https://virgool.ir/feed/@nayerحال همه ما خوب است ولی تو باور نکن ⁦♥️⁩fa2026-11-12 12:36:34https://files.virgool.ir/upload/users/84822/avatar/2j9gCr.pnghttps://virgool.ir/@nayerhttps://virgool.ir/@nayer/به-بهانه-۱۳-رجب-ولادت-امام-علی-ع-xhihbsditcncمراسم دیگ‌جوشان در منزل حاج حسین گلشاهیسلام یکی بود و غیر از خدا همه چی بود، انسانیت بود و معرفت و احترام متقابل بود .کسی به عقیده دیگری کاری نداشت .عیسی به دین خود بود و موسی به دین خود.پدربزرگم زنده‌یاد مرحوم حاج حسین گلشاهی از دراویش معروف زمان بود و در شب میلاد حضرت علی جشن بزرگی درخانه برگزار میکردن. حیاط همه چراغانی بود و روی حوض خانه را می‌پوشاندند و یه سری پذیرایی روی حوض انجام میشد البته اون زمان این جشن برای آقایان عمومیت داشت و فقط خانم‌های فامیل دعوت بودن یک هفته قبل ازاین مراسم همه فامیل‌های نزدیک خانواده به‌هم کمک می‌کردن البته بین خونه پدربزرگم با خونه برادرهاشون مرحومان حاج رضا و حاج ابوالقاسم و حاج عباس گلشاهی یه در مشترک بود که میان در میگفتن و روابط تنگاتنگی داشتن خلاصه شور و حالی بود و بروبیایی ..چند روز زودتر همه برای پذیرایی از میهمان آماده می‌شدن دیگ‌های بزرگ مسی و ظرف‌های مسی که مشتمل بر بشقاب و کاسه بود برای سفید شدن به مسگری داده می‌شد تا آبگوشت مخصوص در آن سرو شود دراویش معروف هم چند روز زودتر از شهرهای دیگه به خانه شان می آمدند و مراسم مولودی خوانی به سبک خودشان اجرا میکردن. ازگوسفندهایی که سرمیزدند با نخود و لوبیا آبگوشت درست میکردند و آبش را جدا میکردن و بقیه ی مخلفات را می‌کوبیدند. تو یه سینی یه کاسه آبگوشت و تو بشقاب هم از همون مواد کوبیده و در کنارش هم یک عدد نان لواش تا شده و نمکدان کوچکی نمک و یه کاسه ماست بود.یادمه چون همه جا پر از جمعیت بود تو یه اتاقی که بهش صندوق خانه می‌گفتن پراز بقچه های نان بود و خانمهای فامیل نون‌های لواش رو تا میکردن و ما بچه ها هم کمک می‌کردیم یکی هم مسئول نمک ریختن تو نمکدان و یکی هم مسئول ریختن ماست .جایی که یادمه زنده یاد دایی عزیزم که در شهر رضاییه (ارومیه امروزی) دانشجوی پزشکی بودن و برای این ایام نقل مخصوص که به نقل رضاییه معروف بود می‌آوردن و همه رو تو پلاستیک‌های کوچک به همراه شکلات بسته می‌کردن و پدربزرگم همراه اقوام دیگر دم درخانه با دادن اون بسته ها به همه خوش آمد می‌گفتن پدر بزرگم آدم خوش بیان و دست به قلمی بود و از احترام خاصی بین مردم برخورداربود و مردم مشتاقانه به این مراسم میومدن روزگاران گذشت بعد از فوت پدربزرگم ، مادربزرگم با همکاری مرحوم برادرم که درآن خانه مستقربود مراسم رو به شکل قیمه پلو در روز تولد باحضور اقوام درمسجد مرحوم حاج رضا گلشاهی، برگزار میکردن و بعد چند سالی هم به همت خال زن عمو جان برگزارشد ولی دیگه زمانه عوض شده و به‌جای برگزاری اینجور مراسم هرکه برای خودشون خیرات میکنن.شاد باشید وسرافراز???نیر بانونیر بانوSun, 08 Mar 2020 22:06:39 +0330https://virgool.ir/@nayer/من-گول-نمیخورم-tpkkmkca3eqfبا سلام وقتی به چالش لبخند دعوت شدم با خود گفتم چرا دراین برهه از زمان باید به این چالش کشیده شوم ....هنوز اندر خم یک کوچه ایم من لبانم را به زور به خنده بازمیکنم و در دل نگرانم ...امسال خیلی خندیدم ،خنده‌هایم خودش هزاران ناگفته‌ها داره.با خود گفتم برای کی بخندم؟ به کی لبخند بزنم؟ به اون هموطن لبخند بزنم که سیل حاصل یک عمر زندگیش رابرده... به هموطن کرمانشاهی لبخند بزنم که زلزله هم جان و هم مال و زندگیشان را ویران کرده و حالا که سالیانی گذشته هنوز آواره اند... به خانواده های کشتی سانچی لبخند بزنم که نابودی زندگی فرزندانشان در هاله ای از ابهام هست ..به هموطن بلوچ لبخند بزنم که کودکش با دلی پردرد میگه به ما کمک کنید و ما گناه داریم! به مادری که هنوز چشم به راه عزیزش نشسته لبخند بزنم ..به آبان لبخند بزنم ! به #۱۷۶ نخبه لبخند بزنم!! .به ..به .چی .چی لبخند بزنم ! و امروز هم که سردرگم در کنج خانه ی خود به حصر نشسته‌ام بازهم لبخند بزنم. به ندانم کاری و به ناآگاهی مسئول؟ لبخند بزنم به پزشک معالجم که بخاطر سهل انگاری وزارت‌خانه‌اش از بیماری به این عظمت خبر نداشت و اکنون در بستر همین بیماری ست! لبخند بزنم به پرستارانی که از کمبود امکانات بهداشتی برای نجات بیماران می نالند؟ به آن هموطن کارگر روز مزد لبخند بزنم که وقتی ازش درخواست میکنن برای سلامتی جانتان در خانه بمانید سربه کوچه و خیابان می‌زند و نگران است که چگونه بدون کار و کاسبی لقمه نانی را در سرسفره بگذارد ؟! و سرانجام لبخند بزنم به هموطن و هم شهری و دکتر و استاد دانشگاه و هرقشر دیگر جامعه که براثر شیوع این بیماری فوت شدند و غریبانه در فرسنگ‌ها خاک مدفون می‌شوند و خانواده های داغدارشان بغض بر گلو نمیتوانند برای عزیزانشان مراسمی برگزار کنن.?? با لبخندو خندیدن و شادمانی مخالف نیستم دوست دارم دل شکسته ای ازسرشوق و رضایت از زندگیش بخندد!من ازبینوایی نیم روی زرد غم بینوایان رخم زردکرد!!من گول نمیخورم و خودم را هم گول نمیزنم این متن را از روی نا امیدی ننوشتم . نه. هرگز. ما گرگ باران دیده‌ایم و میخواهم الکی اینجور کارهارو نکنم تا مسئولین به فکر افراد جامعه باشد.اگر احساسم این باشد که درد جامعه با لبخند حل میشد که من در صف اول لبخندها قرار داشتمانشالله جوانان ما همیشه از روی رضایت و امید به زندگی لبخندواقعی بزنند و به آینده امید وار باشند ..پس من عزیزانم اگه موافقید شمارا به چالش «من گول نمیخورم» دعوت می کنم ...⁦❤️نیر بانونیر بانوSat, 07 Mar 2020 09:08:04 +0330https://virgool.ir/@nayer/همهچی-آرومه-nsm9yvh7fhyhسلام، حتما از دیروز از این پیامهای آرام‌بخش از نوع وزارت بهداشتی، براتون اومده نمیدونم این پیامک ها رایگانه یا پول پیام‌ها رو هم ما باید بدیم، از همه مهم‌تر اون پیام اولی بود که عینا همون رو کپی کردم ??? ?? ««به اطلاعاتی که توسط منابع غیر موثق و غیر معتبر درخصوص گسترش بیماری کرونا ویروس جدید 2019 از طریق فضای مجازی منتشر می شود اعتماد نکنید وزارت بهداشت »می‌خواستم بگم ممنون وزارت‌خونه که درکنار ما هستید و به ما ارامش میدید خدا شما ها رو هم که کرونا گرفتین شفا بده ولی بدونین منابع غیر موثق و غیر معتبر اطلاع‌رسانی شون دقیق‌تر بود و قبل از اینکه شما بگید همه مردم زودتر جریان‌رو فهمیدن. مطمئن باشید از بار مشکلات شما کم هم شده وحالا همه چی آرومه من چقدر خوشبختم که وزارت‌خانه در کنارمه???