https://virgool.ir/feed/@nazaninJoy is a very rare feeling, when it comes to me.fa2026-11-12 08:36:53https://files.virgool.ir/upload/users/545/avatar/VfPVUO.pnghttps://virgool.ir/@nazaninhttps://virgool.ir/@nazanin/عقده-ونوسی-بودن-در-تبلیغات-ایران-1-hz2ojlw9xrqkچند روز پیش، یک مقاله‌ای درباره حجم زیاد تبلیغات در دنیای امروز می‌خواندم، اینکه این پر شدن هر جای خالی در هر رسانه و صفحه و فضایی با تبلیغات چقدر باعث خستگی و ناراحتی مردم شده و چقدر همه دوست دارند از شر این قضیه خلاص بشوند. مقاله خیلی خوبی بود و دوست دارم در یک فرصتی ترجمه‎اش کنم، پرداختن هوشمندانه به این قضیه که امروزه حجم تبلیغات باعث ناراحتی آدمهاست و شما هم قطعا ناراحتید فقط لابد تا الان متوجه نشده‌اید، ولی خب حالا نگران نباشید چون یک آدم‌هایی هستند که نرم‌افزارهای بلاک کردن تبلیغات ساختند و...به صورت کلی نوشتن یک مقاله خیلی سلیس که ضمن انتقاد و بحرانی جلوه دادن تبلیغات در فضای آنلاین، با اعلام اعداد و ارقام ترسناک و فکت های مغزی و روانی، برای نرم‌افزار خودشان تبلیغ می‌کرد جالب و تاثیر گذار بود به نظرم.اما چیزی که باعث شد تصمیم بگیرم درباب خستگی خودم از تبلیغات چیزی بنویسم، این قضیه زیاد بودن حجم تبلیغات نبود. شکل تبلیغات بود؛ به صورت کلی تبلیغات و به صورت جزئی تبلیغات‌ تلوزیونی در ایران.برای توضیح دلیل ناراحتی‌ام از شکل تبلیغات ایرانی، باید شما را به یک مقاله‌ای که سال‌ها پیش توی یک مجله سینمایی خواندم ارجاع بدهم، متاسفانه به دلیل اینکه من در آن زمان هنوز حتی تین ایج هم نبودم، حوالی دوازده سالگی، نمی‌توانم دقیقا یادم بیاورم متعلق به چه مجله‎ای بود، اما احتمال می‌دهم مجله "فیلم" بوده باشد _چون این مجله بخشی از مطبوعات مورد علاقه دایی‌ام بود و من علاقه‌مند به مطالعه مطبوعات موجود در منزل مادربزرگم_چیزی که از این مقاله بعد از این همه سال خیلی خوب یادم مانده، عنوان یا تیتر‌ش است "عقده ونوسی بودن در سینمای ایران"حالا سال‌هاست به جز مطبوعات کتاب‌های مختلف دیگری در عرصه‌های سینما و روان شناسی خواندم، حتی در مورد عقده‌ها زیاد خوانده‌ام، هیچ عقده روان شناختی به این اسم وجود ندارد، اما به نظر من باید به این قضیه، حداقل در صنعت تبلیغات ایران پرداخت.توی آن مقاله یادم هست در مورد این صحبت شده بود که هجوم بازیگران چشم رنگی و سفید با موی بلوند(؟) باعث شده سینما به درجات پایین نزول کند و بیشتر فروش گیشه مد نظر باشد تا کیفیت آدمی که نقش را بازی می‌کند. در ادامه اشاره شده بود که مگر فاطمه معتمدآریا یا رضاکیانیان با این ظاهر خیلی عادی و حتی غیر زیبا _چون یادم هست نوشته بود دماغ بزرگ رضاکیانیان _کم تا حالا نقش‌های تاثیرگذار و باورپذیر بازی کرده‌اند که کارگردان‌ها این همه دنبال این چشم‌های رنگی و پوست‌های سفید و صورت‌های اروپایی هستند؟مقاله‌اش زیاد بود من ولی همین چند خط خاطرم مانده، و راستش الان دارم فکر می‌کنم تازه آن زمان، یعنی 18 سال پیش کلا مگر چندتا بازیگر چشم رنگی توی سینمای ایران بود که نویسنده این مقاله انقدر نگران و ناراحت بود؟ قضیه مربوط به خیلی قبل از الناز شاکردوست و محسن افشانی و لیلا اوتادی و سایر چشم رنگی‌های امروز سینما است.ولی چقدر هنوز به درد می‌خورد و قابل استناد است و چقدر هنوز می‌شود دید که این ماجرا ریشه‌های خیلی عمیق‌تری دارد توی باورهای روان‌شناختی ایرانی‌ها، یا شاید توی باورهای روان‌شناختی کارگردان‌ها و آدم‌هایی که مسئولیت تولید محتوای بصری برای تبلیغات دارند!؟تولید محتوای بصری جذاب و انتخاب آدم مناسب برای نقش‌ها، برای 40 ثانیه تبلیغات، ولو تبلیغات شیر و پنیر و ماست، قطعا یک اصول و تکنیک‌هایی دارد که از حیطه تخصص و دانایی اندک من خارج است، ولی مسئله این اصرار زیاد به انتخاب چشم رنگی‌ها و مو بلوندها و سفید پوست‌هاست. چرا واقعا؟نه اینکه برای نوشتن این مطلب فقط به یک مقاله نه چندان مرتبط از دوازده سالگی‌ام استناد کرده باشم، سرچ کردم در مورد تاثیر تبلیغات و این قضیه علاقه به "استاندار زیبایی اروپایی" داشتن. توی آسیا مثل اینکه این تمایل کلا وجود دارد. توی هند و توی سایر کشورهای آسیایی، چشم بادامی‌ها. مشخصا پوست سفید و موی روشن برای آسیایی‌ها به نمادی از موفقیت، خوشبختی، هوش، شادابی و سایر صفات "انسان برتر" تبدیل شده.شاید فکر کنید، در دقیقه اول، که "نه، الزاما اینجوری نیست." ولی یک مقدار عمیق‌تر دقت کنید می‌بینید که بله اتفاقا الزاما همین جوری است. یک بخشی از هر تبلیغاتی، حتی همان تبلیغ کره و پنیر، آدمی که آن محصول را انتخاب کرده به عنوان یک آدم با یک انتخاب هوشمندانه به تصویر می‌کشد، البته که احتمالا یکی از اصول تبلیغات و برندیگ همین است اصلا: "اینو بخر، چون کسی که اینو میخره کسیه که باهوشه و محصول با کیفیت، سالم و مفید رو انتخاب کرده."