https://virgool.ir/feed/@nastaran.taheri.hfa2026-11-11 10:14:39https://files.virgool.ir/upload/users/78239/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@nastaran.taheri.hhttps://virgool.ir/@nastaran.taheri.h/شما-با-حس-ناکافی-بودن-خود-چه-می-کنید-sdrx0slzt8epاز خجالت در محل کار تا خاطرات کودکی: چگونه شرم مزمن بر عملکرد حرفه‌ای ما تأثیر می‌گذارد؟گاهی اوقات یک جمله ساده در محل کار می‌تواند خاطرات دوری از کودکی تا دوران تحصیل را در ذهنمان زنده کند؛ خاطراتی که همگی در یک چیز مشترکند: احساس شرم، اضطراب، خنگی و عدم اعتماد به نفس.در این مقاله با بازخوانی سه صحنه مهم از زندگی‌ام، تلاش می‌کنم بفهمم چرا در موقعیت‌های کاری، احساس ناکافی بودن دست از سرم برنمی‌دارد.سکانس آخر: وقتی رئیس همه چیز را انکار می‌کنددر فضای حرفه‌ای شرکت، رئیس من به‌ناگهان زیر یکی از حرف‌های خودش می‌زند و می‌گوید:"از این به بعد هر تأییدی باید روی ایمیل باشد. بدون اجازه من هیچ کاری انجام نده."در لحظه‌ای که شنیدن این جمله برایم ساده نبود، تمام وجودم را حسی سنگین در برگرفت:🔹 شرم🔹 اضطراب🔹 حس خنگ بودن🔹 بی‌اعتمادی به خودچطور تا ابد از بقال سر کوچه‌تان بترسید.سکانس اول: اولین تجربه شرم در پنج سالگیپنج سالم بود. پول اندکی در دست داشتم و با ذوق به بقالی رفتم تا آبلیمو بخرم. اما فروشنده گفت:"چرا اون دو تومنی رو نیاوردی؟ برگرد پول خرد بیار..."در راه رفت‌وبرگشت، خسته و کلافه شدم. احساس کودکی‌ام دوباره زنده شد:🔸 شرم🔸 اضطراب🔸 حس بی‌عرضگی🔸 بی‌اعتمادی به خودو هنوز هم در ذهنم می‌پرسم:"بقال عنتر، نمی‌شد آبلیمو رو بدهی بعداً با پدرم حساب کنی؟ چرا انقدر سخت گرفتی؟"سکانس وسط: دانشگاه و تحقیر تحصیلی۱۸ سال بعد، در جلسه ارائه پروپوزال دانشگاه، استاد گفت:"تنها نکته مثبت این پروپوزال، اسمش است!"من پاسخ دادم که همه داده‌ها و مقالات را با مشورت خودش جلو بردم.اما استاد گفت:"نه، شما بلد نیستید انشا بنویسید. اصلاً تا حالا کتاب خوندید؟"🔹 شرم🔹 اضطراب🔹 بی‌کفایتی🔹 و البته حس تحقیر دوبارهتحلیل روانی: چرا این حس‌ها دوباره و دوباره برمی‌گردند؟من در ابتدای کار حرفه‌ای‌ام فکر می‌کردم که با گذشت زمان، کنترل بیشتری روی شرایط کاری خواهم داشت. اما برعکس شد. هرچه جلوتر رفتم، حس ناکافی بودن و ناتوانی در جلب رضایت رئیس بیشتر شد.حتی زمانی که عملکردم بهتر از همکارانم بود (یا اصطلاحاً out-perform می‌کردم)، باز هم این حس دست از سرم برنمی‌داشت.🔺 نکته مهم: در فضای کاری، اشتباه هزینه دارد. خطر تعدیل همیشه وجود دارد.زبان بدن را دست‌کم نگیریددر نهایت به این نتیجه رسیدم که بسیاری از سوءتفاهم‌ها و حس‌های منفی، ناشی از درک نادرست منظور واقعی افراد است.✅ حقیقت این است: منظور آدم‌ها فقط آن چیزی نیست که می‌گویند، بلکه ترکیبی است از کلمات و زبان بدنشان.در بسیاری از مواقع، زبان بدن و کلمات با هم هم‌خوانی ندارند.و ما باید یاد بگیریم که نیّت پشت زبان بدن را بفهمیم و تفسیر کنیم. خجالت، اضطراب و ناکافی بودن، گاه از دوران کودکی با ما می‌آیند. مرور این خاطرات آزاردهنده، شاید دردناک باشد، اما برای من راهی است برای خودشناسی.فعلاً تا حس ناکافی بعدی...خدانگهدار.Nastaran TaheriNastaran TaheriFri, 15 Aug 2025 20:58:38 +0330https://virgool.ir/@nastaran.taheri.h/آیا-شما-هم-پس-از-جنگ-کابوس-می-بینید-qozt8kayrvkhسلام هموطن (عرق ملی ام بعد از جنگ بیشتر شده) دقیقا روز بعد از آتش بس در همین حین که باید دورکاری می‌کردم، زدم زیر گریه... هق هق... یا شایدم فق فق...تمام احساسات ناامنی، استرس، ناتوانی و عدم کنترل یکجا خودشان را به من نشان دادند.همین ۱۲ روز درک این واقعیت را به من داد که دنیا چیزی ماورای «من فرد» است، دنیایی که حتی اپسیلونی از آن هم نیستم، و بدتر آنکه نخواهم بود. حس خشم، حسرت و درماندگی در تمامی استخوان‌های بدنم موج می‌زد. در همین میان، گم گشته در احساسات ناتوانی و عجز، دلم برای مملکتم می‌سوخت. ایران عزیز ناتوان. ایرانی بی پناه. با وجود تمام مشکل‌های سیاسی، اقتصادی و محیط زیستی باید درد اجنبی را هم به جان بخرد. همه چیز در هم تنیده شده است. درد، خونریزی، سرطان، پوکی استخوان، کمبود گلبول سفید، انواع بیماری‌های خود ایمنی، حالا به همین اینها یک نه چند جای گلوله هم اضافه کنید. ایران بعد از غارت مغول‌ها* را نمیدانم، اما الان وقت ظهور شاعری، قهرمانی، آهنگری چیزی است که من را نه، ایران را از این رنج برهاند. می‌دانم که همه این رویاپردازی ها حاصل قبول نکردن مسئولیت است اما به عنوان یک جنگ زده بگذارید کمی عجز و لابه کنم. برای ناتوانی خودم می‌توانم خودم را با اشک هایم خالی کنم اما دل سوختگی ام برای ایران درمان ندارد. این منم از دید گروک- پیر شدم و خانه ام ویران شده - هیچ پرامپتی نداشته و خیلی اولیه برایم ساختاولین هفته هر شب خواب من مملو از جنگنده، فریاد و ترس ناشی از گریختن بود. دم صبح از خواب می‌پریدم و عملا دیگر خوابم نمی‌برد. این تازه بعد از کلی تلاش شبانه (روتین پوستی و مطالعه قبل از خواب) برای خوابیدن در آرامش بود. هفته دوم، خواب‌های پریشان کمتر شد اما حتما یک شبی بود که خواب خیلی بدی ببینم. از هفته سوم، استرس‌هایی که در روز تجربه می‌کردم یا اگر برای فردا اضطرابی داشتم حتما به صورت جنگی تلفیق شده با استرس در خواب من حضور به هم می‌رسانید. بله ... سلام می‌کنیم به روان‌های جنگ زدهاین هم منم- این عکس را بیشتر دوست دارم نه بخاطر اینکه جوان است، به این دلیل که حس صورتش عادت به جنگ ندارد. *حمله مغول‌ها در قرن سیزدهم میلادی (حدود ۱۲۱۹ تا ۱۲۴۱) باعث ویرانی گسترده‌ای در سرزمین ایران شد. شهرها و روستاها به‌شدت تخریب شدند، جمعیت بسیار زیادی کشته یا آواره شدند و زیرساخت‌های اقتصادی و فرهنگی کشور به‌شدت آسیب دید. این حمله‌ها عملاً ساختارهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران را تا مدت‌ها متزلزل کرد.