یکم فکر کردم و بعد به خودم اومدم و با خودم گفتم چقدر ساده‌لو هستی آخه، تو تمام این پیام‌ها و توصیه‌ها که درمورد بهداشت فردی شده، اصلا پیامی توش هست که بگه شما هم‌وطن که ازت می‌خوام بهداشت رو رعایت کنی آیا وسیله بهداشتی و ضدعفونی کننده داری ؟ آیا بودجت می‌رسه بخری؟ اگه خدای نکرده بلایی سرخودت و خانوادت بیاد می‌تونی روی من حساب باز کنی تا کمکت کنیم!؟ چند روز پیش برای خرید لوازم ضدعفونی کننده به سطح شهر رفتم همه داروخانه‌ها یه کاغذ روی درب داروخونه زده بودن که وسایل بهداشتی و ضدعفونی کننده موجود نیست یعنی یه جوری می‌گفتن الکی دلت رو خوش نکن و جلوتر نیا همون لال‌مونی بگیری بهتره...خلاصه اتفاقی به یه مرکز بهداشتی رسیدم و دیدم بله وسایل مورد نظر رو داره و خیلی هم با انصاف بود و قیمت رو بالا نبرده بود، گفت نگران نباشین سفارش دادم بازهم برامون میارن بعد بیاین بگیرین در این مابین یه خانمی اومد و گفت اومدم این وسایل رو پس بدمآخه بردمش خونه همسرم گفت من بمیرم بهتره تا پنجاه وپنج تومن پول این چند چیز رو بدم بودجه‌ام نمیرسه پول این چیزهارو بدم.حالاقضاوت باشما ...آیامن نباید با همچین پیامهایی که ازطرف وزارت خونه ی بهداشت کشورم برام بیاد، نگم :همه چی آرومه ..ما چقدر خوشبختیم که کنارم هستی ..؟؟؟؟????.خدایا خودت می‌دونی که می‌خوای این آرامش و خوشبختی رو از ما بگیری یا نگیری، دیگه مثل همیشه راضی هستیم به رضای ...نیر بانونیر بانوThu, 27 Feb 2020 17:59:41 +0330https://virgool.ir/@nayer/روز-مادر-مبارک-k898uhs8brtbمگه میشه روز خاصی باشه و از آدم خاص و جان جانان یاد نکرد؟ مادربزرگ عزیزم که ما بهش پیله‌خانم (خانم‌ بزرگ) می‌گفتیم انسانی بی‌ریا با دنیایی متفاوت از همه آدم‌های دوران خودش.بعضی اوقات از سختی‌های روزگار برایمان می‌گفت، وقتی از برادران جوان ناکامش که یکی پزشک و یکی افسر بودن برایمان می‌گفت گریه امانش نمی‌داد، می‌گفت وقتی خبر مرگ برادر پزشکم که در کاشان ساکن بود را شنیدم حالم بد شد و از پله‌های طبقه دوم خانه به پایین پرت شدم و پایم معیوب شد.عاشقانه پدربزرگم را دوست داشت و وقتی حرفش رو میزد چشماش برق میزد یه بارتعریف کرد و گفت تازه عروس بودم میخ‌واستیم باهم بریم آستانه گردش. اینقدر دم در نشستم که هوا تاریک شد ولی کارش طول کشید و نیومد و منم باغصه رفتم تو خونه ،وقتی شب اومد بهش توجه نکردم ولی دیگه اینقدر ناز و نوازشم کرد تا از دلم در آورد. با کوچک‌ترین هدیه از هر کسی خوشحال میشد، هدیه رو توی ساک‌دستی کنار دستش می‌ذاشت و به هرکس که از راه می‌رسید نشونش می‌داد و با غرور می‌گفت اینو فلانی برام گرفته.آخه قربون اون صداقت و مهربانیت برم که دل کوچکی داشتی و اگه از کسی دلخور میشدی اول توپت پر بود بعد کم کم به خود میومدی و زیر زیری نگاش می‌کردی که باهاش حرف بزنی .یادمه یه روزی خانه ما بود و با خاله کوچکه یه تگور و مگوری داده بود و مثلا باهم قهربودن وقتی فهمید خاله جون از رشت می‌خواد بیاد خونه ما یواشکی بهم گفت: نیر هروقت سیمین اومد بندازش تو بغلم?خاله جون اومد، طبق معمول هرگز دست خالی نمیومد و برای ما با برنج و عدس و اینجور چیزها برنجک‌ یا همون بیجابیجی درست کرده بود و سهمیه پیله خانم رو چون میدونست نمیتونه خوب بخوره براش آسیاب کرد و تو شیشه ریخت و گفت اینو بهش بده منم از این فرصت استفاده کردم و خاله جونی رو روی پیله خانم انداختم و گفتم حالا دلتون برای هم داره میرها و آرزو کش شدین? خوب حالا حرف بزنین دیگه ? الهی بمیرم پیله خانم چون غرور داشت رو کرد به من گفت مسخره شدی من آشتی نمی کنم! منم گفتم پیله خانم منو نگاه کن ببینم! تو مگه نگفتی هروقت سیمین اومد اینکارو بکن؟ همه ی اهل خانه زدن زیر خنده و بالاخره تمام شد و مادر دختری باهم کاکای کاکا شدن?? آخه سیمین خاله جون ته تغاری خانواده بود و محبت خاصی بینشون وجود داشت. پیله خانم هم سالیان سال تا لحظه فوت باهاش زندگی کرد.دنیایی از مهر درقلب پیله خانم نهفته بود با اینکه خودش خانم خانه بود ولی هرگز به آدمهای زیر دستش بی‌احترامی نمی‌کرد و همه را سرسفره خودش می‌نشاند و به درد دلشان گوش می‌داددوست دارم که الان هم پیله خانم باشه و برایمان قصه ببافه و منم موهاشوببافم? روزت مبارک بهترین زن، بهترین مادر و بهترین مادربزرگ(پیله خانم)نیر بانونیر بانوSat, 15 Feb 2020 15:59:36 +0330https://virgool.ir/@nayer/اینجا-گیلان-است-صدای-ما-را-از-عمق-سرما-میشنوید-jtoyy3lmsqctقدیم ها که اینجوری گازکشی و آب شهر و برق مطمئن و بدون خاموشی نداشتیم و مثلا مثل امروز مدرن نبودیم خانواده ها برای فصل سرد سال چاره ای می اندیشیدن و یه سری احتیاجات ضروری رو فراهم می کردنمثلا نفت ذخیره می کردن و یه سری چراغ های نفتی وفتیله‌ای و یا چراغ سیتکا و گاز پیک نیکی برای روز مبادا داشتن. امروزه که همه جا گاز کشی شده و بعضی خونه‌ها از وسیله ی گرمایشی برقی و گازی استفاده میکنن خیلی باید محتاط بودچون نفسمون تو دست کسانی هست که کلید همه چیز تو دستشون هست.چاره ای هم نیست از دیروز که یه کم برف بارید ده بار برق خانه ی ما قطع شد و به دنبال آن آب هم قطع شد چاره ای جز تحمل نداریم چون خونه به وسیله شوفاژ گرم میشه حالا مجسم کنید بعضی اوقات فشار گاز ضعیف میشه و برق هم قطع میشه چه شود ؟! نه آب و نه برق و نه گازمجبوریم خودمونو با پتو باند پیچی کنیم، خانواده هایی که بچه کوچک دارن خیلی براشون سخت میگذرهبه یاد حرف یک بزرگی میفتم که میگفت تکیه برجای بزرگان نتوان زد به گزاف... نمیدونم چرا یه فکر و چاره‌ای برای برطرف کردن مشکل نمی‌کنن؟ با این وضع همه رو میدونستن ولی بازهم همون آش و همون کاسهیاد فیلم سرزمینهای شمالی که چند سال پیش از تلویزیون ایران پخش می‌شد ،افتادم، دریک روستای خیلی دور افتاده که همه وسایلشون با برق کار میکرد و توی سرمای بیست درجه زیرصفر که برف زیادی هم باریده بود مشکلی براشون پیش نیومد فقط براثر سنگینی برف یه کم سقف خونه شون آسیب دیده بوداینجا هنوز برف نیومده و به زمین ننشسته هشدار میدن برف میخواد بیاد برق هم قطع خواهد شد ... والا ما که کل دیروز و نصف امروز رو در خاموشی مطلق بسر بردیم و برقمون قطع بود.