حالا وقتی توی اکثر تبلیغ‌های تلوزیون آن آدم باهوش و موفق که انتخاب‌های با کیفیت و درست دارد، زنی با پوست خیلی سفید، مردی با موهای روشن و بچه‌ای با چشم‌های آبی ست، آیا هنوز می‌شود گفت انتخاب این آدم‌ها اتفاقی یا فقط درخواست صاحب برند یا سلیقه یک نفر کارگردان خاص بوده است؟بیشتر به نظر یک تفکر همگانی و یک اصل است. استاندارد ساخت تبلیغات تلوزیونی شاید؟5 دقیقه تبلیغات یکی از شبکه‌ها را ببینید، سردرد می‌گیرید. انقدر که همه آدم‌ها ایرانی نیستند. نه اینکه ما واقعا توی ایران مثل هند و چین و کره، کپی و پیست هم باشیم و قضیه خیلی بغرنج و آدم‌های توی تلوزیون فضایی باشند، نه. توی ایران، توی شمال و غرب و حتی جنوب، دزفول، داریم آدم‌هایی که اتفاقا همین قدر اروپایی و سفید و بلوند و چشم رنگی باشند. ولی در سطح کلان، آیا ایرانی‌ها را با این فیزیک ظاهری می‌شناسند؟ خیر.حالا فقط قضیه بودن آدم‌های ونوسی! در قامت انسان برتر نیست، این ور قضیه، بودن آدم‌هایی با ظاهر آسیایی، به صورت دقیق تر ظاهر ایرانی، در نقش انسان معمولی است. مثال؟تبلیغ شامپوی گردوی پرژک. که آدم توی تبلیغات با حوله حمام و شامپو کف دستش از کوچه و خیابان رد می‌شود و مردم بهت زده نگاهش می‌کنند و پوزخند می‌زنند و سر انجام خودش با بلاهتی بی نمک توی صورتش از آقای داروخانه چی می‌پرسد "این شامپو چرا سیاهه؟! "اتفاقا هم این آدم موهای سیاه و ظاهری شبیه به 95 درصد مردهای توی خیابان دارد.مقایسه کنید با تیزرهای مربوط به مجموعه عالیس که تاکید دارد پدر خانواده، مادر خانواده، به صورت کلی آن خانواده برای سلامتی و سالم بودن مواد غذاییشان خیلی اهمیت قائلند و بهترین‌ها را انتخاب می‌کنند، حداقل یکی از تمام آدم‌هایی که در سری‌های مختلف این تبلیغ حضور دارند چشم آبی و موی روشن دارد.نه فقط همین، در سایر تبلیغ‌ها، توی سناریو، آدم این طرف قضیه که نمی‌داند، خبر ندارد، بلد نیست، برایش سوال است که چرا و چگونه، آن آدمیست که ظاهر ساده‌تر و ایرانی‌تر و مخاطب‌ باورتری دارد_نمیدانم کلمه مخاطب ‌باور درست است یا نه، شاید باید گفت همزادپندارگونه‌تر؟_ و آن طرفی که بیشتر می‌داند، بهتر می‌داند، راهنمایی می‌کند و خودش سال‌هاست از آن محصول/خدمت خاص استفاده می‌کند، آدمی که پیام صاحب برند را تبلیغات می‌کند در واقع، آدمیست که زیبایی غیر شرقی دارد.نتیجه؟ خستگی و حال بد آدم از دیدن تبلیغ‌هایی که حتی شکل و ظاهر آدم‌هایش واقعی و دوست داشتنی نیستند. تبلیغات تلوزیونی به خودی خود اتفاقا یکی از ابزارهای رسانه‌ای جذاب است، به خاطر فرم و شکل خاص ساخت اش، حتی در ایران و حتی با استانداردهای رسانه‌های ایرانی، ولی وقتی انقدر همه چیز کلیشه‌ای و دور از واقعیت و تکراری است، دیدن بیشتر از یکبار تیزرها از توان آدم خارج می‌شود.ما در ایران خیلی به این قضیه نمی‌پردازیم، به تاثیر تبلیغات روی درک مردم از هویت و ظاهر و شخصیت خودشان، بیشتر قضیه مصرف گرایی و تجملات و مناسبات خانوادگی مد نظر است برای ناظران فنی و کیفی انگار. شاید چون فکر می‌کنیم قضیه تاثیر تبلیغات بر نارضایتی ظاهری مربوط به تبلیغات‌های خیلی خارجی است که آدم‌ها عریان و نیمه عریانند. بادی شیپ و لاغری افراط گونه زنان یا مردهایی با سیکس پک‌های بی‌نقص مثلا، این که تاثیر رسانه در تمایل آدم‌ها به تغییر ظاهرشان، تهاجم فرهنگی و محصول ماهواره و مجلات مد است. نه اینکه نباشد، توی دنیای امروز دسترسی به محتوای جهانی برای خیلی‌ها راحت‌تر شده است، محتوا هم می‌تواند هجمه فرهنگی داشته باشد، ولی به نظر می‌آید فقط مردم نیستند که تحت تاثیر این هجمه‌اند، برندها و سازندگان تبلیغات‌های تلوزیونی متاثرتراند. شاید حتی گاهی مروج‌تر.حالا به دلیل قوانین کار و زندگی و تبلیغات در ایران، شکل بدن در ساخت تیزرهای تبلیغاتی چندان نمی‌تواند مد نظر باشد، ولی ظاهر آدم‌ها خیلی مد نظر است.و این قالبی که دارد برای ظاهر آدم‌های تبلیغ‌های تلوزیونی ترویج داده و تثبیت می‌شود تا حد خیلی زیادی دور از واقع و آرمانی(؟) است. شاید لازم باشد کسانی هم پیدا شوند که شروع کنند به ساختن چیزی برای فیلتر کردن الگوهای آرمانی و غیر واقعی. چون مردم واقعا حق دارند از شر این قضیه هم خلاص شوند.