ها افراد ویژه‌ و فوق العاده توانمند حوزه های مختلف هستند.‌ گسترش ارتباطات بر بستر اینترنت این امکان را فراهم می‌کند که صاحبان کسب و کار پروژه های خود را به بهترین فعال آن حوزه بسپارند (فرقی ندارد که آن فرد متخصص نزدیک به شرکت شما زندگی کند یا در یک قاره‌ی دیگر باشد) و تنها برای همان پروژه پول پرداخت کنند؛ به این صورت صاحب آن کسب و کار نیازش را به بهترین شکل رفع می‌کند و از هزینه‌ی استخدام یک کارمند تمام وقت ، اختصاص دادن یک دفتر کار و تسهیلات مختلف از جمله بیمه و بازنشستگی معاف می‌شود. پدید آمدن همچین امکانی فرصت به دست آوردن‌ مشاغل مختلف را استعداد های بومی سلب می‌کند‌‌.مالکان گروه سومی هستند که قاعدتا پیشرفت می‌کنند چون می‌توانند روی فناوری های نوین سرمایه گذاری کنند.«متوسط پایان یافته است.»با تبدیل کردن کار عمیق به عادت میتوان سریع یاد گرفتن کار سخت و تولید با کیفیت بالا را عملی کرد تا جزو سه گروه مستعد پیشرفت شد.افراد مختلف رویکرد های مختلفی نسبت به کار عمیق دارند.‌برخی برای کار‌ عمیق کردن خود را در محیطی مستقل و دور از هیاهو کاملا قرنطینه می‌کنند و این کار مدت طولانی ای به طول می انجامد.برخی ساعات مشخصی از روز را به کار عمیق اختصاص می‌دهند.برخی تعدادی از روز های هفته را برای کار‌ عمیق تعیین می‌کنند (مثلا آخر هفته ها).برخی ها هم خرده زمان هایی که بین روز و کار‌ و فعالیت های مختلف پیدا می‌کنند گوشه‌ای را برای عزلت نشینی پیدا می‌کنند و به کار عمیق‌شان می‌پردازند.در برابر کار عمیق شرکت هایی معتقد به ایده‌ی دفتر باز هم پدید آمده اند که از کارمندانشان می‌خواهند روی میز های مشترک با همکاران شان کار کنند ، از شبکه های اجتماعی برای تبادل اطلاعات و ارتباط سریع (حین کار) استفاده کنند ، به ایمیل مشتریان پاسخ دهند و از طریق معاشرت با همکارانشان به ایده های جدیدی برسند که این فرآیند پر است از حواس پرتی و معایبش از مزایای آن بیشتر است.رویکردی تعدیل شده وجود دارد که از طریق ترکیب ایده‌ی کار عمیق با ایده‌ی دفتر باز به وجود می‌آید.در این نوع شرکت و ساختار ها اتاق های کار خصوصی برای یک نفر یا یک گروه همکار وجود دارد اما راهرو ها و مسیر ها به طوری طراحی شده‌اند که برای جا به جایی در شرکت قطعا با تعداد زیادی از کارکنان دیگر شرکت برخورد می‌کنیم و از مزیت های تبادل نظر و ایجاد جرقه های ناگهانی ایده بهره برده می‌شود.کار عمیق همیشه به معنای عزلت نشینی و تنهایی تمرکز کردن روی موضوعی نیست. میتوانیم با افراد دیگری که مثل ما متمرکز بر موضوعی خاص و مشترک با ما هستند همکاری کنیم.‌ این همکاری عمیق دو یا چند نفره می‌تواند نتایج بهتری از کار عمیق به صورت انفرادی هم داشته باشد که از آن به عنوان کار عمیق همکارانه یاد می‌شود.موضوع دیگری که به عادت کار عمیق و افزایش بهره وری کمک می‌کند این است که زمان کار را مشخص کنیم.ساعتی که برای کار تعیین کرده‌ایم عمیق کار کنیم و بعد از به فعالیت های کاری‌مان نپردازیم چون بعد از ساعت ها کار عمیق و متمرکز عملا امکان انجام کار عمیق را نداریم و با اینکه زمان و انرژیمان را برای آن صرف می‌کنیم بازدهی لازم را نداریم و از طرف دیگر برای روز کاری آینده به اندازه‌ی کافی آماده نیستیم چون استراحت نکرده ایم.«وقتی کار می‌کنید عمیق کار کنید وقتی کار تموم شد دیگه کار نکنید.»ممنون از وقتی که برای خوندن یادداشت من بر این کتاب گذاشتید.۱۴۰۱/۱/۳۱ نازنین nazanin.akrami.10nazanin.akrami.10Fri, 22 Apr 2022 00:07:08 +0430