وسیله ی گرمایشی ما هم شوفاژ هست و از پکیج دیواری استفاده می‌کنیم، برای همین خونه هم کاملا سرد شده بود و شب نتونستیم درست بخوابیم.ساعت دوازده شب، وقتی به اداره برق زنگ زدم میگن هنوز مشکل حل نشد شاید تا فردا برطرف بشه ...منم گفتم باشه چشم هرچه شما گفتین .اشکال نداره ما به این روزهای سخت عادت داریم????? برف برای همه جای دنیا قشنگه و شادی آوره ولی برای ماها دردسر سازه ...⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩⁦?️⁩نیر بانونیر بانوWed, 12 Feb 2020 23:34:29 +0330https://virgool.ir/@nayer/خاطرات-کودکی-داستان-زمستان-ffpdvq69ioftزمستان است برف می بارد« هوا جی ورف بوارسه پیته پیتهیته لاکو بدام چاشو فیویتهدسون ورف مونس، دیم خون لیتهنیگاه قوش مونس ، می دیل چی سیته ?⁦?️❄️»یادش بخیر اون موقع مثل الان نبود که آسمان تقی به توقی بخوره مدارس تعطیل بشه تازه هم چند روز بعد ازبرف هم بخاطریخبندان تعطیل باشه، زمان مابرف سنگین می‌بارید ولی ما مدرسه می‌رفتیم. نمیدونم اون موقع برف زیاد می‌بارید یا اینکه قدهای ما کوچک بود که توی برف فرو می‌رفتیم، با اینکه چکمه بلند هم می‌پوشیدیم ولی بازهم برف از بالای چکمه توش می‌رفت و پاها‌مون یخ میزد، یادمه یه روز برفی که بعد از چلاف و چلوف زدن تو برف بالاخره به مدرسه رسیدم بچه‌ها از سرما دور بخاری جمع شده بودن و یه کم درجه قطره‌ای بخاری نفتی رو بالا آوردن، ناگهان بخاری آتش گرفت و همه بچه ها وحشت زده به طرف در کلاس هجوم بردن و هیچ کس به عقلش نرسید که درجه بخاری رو کم کنه و ببنده.مدرسه ما دوشیفته بود صبح به سختی از رختخواب گرم ونرم بیرون می‌ومدیم، لباس گرم می پوشیدیم، با شال‌گردن سرو صورتمون رو باند پیچی می‌کردیم و کیف و چتر بدست عازم مدرسه می‌شدیم گاهی اوقات باد چتر رو با خودش می‌برد و یا توی دست برعکس می‌شد و می‌شکست. بالاخره لرزان و خسته به مدرسه میرسیدیم و دوباره موقع برگشت به خانه خیس و با یه عالمه نقطه چین گلی برپشت لباس به خونه می‌رسیدیم. مادر با هزار زحمت لباس‌ها رو تمیز و خشک می‌کرد که بتونیم دوباره بپوشیم تا ساعت ۲ در مدرسه حاضر باشیم.انگار قبلنا زمستان سردتربود بچه ها تو کلاس اکثرا سرماخورده بودن و سرفه می‌کردن و دماغها هم همیشه آویزان بود و نمیدونم چرا خشک نمیشد هرکاری میکردی بازهم پایین میومد کلینکس هم که نبود مجبور بودیم با دستمال پارچه ای پاک کنیم بااون حال زارمدرسه میرفتیمبدتر از همه وقتی بود که برف بند میومد، از یه طرف یخبندان می‌شد و زمین یخ می‌زد و مثل سرسره میشد و باید با احتیاط راه می‌رفتیم که یه‌بار کله پا نشیم و از طرف دیگه چکه سفال‌ها شروع می‌شد، قندیل‌های یخ بسته آب می‌شدن و ممکن بود بی‌هوا روی سرمون بیفتن. برف کوچه‌ها خیلی دیر آب می‌شد فقط یه راه برای رفت و آمد باز می‌کردن که دو طرفش مثل کوه برف بود.غروب که از مدرسه برمی‌گشتیم پاهامون بر اثر سرما کند می‌شد، برای گرم کردن پاهامون اونا رو به علا‌الدین یا بخاری می‌چسبوندیم ناگهان جیزو ویز بلند می‌شد و پا و جوراب با هم میسوخت!اگه یادتون باشه لباس‌ها رو روی بخاری یاعلاالدین می‌ذاشتیم تا خشک بشه و بعد یادمون می‌رفت برداریم و با به مشام رسیدن بوی سوختگی یادمون میومد و اکثرا رنگ لباس بعداز سوختن به رنگ شیرکاکائو امروزی میشدخلاصه گذشت آنروزها و امروز برایمان خاطره شد.پ.ن:چند تا از دوستان ترجمه فارسی شعر گیلکی که در اول متن نوشتم خواستند که مینویسمهوا جی ورف بوارسه پیته پیتهیته لاکو بد!م چاشو فیویتهدسون ورف مونس، دیم خون لیتهنیگاه قوش مونس ، می دیل چی سیته ترجمه :از هوا برف درشت درشت می بارید‌یه دختری رو دیدم که چادرشب به دورش پیچیده بوددستاش مثل برف سفید و لپ هاش هم مثل خون سرخ بود مثل یه عقاب (قوش) نگاه میکرد و من هم از درون دلم خاطرخواهش شدنیر بانونیر بانوWed, 12 Feb 2020 01:18:02 +0330https://virgool.ir/@nayer/خاطرات-کودکی-fstuivgfmzmeروزی بود و روزگاری این عکس روی پله سنگی اولین خانه پدریم گرفته شد، خانه‌ای که رشد اصلیم در آنجا بوددر آن بدنیا آمدم، زبان باز کردم، راه رفتم، عشق و علاقه را تجربه کردم و اولین بازی کودکانه را درحیاط آن خانه آموختم.خونه‌ای با یه ایوان بزرگ و درها و پنجره‌های چوبی و یه حیاط سنگ فرش بزرگ که انواع درخت میوه و گل در آن یافت می‌شد تقریبا تا سه سال و نیم تو این خونه زندگی کردم و جز یه خاطره کم رنگ چیزی‌ ازش به‌خاطر ندارم چون بعد به خانه جدید رفتیم یادمه تو حیاط همین خانه ،درخت شاه بلوط داشتیم و ما بچه‌ها میوه شاه‌بلوط که درون یه محافظ تیغ دار بود را زیر پا لگد میکردیم تا شاه بلوط ازش دربیاد این هم یه نوع بازی برای ما بچه ها بود.ما شش بچه توی عکس تو همین خونه دنیا اومدیم ردیف سمت راست توی عکس از بالا به پایین برادر بزرگم که چهار سال پیش ماه بهمن به طور ناگهانی فوت شد و بعد خواهرم که در شش سالگی براثر بیماری منیژیت فوت شد و بعد خودم که معرف حضور هستم البته توی چهار سالگی بر اثر یه بیماری سخت تا دم دنیای باقی شتافتم ولی تقدیرنبود و برگشتم?سمت چپ عکس از بالا به پایین خال‌ دخترعموها و خال پسرعمو زنده یاد هادی که درسن بیست سالگی بنا به جبر روزگار ناکام شد.همونجور که در پست قبلی ذکرکردم خانواده ما و عموجان برای زندگی یک خانه را انتخاب کرده بودند. ما با هم سر یک سفره غذا می‌خوردیم، در شادی و غم‌های هم شریک بودیم و فقط اتاق خواب‌های ما از هم جدا بود.پدرهای ما با هم مغازه داشتن و مادرهای ما هم در کنار خانه داری ، خیاطی و بافتنی می‌کردن، کارهای خانه هم بین مادرها تقسیم شده بود، یه روز مادرم آشپزی می‌کرد و خال زن عموجان تمیزی میکرد و روز دیگه برعکس. روابط خوبی با همه ی همسایگان و فامیل داشتیم و در خونه ما به‌روی همه باز بود. خلاصه قصه زندگی، همین جور ادامه داشت، تا بزرگ شدیم و هرکدام به دنبال سرنوشتی رفتیم.یادمه خیلی کوچک بودم که بروی سنگفرش حیاط همین خانه افتادم و دستم آسیب دید، عمه جان که در همسایگی ما زندگی می‌کرد ، به خانه ما آمد و دید که من گریانم و دستم را نمی‌تونم تکون بدم ، نوازشم کرد و گفت الان برات درست میکنم سریع یه کم برنج برداشت و به شکل کته نیم پز کرد (کال پله ) و داغ داغ روی پارچه تمیز ریخت و زردچوبه ی فراوان رویش ریخت و روی آرنجم بست، آنقدر داغ بود که صدای جیغم به عرش رسید و فکرکنم آن گوشت کمی که روی دست‌های کوچک و ضعیف من کشیده شده بود براثر طبابت عمه جان پخت و برشته شد ولی طبابت (گیله تجربه) عمه خانم افاقه کرد و دستم خوب شد?