نازنین راشیننازنین راشینTue, 02 Jun 2020 16:22:38 +0430https://virgool.ir/@nazanin/در-باب-صمیمیت-3-sb60t5tutikrپس توی این رابطه، توی شکلی که مادر باید بچه رو محافظت کنه، پدر باید بچه رو بزرگ کنه، تا حداقل سالهای جوانی، اصولن نمیتونه صمیمیتی _با تعریف دقیق کلمه صمیمیت از دیدگاه سالیوان_ شکل بگیره. بچه و به صورت کلی انسان باید این صمیمیتو در دوران مدرسه و از 8 تا 13 سالگی یاد بگیره. در روابط با همسالان و هم جنس های خودش، وقتی که دوتا بچه در یک سطح تقریبن برابر از آگاهی و بینش نسبت به زندگی قرار دارن و میتونن نظرات و تمایلات همو تایید کنن. برای حرف ها و دغدغه های هم ارزش قائل باشن. یعنی وقتی که مطلقن همه چیز ارزش برابر داره. کسی فکر نمیکنه دوماه دیگه این قضیه بی اهمیته، یا اصلن همین الانم نیازی به پرداختن و اهمیت دادن نداره.این چیزیه که در روابط مادر و پدر با بچه ها وجود داره، چون مادر و پدرها میخان و مغزشون اینجوری برنامه ریزی شده که بچه ها رو محافظت کنن، که بهشون بگن زندگی خیلی سخت و پیچیده و مهمه، که البته چیز درستیه و بله بچه باید اینو یاد بگیره، اما در کنارش بچه نیاز داره که بدونه دغدغه هاش مهمن، ترساش، آرزوهاش و افکارش احمقانه یا بی اهمیت نیستن، و این اتفاق توی دوستی بین آدمها رخ میده. خوبه که والدین بتونن در این زمینه هم کمک کنن، اما انتظار نداریم روابط والد و کودک، تبدیل به شکلی از روابط دوستانه بشه.چون اون نگرش صاحبان قدرت، از بین میره -منظور از صاحبان قدرت، ارباب و رئیس نیست. منظور اقتداریه که ما در قانون گذاری برای کنترل و شکل گیری رفتار های درست و اصلاح مشکلات در بچه انتظار داریم- اگر قرار باشه مادر و پدر با بچه روابطی در سطح رابطه دوستانش داشته باشن، دیگه اون نقش قانون گذار، محافظ و مراقب رو از دست خاهند داد. چون تائید کردن بی قید و شرط بچه فقط در صورتی ممکنه که شما در حد یک بچه درک و جهان بینی داشته باشید.پس ما یک بار در 2 و نیم تا 3 سالگی با تنش شدید در روابط کودک و والدین مواجه میشیم، یک بار در پایان 12 سالگی و دوره نوجوانی. دوره نوجوانی در واقع همون شکل گسترده و واقعی تره از شیر گرفتن بچه و راه افتادن و حرف زدن و شکل گیری مفهوم"من" به عنوان یک انسان مجزاست. دقیقن به همون سختی و همون تنش زایی. حالا بچه ها ظاهرن بزرگ ترن، انتظار داریم که بیشتر و بهتر بفهمن و درک کنن، ولی عملن با طغیان و مخالفت و منیت خیلی شدیدشون مواجهیم. که دقیقن مثل همون موقع خیلی از والدینو میترسونه. چون بچه واقعن هنوز بچه اس، اما به سرعت و با شدت داره هویت خودشو کامل میکنه و خیلی از ایده آل ها و معیار ها و دلایل و الزامات والدینشو نمیفهمه و نمیپذیره. همون تمایلی که توی 3 سالگی برای دست زدن به همه چی، بازی کردن با همه چی وجود داشت، همون تلاش برای تنهایی غذا خوردن، برای انتخاب لباس، برای تعیین وقت دسشویی رفتن، داره در ابعاد بزرگتری مثل انتخاب دوستا، کتابا، ظاهر، سرگرمی ها، و شکل کامل زندگی ابراز میشه.چقد میتونه ترسناک باشه؟ برای آدمایی که در طی سالهای متمادی تمام تلاششون محافظت از این بچه بوده؟نازنین راشیننازنین راشینSun, 17 May 2020 17:27:05 +0430https://virgool.ir/@nazanin/در-باب-صمیمیت-2-w775nedvujeaاولین چیزی که هست، اینه که مادر و پدر حسب جایگاهی که دارن، قبل از به دنیا اومدن بچه، میتونن در موردش تصورات و ایده آل هایی داشته باشن که خود آگاه یا ناخودآگاه رفتارشونو در قبال بچه مدیریت میکنه. انتظارات و تصوراتی که عموما و اصولن درست و منطقی هم نیست. ولی چون وجود داره والدین تمایل دارن که محقق بشه.در حالی که بچه در حداقل سه سال اول زندگیش کاملن وابسته و بدون درک کامل از هویت خودش به صورت یک انسان مجزا از والدین، خصوصن مادرشه، ینی که تا سه سالگی بچه اصلن خودشو وجود و ماهیتی مستقل از مادر نمیبینه. از حدود دو و نیم سالگی که کم کم راه رفتن و حرف زدن کامل میشه و مرحله زبان اوتیستیک تو بچه به پایان میرسه و میتونه با کلمات و جمله های درست و بدون جیغ زدن و گریه رابطه برقرار کنه، تازه "من" بودن برای بچه شکل میگیره، و اینجا همون نقطه طوفانی شدن روابط مادر و بچه اس. این استقلال و تمایل بچه به زندگی کردن در قالب یک انسان با هویت مشخص و جدا، چیزیه که خیلی تنش ایجاد میکنه.بچه میتونه دیگه از غذا خوردن امتناع کنه، چون وابسته به شیر مادر نیست، میتونه با دسشویی رفت یا نرفتن حسابی کنترل والدینشو به دست بگیره، با کنجکاوی های بی پایان که گاهی خیلی هم خطرناکن، مادر و پدرشو عصبانی کنه. و همزمان تک تک این رفتارهای بچه و عکس العمل های والدین داره جهان بینی بچه رو شکل میده.مادر و پدری که از این فرآیند ناآگاهن، باعث میشن یک جهان بینی ناقص، اشتباه یا بد برای بچه ایجاد بشه. بچه ترسو. بچه محتاط. بچه وابسته. بچه گسسته. بچه لجباز. بچه مهرطلب. بچه خشن. اینا همه اتفاقاییه که تو همین زمان رخ میده. وقتی که ما خیلی سرگرم محافظت و بزرگ کردن و زنده نگه داشتن بچه هاییم و فکر نمیکنیم چقدر از رفتارامون میتونه غلط و آسیب زننده باشه.