از طرفی، پس از نابودی و ویرانی اولیه، مغول‌ها حکومت‌هایی برقرار کردند که ترکیبی از نظام مغولی و فرهنگ ایرانی بود. در طول زمان، فرهنگ و ادبیات ایرانی توانست دوباره رشد کند و حتی در دوره‌هایی مثل تیموریان، شاهد شکوفایی هنری و علمی باشیم. اما این روند بازسازی و احیای ایران، سال‌ها طول کشید و با درد و رنج فراوان همراه بود.Nastaran TaheriNastaran TaheriFri, 18 Jul 2025 19:14:40 +0330https://virgool.ir/@nastaran.taheri.h/بروم-یا-نروم-مسئله-این-است-b0jtqngmzy0hحال و هوای این روزهایم همه ابری است. نه بارانی، نه گرمی نور خورشید، همین‌قدر دلگیر و خسته. به دنبال شغل هستم، در حال مهاجرت هستم، اگر به شما بگویم که چند پروژه ناتمام دیگر هم معطل تصمیم‌های من هستند، نباید تعجب کنید. من در این روزها به ذات گیج و مبهوتم. مانده‌ام تا دست تقدیر کجا خواهد برد. نکاتی که اینجا مطرح می‌کنم حاصل تجربه‌ کاریابی من است که در این چند ماه به دست آورده‌ام. به طور خلاصه همه را هم در آخر این متن خواهم نوشت، اگر حوصله خواندن متن طولانی ندارید به بولت‌ها مراجعه کنید.نوشتنم فقط محض رضای خاطر آشفته‌ام است. همین که تک تک نشخوارهای ذهنی من تبدیل به حروف و سپس کلمات می‌شوند، آرامش عجیبی می‌دهد. انگار وقتی فکری تجسم پیدا کند، تازه به ابعاد ترسناک آن، نور تابانده می‌شود و از ابهت نسنجیده‌اش می‌کاهد. حتماً که دلیل آفرینش بسیاری از کارهای هنری هم همین است. حال من در این شرایط بدتر می‌شود وقتی که شرکت‌هایی که برایشان رزومه ارسال کردم، یا رد می‌کنند یا بسیار رده پایین هستند. اینکه سفارت هم به ویزای من هیچ توجهی نشان نمی‌دهد، قوز بالای قوز است. اگر بخواهم یک روز کاملم را برایتان بگویم: از خواب بیدار می‌شوم، اگر ورزش داشته باشم که تا ظهر ورزش می‌کنم. اگر نه، شاید دولینگویی بگیرم به دست، غیر از این تا آخر شب، وقت کشی در اینستاگرام و توییتر و بقیه شبکه‌های مجازی است که اگر چیزی به افسردگی‌ام اضافه نکنند، قطعاً کم نمی‌کنند. شاید برایتان سوال شده که اگر می‌خواهی مهاجرت کنی، چرا به دنبال کار می‌گردی؟ دلیلش ساده است، پول ندارم. تا ویزا بیاید و تاریخ رفتن مشخص شود (که به احتمال زیاد سال آینده بشود)، باید کار کنم.من همین شکلی‌ام وقتی که سایت سفارت رو چک می‌کنمبا همین حال و روز بود که رفتم چک تسویه شرکت قبلی‌ام را بگیرم. متأسفانه با رقم احمقانه‌ای مواجه شدم. تازه فهمیدم که شرکت‌هایی که دو دفتره هستند، تسویه را نیز با حقوق پایه انجام می‌دهند و به این نتیجه رسیدم که برای چه باید برای این شرکت‌ها کار کرد. همه چیز به نفع شرکت تمام شد. نه سنوات درستی پرداخت کرد و نه عیدی درستی داد و حتی در دوران بیکاری، من باید با مقدار ناچیزی که تأمین اجتماعی پرداخت می‌کند، بسازم. باید بدانید که فقط تا دو ماه بعد از آخرین روز بیمه، شما وقت دارید برای این ناچیز ریالی که دستتان را می‌گیرد، ثبت نام کنید. بعد از گذشت دو ماه باید با همین هم خداحافظی کنید. جالب این است که تازگی خبر افزایش سن بازنشستگی را شنیدم و واقعاً به این نتیجه رسیدم که کارمندی در ایران اصلاً به صرفه نیست. من در این مسیر متوجه شدم که نباید به رزومه‌های قدیمی خودتان اکتفا کنید و حتماً از کسانی که در این اکوسیستم نقش‌های مدیریتی داشتند، برای بهبود آن کمک بگیرید. حتی سایت‌های بسیار زیادی هستند که به صورت رایگان مشاوره برای بهتر کردن رزومه می‌دهند. من برای خیلی از شرکت‌ها با رزومه غیر بهینه درخواست کار کردم و همین قضیه وقفه زیادی انداخت (نزدیک به یک ماه). قبل از اینکه رزومه را برای شرکتی ارسال کنید با کسی که خودش نیرو جذب می‌کند، مشورت کنید. منظورم منابع انسانی نیست، بلکه کسی که در صنعت مورد نظر شما در مقام مدیر ارشد یا لیدر باشد. چرا که منابع انسانی شناخت کافی از رزومه‌های تخصصی را معمولاً ندارند و پیشنهاد‌های کلی ارائه می‌دهند. اگر به چنین کسی دسترسی ندارید، می‌توانید با کمک هوش مصنوعی کلمات اصلی این صنعت را پیدا کنید و در رزومه به کار ببرید. مسلماً منظورم کارهایی است که شما انجام داده‌اید، اما در رزومه خود به درستی عنوان نکرده‌اید. ظاهر کار را باید به درستی حفظ کنید. بعد از ارسال نزدیک به ۱۰۰ رزومه در سایت‌های جاب ویژن، جاب اینجا و ایران تلنت به این نتیجه رسیدم که برای موقعیت‌های ارشد (مدیران میانی و بالاتر)، این سایت‌ها اصلاً کاربردی نیستند و فقط وقت تلف می‌شود (چون قرار است که رزومه خود را در هر یک از این‌ها به روز رسانی کنید و سپس به دنبال شرکت بگردید). قطعاً که هر کدام از این فضاهای کاریابی برای بهبود عملکرد خود، از ویژگی‌های بسیاری مانند، تست‌های روانشناسی و بهبود رزومه استفاده می‌کنند، اما یک شرکت برای جذب نیروهای مدیریتی و ارشد به رزومه‌های دریافتی از این سایت‌ها کمتر اعتماد می‌کند و بیشتر تمایل دارد تا از نیروهای داخلی خود