نیر بانونیر بانوSat, 08 Feb 2020 14:45:16 +0330https://virgool.ir/@nayer/به-بهانه-تولد-خودم-و-سالگرد-ازدواج-پدر-و-مادرم-shtmsjki8r4vجلد کارت جشن همسری پدر و مادر و عمو و خاله‌جانمسلام این پست رو میخواستم درتاریخ ۲۲ دی بزارم ولی بخاطر سقوط هواپیما و جانباختن عزیزان این آب و خاک شرایطم‌ طوری بودکه نتونستم چیزی بنویسم. این عکس کارت عروسی مامان و خاله جانم و پدر و عموجانم هست که در یک روز و در تاریخ ۲۲ دی‌ماه ۱۳۳۵ با هم ازدواج کردن.بخاطر همین من به دخترخاله‌هام، خال دختر عمو جان میگم چون هم دخترخاله و هم دخترعمو هستیم و یه خال پسرعمو جان هم داشتم که در اوان جوانی ناکام شد.قابل توجه‌تر از همه این است? که من بعد از گذشت بیش ازنیم قرن از سنم، متوجه شدم که در شب ششمین سالگرد ازدواج پدرو مادرم بدنیا آمدم?جالبه بدونین مادرم یکسال از خاله‌م بزرگتر بود و پدرم هم یکسال از عموی من بزرگتر بود. مادرم قدش کوتاه بود و پدرم هم تقریبا قد کوتاه بود ولی خاله‌م قدش بلند بود و عموی من هم قدش بلند بود پس نتیجه می‌گیریم مادرو پدرم و خاله و عموجانم هم از نظر سنی و هم قد و قیافه مناسب هم بودن?عروس‌ها و دامادهای قصه ما باهم تفاوت سنی داشتن چون قدیم رسم بود که مرد باید پخته تر باشه تا قدر زن و زندگی ش رو بدونه.بزرگترها برای ما تعریف کردن عروس‌ها و دامادها همدیگه‌رو نمی‌شناختن و حتی در روز عروسی هم همدیگر رو ندیدن و پدرشون به عنوان وکیل بله رو داد و بعد از گذشت شش‌ماه از عقد، دامادها و عروس‌ها همدیگر رو دیدن. مادربزرگم می‌گفت بخاطر اینکه این دوخواهر هوای هم رو داشته باشن به این ازدواج راضی شدیم.داخل کارت عروسیآقا دامادها فقط یه خواهر بزرگتر از خودشون داشتن و چون در زمان طفولیت پدرو مادر خود را از دست داده بودن، عموی بزرگوارشان مرحوم حاج عبدالله قاری‌پور به عنوان بزرگتر پیش‌قدم شدند و برای همین اسمشون توی کارت عروسی ذکر شده. البته لازمه بگم که اون زمان دو تا مراسم برای عروسی می‌گرفتن و این کارت مخصوص جشن شیرینی‌خوران بود.در قدیم خانواده‌ها روابط صمیمی‌تری باهم داشتن. دخترخاله و پسرخاله‌ها و عموزاده‌های پدری ما هم خیلی به هم علاقه‌مند بودن. آقا دامادها موقغ خرید عروسی با راهنمایی دختر خاله بزرگ‌شون، زنده‌یاد خانم فلکرو که اون زمان دبیر بودن، بهترین جواهر و آینه و شمعدان رو برای این دوتا عروس خانم‌ها خریدن.پدرهای ما از خاندان قاری‌پور بودن، به گفته عموجان وقتی برای گرفتن شناسنامه به اداره ثبت احوال رفتن، همون لحظه خبر خوشی که بشارت از پسردار شدن رییس اداره ثبت وقت بود بهش رسید و او گفت چون قدمتون خوش یوم بود اسمتون رو خوشگام می‌ذارم ولی موقع نوشتن و ثبت کردن گ به ک تبدیل شد و خوشکام شدیم که به نظرم هم بد نیست، بالاخره به‌جای خوش قدمی به خوش لفظی تبدیل شدیم?در ضمن این رو هم بگم که خانواده ما و خاله و عموجانم سی سال تو یه خونه باهم زندگی می‌کردیم...نیر بانونیر بانوSat, 01 Feb 2020 19:00:06 +0330https://virgool.ir/@nayer/یادی-از-عضویت-در-جمعیت-شیر-و-خورشید-سرخ-ایران-eqvhoc4tq959سلام، اول از همه می‌خوام یادی کنم از دوستانم که در این عکس‌ها حضور دارن و در اوان نوجوانی با لباس مقدس شیر و خورشید برای ساختن آینده کشور تلاش می‌کردن و صد افسوس که ناباورانه و بنا به دلایلی در دوران جوانی ناکام شدند. شیر و خورشید نخستین سازمان خیریه ایران بود که عهده‌دار وظایف مهم در مسائل مربوط به امدادرسانی در حوادث و آموزش کمک‌های اولیه، تأسیس بیمارستان و درمانگاه، تهیه دارو و تجهیزات پزشکی، تربیت پرستار، نگهداری از کودکان بی‌سرپرست، ارائه برنامه‌های ویژه برای جوانان و برخی فعالیت‌های عمرانی در داخل و خارج از کشور بود.این جمعیت درسال ۱۳۰۱ شمسی با تلاش دکتر امیراعلم مدیروقت بهداری استان خراسان ، پس از زلزله ویرانگر بجنورد ،مقررات وضع شده ازسوی صلیب سرخ جهانی برای جمعیت ها را دراختیار احمدشاه قاجار که پادشاه وقت ایران قرار داد و به دستور او این جمعیت برای جلب کمک‌های خارجی درهنگام بلایای طبیعی تشکیل شد. در سال ۱۳۰۷ نیز جمعیت زنان شیر و خورشید تشکیل شد.بعد از انقلاب، در ده تیر ۱۳۵۹ شیر و خورشید به تبعیت از کشور ترکیه به هلال احمر تغییر کرد ولی این نشان و اسم در مجامع بین المللی به‌نام ایران ثبت شده و ایران هروقت بخواهد می‌تواند اسم این سازمان را به‌نام اولش برگرداند. من درعجبم که آرم ونام شیر و خورشید که به‌نام ایران ثبت بین المللی شده، چه ایرادی داشت که به تقلید از کشور همسایه عوض شد؟ درفرهنگ ما، شیر نماد شجاعت و خورشید نماد نور و روشناییست، چرا باید تغییر شکل و نام می‌داد نمی‌دانم؟! با ورود به دبستان عضو این جمعیت شدم، با پوشیدن فرم مخصوص شیر و خورشید که در دبستان و راهنمایی یه سرافون سرمه‌ای با بلوز سفید و در دبیرستان کت و دامن سرمه‌ای و بلوز سفید که مادرم با سلیقه تمام برایم می‌دوخت حس عجیبی پیدا می‌کردم، خصوصا در دبستان وقتی برای عیادت از بیماران میرفتیم بخاطر جسارت جلو می‌موندم و از طرف همه بچه ها حرف میزدم. برای عیادت ازبیماران با یه حس قشنگی بیسکویت و میوه رو با پلاستیک‌های رنگی بسته‌بندی خوشگلی می‌کردیم ...بعضی اوقات هم در روزهای خاص همراه مربیان به اردوهای یک روزه می‌رفتیم آقای کاظمی مربی کل مدارس شیر و خورشید لاهیجان بود و ما همراه مربیان مدرسه خودمان به بقیه ملحق می‌شدیم، وقتی دبیرستانی شدیم مربی ما خانم صادقی عزیز بود که مثل یه دوست باما همراه بود ... خلاصه بعد از انقلاب که ما دبیرستانی بودیم این جمعیت منحل شد و به یه سازمان دیگه تبدیل شد و دیگر برای ما تو این سازمان جدید جایی نبود.نیر بانونیر بانوFri, 03 Jan 2020 11:43:19 +0330https://virgool.ir/@nayer/یادی-از-شب-یلدا-rrvspmu0mi3vسلام امروز دقیقا یه هفته از شب یلدا می‌گذره، می‌خوام یادی کنم از شب یلدا که ما بهش شب چله می‌گفتیم. قبلا خانواده‌ها در شب چله وقت شام یه سفره ی بزرگ پهن می‌کردن، انواع خوراکی‌ها و میوه‌ها رو روی همون سفره می‌ذاشتن، دور هم جمع می‌شدن و خاطرات گذشتگان رو تعریف می‌کردند.خونه ما که همیشه شلوغ بود. ما هم همچین مراسمی داشتیم و می‌گفتن همه میوه ها از همه نوع باید سر سفره باشه آب کنوس و انار دون شده سرسبد میوه ها بود و بیشتر خورده می‌شد.