چون مادرها یک غریزه ای دارن برای زنده نگه داشتن بچه ها. واقعن فقط برای زنده نگه داشتن. چون بچه خیلی کوچیک و آسیب پذیره و انسان در دوران بدویت با خطرات زیادی برای بقا مواجه بوده، برای همین مادرها هنوز توی وجودشون یک غریزه و تمایل ناخودآگاهی دارن که فقط به زنده نگه داشتن بچه ختم میشه. در طی سالهای طولانی تکامل بشر، این تمایل هی اصلاح شده، از مطلقن غریزی بودن فاصله گرفته، هی ما یاد گرفتیم که باید بچه ها رو خوب تربیت کنیم، خوب بزرگ کنیم، مواظب باشیم، ولی لحظه های زیادی در هر روز از زندگی مادرها و بچه ها وجود داره که مغز و اطلاعات کتابا جایی ندارن، فقط غریزه اس که میگه نذار بره، نذار بخوره، نذار بریزه، نذار ، نذار، نذار، چون خطرناکه، چون ترس از آسیب جسمی و اختلال در بقاست که تصمیم میگیره و دستور میده.نازنین راشیننازنین راشینSun, 17 May 2020 17:15:00 +0430https://virgool.ir/@nazanin/در-باب-صمیمیت-nvv3ruahlqobفک میکنم سالیوان بود که یه جایی توی نظریه اش گفته بود آدم اصولن خوب به دنیا می آید و والدینش او را خراب میکنند. کلن خیلی خوب به مباحث کودکی و نوجوانی و مراحلی که طی میشه تا آدم یاد بگیره چجوری با دیگران روابط درست و پخته برقرار کنه پرداخته سالیوان. توضیحاتش خیلی درک شدنیه. اون بحث صمیمیت و اینا رو واقعن قشنگ و دقیق توضیح داده.یه جایی توی نظریه اش داره درمورد اینکه صمیمیت اصولن چجوری ساخته میشه و چی بیشترش میکنه توضیح میده، نوشته که آدما در رابطه ای میتونن صمیمی بشن که از لحاظ جایگاه با هم برابر باشن و به صورت مدوام همو تائید کنن، ارزش های همو. برای همین اصولن در روابط والد و فرزند چیزی به اسم صمیمیت به معنای واقعی وجود نداره.ینی که خیلیا ممکنه بگن نه ما خیلی با هم خوب و صمیمی هستیم و من با بچه ام دوستم، که البته خود این قضیه دوست بودن هم کمی محل اشکاله، ولی در کل اون چیزی که اونا دارن میگن، صمیمت در معنای واقعی نیست.یعنی که وقتی کسی مادر یا پدر یا به صورت کلی والده، سوپروایزره و داره یکیو راهنمایی و حفاظت و بزرگ میکنه، حالا در شرایط کلی در خانواده در شرایط جزئی مثلن در مدرسه یا در سایر روابط بشری، اون آدم نمیتونه این مدل از صمیمیت رو با اون کسی که تحت حفاظتشه ایجاد کنه. چون اصلن شرایط این آدما و جایگاه، ارزش ها و نوع نگاهشون به هم متفاوته. مادر و پدر در کودکی، برای بچه "صاحبان قدرت" فرض میشن. در کلیه نظریه های روان شناسی همینه. حالا یه وقتی برای بچه دوم بچه اول هم جزو صاحبان قدرته، ولی منظورم اینه که اصن نگرش و انتظاری که از پدر و مادر هست، اون رابطه صمیمانه نیست.نه این که صمیمانه نبودن، به معنای رابطه بد یا مشکل دار باشه، رابطه پدر و مادر باید که همراه با عطوفت و رافت و پذیرفتن باشه، اما الزامن این اتفاق نمیفته همیشه.ینی چیزایی وجود داره این وسط که باعث میشه روابط به اون شکلی که ما میپسندیم و انتظار داریم پیش نره و این همون چیزی که سالیوان بهش میگه خراب کردن بچه.نازنین راشیننازنین راشینSun, 17 May 2020 17:06:51 +0430https://virgool.ir/@nazanin/در-گیری-های-یک-تیچر5-tvbujbvcldoe من 20 سالم بود، از مدیر گروهمون حالم به هم میخورد. اصن رو اعصاب من بود. خیلی خیلی خیلی زیاد ازش اجتناب میکردم! بعد بیستو یک سالم بود و قرار بود برم داور جم کنم واسه دفاعم، مهسا گفته بود من استاد"م" رو گذاشتم! گفته بودم ببین من شده باشه دفاعم بیفته ترم دیگه این زنه رو نمی ذارم! گفته بود حالا انقدام بد نیستا! گفته بودم اصن مهم نیس چقد بده! من مطمئنم اگه این یه کلمه بخاد در مورد کار من حرف بزنه، دوامون میشه باهم! من ازش بدم میاد.حالا دختره از من خوشش نمیاد. از کلاس من خوشش نمیاد.دوس نداشته اینجا باشه، اما هست. و مث من نمی تونه کسی رو که دوس نداره نبینه! ولی همیشه به من سلام میکنه . شیش جلسه در میون سه تا فریم عکس میاره. ولی سر کلاس ساکت میشینه. اگرم شیطونی میکنه، زیر پوستیه! کلاسو به هم نمیریزه. ولی دیدم که تو برگه ی ارزیابی ترم اولش نوشته بود بد ترین خاطره اش اینه که مجبور شده بره تو رشته ای که دوس نداره!اونوخ من صب سر کلاس گفته بودم اونایی که امروز عکس ندارن، بالا میمونن تا مشاور پایه شون بیاد تکلیفو ملوم کنه. وختی اینجوری بگی، یهو همه میخان توضیح بدن. حالا مثلن نرگس توضیح بده عب نداره، اولین بارش بود کار نداشت. ولی هانیه واقعن رو اعصاب منه! ینی رو اعصابا! نه به خاطر کار نکردن و همش در حال حرف زدن بودنش، به خاطر اینکه هنوز نتونستم تشخیص بدم این کاراش از رو بی توجهیه یا از زرنگیش! ینی تا قبل از امتحان کتبی فک میکردم بی توجهه و کلن خیلی درک نمیکنه چی به چیه! ولی برگه شو ده از ده شد. شاگرد ضعیف و بی توجهی نبود خب! اما همیشه یه چیزایی میگه و یه کارایی میکنه که به نظرم میاد این اصلن مفهوم جملات منو نمی فهمه! زنگ ناهار و نماز خورده بود و من برگشته بودم دبیرستان. با فرناز و زینب و لیلا حرف زده بودم. از در اتاق که اومدم بیرون، دختره از تو سایت اومد بیرون و از پیراشکیای تو ظرف غذاش بهم تارف کرد. تشکر کردم و گفتم گوشت خار نیستم. بعدم پله ها رو سه تا یکی رفتم تا راهروی خروجی مدرسه.