استفاده کند یا نیروهای همان شرکت، کسی را برای این موقعیت معرفی کنند. در حالتی که شرکت از یافتن نیروی دلخواه ناتوان باشد، از جذب نیروهایی به نسبت شناس‌تر از لینکدین استفاده می‌کند (شاید اصطلاح headhunting آشنا بیاید). وقتی از سایت‌های کاریابی ایرانی استفاده می‌کنیمن از اول مهر برای پیدا کردن کار، فعالیت‌های زیادی انجام دادم. امروز که این متن را می‌نویسم از شرکت معروفی پیشنهاد مناسبی دریافت کردم و به احتمال زیاد همین موقعیت کاری را شروع خواهم کرد. اما در این بازه دو ماهه فعالیت‌هایی که به نظرم بیشتر از بقیه فعالیت‌های معمول، بازدهی داشت به ترتیب این‌ها بود:۱) استفاده از شبکه ارتباطی دوستانتان در شرکت‌هایی که به نظر شما می‌توانند ایده‌آل باشد. ۲) بهبود رزومه و نوشتن موفقیت‌هایی که در شرکت‌های سابق شما کسب کرده‌اید. حتماً عنوان کنید که چه کار کرده‌اید و چه نتیجه‌ای داده است. نوشتن کیبوردهای مهم مربوط به موقعیت شغلی در رزومه بسیار تأثیرگذار است. ۳) به روز رسانی لینکدین و نوشتن مطالب در این شبکه اجتماعی به نظرم خیلی کاربردی است و احتمال نشان دادن پروفایل شما به شرکت‌های مرتبط را زیاد می‌کند. استفاده از هشتگ‌های مرتبط، کلیدواژه‌های مرتبط با صنعت دلخواه و در نتیجه بازدید بیشتر از پست و سپس پروفایل شما.در انتها به نظرم این چند مورد برای پیدا کردن کار مورد علاقه‌تان مهم است: تجربه‌های واقعی خودتان را بولد کنید. به هر صورت از شما سوال خواهد شد. پس راست بگویید اما به درستی هم نشان دهید. (به نظرم برای خانم‌ها این نکته مهمی است.)از کلمات کلیدی صنعت خود استفاده کنید. (مثلاً برای صنعت مدیریت محصول، product roadmapping)تجربه‌‌های غیر تخصصی را اصلاً در رزومه وارد نکنید. نشان از بی تجربگی و ازین شاخه به آن شاخه پریدن است. (من خودم خواهر و مادر تجربه گرایی هستم، اما در این زمینه بیایید با شرکت‌ها روراست نباشیم.)موقعیت‌های ارشد، حتماً اهداف مشخصی داشته‌اند، به طور خاص آن‌ها را عنوان کنید.(مثلاً افزایش نرخ بازگشت مشتریان تا ۰.۲٪ - باز هم تأکید می‌کنم که این‌ اعداد و ارقام با تجربه شما همخوانی داشته باشد)رزومه حتماً انگلیسی نوشته شود.از شبکه ارتباطی خود که در شرکت‌های قبلی یا دانشگاه داشته‌اید، استفاده کنید. تا آنجا که ممکن است ارتباط خود را با آن‌ها حفظ کنید.در مصاحبه با اراده باشید، شک نکنید. حتی کمترین شک شما نسبت به خودتان یا موقعیت مورد نظر قابل شناسایی است و اثرات منفی خواهد گذاشت.اگر شرکتی درخواست شما را رد کرد، درخواست بازخورد کنید. اگر امکان پذیر نبود، به هیچ عنوان به خودتان شک نکنید. رد شدن در مصاحبه به هیچ عنوان شخصی نیست و قطعاً موردی بوده که به ویژگی‌های شخصی شما ارتباطی ندارد.قسمت تحصیلات شما، حتماً پایینتر از قسمت تجربیات باشد. از اخیرترین تجربه شروع کنید، چه در مصاحبه و چه در نوشتن رزومه. اگر روی تحصیلات خود مانور بدهید، یعنی هنوز به فضای کسب و کار، ارادت آنچنانی ندارید و ممکن است دوباره به فضای آکادمیک برگردید.نکته درستی برای کسانی که موفقیت‌هایشان را دست کم می‌گیرند.شاید اینجا بد نباشد چند خط قرمز برای شرکت هدف خود قرار دهید. همه می‌دانیم که در ایران و در فضای استارت‌اپی آن چند شرکت محدود هستند که کار کردن در آن‌ها برای خیلی از ما مزیت حساب می‌شود. اما اگر به هر دلیلی این اتفاق برای شما نیفتاد، بهتر است که حتماً به این نکات در انتخاب شرکت مورد نظر خود توجه کنید: ۱) شرکت‌هایی که سفته‌هایی با مبالغ عجیب می‌گیرند. ۲) شرکت‌هایی که به اصطلاح دو دفتره هستند، بیمه شما را بر پایه حقوق وزارت کشور رد می‌کنند. ۳) منابع انسانی شرکت و یا مدیر در جلسه مصاحبه از شما انتظار کار بدون دستمزد دارد. (در پوشش کارآموزی و یا وفاداری به شرکت ممکن است تا چند ماه حقوق نداشته باشید.) ۴) قرارداد به هر دلیلی در ماه اول کار به دست شما نمی‌رسد. در این حالت حتماً فیش حقوقی بخواهید. من با تجربه الانم به هیچ وجه در هیچکدام از این شرکت‌ها کار نخواهم کرد. هرچقدر هم فضا دوستانه و به اصطلاح صمیمی باشد، شما باید تا حد ممکن از حقوق خود مراقبت کنید.در آخر این را بدانید که اگر در ایران ماندنی هستید، قطعاً برای شما کار پیدا خواهد شد. چرا که هر سال تعداد زیادی از نیرو‌های متخصص فضای استارتاپی، مهاجرت می‌کنند. تمام مواردی که در بالا اشاره کردم برای فضای کاریابی داخل ایران است، البته ممکن است که در خارج از ایران هم جواب بدهد.Nastaran TaheriNastaran TaheriSat, 18 Nov 2023 15:53:43 +0330https://virgool.ir/@nastaran.taheri.h/حال-و-هوای-شهریور-wfeykt7bk0xjمیخواستم از وضعیت پا در هوای اپلای و مهاجرتم برایتان بگویم، اما منصرف شدم و به این نتیجه رسیدم که دیگر خبری تکراری است. الان وضعیت جوری است که مهدی یراحی آهنگ جدید خوانده است و نباید منفعل بود. این نوشته در مورد حس و حال من وقتی بی حجاب هستم و به طور خاص در مورد رابطه‌ام با خانواده است. داستان از جایی شروع می‌شود که من خبر پذیرشم از دانشگاه را به خانواده خودم می‌دهم. در جریان بودند که من برای رفتن تلاش می‌کنم، اما اینقدر واقعی برایشان جلوه نکرده بود. سوال‌های تکراری و جواب‌های تکراری تر. چرا میخوای بری؟ مگه اینجا چی کم داری؟ تو مگه انقلابی نبودی بمان و پس بگیر! جواب همه این سوال‌ها برای ما دو بخش خصوصی و عمومی دارد. بخش خصوصی جواب‌ها که مربوط به احساسات ناامنی می‌شود که در فضای زندگی حس می‌کنیم. برای من، حس کار کردن و هیچ بودن بود. بعد از ۶ سال کار، حس پیشرفت در حقوق و منصب شغلی‌ام نداشتم. هیچ پس اندازی نداشتم و اگر سال‌های اول کاری قادر به سفر خارجی بودم، این قضیه در سال چهارم خاتمه یافت. این در حالی بود که چندین شرکت عوض کردم، تمامی مشاوره‌های شغلی که به نظر منطقی و عقلانی بود را آزمایش کردم. اما واقعیت این بود که هر شرکت بی‌پول‌تر از شرکت قبلی بود. تا اینجا وضعیت اقتصادی می‌شود بخش عمومی جواب و حس هیچ نبودن من می‌شود بخش خصوصی جواب. همه این صحبت‌ها به کنار، یک بار برای سفر به اصفهان (برای دیدن بیشتر خانواده در آخرین دقایق مانده) با برادرم همسفر شدم. از آنجایی که خودش خانواده دارد با دو ماشین راهی شدیم. در ماشین من، برادرزاده‌ام بود و در ماشین برادرم دوستان و آشنایان. قرار شد در استراحتگاه مهر و ماه بایستیم و قضای حاجت کنیم. من می‌دانستم که در این استراحتگاه مثل مور و ملخ حراست بر سر آدم‌های بی‌حجاب می‌ریزند که با خنده احمقانه ایشان باید همراهی کنیم و حجاب سر کنیم. حقیقت این است که نه نونی که آنها می‌خورند برای من مهم است و نه خانواده‌شان. من فقط از دستشویی این محل استفاده می‌کنم. دوست ندارند ممکن است روی سرشان قضای حاجت کنم. خلاصه کنم، ماشین برادرم زودتر رسید و آنها داخل بودند، من کمی با اکراه به سمت ساختمان رفتم. دالان شیشه ای قبل از در ورودی باعث می‌شود که این نان به نرخ روزخورها اهداف خودشان را از قبل، شناسایی کنند. همانجا که داخل شدم کلاغ جاری (اشاره به چادر مشکی رنگ احمقانه‌شان) به من نزدیک شد، تا گفت: باید روسری داشته باشی... برادرم (که هیکلی درشت دارد) بین من و او ایستاد و به من اشاره کرد که به راهم ادامه دهم. غول مرحله بعدی مردی بود با لباس حراست، که برادرم باز هم بهم گفت برو و محل نده. جوری برادرم به آن‌ها نگاه می‌کرد که همه‌شان واقعاً از ترس به من حرفی نزدند. واقعاً هربار این خاطره یادم می‌آيد، دلم قنج می‌رود. این حمایت بی قید و شرط را عمیقاً دوست دارم. اما بیش از همه حس می‌کنم که من اگر خودم شجاعت بی‌حجاب وارد شدن را نداشتم، قطعاً همچنین حمایتی را نمی‌دیدم. واقعیت این است که این حمایت را خیلی از دخترها، شهریور و مهر پارسال به چشم دیده‌اند. اما خیلی از دخترها هنوز حس می‌کنند که باید در قید و بند حجاب ماند، چون بی حجابی گناه است و ممکن است مادرم ناراحت شود یا برادرم غیرتی شود. در هر حال این قضیه برای من از جایی تمام شد که من فکر می‌کردم واقعاً بی حجابی من شرم آور است، اما واقعیت این است که بی حجابی من و شما برای هیچ کس هیچ اهمیتی ندارد، جز جمهوری اسلامی. نه خانواده شما از عشقش به شما کم می‌کند و نه بقیه دوستان و آشنایان شما از توجهشان.به احتمال زیاد کسانی که این مطلب را می‌خوانند، عقبه خانوادگی من را می‌دانند. برادر من واقعاً مذهبی بوده و هست. همسرش هنوز حجاب دارد. اقوام من کاملاً مذهبی هستند و من قفل بی‌حجابی را در بین آن‌ها نیز باز کردم. اما هیچ اتفاق عجیبی نیفتاد. به نظرم امن‌ترین مکان برای شروع داخل خانواده است. آن‌ها شاید با شما دعوا کنند، اما هیچ وقت مانند مزدورهای جمهوری اسلامی شما را لو نخواهند داد. بالاخره نق و سرزنش مادر که همیشه هست، مطمئن باشید اگر به حجاب شما ایراد نگیرد، حتماً دلیل دیگری برای ایراد گرفتن پیدا خواهد کرد. اگر بخواهم منصفانه بگویم، شاید خانواده من این دقایق باقی مانده را قدر می‌داند. من از این شرایط خسته شده‌ام که تصمیم به رفتن گرفته‌ام. شرایط حقیقتاً روی گلویمان پا گذاشته و دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم. پس به جای عقب رفتن، پیش بروید.روسری تو در بیار...Nastaran TaheriNastaran TaheriSat, 26 Aug 2023 16:14:22 +0330https://virgool.ir/@nastaran.taheri.h/درآمد-روزانه-دلاری-n0b7p6logxprسلام، شنیدم میخوای درآمد روزانه دلاری داشته باشی...اگه میخوای توی این وضعیت ارز، درآمد خوبی داشته باشی بهتره که با ما تا آخر این ویدیو همراه باشی...به احتمال زیاد این جمله ها براتون باید خیلی آشنا باشه. این روزها توی اینستاگرام و این طرف اون طرف زیاد میبینید. من رفتم یک پست رو برای خودم سیو کردم تا ببینم که چقدر واقعی هستن. بعد از اینکه همه سایت‌هایی که می‌گفت رو بررسی کردم، فهمیدم که اکثر این محتواها ظاهر کار رو دارن، گول زننده نشون میدن و در واقع اینا خیلی‌هاش ویترینه... (اصطلاح ویترین به طور خاص، فایل‌های خوب خونه‌ای که توی دیوار می‌بینید که املاکی‌ها گذاشتن تا فقط لید بگیرن) وقت شما ارزش داره... بازیچه دست این سایتها نشید.اول از همه بگذریم که بیشتر این سایت ها آدرس paypal میخواد که ما ایرانی‌ها نداریم. حتی اگه داشته باشیم، با وجود فیلترشکن و هر بار از یه کشور وارد شدن، خیلی دردسر میشه و حساب بسته میشه. خب فرض کنیم که اصلاً پرداخت با بیت کوین یا روش‌های دیگه‌ای انجام میشه. اونجوری چی میشه؟برای مثال، توی ویدیو میگه که تو اگه بری برای فلان سایت موزیک، نظر بذاری، میتونی تا ۱۰۰ دلار در روز کسب درآمد کنی. خب من رفتم توی همون سایت و شرایط ثبت نام و پرداخت رو خوندم. اول از همه شرطش این بود که توی اسپاتیفای یه پلی لیست داشته باشی که ۱۰۰۰ نفر فالوئر داشته باشه... !! خب بعله این آدم که همچین پلی لیستی داره، توی همون اسپاتیفای هم می‌تونه پول در بیاره، نیازی نداره بره توی سایت‌های فرعی دیگه ... پس چرا توی ویدیوی شما گفته که هر کسی می‌تونه ۱۰۰ دلار در بیاره؟؟ اون تا ۱۰۰ دلار هم خیلی ظریفه که بازم غلطه...مثال دوم، میگه که میتونی بری موزیک گوش بدی و درآمد دلاری داشته باشی. اوکی، من رفتم توی سایتش و ثبت نام کردم (به طور خاص چک کردم که با ایران مشکلی نداشته باشه). رادیوی مورد نظر رو انتخاب کردم و طبق ضوابطش پیش رفتم. صفحه نرخ نامه رو دیدم که نوشته به ازای هر ساعت، ۴ پوینت می‌گیری که هر پوینت ۱۰ سنت میشه! خیلی کم بود، به خودم گفتم اوکی من که کار خیلی خاصی نمی‌کنم، بذار ادامه بدم ببینم چی میشه. گذشت و بعد از یک ربع هیچ پوینتی به من تعلق نگرفت. خب این سایت هم تو زرد از آب در اومد. مثال آخر همه این ویدیوها حتما affiliate marketing ه . حالا تقریباً آدم‌ها با این نوع هم آشنا شدن. فکر می‌کنم اولین بار آمازون بود که این پروژه رو شروع کرد. بخوام به طور خلاصه بگم اینه که مثلا سایت آمازون برای یک کالای خاص به تو یه لینک مخصوص خودت میده که با اون توی مدیوم خودت (اینستاگرام،تیک تاک، فیسبوک یا وب سایت خودت) برای اون کالا محتوا بسازی و آدم‌ها رو تشویق به خرید بکنی. روی هر فروش هم بهت درصد میده. باز هم هر آدمی نمی‌تونه این کار رو بکنه، معمولاً کسانی که تعداد فالوئر بالا دارن این کار براشون به صرفه در میاد. حالا نه اینقدر شارلاتان ولی مقدار زیادی وقت گیر و نیارز* اینجا میخوام بگم که یه سری سایت‌ها که دارن پیشنهادهای وسوسه کننده عجیب میدن حتما خیلی غیر منطقی و ناممکن ه. من چنتا مثال دیگه‌ام دارم که همشون رو از این تبلیغ‌هایی که توی اینستا هست یا رپورتاژ‌*هایی که توی اینترنت پیدا میشه، دیدم. اما یه سری پیشنهادهایی هست توی همین سایت‌های پلتفورمی که می‌تونه معقول باشه و واقعاً درآمد ایجاد کنه. این سایت‌ها معمولا سایت‌هایی هستند که بستر تدریس دارن یا پروژه برات جور میکنن. یعنی بالاخره بهت یه پروژه برای کاری که توش تخصص داری، پیشنهاد می‌کنه. خدا وکیلی، توی این دوره زمونه، همه باید یه تخصصی داشته باشن (بیاید فعلا بحث هوش مصنوعی رو کنار بگذاریم). به نظرم هم درآمد معقول‌تری داره هم داره تجربه عقلانی رو پیشنهاد می‌کنه.از این سایت‌هایی که به نظرم منطقی میان من چنتا رو چک کردم و حداقل می‌شناسم که واقعی هستند و چنتا از دوستانم هم تجربه درآمدی ازشون داشتند. italki.comupwork.compreply.comالبته بگم که سایت اول باید با فیلتر شکن وارد بشید و همشون از ساعتی۴ تا ۵ دلار برای تدریس زبان‌های مختلف شروع می‌کنند. اگر حال تدریس فارسی دارید، بد نیست ازشون استفاده کنید. برای تدریس انگلیسی فکر نکنم بیارزه، چون خیلی مدرس اینجا هست که انگلیسی درس میدن. سایت upwork سایت عمومی‌تری هست و می‌تونید پروژه‌های متنوع‌تری اونجا پیدا کنید. نمونه‌های ایرانی هم که دیگه حتماً خودتون بلدید و می‌دونید، سایت‌هایی که براتون پروژه پیدا می‌کنند، از کارهای دیجیتال تا کارهای فیزیکی‌تر مثل تعمیرات. سایت‌هایی مثل پونیشا، سنجاق و ... که البته این‌ها هم به طور خاص درآمد دلاری ندارن.شاید این تفکر من باشه که فکر می‌کنم آدما نباید توی دام این سایت‌ها بیفتن. خیلی از نسل z* با بازی کردن و کلی کار دیگه تونستن کسب درآمد کنن. اما واقعیت اینه که اونا توی اون بازی هم تخصص دارن، این نسل توی مدیوم ساختن از نسل ما خیلی قویتر داره عمل میکنه، به همین دلیل این کارها براش راحت‌تره. اما من شخصاً حسم اینه که این جور تبلیغات ۹۵ درصد کلاهبرداری‌ان. خوشحال میشم اگر توی کامنت‌ها سایت قابل اعتمادی که در‌آمد ایجاد میکنه رو با بقیه به اشتراک بگذارید. اینجوری ممکنه حرف من اشتباه از آب دربیاد و آدم‌ها بدون تخصص هم دارای درآمد بشن. خوبه توی این وضعیت رکود و بی‌پولی هوای همدیگه رو داشته باشیم. من شخصاً تست میکنم اگه با موازین من هم‌خوان نبود، کامنت رو حذف میکنم :))). *نیارز:‌اصطلاح اصفهانی به این معنی که نمی‌ارزد:دی. *رپورتاژ: متن‌هایی که به سفارش سایت‌ها نوشته می‌شوند و بیشتر مواقع اطلاعات آنها ارزش زیادی ندارد. شما با سرچ گوگل ممکن است این متون را ببینید. * نسل زد یا نسل نت به افرادی تلقی می‌شود که تقریبا بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۰ متولد شده‌اند. این نسل از همان ابتدای کودکی وقتی چشمان خود را به روی دنیا گشودند، توانستند پیشرفت اینترنت و سایر ابزارهای هوشمند دنیا را ببینند و اصلا به‌همین‌خاطر به آن‌ها نسل نت (اینترنت) یا بومی‌های دیجیتال گفته می‌شود.Nastaran TaheriNastaran TaheriFri, 28 Jul 2023 18:23:25 +0330https://virgool.ir/@nastaran.taheri.h/اندر-مذمت-مدیریت-ذره-بینی-eaquagf1phkyقبل از این که به شرکت جدید بیایم، فکر می‌کردم این که دیگر مشخص است و نوشتن ندارد. حقیقتا اما آسیب‌هایی که مدیریت ذره بینی (ترجمه micro management) ایجاد می‌کند خیلی خیلی بزرگتر از آنچه من درک می‌کردم. در این مقاله می‌خواهم یافته‌های شخصی خودم را در مورد این نوع مدیریت جمع بندی کنم. این عکس را از مقاله‌ای مرتبط از insightful.io برداشتمتجربه شخصی من در دو برهه زمانی، متفاوت بود. اولین باری که میکرو منیجمنت را در محیط کاری خودم دیدم نمی‌دانستم که این اشتباه است. مانند بچه های حرف گوش کن به تمامی اوامر مسخره و بدون فکر مدیر گوش می‌دادم. بعداً فهمیدم که مورد تجاوز روانی قرار گرفتم و نفهمیدم.