خال زن عمو جانم مهارت خاصی در شکستن هندوانه داشت، ما بچه‌ها دورش می‌نشستیم و با هم می‌خوندیم امشو شو چله چاقو بزنیم هندونه کله? هندونه هم شانسی بود بعضی اوقات خوب بود و گاهی اوقات توش پیر بود، ولی به زور به ما می‌دادن و می‌گفتن حتما باید هندونه شب چله رو بخورین تا در طول سال سرما نخورین.شیرینی هم ترجیحا یا کلوبیج نان بود یا کاکا که با کدو درست می‌شد. خلاصه شب چله شب خوردن در حد فجیع و ترکیدن بود. آجیل و شکلات کاکائو و خمس آلبالو و اخته هم که به‌راه بود، مادرمون می‌گفت زیاد پرخوری نکنین که کاردستمون می‌دین? قدیم‌ها چنینی شب‌هایی بهانه‌ای برای پاس داشتن صله رحم و ارتباط داشتن فامیل‌های دورو نزدیک بود تا بچه‌های کوچکتر خانواده‌ها رو خوب بشناسن، الان دیگه ارتباطات خیلی کم رنگ شده وبچه ها فامیلهای نزدیک رو هم خوب نمیشناسن و میگن این چیزها دیگه به‌روز نیست.خلاصه خوبه که گذشته را پاس بداریم تا چیزهایی را که روزی سرمشق زندگی مان بود رابه فراموشی نسپاریم و خودمان را در دنیای پرهیاهو ی امروزی گم نکنیم. یادمان نرود روزگاری عشق به خانواده حرف اول رو می‌زدیادمان نرود که چه کسانی از جان برایمان مایه گذاشتن!! یادم می‌آید در شب‌های پاییز و زمستان برق بیشتر اوقات قطع می‌شد و بیشتر شب‌های زمستان عمه خانم و دخترکوچکش پیش ما بودند، عمه خانم هر روز صبح حباب‌های چراغ نفتی راکه بهش چراغ لوله می‌گفتیم، خیلی حرفه ای پاک می‌کرد و تو مخزنش نفت می‌ریخت تا برای شب که برق قطع بشه آماده باشه.دوست داشتیم شب‌ها پیش عمه‌خانم بخوابیم و قصه پیچه و مومه (گربه و ماما) را برای ما تعریف کند تا خوابمان ببرد با اینکه همه قصه رو حفظ بودیم ولی بازهم هر شب ازش می‌خواستیم برای‌مان تعریف کند و خال پسرعمو جانم که عادت به گوش کشیدن داشت، هروقت جای حساس قصه می‌ترسید گوش عمه خانم را چنان میکشید که قصه با آخ آخ گفتن عمه قاطی می‌شد ?باید بگویم یادمان نرود عزیزانی بودن که در اوج جوانی قلب پرمهرشان از تپش باز ایستاد⁦، خلاصه پاس بداریم هرآنچه را که دیگر نداریم♥️⁩ پاس بداریم گذشتگان را و هر از گاهی به بهانه ای یادی از آنها بکنیم.نیر بانونیر بانوSat, 28 Dec 2019 11:28:04 +0330https://virgool.ir/@nayer/خاطرات-مدرسه-۳-mueyo38ya4zvسلام تو این عکس کلاس پنجم بودیم. چون سال آخر دبستان ما بود، برامون از طرف مدرسه جشن پایان تحصیلی گرفتن تا به شاگردان ممتاز توسط آقای مجد که رییس فرهنگ وقت بود جایزه داده بشه،( آن زمان به رییس آموزش و پرورش رییس فرهنگ می‌گفتن) جایزه‌ها رو دادن، همه بچه‌ها کنجکاو بودن که ببینن جایزه چیه؟! چون جایزه هرکسی یه جور بود، مثلا جایزه من کتاب اطلاعات عمومی بود، مال یکی ساعت مچی و یکی دفتر و غیره، ولی در این میان جایزه یکی عروسک سخنگو بود?? چشمتون روز بد نبینه من و چندتا از دوستانم از غصه خودمونو کشتیم که چرا فقط به او عروسک دادن، دیگه اون روز جشن برای ما مصیبت شد. بالاخره با غصه اومدم خونه، تو خونه ازم پرسیدن خوب جایزه چی گرفتی؟ گفتم: «والا چی‌دونم یکته شندره کتاب?» گفتن خوب کتاب که خوبه جایزه مدرسه باید کتاب باشه ولی من قانع نشدم و همچنان غصه دار بودم تا اینکه یکی از افراد خونه بهم گفت والا فکر نکن جایزه رو مدرسه براتون خریده، برای خانواده پیغام دادن یه چیزی که مناسب مدرسه باشه بگیرید ما هم این کتاب گرون رو که برای سنت مناسب بود خریدیم، حالا ناراحت نباش، تو دیگه بزرگ شدی، عروسک برای بچه های کوچک هست و از این حرف‌ها...، وقتی فهمیدم قضیه چیه آروم شدم و رفتم به دوستام گفتم که جایزه مدرسه نبود جایزه خانواده بود ?خلاصه تا سال‌های سال هم خودم و هم اهل خانه از همون کتابی که من بهش شندره کتاب می‌گفتم، استفاده کردیم.سال‌ها بعد، وقتی دختر خودم مدرسه‌ای شد خانم معلمش گفت یه چیزی کوچک و مناسب مدرسه بیارین تا ما از طرف مدرسه جایزه بدیم، اتفاقا همین موضوع برای دخترم پیش اومد، اومد خونه و گفت به هرکس یه مدل کادو دادن و به یکی عروسک سخنگو دادن ?با شنیدن این حرف یاد خودم افتادم، رفتم مدرسه و گفتم خانم تورو خدا دیگه الان این کارها رو نکنین، من تو زمان خودم برای این مساله عقده‌ای شدم? پیشنهاد می‌دم دفعه دیگه بگین همه پول بیاریم شما هم برای بچه‌ها یه مدل کادو بگیرید تا دیگه سو تفاهمی برای بچه‌ها پیش نیاد، چون بچه‌ها فکر می‌کنن مثلا خانم معلمشون به اون دانش آموز علاقه بیشتری داشته که بهش کادوی قشنگتری داده، خلاصه اینکه با پیشنهادم موافقت شد.البته این رو هم بگم که اگه یه چیز کوچک از طرف مدرسه داده بشه برای دانش آموزان ارزشمند و به عنوان یادگاری نگه میدارن. همون‌طور که بچه‌ها حرف‌های معلم هاشون رو بهتر از حرف اولیای خودشون گوش میکنن. انگار حرف معلم‌های عزیز براشون مثل وحی نازل شدست.?نتیجه اخلاقی : اگه از طرف مدرسه جایزه غیر از خودکار، مداد و مشابه‌اینا گرفتین مطمئن باشین از طرف خانواده‌تون بود منتهی با دست اولیا مدرسه??نیر بانونیر بانوWed, 25 Dec 2019 11:17:55 +0330https://virgool.ir/@nayer/به-بهانه-یک-پیام-r8issgzdiifyاین پیام را مهدیه عزیزم که مثل خواهرزاده‌ام هست به مناسبت روز جهانی خیاط برایم نوشت.با دیدنش به یاد زمانی افتادم که مهدیه زود از موعد به دنیا اومده بود. خال زن عموجانم که مادربزرگ مهدیه بود خیلی ازش مراقبت کرد تا یه کم جون گرفت. اون زمان مامان و بابای مهدیه تو یکی از شهرهای مرزی اقامت داشتن و مامانش معلم بود برای همین مامان بزرگش نگهداریش رو به عهده گرفت تا مهدیه رو دور از بابا و مامانش بزرگ کنه، ما هم که مدتی بود بچه کوچولو نداشتیم از خوشحالی سر از پا نمیشناختیم.تا اینکه بعد از یه مدت، مهدیه خانم قصه ما دیگه پدرو مادرش رو نمی‌شناخت و این خیلی برای مامان و باباش ناراحت کننده بود. وقتی مهدیه خانم تقریبا سه ساله شد، مامان و باباش به زنجان منتقل شدن و تصمیم بر این شد این خانم خانم‌ها رو ببرن پیش خودشون، حالامجسم کنین این طفلک که تو یه خونه شلوغ بزرگ شده بود باید می‌رفت تا تو یک شهر دیگه با بابا و مامانش زندگی کنه. اون زمان شرایط خانواده به‌خاطر یه سری مسایل یه‌کم درهم برهم بود و جدا شدن این بچه از اون خونه تصمیم خیلی سختی بود، از اون طرف هم بابا و مامانش هم حق داشتن و می‌خواستن بچه‌شون پیش خودشون باشه. بالاخره تصمیم گرفته شد اون موقع من تازه دیپلمم رو گرفته بودم و مهدیه هم به من علاقه داشت برای همین تصمیم گرفتیم که منم باهاشون برم تا بچه کم‌کم به فضای جدید عادت کنه.