و تمام مدت تو راه خونه فکر کرده بودم دختره، بدترین خاطره ی سال اول دبیرستانش، من و کلاسمه.با این وجود به من سلام میکنه و لبخند میزنه و از ناهارش به من تارف میکنه. بعد من بیستو یک سالم بود و از در پشتیِ آموزش رفت و آمد میکردم که احتمال دیدن مدیر گروهمونو به حداقل برسونم! اینو چندسال پیش، وقتی خیلی تازه معلم شده بودم، نوشتم. حالا ولی باز تو یه شرایطی مثل اون موقعم و فرقش اینه که فقط یه نفر نیست که از من و از کلاسم و کاری که قراره انجام بده، بدش میاد.البته فرق دیگه شم اینه که هیچ کدومشون به قد اون دختره مودب و یا مهربون نیستن. و خیلی علنی و شدید این بد اومدنو نشون میدن بهم. مهم نیست واقعن. آدم که نمیتونه یه کاری کنه همه دوسش داشته باشن، ولی اینکه ببینی یکی که واقعن از تو و از همه چیزایی که به تو مربوط میشه بدش میاد، اما بازم مجبوره تحمل کنه، خیلی بده. خیلی سخته. من دلم میگیره که میبینم یه کسی با این حجم از ناراحتی و دوست نداشتن مجبور به تحمل یه چیزی باشه. اونم یه چیزی مث کلاس من که الان و برای اینا واقعن اصن اهمیت خاصی نداره، ولی در عین بی اهمیتی میتونه انقد یکیو عصبی کنه! نازنین راشیننازنین راشینMon, 05 Feb 2018 21:23:53 +0330https://virgool.ir/@nazanin/درگیری-های-یک-تیچر4-dcokbfkjlql3 آدم خیلی وقتا نسبت به خیلی از آدما انتقادای شدیدی داره و معتقده فلان آدم قطعن تو فلان شرایط کارش نکوهیده و زشت و بی معنی بوده و اگه من جاش بودم خیلی سنجیده و درست تصمیم میگرفتم و عمل میکردم. خیلی وقتا که ما تو جایگاه خیلی از آدما نیستیم فک میکنیم اگه بودیم، اینجوری نمیشدیم و این کارا رو نمیکردیم. ولی واقعن چند نفر از ما تو همین جایگاه فعلی شغلی و اجتماعی مون بدون در نظر گرفتن کارای بقیه، صرفن متمرکز رو اهداف و ارزش های خودمون حاضریم کار درست رو انجام بدیم، حتا اگه منفعت خاصی نداشته باشه برامون؟ چنتامون حاضریم راه درست رو بریم و مورد انتقاد قرار بگیریم تا اینکه اشتباهات قبلیا رو تکرار کنیم همون راهو بریم که کسی بهمون گیر نده؟مث همه ی شما من انتقادای خیلی خیلی خیلی زیادی به سیستم آموزشمون دارم، ولی وقتی واردش شدم، متوجه شدم همه چیز این نیست که مدیرای اصلی و بزرگ، کارشون غلط باشه. خیلی وقتا قانون ها و بخش نامه هایی برای مدارس میاد که با بی توجهی محض کادر آموزشی مواجهه. خیلی از معلما، نه صرفن معلمای قدیمی و نزدیک به بازنشستگی و یا بازنشسته های دوباره مشغول شده، که معلمای خیلی جوون، به شدت از زیر کار در برو و بی مسئولیتن. خیلیا تو کلاس های ضمن خدمت شرکت نمیکنن و یا شرکت میکنن ولی حضورشون فقط فیزیکیه. به شدت در مقابل هوشمند سازی و خارج شدن ثبت و نقل اطلاعات به صورت دیجیتال مقاومت میکنن.هر کتابی که عوض میشه تعداد زیادی جلسه ی توجیهی و توضیحی برای معلما میذارن تا طرح درس جدید و متناسب با محتوای کتاب ارئه بدن، ولی خیلی کم پیش میاد بدون حرفای اضافه!! موافقت بشه. اصولن همه ترجیح میدن به چیزی که بلدن و عادت کردن بچسبن. عوض شدن سیستم برای معلما هراس آوره. تو هر مدرسه ای هر ماه حداقل یک جلسه شورای آموزشی برگزار میشه که جزو ساعت کاری حساب میشه و بابتش به معلما پول میدن. بابت اینکه بیای تو جلسه بشینی و اشکالاتو مطرح کنی و راه حل ارائه بدی. ولی تنها چیزی که اتفاق میفته صرفن یک سری حرفای تکراری در مورد نقص های آموزشی تحمیل شده و کمبود امکانات و زمان و حجم کاره، و هیچ کس هیچ راه حلی برای حل مشکلات کلاسش نداره. بارها و بارها دیدم که یه سری دانش آموز تو مدرسه برند شدن و همه به عنوان اینکه فلانی "کلن" اینجوریه درموردش حرف میزنن. بدترین چیز تو این جلسات همینه. که از یه دانش آموز با اسم یاد بشه و یه برچسب بهش چسبونده شه. مدرسه یه جامعه ی خیلی کوچیکه و این اتفاق خیلی ناراحت کنندس که آدمای بالغ این جامعه هنوز متوجه نیستن این بولد کردن های بی ربط چقد میتونه برای اون دانش آموز سنگین تموم شه. به غیر از سال اولی که به خاطر جدید بودن پروژه ی ارائه شده ام تو مدرسه، بدون حرکت خاصی تعداد زیادی دانش آموز جذب کلاسم شدن(60 نفر برای 3 تا کلاس) بقیه سالها مدام توسط مسئول گروه ترغیب و تشویق و این اواخر تهدید! شدم که باید ارائه و