حالا شاید شما بگویید که اول هر کاری این موضوع وجود دارد، بالاخره تا هرکسی کار خودش را یاد بگیرد نیازمند انتخاب‌های سوپروایزرش است و این قضیه غیر قابل اجتناب است. اما به نظر من مدیر بودن با اینکه برای انجام هر کاری نظر بدهی، خیلی فرق می‌کند. حتی این قضیه با آنبوردینگ* (onboarding) هر شغلی هم متفاوت است.به نظر من، این نوع مدیریت فقط از سمت قدرت طلبی آدم‌ها ناشی می‌شود. آنجایی که میان مهربان بودن و راهنمایی کردن فرمان را از دست راننده در می‌آوریم. وارد رقابت می‌شویم که «اگر من فرمان را نگرفته بودم حتما تصادف می‌کردیم.» یا اگر هم تصادف شد به راننده می‌گوییم «من که بهت گفته بودم این طور می‌شود!!!». مهم است که بدانیم این رفتار از چه جنسی است و از کجا ناشی می‌شود. در این صورت خیلی بهتر با مدیر یا همکارمان کنار می‌آییم. برای درک بهتر این موضوع این مقاله را پیشنهاد می‌کنم.در خیلی از شرایط بحرانی واقعا این نوع مدیریت تنها راه حل است، مدیر اینقدر تحت فشار قرار می‌گیرد که نمی‌تواند احدی را رها کند. اما واقعا کسی می‌تواند در این شرایط مدیریت بهینه ای داشته باشد که: در تمامی بخش‌ها تجربه یا دانش کافی داشته باشد (حتما که تجربه و دانش هم ردیف قرار نمی‌گیرند.)بتواند به جای راه حل دادن به یک نفر، فرایند بهینه را ایجاد کند.زبان امر و نهی را از دایره کلمات خودش حذف کند. با صمیمیت هرچه بیشتر با همکاران تعامل کند.نگاه رو به جلو و آینده را در هر زمان برای همه به تصویر درآورد (به خصوص خودش).در وضعیت نابسامان کشوری مثل ایران که متاسفانه همیشه شرکت‌ها در همین اوضاع بحرانی قرار می‌گیرند، یک شرط دیگر به این شروط بالا اضافه می‌شود. شفافیت در این سازمان به حداکثر برسد. متاسفانه این قضیه هم با سوبرداشت‌های بسیار زیادی همراه است. مدیر فکر می‌کند اگر نداشتن سرمایه را با همکاران عنوان کند، حتما آن‌ها او را در این شرایط تنها خواهند گذاشت، از طرفی اگر هم پولی در بساط باشد و بقیه در جریان آن قرار گیرند، حتما آن‌ها اضافه حقوق می‌خواهند و یا به عبارتی نباید به کارمند جماعت رو داد!؟ به همین ترتیب در هر سناریویی از شفافیت اطلاعات بین مدیر و کارمندان دور می‌شویم. اولین عوارض جانبی این نوع مدیریت به نظر من این است که اعتماد بین همکاران حتی در بخش های یکسان هم کم می‌شود. همه فکر می‌کنند که قدرت انتخابشان گرفته شده و سریعاً در جاهایی که نیاز به تفکر تیمی است خودشان تصمیم می‌گیرند، اگر هم قبلا تجربه کاری خاصی نداشته باشند تمام تصمیمات را به همان مدیر میکرو منیجر واگذار می‌کنند. البته که نباید سرعت عمل این مدیریت را نادیده گرفت. بخاطر شرایط بحرانی نیاز است که خیلی از تشریفات تیمی بزنیم، در لحظه تصمیمات بزرگ بگیریم. اما در عین حال کیفیت عملکرد هم کاهش می‌یابد. تعادل بین این دو همان انتخاب سختی است که مدیر باید تصمیمش را بگیرد.دومین نکته در مورد این نوع مدیریت این است که اگر در زمان مشخصی نباشد، حتماً فرسایشی خواهد بود. من به عنوان کارمند در شرکتی در وضعیت بحرانی، حاضر به همکاری از خیلی جهات خواهم بود، اگر و فقط اگر بدانم که بعد از این طوفان، آرامش است. من همراه مدیرم هستم، اگر در ذهن خودم برای آن مدیر هوش و ذکاوتی دیده باشم که شرکت را از این وضعیت آزاد خواهد کرد. اگر در طی سالیان همیشه در بحران باشیم، بدیهتاً هم منِ کارمند و هم مدیر باید به فکر شغل یا فعالیت اقتصادی دیگری باشیم (یا حتی جامعه دیگری). در حالت عمومی، مدیریت ذره بینی وقتی در سطوح ملی در جریان است نمی‌توانیم انتظار مدیران کارآمد را در ایران داشته باشیم. قبول کنیم که وجود رانت و عدم شایسته سالاری یک ویژگی بارز جمهوری اسلامی و هر دیکتاتوری دیگری است. در این شرایط مدیرانی که برای بقا می‌جنگند هم نمی‌توانند از خطر حمله‌های سران قدرت در امان باشند. اما به نظرم حتی در ریزترین نقش‌های جامعه هم می‌توان با بهبود ذهنیت در مورد شفافیت و اعتماد قدم‌های ارزشمندی برای جامعه برداشت. *متاسفانه هنوز برای این کلمه معادل فارسی دقیقی نیافتم، من پذیرش سازمانی را دیدم اما نپسندیدم.Nastaran TaheriNastaran TaheriFri, 10 Mar 2023 00:22:23 +0330https://virgool.ir/@nastaran.taheri.h/چگونه-اعتراضی-درست-است-kjhmzufs36fnاول از هرچیز باید بگم که من کی باشم که درست و غلط بکنم. شما و همه ما آزادیم و توی انتخابمون میتونیم خارج از هر چارچوبی، عمل آزادانه داشته باشیم. ولی به نظرم وقتی پای عمل همگانی در میون باشه، شاید باید قبلش به این موضوع فکر کنیم که عمل جمعی میتونه نتایج متفاوت و به مراتب بزرگتری داشته باشه. منظورم اینه که از بقیه انتظار نداشته باشیم کاری که خودمون فکر میکنیم درسته رو انجام بدن.خارج از بحث منطقی میخوام بگم که بعد از خبر مهسا امینی، دلم میخواست برم سر هر چهارراه و هرچی گشت میبینم رو جر بدم. حقیقتا خشم تمام وجودمو گرفته و اگر گشت جایی ببینم حتما سرش خالی میکنم. اما میدونم که جلوی قدرت اسلحه هیچم و فقط جون خودمو به خطر میندازم. به صورت خاص حالم از تک تک کسایی که برای گشت کار می‌کنند به هم میخوره ...