بالاخره بعد از یک‌ماه از زنجان به لاهیجان برگشتیم. درطول مسیر شازده خانم یک کلمه حرف نزد و فقط جاده رو نگاه می‌کرد وقتی به لاهیجان رسیدیم بادیدن فلکه شهر خوشحال و با زبان شیرین کودکانه‌اش گفت: اینجا دیگه لالیجان منه❤️ تو خونه همه منتظر ورود این خانم بودن، وقتی رسیدیم همه برای استقبال شازده خانم به طرف در خونه اومدن و وقتی در باز شد این بچه ی سه ساله چنان احساساتی از خودش نشون داد که همه گریه کردن. احساساتش این بود که به روی زمین سجده کرد و حیاط خونه رو بوس داد و گفت اینجا خونه من هست. همه تعجب کردیم چون بچه به این کوچکی که همچین چیزی رو جایی ندیده بود دریک حرکت خودجوش چنین کاری رو انجام داد! خلاصه این کارش باعث شد که بابای عزیزش که خدارحمتش کنه کلی تلاش کنه تا به لاهیجان منتقل بشن.با دیدن نوشته مهدیه عزیز خوشحال شدم با این‌که اون موقع خیلی کوچک بود ولی هنوز محبت‌های مادرم رو به یاد داشت و ازش به نیکی یاد کرد. مادرم خیاط ماهری بود و تعلیم هم می‌داد. بعد از دیپلم گرفتن ما انقلاب فرهنگی شد و در دانشگاه رو تخته کردن. اون موقع هم‌سن‌وسال‌های ما و چندتا از دوستام برای یادگرفتن خیاطی پیش مامانم اومدن و اونجا تعلیم دیدن. ولی مامان با خیاطی و خیاط شدن من مخالف بود و می‌گفت اگه خیاط بشی مجبوری همیشه خیاطی کنی و خیلی خسته می‌شی، اما من همیشه موقع آموزش دادن پیش شاگرداش می‌نشستم و به توضیحاتش گوش می‌دادم. این‌طوری شد که منم خیاطی یاد گرفتم.نیر بانونیر بانوTue, 24 Dec 2019 11:07:03 +0330https://virgool.ir/@nayer/روزهای-دلتنگی-bdisxxqxoe3jگاهی اوقات دلتنگ روزهایی هستی که دیگه مجالی برای برگشتش نیست، دلتنگ خونه مادربزرگ میشیوقتی که در یک روز تابستان تو حوض حیاط بازی می‌کنی، وقتی خسته و گشنه میای بالا و روی چراغ سه فتیله‌ای مادربزرگ، تو خورش داخل گمج، پلو رو واویج بدی، بعد مثل گرسنگان آفریقا حمله ور بشی و تو همون گمج غذا بخوری... گاهی هم دلتنگ دعوای خواهر و برادری می‌شی، دلتنگ اینکه به موهای هم چنگ بندازی و اگه زورت بهش نمی‌رسه یه لنگه کفش پرت کنی و باداباد به هرکجا بخوره... گاهی هم دلتنگ کتک‌های مادر خصوصا گازهایی که به شکل ساعت دیواری بخاطر بی‌ادبی و یا گرفتن نمره ۱۹ دیکته روی بازوت نقش ببنده☺️☺️... وبعدش دوباره از طرف مادر نوازش بشی و خودتو لوس بکنی و دوباره گریه کنی ... وچه بسیار دلتنگی های دیگه ...??خصوصا دلتنگ روزهایی میشی که در خانه پدری همیشه باز بود حتی برای غریبه‌هایی که خودشون رو با ما صمیمی فرض می‌کردن ....?? دلتنگ روزهایی می‌شوم که با بچه‌های قدم و نیم قد همسایه و بچه‌های کوچکتر اهل خانه همبازی بودیم و من برایشان مادری می‌کردم و... دلتنگی‌ها زیاد است دلتنگی‌هایی که به خاطره دست نیافتنی تبدیل می‌شود... وقتی عروسی یکی از افراد فامیل بود برای مادرم ناز می‌کردم تا برایم چند مدل لباس بدوزد تا بهترین باشم، خلاصه وقتی عروسی فامیل می‌شد بیچاره مادرم تا دم‌دمای صبح عروسی برای همه فامیل خیاطی می‌کرد تا وقتی در جشن شرکت می‌کنیم، همه از دست‌هنرهایش بپوشند و وسط برقصند و هنرنمایی کنند و بیچاره مادر توی عروسی خوابش ببرد و چیزی از عروسی نفهمد...خلاصه دلتنگی آن‌روزی که دیگر مادر نباشد و همه چیز یادت بیاد.....اینا فقط نمونه ای از دلتنگی هاست .....باشد که دیگر دلتنگی نباشد ❤️❤️ راستی جالب تر ازهمه اینه که گاهی اوقات دلتنگ کسی می‌شوم که زمانی ازش متنفر بودم... و آرزوی دیدارش رو دارم ..???نیر بانونیر بانوWed, 18 Dec 2019 23:09:01 +0330https://virgool.ir/@nayer/خاطرات-مدرسه-۲-vltcajg21l42چند وقتی بود که بخاطر در هم و برهم ریختن اوضاع ....دل و دماغ خاطره نوشتن رو نداشتم ولی دیگه دیدم مخاطبینم دوست دارن بازهم بنویسماین عکس برای امتحان نهایی کلاس پنجم منه، مدرسه رو خیلی دوست داشتم، زمان ما مدرسه دوشیف بود صبح و بعد ازظهر ...ساعت هشت صبح زنگ کلاس زده می‌شد و اگه هوا خوب بود صف می‌بستیم، بعد از خواندن سوره یس و دعای صبحگاهی به کلاس می‌رفتیم. ساعت دوازده میومدیم خونه و دوباره ساعت دو بعدازظهر تا چهار مدرسه بودیماون موقع مثل الان نبود که دانش آموزان با مدیر و دبیران خودشون صمیمی باشنما وقتی معلم‌هامونو تو خیابون می دیدیم ازترس لای چادرهای مامانامون قایم می شدیم ...اون موقع معلم‌ها یه خطکش چوبی روی میزشون بود و بعضی اوقات بچه‌هایی که درس بلد نبودن رو یه کوچولو با اون خطکش نوازش می‌شدن ...بعضی از معلم‌ها هم که اگه تو خونه گرفتاری داشتن و اعصابشون خرد بود یا دلشون از جای دیگه پر بود چنان محکم به دست‌های کوچک و بی‌جان بچه‌ها به بهانه درس بلد نبودن می‌زدن که طفلکی‌ها تا مدتی از درد اشک می‌ریختن، والا الان فکر می‌کنم که چرا باید چنین می‌شد؟ چرا دنبالش رو نمی‌گرفتن که چرا این بچه نتونسته درس بخونه و یا مشق شبشو بنویسه ..!؟البته من این رو هرگز تجربه نکردم چون بالاخره تکالیف مدرسه رو انجام می‌دادم .ولی تجربه‌ و خاطره دیگری دارم?. کلاس پنجم بودم، یه روز صبح یه‌کم دیر به مدرسه رسیدم و دیدم بچه‌ها صف بستن یواشکی مثلا دور ازچشم خانم ناظم خودمو به صف رسوندم که به‌اصطلاح به‌خاطر دیر اومدن به مدرسه نمره انضباطم رو کم نکنن ولی چشمتون روز بد نبینه، در حال خودم بودم که ناگهان یه سیلی مکم و آبدار( شتلق ) به گوش سمت چپم خورد! سرجایم میخکوب شدم و ناخودآگاه لرزه براندامم افتاد ... اون کشیده ازجانب ناظم مدرسه خانم غنچه بود که برایم خیلی گرون تمام شد و چنان روی من تاثیر منفی گذاشت که دیگه به ایشون نگاه نمی‌کردم. به خانواده هم چیزی نگفتم، ایشون مشتری خیاطی مادرم بود و لی هر موقع که به خونه‌ما میومدن من فورا به اتاق دیگه می‌رفتم. خودش هم دختر همسن من داشت و فهمیده بود که کارش زیاد جالب نبوده، ولی هرگز نبخشیدمش .. خودش هم فهمیده بود که من دیگه براش ارزشی قایل نمی‌شم و هی تلاش می‌کرد از دلم دربیاره ولی من چون به غرورم برخورده بود اصلا دیگه محبتش برام مهم نبود و حتی این راز رو هرگز برملا نکردم و توی دلم نگاه داشتم.نیر بانونیر بانوTue, 17 Dec 2019 13:02:56 +0330https://virgool.ir/@nayer/خاطرات-مدرسه-۱-ogrxdvr1srfsسلام، بازهم امروز و دیدن این تابلو و یادی از گذشته، خوشحال شدم که بعد از گذشت نیم قرن بازهم تابلو مدرسه به همان اسم باقی مانده است ..