https://virgool.ir/feed/@navidshoaibyfa2026-11-11 21:10:44https://files.virgool.ir/upload/users/491451/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@navidshoaibyhttps://virgool.ir/@navidshoaiby/چطور-همسرم-را-بهتر-شناختم-li8a5lpvk5sb#روایتگرباشسد کرج من و همسرم هر دو شاغلیم؛ او هر روز به محل کارش می رود، اما کار من شیفتی می باشد. به همین خاطر در طول هفته خیلی فرصت نداریم که کارهای دو نفره ای را که به آنها علاقه داریم انجام دهیم. ورزش و مطالعه از علایق مشترک هر دوی ماست، اما در یک روز معمولی در طول هفته، به خاطر خستگی یک روز کاری و همچنین وسوسه ی نشستن جلوی تلویزیون و میوه و تنقلات خوردن و سر و کله زدن با گوشی موبایل، هر دوی این کارها خود به خود از برنامه حذف می‌شود. فقط آخر هفته می ماند که آن هم به خاطر اینکه شغل من شیفتی است هر سه هفته یکبار پنجشنبه و جمعه تعطیلم.اما همه چیز با شروع بیماری تغییر کرد. همسرم دور کار شد و زمان خالی دو نفره ما به طرز چشمگیری افزایش یافت. یکی دو هفته اول که آنقدر ترسیده بودیم که روزی چند مرتبه، تمام دستگیره‌ درها را ضدعفونی می کردیم و مصرف محلول ضدعفونی کننده مان آنقدر زیاد بود که برای آن ردیف بودجه جداگانه اختصاص دادیم. کار آنقدر بالا گرفته بود که حتی کفش های ما نیز از گزند محلول ضدعفونی کننده در امان نبودند. به ندرت بیرون می‌رفتیم و وسواس بیش از حد، مانع از این بود که متوجه شویم چه فرصتی نصیب ما شده است. اولین تلنگر را خواهرم که خارج از ایران زندگی می کند بهمان زد؛ یک روز صبح با گوشی موبایل مشغول بودم که خواهرم یک فایل صوتی فرستاد که گوش دهم. فایل صوتی، یک داستان واقعی بود از فرار کردن حیوانات یک باغ وحش خصوصی در یکی از شهرهای آمریکا. این گونه بود که با پدیده‌ای به نام "پادکست" و کتاب صوتی آشنا شدیم و طوری شد که اگر هر روز با گوشی موبایل داستان گوش نمی کردیم روزمان شب نمیشد. بعدها که دیگر فقط گوش دادن به داستان‌های پادکست مذکور برایمان کافی نبود، نمایشنامه های صوتی هم گوش میدادیم. آنقدر علاقه مان به داستان خواندن شکوفا شد که شبها قبل از خواب، خواندن کتاب "سینوهه" را شروع کردیم و این عادت خواندن کتاب با صدای بلند برای یکدیگر، حتی اکنون که دیگر همسرم دور کار نیست، همچنان در وجود ما مانده است. بعد از ظهرها بعد از اتمام کار همسرم با استفاده از سرویس "Smart view" صفحه گوشی را روی تلویزیون می انداختیم و با استفاده از یک نرم‌افزار، ورزش خانگی نیز انجام می‌دادیم. کم‌کم که ترس مان از بیماری کمتر شد و راه های پیشگیری از آن را نه با وسواس، بلکه با رعایت بهداشت شناختیم، هفته ای چند بار هم به پارک "پردیسان" تهران سر می زدیم و می دویدیم و با استفاده از جی پی اس و نرم‌افزارهای "Tracker" رکوردهای هر بار را با قبلی‌ها مقایسه می کردیم. دوچرخه سواری که انتخاب اول هر دوی ما به عنوان ورزش است هم دیگر فقط منحصر به آخر هفته ها نبود و خیلی از روزها با دوچرخه به پارک میرفتیم. با اینکه خیلی دوچرخه سواری می کنم (طبق اطلاعات نرم افزار "Strava" در سال ۲۰۲۰ نزدیک به ۱۹۰۰ کیلومتر رکاب زدم) اما بهترین خاطره دوچرخه سواریم مربوط به آخرین روز سال ۱۳۹۸ است که تا پارک سرخه حصار و سپس "ده ترکمن" رکاب زدیم. به علت شیوع بیماری، ورود اتومبیل ها به پارک ممنوع بود و ما در آن صبح بهاری که زمین هنوز از باران شب قبل خیس بود و می‌شد در سکوت پارک،حتی صدای رویش گیاهان را نیز شنید، شاد و سر کیف بودیم. در اینجا میخواهم یک پیشنهاد بدهم و آن اینکه در هنگام دوچرخه سواری و یا بعضی ورزش های دیگر، کار کردن با گوشی موبایل یا سخت است و یا به دلیل خطرات احتمالی مقدور نیست؛ در چنین مواقعی اگر میشد گوشی موبایل را وارد حالتی نمود که دستورات صوتی را دریافت می‌کرد و انجام می داد واقعاً عالی میشد. لااقل کار من یکی را که بسیار راحت تر میکرد. با انتشار عکس ها و رکوردهای سفرهای دوچرخه‌سواریمان در شبکه‌های اجتماعی، دوستان و نزدیکان مان را هم به ورزش ترغیب کردیم و بر تعداد دوچرخه سوارهای فامیل افزوده شد. اگر کسی صفحه اینستاگرام همسرم را دنبال کند متوجه می‌شود که سال پیش بیشتر عکس های دوچرخه سواریمان دو نفره بود، اما امسال عکس های دوچرخه سواری دو نفره خیلی کم داشتیم و معمولاً خواهرها و برادرهایمان هم سوار بر دوچرخه در عکس ها حضور دارند. اوج این سفرهای دوچرخه ای در تابستان بود که به دلیل بلند بودن روزها، هر هفته یک رکاب زنی طولانی داشتیم.با تمام شدن دورکاری همسرم در شهریور ماه، ما دیگر آن زوج کارمند سابق نبودیم؛ فهمیده بودیم که خوشبختی خیلی نزدیک تر از آن چیزی است که قبلاً فکر می کردیم. ما در دوره ای زندگی می‌کنیم که امکانات ارزشمندی در اختیارمان است. فقط کافیست کمی به این امکانات بیشتر توجه نمایید تا بفهمیم چقدر خوش شانسیم. هرچند این بیماری دختر عموی جوانم را از ما گرفت و خیلی دیگر از هم میهنان مرا عزادار کرد، اما کرونا برای من یک هدیه همیشگی داشت: "همسرم را دوست دارم!"Navid ShoaibyNavid ShoaibyTue, 22 Dec 2020 00:09:56 +0330