معرفی پروژه مو جذاب تر کنم. ولی من هیچ وقت اینکارو نکردم. چون جذابیت و فیکشن قاطی ارائه ی چیزی کردن واسه تبلیغات تلوزیونی و بیلبورده. نه برای کلاسی که 70 دقیقه در هفته اس و قراره آخرش یه نتیجه ی ملموس و واقعی تحویل بده. میتونستم بیام بگم شما با دوربینای خونگی اولترا کامپکت 8 و 12 پیکسلی سونی و کنون انسل آدامز میشین، این عکسا رو ببینین. مث بقیه همکارام که از مات کردن شیشه توسط فناوری نانو یا رباتای ژاپنی که تنهایی به سفر درون شهری فرستاده میشن حرف میزدن. فیلم آزمایشای هیجان انگیز فیزیک و شیمی دانشگاه های آمریکا رو میاوردن و میگفتن در حوزه ی زیست فناوری روی درمان سرطان و کاربرد سلول های بنیادی میشه کار کرد. ولی واقعن چقد از این کارا قابلیت اجرا تو مدرسه رو داره؟ بچه ها تقریبن هیچ وقت چیزی بیشتر از یه ربات مسیر یاب، یه مقاله در مورد علم نانو، یه دهانشویه گیاهی نساختن. ولی برای این چیزایی که بهشون ارائه شد پروژه تعریف کردن. همشون دونه دونه رد شد تا به سطح قابل آزمایش و اجرا برای آزمایشگاه مدرسه برسه. این اسمش انگیزه سازی و استعداد یابی نیست به نظر من. اسمش دروغ و نا امید کردنه. چیزی که نمیشه الان اجرا بشه، چرا باید اصلن مطرح بشه و پیشنهاد داده شه؟ میشه از اول متوسط ظرفیت یه رشته رو توضیح داد و بعد به بچه ها گفت خیلی بیشتر از اینی که اینجا انجام دادی میتونی بعدن انجام بدی. وقتی وارد دانشگاه شدی، وقتی فیزیک دبیرستانو کامل خوندی. وقتی یه دوربین بهتر خریدی! هدف از اول باید معرفی و استفاده از ظرفیت های موجود باشه. طرفیت مدرسه، ظرفیت دانش آموزش و ظرفیت معلم. نازنین راشیننازنین راشینWed, 27 Dec 2017 21:53:04 +0330https://virgool.ir/@nazanin/درگیریهای-یک-تیچر3-mkabivhtqscl روز اولی که وارد مدرسه ی سابقم شدم، برای مصاحبه با مدیر، مدتی تو اتاقی که اسمش روابط عمومی بود منتظر نشستم تا نوبتم بشه. قبل از من یه دختر دیگه ای که کمی دیرتر از وقتی که براش در نظر گرفته بودن رسیده بود، داشت با مسئول روابط عمومی چونه میزد که ببخشید ترافیک بود و من باید فلان ساعت فلان جا باشم، تو رو خدا من همین امروز برم حرف بزنم. خب رفت. بعدش نوبت من شد و من هنوز فک میکردم همه چی یه بازیه. خانوم مدیر چیز زیادی از من نپرسید. فقط اینکه چی خوندی و کدوم دانشگاه بودی. و بعدشم گفت خانوم فلانی، که من ازش به عنوان خانوم مسئول یاد میکنم از این به بعد، شما رو شدیدن تائید کرده و وقتی ایشون گفته خوبه من دیگه خیلی دلیلی نمیبینم چیزی بگم. فقط شما آرایش نباید داشته باشید تو مدرسه و حجاب هم خیلی برای ما مهمه. بقیه هماهنگی ها رو هم با خانم مسئول انجام میدید در مورد کلاس ها و مبلغ پیشنهادی ما برای هر کلاس فلان مقدار تومانه چون شما سابقه کار مرتبط نداری. مدرسه ی سابق من، تو یه کوچه ی بن بست تو یکی از مناطق قدیمی و اصیل شمال تهران بود. من و 7 تا همکارم به همراه خانوم مسئول ارائه دهنده ی طرحی به اسم طرح پژوهش در مدارس بودیم. که بواسطه اش باید به بچه ها مهارت هایی رو یاد میدادیم که بیس پژوهشی و علمی داشته باشن. ینی برای هر 4-5 نفر یک پروژه تعریف کنید که یه چیزی رو بررسی کنن و نتیجه بگیرن. یا یه چیزی بسازن. در حالت کلی پروژه ها یا دست سازه دارن یا مقاله. که بعد از هر کدوم از این دوتا تو مسابقات مرتبط دانش آموزی استفاده میشه. کار خیلی سختیه واقیتش. خیلی. به دو دلیل اصلی: 1-اصولن مسئولان مدرسه و دانش آموزا و والدین هیچ درکی از پژوهش و نحوه ی انجامش و لزومش و اهمیتش ندارن و نمیخانم داشته باشن اصن! 2-کلاس ما جزو کلاس های رسمی مدرسه نیست، ینی نمره و کارنامه و خروجی مهمی برای والدین و دانش آموزا نداره که حتا از روش های سنتی مث اهمیت نمره و امتحان بشه برای اداره و پیشرفت کلاس استفاده کرد.و اما دلایل فرعیش برای من و کلاسم:چجوری میشه عکاسی رو از فان و دورهمی به پژوهش و پروژه ی پژوهشی تبدیل کرد؟پروپوزال های مربوط به مسابقات علمی و پژوهشی رو چجوری میشه برای این رشته مناسب سازی کرد؟چیکار کنم بچه ها فک نکنن من 18 سالمه و به حرفم گوش بدن!ممکنه خنده دار به نظر بیاد ولی هنوزم بعد از این همه سال، این مورد سوم هنوز مورد اول تو ذهن منه! و هنوز وقتی تو هر مدرسه ای میرم باید توضیح بدم که من تازه فارغ التحصیل نشدم، بله من 28 سالمه، بله من 6 ساله درس میدم. بله من میتونم کلاسمو اداره کنم. نخیر احتیاجی به حضور ناظم و معاون سر کلاس ندارم. به خدا بلدم بابا!