⁦❤️..اینجا اولین خانه دوم، یا بهتر بگویم اولین جایی بود که وارد یک اجتماع بزرگتر شدم. از چارچوب و قاب خودم بیرون آمدم و فهمیدم که همه آد‌م‌ها یک شکل، هم عقیده و یک رنگ نیستن. اینجا خیلی چیزها آموختم و هزاران چرا در ذهنم به دنبال جواب هستن !!اینجا با تمام وجود استثنا و تبعیض را به وضوح البته به شکل ساده و ابتداییش دیدم وکاش همه تبعیض‌ها در همین اندازه بود.اینجا فهمیدم که شخصی مثل من در مقابل اشتباه کوچک ناخواسته‌ای که انجام می‌دهد باید تاوان بزرگی بپردازد. اینجا فهمیدم که اگر هم زورت به بزرگتر از خودت نرسید، ولی بازهم می‌توان تسلیم نشد و غرور را زیر پا نگذاشت، فهمیدم که می‌توانی برای خودت ارزش و احترام قایل شوی و برای اثبات خودت کاری کنی که طرف مقابل خجالت‌زده شود.من اینجا خیلی چیزها آموختم، آموختم که خیلی‌ها به ظاهر دوستن ولی از پشت بهت خنجر میزنند، چه میدانستم که آیا آینده بروفق مرادم خواهد بود؟ آیا به هدفم خواهم رسید!؟؟ بعدها متوجه شدم دیگر مهم نیست بابا آب داد و دارا انار دارد، که کبری چه تصمیمی خواهد گرفت، یا پذیرایی کوکب خانم از میهمانهاش با نیمرو و ماست خانگی خیلی باسلیقه خواهد بود و یا دهقان فداکار مسافرین را نجات داد و یا ضحاک مار به دوش آخر و عاقبتش چی شد !!؟؟ و...و...و های دیگرتبعیض را آنجا فهمیدم که بچه‌های اولیای مدرسه همکلاسم بودن و شاید هم معلمین حق داشتن هوای اونا رو بیشتر داشته باشن بالاخره دوست و همکاربودن ...? غرور رو آنجا فهمیدم که ناظم مدرسه بخاطر یه کم دیر آمدن سرصف سیلی آبدار به گوشم زد و من کاری کردم که دیگر با او روبرو نشوم .... رازداری راهم همان روز آموختم که این اتفاق را به مادرم نگویم شاید مادرم از دست اون خانم ناظم که همسایه و مشتری خیاطیش بود عصبی بشود...ولی بازهم باتمام وجود دوست دارم به عقب برگردم ....و همانجا پشت نیمکت بنشینم ....شاید دوباره فردای خوبی بیاد و به آرزویم برسم...بقیه خاطرات در پست‌های بعدی ....??نیر بانونیر بانوSat, 09 Nov 2019 14:25:48 +0330https://virgool.ir/@nayer/خاطره-اولین-روز-کلاس-اول-xwagevgdpqqnبازهم دیدن عکسی که نیم قرن ازش گذشته ولی خاطره‌اش برایم تازگی داره .این عکس برای ورود به اولین سال دبستان گرفته شد هنوز یادمه چقدر تلاش کردم تا چشمهام جلوی نورافکن عکاسی همایون باز بماند و پلک نزنم ?با شورو ذوق بسیار برای رفتن به مدرسه آماده شدم اصلا هم هیچ ترسی نداشتم چون یکم با کتاب و درس آشنایی داشتم و پشت گرمی من توی اون مدرسه دوتا از خال دخترعموهایم بودن که چند کلاس بالاتر از من بودن.خلاصه روز اول دبستان با روپوش تازه که آن موقع با پارچه تولید ایران درست می‌شد و‌ بهش وطنی می‌گفتن و به رنگ‌ تقریبا زرشکی بود، مامان برام با یه یقه سفید دوخته بود و موهامو دوگوش بسته بود با کفش و کیف تازه وارد دبستان دکتر محمدعلی بختیاری شدم، حس عجیبی داشتم.مارو به دو کلاس الف و ب تقسیم کردن . مدیرمون خانم مرحومه طاهره تقی نژاد و ناظم ما هم خانم مرحوم غنچه بود و چون همسایه بودیم کاملا می‌شناختمشون. معلم ما هم خانم محمدی بود که اهل لاهیجان نبودن ولی خیلی مهربان بود و دوستش داشتم وقتی زنگ اول خورد و وارد کلاس شدیم و روی نیمکت‌ها نشستیم خانم معلم وارد کلاس شد ما همه سلام کردیم خانم معلم جواب سلام ما رو داد و به ما خوش آمد گفت و گفت: عزیزانم به کلاس اول خوش آمدید ولی دیگه از زنگ‌های بعد وقتی من وارد کلاس می‌شم سلام نگید فقط برپا بایستید. بعد برای ما یه کم صحبت کرد و اسامی ما رو پرسید و کتاب‌های تازه که من عاشق عطر اون کتاب‌ها بودم و هنوز بوی تازه گیش روحس می کنم، به ما دادن ...زنگ تفریح خورده شد و رفتیم پایین و بعد زنگ دوم به صدا دراومد، سر کلاس رفتیم و وقتی خانم معلم وارد کلاس شد بازهم همه با هم گفتیم سلام !!!? این بار خانم معلم یه کم جا خورد و با لهجه شیرین ترک و فارسی گفت مگه من به شما نگفته بودم سلام نگید ! ?بالاخره زنگ آخر خوردو با دخترخال عموجان‌ها اومدیم خونه، اون زمان مثل الان نبود که بچه ها بجز یه عده تو خونه فارسی گپ بزنن? منم هم به زبان گیلکی صحبت می‌کردم، من و خال پسرعموجانم کلاس اولی بودیم ازما پرسیدن: مدرسه چه خبر بود ؟ من گفتم: مدرسه و خانم معلم خیلی خوب بود ولی ما زنگ اول سلام گفتیم خانم به ما گفت دیگه سلام نگید زنگ دوم هم ما یادمون رفت بازهم بهش سلام کردیم خانم معلم یه چیزی گفت، گفتن خوب چی گفت !؟ یه کم فکر کردم تا یادم بیاد به فارسی جمله خانم معلم رو بگم ? بعد گفتم خانم معلم گفت من به شما نگوته بوتم سلام نگوین !!!?همه زدن زیر خنده و سال‌های سال برام لقب شده بود ...ادامه خاطرات مدرسه در پستهای بعد..??نیر بانونیر بانوWed, 06 Nov 2019 19:35:41 +0330https://virgool.ir/@nayer/ماجرای-هدیههای-عروسی-dygjqofpanl6وقتی در میان لابه‌لای خاطرات زندگی به یه ورق کاغذ قدیمی برمی‌خوری بازهم برایت یه دنیا خاطره به همراه میاره، بعضی از خاطرات وقتی توی ذهن آدم مرور میشه و صورت ناخودآگاه با اشک چشم نوازش داده میشهاین ورق کاغذ آنقدر برایم ارزشمند بود که در کنار وسایل باارزشم محفوظ ماند.دراین ورق کاغذ اسامی عزیزان دلی هست که در روز ازدواجم با شادیم شریک شدند و برامون به اصطلاح رونما آوردن و متاسفانه اسامی کسانی هم دیده میشود که به رحمت خدا رفتند روحشون شاد ⁦❤️⁩انسانهایی که با خلوص نیت و با دلی پاک در همه ی ناملایمات و خوشی ها همیشه کنارمون بودند⁦❤️⁩زمان عروسی ما دوسالی از زمان جنگ می‌گذشت پول رایج کشورمون ارزشش خیلی پایین اومده بود و کشور هم در تحریم بود و اکثر مغازه دارها وسایل خودشون رو مخفی کرده بودن که گرونتر بفروشنالبته این مسئله هرچند صباحی تو مملکت ما اجرایی می‌شود ???? بیشتر مغازه ها از جنس‌های شیشه ای نامرغوب ایرانی آن زمان پر شده بود و چاره ای هم نداشتیمواقعا کادو آوردن و بردن برای همه سخت شده بودهدایا ما از دویست تومن یعنی دوهزار ریال به بالا شروع شد☺️☺️ سه تا ربع پهلوی و نیم سکه کادویی بود که نزدیکانم به من دادن، یه جفت دست دگمه‌ طلای قدیمی هم بود که مادر بزرگم به پدرم نو عیدی داده بود و مادرم من هم همون رو به عنوان یادگاری به همسرم نو عید داد و دیگه اینا هم توگنجینه خاطراتم حفظ شد البته طلاهای دیگه هم جزو کادو بود ولی دیگه لازم به ذکر نیستیه سری از کادوها هم پارچ و لیوان ایرانی سبز و آبی رنگ بود یا بشقاب و پیاله ی ایرانی که با یه تلنگر می‌شکست آخه دیگه چاره ای نبود. اینو بگم که دویست تومن یعنی همون دو هزار ریال سال شصت و یک تقریبا برابری می‌کنه با دویست هزار تومان یا دو میلیون ریال امروزیواحد پول مملکت ما ریال هست ولی فرزندان ما اصلا یک ریالی رو ندیدن، تمام کشورها واحد پولشون موجوده و هنوز هم دست به دست میشه و ارزش خودش رو داره ..... دیگه بماند... اینجا ایران است و وطن و زادگاهم و من با تمام کاستی‌هایش بهش عشق میورزم و به هیچ عنوان با بزرگترین کشورهای مرفه دنیا معاوضه‌اش نمی‌کنم ⁦♥️⁩ وطنم پاره ی تنم ⁦♥️⁩نیر بانونیر بانوMon, 04 Nov 2019 20:49:16 +0330https://virgool.ir/@nayer/به-بهانه-سی-و-هفتمین-سالگرد-ازدواج-قسمت-دوم-ekk4zwdcpomrپیوست پست قبلی روز قبل از عروسی می‌خواستم برم آرایشگاه برای دکوراسیون خودم ?