همین خبر باعث شده تا آدمها فکر کنند که زیر پتو استوری یا پست گذاشتن اشتباهه یا عبثه. که شاید بیراه هم نمیگن. جالبه که عبارت «زیر پتو» برای اتفاقی که برای سپیده رشنو افتاد، «زیر کولر» بود. اما حرف من اینجا اینه که به نظرم همین هشتگ ها و پست ها با اینکه شاید خیلی مجازی به نظر بیاد ولی مزیت خودش رو داره. درسته که بعد از اون همه مطالبه مجازی برای سپیده اتفاقی نیفتاد، اما به نظرم ادم‌ها اگاه‌تر شدند. درسته داره به قیمت خون انسان‌ها تموم میشه ولی راستش رو بخوایم هزینه آگاهی برای ملتی که کتاب دستش نمیگیره باید زیاد بشه تا درکش هم رشد کنه. همین مردم فکر میکنند که با اعتراض و کشت و کشتار گشت ارشاد یا هر نهاد حکومتی، شاید بتونند تغییری ایجاد بکنند. اما به نظرم این میشه همون مسخره بازی انقلاب و چیزی جز هرج و مرج برای مطالبه گران نداره. اصل حرفم اینه که ماها اگه میریم برای اعتراض، بیشتر از اینکه از کشته شدن هموطنمون ناراحت باشیم، از این ناراحتیم که مثلا چرا پدر و مادرمون انقلاب کردند، یا اینکه چرا پدر و مادرامون ما رو با تربیت احمقانه اسلامی بار آوردند یا حتی اگه اینا نباشه خشم اصلیمون از اینه که چرا برای ما بستری برای رفتن از این مملکت فراهم نکردند. به نظرم در واقع خشم اصلیمون اینه که چرا ما به این شرایط این کشور وابسته شدیم و مجبوریم تحمل کنیم.اینجا چندتا سناریو وجود داره:سناریوی اول اینه که همگی بریزیم بیرون و مثل ۸۸ که حداقل من یادمه سرکوب میشیم. سناریوی دوم اینه که مثل انقلاب بریزیم بیرون و با توجه به اینکه یه رهبر مشخص مثل انقلاب نداریم باز هم سرکوب میشیم و اگه تا اون موقع همچین آدم کاریزماتیکی پیدا میشه در بهترین حالت دوباره همین ۴۰ سال اخیر اتفاق میفته. سناریوی سوم اینه که به مسخره بازی سایبری و مجازیمون ادامه بدیم و پستهای غمگین بذاریم که خب خیلی اتفاق عجیبی توی کوتاه مدت نمیفته. سناریوی چهارم اینه که ببینیم ما میتونیم چی رو برای زندگی خودمون تغییر بدیم، مشخصا اینکه بی عدالتی همه ما رو خشمگین میکنه یه موقعیت انسانیه و درسته ولی این موقعیت باید چجوری تبدیل به عمل نتیجه دهنده بشه. اما باید این رو بخاطر بیاریم که نظمه که برای ما عدالت رو بوجود میاره و باید اول بتونیم نظم بدیم به اطرافمون و ذهنمون. جردن پترسون که یک نویسنده و فعال اجتماعی معاصره و من خیلی بهش اعتقاد دارم، توی کتاب ۱۲ قانون زندگی یه حرف جالبی زده. میگه اگه اتاقت نامرتبه، نباید بری اعتراض خیابانی. این خیلی حرف ساده ای ه ولی به نظرم پر از مغزه. چیزی که من میفهمم اینه ( البته شمام برید کتابشو بخونید و نظر خودتون رو بگید که عالی میشه) که اگه کسی نظم شخصی نداشته باشه، هنوز به بلوغ فکری نرسیده. اینو از تجربه خودم میگم. من توی جوانی به شدت بی نظم بودم (بعضا هنوز هم هستم). مادرم هم همیشه تاکید داشته که باید نظم داشته باشم ولی تا چند سال بعد از استقلالم، نفهمیدم که چرا باید نظم داشته باشم. نوش‌دارویی برای بی نظمیخیلی از وقت هایی که بیکاریم، مثل روزهای تعطیل، فکر میکنیم که کاری برای انجام نداریم. اما کلی کار شخصی نکرده داریم که میخوایم بندازیم برای بعد. مثل مرتب کردن اتاق یا کمد یا اشپزخانه، شستن ظرفها و لباس، جارو کردن. همین که من دوست دارم که این کارها برای بعد باشه یا کسی دیگه برام انجام بده یعنی اینکه من حاضر نیستم مسئولیت کارهای خودم رو قبول کنم. یعنی برای نظم شخصی خودم انرژی نمیذارم و تعهدی هم در قبالش نمیدم. من اینجوری نیستم و تقریبا مطمئنم که ۸۰ ٪ جوان‌های امروزی هم اینجوری دارند روزگار میگذرونند. کسی که مسئولیت کارهای خودش رو قبول نمیکنه ابدا نباید توی اعتراض خیابانی شرکت کنه. چون اگه اتفاق بدی هم بیفته، عمرا قبول نمیکنه که مسئولیتش با خودشه. حالا من توی این شرایط حقیقتا ترکیب سناریوی سوم و چهارم رو ترجیح میدم. چه بسا من توی طول عمر خودم بهبودی توی شرایط جامعه‌ام نبینم. ولی حتما نمیخوام که وطنم یه انقلاب دیگه رو ببینه. یه نکته دیگه اینه که جالبه بدونید که خود پترسون بیشترین اعتصاب‌ها و بیشترین تحصن‌ها رو برای اعتراض به قوانین کانادا ترتیب داده و اصلا ادم منفعلی نیست. نکته اصلیش اینه که میگه همه باید نسبت به چیزی که دارن اعتصاب میکنند کاملا آگاهانه رفتار کنند. اعتراضشون فقط از سر خشم نباشه. هنوز هم فکر میکنم که تغییر اساسی از انتخاب‌های کوچک و هوشمندانه شروع میشه. مثل اینکه برای انتخابات شهرداری ها مطالبه گرانه بریم جلو. یا توی حوزه های کوچکی که تغییرات داره رخ میده فعالیت داشته باشیم. اگه ما واقعا به دنبال حقوق شهروندی هستیم به معنای واقعی باید شهروند باشیم. در شرایط کنونی، بهترین راهکار اینکه خانواده مهسا امینی از طریق مراجع قضایی شکواییه به نهاد گشت داشته باشند و از سمت جراید هم حمایت داشته باشند تا دست خالی از دادگاه ها بیرون نیان. توی همچین موقعیت هایی هست که قانون اجازه میده اهل دم، ویرایش قانون رو از حکومت بخواد. که همین چند وقت اخیر من یه نمونه‌اش رو خوندم (کیس مشابه حجاب نبود، اما به نظرم میشد از لحاظ قانونی مشابه دونست.) Nastaran TaheriNastaran TaheriSat, 17 Sep 2022 15:13:49 +0430https://virgool.ir/@nastaran.taheri.h/خواهر-و-مادر-۳۰-سالگی-zcphlmoeu1zjالان سی سال و سه ماه و یک روزم است. برای خیلی‌ها از جمله خودم بحران سی سالگی تماما در این مسئله خلاصه می‌شد که دیگر موفقیت‌های ۲۰ تا ۲۵ سالگی را نداریم. دیگر در قله زندگی‌مان به سر نمی‌بریم. انتظارمان از این سن چیز دیگری بود و الان سیلی واقعیت است که روزانه نوش جان می‌کنیم. کسی که در کار موفق است ازدواج نکرده، کسی که ازدواج کرده حس روزمرگی را مزه مزه می‌کند، کسی که درس خوانده به کسی که کار کرده و پولدار شده حسادت می‌کند و کسی که مانده به کسی که مهاجرت