و در کنار همه ی اینا که مسائل آموزشی محسوب میشن و البته بسیار بسیار بسیار زیاد هم مهمن، یه سری چیزای دیگه ام هست که مسائل پرورشی محسوب میشه. که نمیدونم واقعن چقد برای کسایی که تو مدرسه ها کار میکنن مهمه. ممکنه شما فک کنید درس دادن خیلی راحته. مث خیلی از فیلمایی که میبینین معلما با شاگرداشون چیک تو چیکن و یا شاگردا معلما رو از تهه دلشون دوس دارن و خانواده ها هنوز مث زمان ما معتقدن هرچی معلمتون گفته همونه!! ولی واقعن اصن اینجوری نیس. حداقل تو اون جایی که من کار میکردم اینجوری نبود. بچه های الانم که خودتون در جریان تفاوت های شگفت انگیز رفتاری شون با قدیم ترا هستین.حالا همه ی این پیچیدگیای آموزشی و پرورشی رو بذارید در کنار اینکه من ی بی تجربه بودم، از بزرگترین شاگردام 8 سال و از کوچکتریناشون 11 سال بزرگتر بودم و در روزهای آخر قبل از شروع سال تحصیلی به تیم اضافه شده بودم و هیچ اطلاعی از برنامه ها مدرسه، تقویم اجرایی و دد لاین ها نداشتم.نازنین راشیننازنین راشینTue, 26 Dec 2017 00:47:31 +0330https://virgool.ir/@nazanin/درگیری-های-یک-تیچر2-ewdtqf1xyrtk امروز ظهر برام یه نوتیف از جیمیل اومد که یه نفر واسه مطلبی که تو ویرگول نوشتی برات کامنت گذاشته. وقتی اومدم بخونمش دیدم نزدیک دوماه از روزی که اولین پستم درباره ی مدرسه و تدریسو نوشتم میگذره. اون موق تصمیم داشتم تقریبن هفته ای یه پست بنویسم. ولی نمیدونم چرا نکردم این کارو.حالا امشب شاید چندتا پست پشت هم بذارم. توی پست قبلی خیلی کلی نوشتم که چجوری وارد این کار شدم،"ناخواسته"، در واقع تدریس هیچ وقت تو تاریک ترین گوشه های ذهنم هم به عنوان یه شغل وجود نداشت، اونم تدریس عکاسی! تا همین حالا هم خیلی وقتا که به دوستای قدیمی میگم تو مدرسه درس میدم بلافاصله میگن زبان درس میدی؟ شاید چون همیشه همشون منو کتاب زبان و دیکشنری بدست دیدن و یادشونه چجوری همه ی سالایی که با هم هم مدرسه ای و هم دانشگاهیی بودیم من تنها دغدغم این بود که تایم کلاسام با کلاس زبانم تداخل نداشته باشه. خب از معلم زبان شدن به قد معلم عکاسی شدن بدم نمیومد. ولی حتا بعد از این همه سال زبان خوندن و یاد گرفتن، هنوز نمیتونم بفهمم چرا بعضیا باید فک کنن من زبان درس میدم.چون من اصن زبانم انقد که اونا فک میکنن خوب نیس. حالا از مبحث اصلی دور نشیم، من هیچ وقت آدم عشق عکاسی و هنری نبودم حقیقتن. حتا تمام ترمایی که عکاسی جزو واحدام بود 5 کیلو 5 کیلو لاغر میشدم و موهام مث بنز میریخت بسکه استرس داشتم و حرص میخوردم برا این کلاسا و ادا اطوار استادا. این دلیل تنفرم از عکاسی. اما دلیل بی علاقگیم به تدریس اینه که کلن من آدم خیلی کم حرف و سرم تو کار خودم و توضیح نده ای محسوب میشم. ینی یه چیز رو یه بار بگم دیگه نباید بپرسی، چون یه بار گفتم. حالا ولی یه چیزیو صدبار میگم و باز یه دفه ی صد و یکمی هم وجود داره.(البته فقط تو کلاس)حالا این همه تناقض چجوری با هم جم شدن و من امسال وارد ششمین سال کاریم شدمو ، خودم نمیدونم هنوز. شاید دلیلش فقط بچه ها باشن. چون یه چیزی تو بچه ها هست، که هیچ جایی بیرون از مدرسه نمیتونی پیداش کنی. یه چیزی که من نمیدونم اسمشو چی بذارم. از اینکه بخام بگم انرژی خوشم نمیاد، یه مخلوطیه از جوونی، سرخوشی، جسارت، صداقت، محبت و انگیزه. یه چیزیه که من بهش احتیاج دارم. واقیتش اینه. من به بچه ها و به این حس دوست داشتنی وجودشون احتیاج دارم. یه چیزی شبیه باتری به باتری کردنه برام. شاید خیلی شنیده باشین که معلمی واقعن شغل سختیه_ البته من هیچ وقت نگفتم معلمم. من مدرسم. درس میدم. چون هیچ وقت علمی و آکادمیک برا معلمی درس نخوندم_ ولی با این وجود تقریبن اکثر معلما تو مدرسه بودن و با بچه ها بودنو دوس دارن. شاید دلیلش همینه. اون چیزی که تو از بچه ها میگیری خیلی خیلی خیلی بیشتر از چیزیه که بهشون ارائه میدی. به خاطر همینه بعد از چند سال کار و استهلاک واقعن زیادش بازم آدم نمیتونه کنار بذارش. یه چیزی شبیه دراگ! :))نازنین راشیننازنین راشینMon, 25 Dec 2017 20:52:21 +0330https://virgool.ir/@nazanin/درگیری-های-یک-تیچر-1-yrpi83m9lft6 دقیقن شیش سال پیش، تو آخرین روزای بیستو دو سالگیم بهم پیشنهاد دادن برم تو یه مدرسه تدریس کنم. اون موق تازه دانش‌گام تموم شده بود. تقریبن یه ماه بود از شر پایان نامه و اون دفتر لعنتی، کار نیمه وخت،کلاژ و نت برداری و تایپ این چیزا خلاص شده بودم. هیچ تصمیمی برای ادامه ی رشته ی خودم نداشتم. میخاستم برم فشرده زبان بخونم بعدشم کنکور زبان شرکت کنم یا تافلی چیزی بگیرم و برم. بعد از روز دفاعم، همه بهم گفته بودن برم تصویر سازی بخونم. استاد راهنمام که الان مطمئنم حتا یه خط از رساله رو نخونده بود و تا وختی پشت میز نشست، حتا یه فریم از کارمم ندیده بود تنها جمله ای گفت این بود که "کارش خیلی خوبه! میتونه تو همین رشته ادامه بده. " بدم نمیومد از تصویر سازی ولی حوصله دنگ و فنگ کنکور هنرو نداشتم. انی