البته بی‌ادبی نباشه اون موقع مثل امروز نبود که دخترها بجز یه تعداد محدود، قبل از ازدواج به صورتشون صفا بدن!! و ما هم جزو دخترهایی بودیم که ریش و سبیل و ابروهای سه سانتی داشتیم? بالاخره برای اولین بار برای بندزدن می‌خواستم برم آرایشگاه ☺️قبل از رفتن به آرایشگاه مادرم طبق رسوم یک نخ از ابروهایم را با یک حبه قند برداشت و به اصطلاح هم اجازه بند زدن را داد و هم برایم آرزوی خوشبختی کرد. اینقدر تغییر کرده بودم که کسی منو نمی‌شناخت وقتی به خونه اومدم از خجالت از اتاق بیرون نمیومدم. لباس عروسیم یه پیراهن ساده به رنگ نبات بود که خودم دوخته بودم و یه آرایش مختصر. سفره عقد هم یه سفره ترمه با وسایل ساده بود و یه عروس و دامادی که خودم برای عروسهای پلاستیکی قدیمی لباس محلی دوخته بودم.اتاق عقدمان هم توسط دوست‌های جمیله جان که خال دخترعمو جانم هستن ، باکاغذ کشی تزیین شده بود و چند تا هم نقاشی که به سفارش دوستانم ژاکلین جان و سوزان جانم توسط آقای کانی علوی که الان استاد بزرگی هستن به نام خودم و همسرم طراحی شده بود. متاسفانه فقط دوتا از طراحی‌هاشون تو عکسهای آلبومم هست، عکاس ما هم پسر داییم هومن جان که اون زمان یازده سالش بود و الان پزشک و مقیم کاناداست بود. کارت عروسی هم نداشتیم، خودم به تقلید از یه پوستر طراحی آقای علوی برای خودم شبیه کارت برای زدن توی آلبوم درست کردم. جشنمون خصوصی بود و حتی زنانه و مردانه هم جدا بود .خانم‌ها تو خونه ما و اقایون خونه همسایه عزیز ما خانم جهانگیری روحشون شاد که خیلی مهربان بود برگزار شد . اون روز بارون شدیدی می‌بارید و می‌گفتن عروس ته دیگ زیاد خورده!! راست هم بود ?موزیک هم نداشتیم آهنگ ما هم آهنگ دلنواز زدن به پشت قابلمه بود ?اون روز خیلی دلمون گرفته بود روزگار یه سری از عزیزانمون رو ناکام کرده بود و یه سری از عزیزانم هم که دوست داشتم سر عقدم باشند بنا به دلایلی نبودن? ساعت عقد فرار رسید و داماد هم کنارم نشست و با باز شدن قرآن و گذاشتن سکه لای انگشتان دست و پایم و مراسم قندساییدن ، خطبه ی عقد شروع شد وباجاری شدن خطبه ی عقدو با اجازه گرفتن از بزرگترها با صدای لرزان و گریان( بله) را گفتم ?راستی شام هم دادیم?شام هم باکمک زن عموی های مهربان مامانم به همراه اعضای خونه درست شده بود. الان سی وهفتمین سالگرد ازدواجمون هست و سه فرزند، (دو دختر و یک پسر) حاصل زندگی مشترک ماست.نیر بانونیر بانوSun, 03 Nov 2019 16:21:40 +0330https://virgool.ir/@nayer/به-بهانه-سالگرد-ازدواج-mkeaplchvkmhامروز به بهانه سالگرد ازدواج می‌خواهم بازهم بنویسم قبل از هرچیز بگم که چون خاطره زیاد بود مجبورم دوتا پست داشته باشم ???? شاید دوستانی که با روحیه من آشنایی دارن بعضی از نوشته‌هام رو باور نکنن، ولی باید بگویم همه عین واقعیته به قول یه دوست تو یه جور از ت پ ز می‌نویسی انگار آدم اونجا حضور داشت ???? دریکی از روزهای تابستان سال ۶۱ که مصادف باماه رمضان هم بود، مامان و خال زن‌عمو جانم با هم از قرآن خوانی خونه اومدن ، دیدم برای خودشون پچ‌پچ می‌کنن و منم که تو این باغها نبودم زیاد کنجکاو نشدم بالاخره خاله مهینم که طبق معمول هر روز به خانه ما می‌آمد و با من راحتر بود موضوع را به‌من گفت که قضیه چنین است که پسر دوم فلانی که دوتا از پسراش در سال ۶۰ بنا به دلایلی ناکام شدن ازت خواستگاری کردهتو می شناسیش ؟! گفتم نهبا این وضع ما با خانواده شون یه آشنایی قبلی داشتیم همه برادر و خواهرهاشونو می‌شناختم ولی ایشون رو نمیشناختم چون توی یه شهر دیگه مشغول به کار بود ...خلاصه ما هم که به قول قدیمی‌ها وقتی قسمت باشه دهن آدم بسته بشه ؛ دهنم بسته شد و گفتم هرچه بزرگترها صلاح بدوننبالاخره ما ندیده و نشناخته سودا کردیمچون اون طفلک هم منو نمیشناختروز خواستگاری البته بعد از ماه رمضان و بعداز سالگرد برادراشون با جعبه شیرینی خونه ما اومدن و بزرگترهای فامیل هم بودن و مردهای فامیل به طبقه بالارفتند و بدون هیچ بحث و گفتگویی قرارداد عروسی و مهریه و از این حرف‌ها رو گذاشتن ...و به وقت خداحافظی یکی از خانم‌های فامیل گفت یه کم لااقل داماد بیاد عروس رو ببینه و عروس هم داماد رو ببینه ?? بالاخره با خجالت به همدیگه سلام کردیم ☺️☺️ ولی بی ریا بگویم در نگاه اول به دلم نشست چون صداقت در چهره اش کاملا مشخص بوددیگه بماند.....بالاخره تاریخ به اصطلاح عروسی ما چهاردهم مهر که مصادف با عید غدیر بود انتخاب شد .....ادامه در پست های بعد ?????❤️❤️نیر بانونیر بانوSat, 02 Nov 2019 11:44:42 +0330https://virgool.ir/@nayer/سرآغاز-uquesxdlzzjiزندگی من پر از خاطره بود و من می‌خواهم خاطراتم رو یه جوری بیان کنم که بعد از من باقی بماند ?? تا وقتی که دیگر نباشم خاطراتم که خودش از نظر من یک تاریخ هست باقی بماند به قول دختر عمه جانم عذرا خانم اگه اینکارو نکنم دستم از قبر بیرون خواهد ماند??????گذشته از شوخی، زندگی همه انسانها پر از گذشته‌های شیرین و تلخ هست که خود آنها خاطره‌ها رو می‌سازندقبلا خاطرات را روی کاغذ آنقدر می‌نوشتم که به اصطلاح خودمونی مغز خودکار و ورق‌های دفترم تمام می‌شد و بعد نمی‌دانم چرا پاره‌اش میکردم و امروز اینقدر تو صفحه شخصی گوشیم می‌نویسم تا شارژ گوشیم تمام بشه ?????خلاصه خواستم بگویم که قراره یه خاطره خوش و خودمونی که اون هم برای خودش خیلی حرف و حدیث داشت بنویسم???منتظر باشید ....⁦❤️⁩نیر بانونیر بانوFri, 01 Nov 2019 18:36:35 +0330