وی، رفتم واسه مصاحبه و همون روز بهم گفتن که طرح درس بده برای 22 جلسه و سه تا کلاس داری و این چیزا. برای من هنوز شوخی بود. اصن من نمیخاستم قبول کنم. فقط رفته بودم که رفته باشم. ولی خب بعدش دیدم خیلی ام بد نیس. از پشت میز نشستن تو دفترای الکی اسم و رسم دار و اجرا کار بودن زیر صفت گرافیست، خیلی بهتر بود. حقیقتش اینکه مدرسه، واسه من هیچ وخت جذاب نبود چه اون موق ها که مثبت بودم و درس میخوندم چه اون وختایی که به پیچوندن از کلاسا و ساندویچ خوردن تو راپله ی پشت بوم و ورق بازی میگذشت. هیچ وختش از اسم مدرسه خوشال نبودم. حالا دیگه فک کن شغلم بخاد به مدرسه ربط داشته باشه! به بکن نکن. نرو نیا. اینو بپوش اونو نپوش. اینو نگو اونو بگو.بخایم یا نخایم دوس داشته باشیم یا نه، این اتفاقا هنوز تو مدرسه های ما میفته. هر مدرسه ای به اون سلیقه ای که میخاد بچه ها رو تربیت میکنه. هیچ بچه ای بر اساس توانایی خودش پیشرفت نمیکنه. بر اساس معیار و خاست مدرسه میزان پیشرفت براش تعیین میشه.خب من آدم اینجوریی نیستم. از اینکه بخام بقیه رو با تفکر خودم و عقاید خودم غسل بِدم، بدم میاد. از اینکه یکی بخاد به من نگا کنه و فک کنه اینی که من میگم اینی که من انجام میدم درسته و باید یاد بگیره میترسم. چون خودم بعد از این همه سال هنوز دقیقن نمیدونم چی درسته و چی غلط. از اون روز تا الان که تعداد شاگردام به بیشتر از 220 تا رسیده، هیچ وخت هیچ روزی نبوده که قبل از سر کلاس رفتن به خودم و کاری که دارم میکنم 100 در 100 مطمئن باشم. هنوزم همیشه با خودم فک میکنم من اینجا چیکار میکنم؟ هنوز هر بار قبل از اینکه در کلاسو وا کنم و برم تو، یه لحظه پشت در وای میستم و تمرکز میکنم. منظورم از مطمئن بودن، چیزی که درس میدم نیس. اونی که باید بلد باشمو بلدم، اونی که باید یاد بدمو بلدم، حتا اینکه چه جوری یاد بدم. ولی اینا مهم ترین چیزا نیست. مهم ترین چیز اینه که من باید باید باید متوجه باشم دقیقن بدونم و بفهمم که درس دادن فقط یه بخش کوچیک از کاریه که تو کلاس اتفاق میفته. یه بخش زیادیش واکنش من به کارای بچه ها و حرفاشونه. دوس داشته باشیم یا نه، یه بخش زیادی از شخصیت و تفکر بچه ها تو مدرسه شکل میگیره. با برخوردا و واکنشای دوستا و معلماشون. که خب من به سهم خودم میتونم بگم هیچ اتفاق خوبی در جریان نیس. هیچ پیشرفتی. هیچ بهتر شدنی. همه چیز خیلی کند و خیلی سلیقه ای داره پیش میره. هنوز بعد از 14 سال، وختی من تو مدرسه ی راهنمایی که اسم جدیدش شده متوسطه دوره اول، بچه ها رو میبینم، معلما رو میبینیم، انگار خودمو میبینم. 14 سال پیش...نازنین راشیننازنین راشینFri, 20 Oct 2017 03:13:18 +0330https://virgool.ir/@nazanin/hello-everyone-zltjccdpoxbmدقیقن دو ماه پیش، رفتم از علی آجودانیان پرسیدم که مزیت ویرگول نسبت به بقیه ی سرویسای وبلاگی چیه، خیلی لطف کرد و اومد تو دایرکت برام توضیح داد. منم بعدش رفتم یه اکانت برا خودم ساختم ولی هی نشد که چیزی بنویسم توش. امسال آبان که بیاد، ده سال از روزی که دست از نوشتن تو سر رسید و دفترچه و گوشه ی کتاب شیمی ورداشتم و اولین وبلاگمو ساختم میگذره. هشت سال تو سرویس ساده و معمولی پرشین بلاگ نوشتم تا دوسال پیش که با منهدم شدن بلاگفا، اسم سرویس بیان سر زبونا افتاد. تحت تاثیر تبلیغات زیاد بچه های بلاگفا و وعده ی نرم افزار "مهاجر" که همه ی پستا و نظرات وبلاگ سابقتو منتقل میکرد به وبلاگ جدیدت تو بیان، رفتم اونجا. خب سرویس مهاجر برا من جوابگو نبود. یه مشکلی در مورد کلمات کلیدی و ایناس گمونم. اولاش خب مهم بود، انگار که وسایلتو بذاری خونتون دست خالی بری یه خونه جدید. ولی بعدش کم کم یادت میره. بیان در مقایسه با سرویسای آنالوگ پرشین و بلاگفا خیلی خوبه. اخیرن هم امکانات جدیدی بهش اضافه شده، حالا اینکه چرا من دوس دارم ده جا بنویسمو خودم نمیدونم هنوز.شاید چون به نظرم ویرگول یکم حس فاخر نویسی و تولید محتوا داره. آدم تو وبلاگش ممکنه هر چرتی بنویسه، ولی تا جایی که من بررسی کردم اصولن آدما اینجا چیزای بدردبخور مینویسن. خب حالا شاید منم از این به بعد بیام چیزای فاخرمو اینجا بنویسم. چون الان حس میکنم به دلیل چرت نویسیه بیش از حد تو وبلاگم، مخاطبانش دیگه مطالب فاخرو برنمیتابن. البته من خیلی کم مخاطب و مخاطب خاص! دار هستم و سر جم همه ی فالووِرام در همه ی شبکه های اجتماعی 100 نفرم نمیشن. ینی میخام بگم خیلی خبری نیس. بیشتر خودم ترجیح دادم یه چیزایی رو بیارم اینجا.حالا ممکنه بپرسین چیا رو. خب من یه گرافیستم،عکاسی درس میدم و زبان میخونم. درباره ی همه ی اینا ممکنه اینجا بنویسم هنوز دقیقن نمیدونم. نازنین راشیننازنین راشینSun, 24 Sep 2017 00:57:28 +0330