کرده است، غبطه می‌خورد. بالاخره در این دنیای اطلاعات و ارتباطات، خوشبختی‌هایمان را به رخ همدیگر می‌کشیم و از نشان دادن نقاط ضعفمان برحذریم. اما می‌خواهم در اینجا تمام چیزی که حس می‌کنم را بگویم شاید برای بقیه هم حس مشترکی داشته باشد. به نظرم مزیت اصلی این سن این است که با خودت در صلحی. نمی‌گویم که همه مشکلات روحی و روانی خودمان را حل کرده‌ایم، اما همین که با جلسات تراپی و فلوکستین و آسنترا آشتی داریم. همین که این‌ها را از سطح خودمان پایینتر نمی‌بینیم، اینکه بخاطر استرس و اضطراب کسی را قضاوت نمی‌کنیم و درکمان از زندگی بیشتر شده است، انگار به انسانیت نزدیک‌تر شده‌ایم. چهارچوب‌های ذهنی‌مان در سی سالگی خیلی بازتر و کمتر متعصبانه است. دیگر آدم‌های زندگی‌مان به دو دسته تقسیم نمی‌شوند. حتی اگر نخواهی که با کسانی در ارتباط باشی، در مورد زندگی و نحوه تصمیم‌گیریشان ذهنت را درگیر نمی‌کنی. بیشتر معنی مراقبت از خودمان را درک می‌کنیم. بیشتر به خودمان می‌پردازیم تا بقیه. بیشتر کتاب می‌خوانیم و خودمشغولی‌هایی داریم که از آن لذت ببریم. از آشپزی و تغییر دکوراسیون و کارهای دستی گرفته تا پیج‌های اینستاگرامی که نقاشی و رقص و موسیقی پست می‌کنند و ما حظ می‌بریم. آدم‌های اطرافم بیشتر می‌نویسند و این کار برایشان به عادت تبدیل شده است. به مدیتیشن، مراقبه و یوگا نگاه دیگری داریم. حس‌مان از تمسخر به نیاز تبدیل شده است. این ویوی کودکی‌های من است که جای یک درخت تبریزی بلند در وسط تصویر خالی است. سی سالگی سنی است که در آن درخت* بزرگ محله کودکی‌ات قطع می‌شود. بالا رفتنی در کار نیست. اولین دردهای مزمن کمر و شاید گردن به سراغت می‌آید. حداقل یک دندان غیر سالم در دهانت داری که کج دار و مریز با آن مدارا می‌کنی. کم کم جمله‌ای که بارها و بارها به تو گفته می‌شد اما معنی اش را نمیفهمیدی، درک می‌کنی «قدر جوانی‌ات را بدان!». نوستالژی‌های کودکی کم کم رخت برمی‌بندند. به احتمال زیاد تنها خواب راحتت در خانه پدری است. ارتباط با فامیل به حداقل خود رسیده و تمام مقایسه‌هایی که در کودکی با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کردی، از بین رفته است. اما در ذهنت مقایسه‌های خودت با دنیای اطرافت (شبکه‌های اجتماعی) هنوز تو را سر در گم می‌کند. لواشک‌ها به ندرت مزه قبل را می‌دهد. اگر هنوز مادرتان دست و دل درست کردن لواشک را دارد، به نظرم جا دارد دستهایشان را ببوسید. بیشتر احترام بزرگان را نگه می‌داریم. انگار آن دعواهایی که در عنفوان جوانی با آن‌ها در ذهنمان داشتیم، تمام شده است. انگار بیشتر به آدم‌ها حق می‌دهیم که اشتباه کنند. چون پذیرفته‌ایم که خودمان همچنین تخم دو زرده‌ای نداشته‌ایم و اشتباهاتمان اسیرمان نکرده‌اند. در مسافرت‌ها بیشتر از مسیر لذت می‌بریم. قبل‌تر شوق رسیدن کورمان می‌کرد. هیجان محل جدید از چگونگی رسیدن پیشی می‌گرفت و خیلی چیزها را نمی‌دیدیم. اینکه دوستانی که با ما در سفر هستند سال آینده فرسنگ‌ها دور ترند، یا اینکه رفاقتمان دیگر به آن کیفیت نخواهد رسید. الان با تنهایی‌ خودمان راحتتریم، حتی اگر به اجبار برایمان اتفاق افتاده باشد. زندگی است دیگر... می‌گذرد... *اشاره به درخت انجیری که کودکی‌های فرامرز اصلانی را در شعر «دیوار» می‌دیده.Nastaran TaheriNastaran TaheriMon, 08 Aug 2022 15:04:02 +0430https://virgool.ir/@nastaran.taheri.h/خداحافظ-رفیق-vb42p10gaxg7سنجاق برایم خانه بود. امن. آرام. صمیمی. دوباره نشستم اولین مقاله‌ای که برایمان (من و سنجاق دوتایی) نوشته بودم را خواندم. قلبم مچاله شد. به هرکسی که دوران جدیدی در این شرکت شروع کرده است یا خواهد کرد، غبطه خوردم. هیجان اولین پانتومیم، اولین صبحانه با عشق خانم عباسی در حیاط که در چله زمستان هم نانش داغ و تازه است، استرس اولین بار ارائه گزارش هفتگی. چهارشنبه‌هایی که هرکدام داستان خنده‌دار خودش را پیدا می‌کند. همکارانی که رفیق می‌‌شوید و حتی آخر هفته را هم با هم طی می‌کنید.ترک چنین فضایی برای هرکسی ناخوشایند و دلهره آور است. برای من بیشتر. بعد از سال‌های سخت ۹۷ و ۹۸ که اعتماد به نفسم از کودک نوزاد هم کمتر بود، سنجاق برایم آرامشی ایجاد کرده بود، که سعی و خطا کنم، خودم را پیدا کنم و برای بدست آوردن بجنگم. سه سال و دو ماه. این عکس اینجا باید بماند که لبخند واقعیمان فراموش نشود.من از دوستان زیاد می‌شنوم که استارتاپ های ایرانی برای کار کردن بیشتر از یکی دو سال دیگر نمی‌ارزد. این استراتژی مشخص و پر استفاده که با عوض کردن پوزیشن و محل کارت می‌توانی درآمدت رو افزایش بدهی. جامعه من همگی یا در استارتاپی مشغول هستیم یا مهاجرت کردیم. اگر مشغول به کاریم بعد از یکی دو سال محل کار عوض می‌شود تا حداقل یک و نیم برابر حقوق قبلی را زنده کنیم(خیال باطل).اما من بیشتر از این صحبت‌ها ماندم و حقیقتش را بخواهید مقادیر خوبی زندگی کردم. سنجاق برایم زنده بود و جریان داشت. مسائل روز دنیا بحث میشد، حتی‌الامکان پیاده میشد. با هم کتاب می‌خواندیم، فیلم می‌دیدیم، شعر می‌خواندیم و خوشحال بودیم. مثل دوران دانشجویی بود. شاید بی پولی زیاد داشت ولی خاطره‌هایش فراموش نشدنی بود. برای من به شخصه بعد از اتفاقاتی که پشت سر گذاشته بودم شبیه گلستان شدن آتش ابراهیم بود. متاسفانه تنها قانون بی‌تغییر جهان، تغییر کردن است. اینکه عزیزترین آدم زندگی شما روزی جدا می‌شود. اخلاق فردی ما همیشه در حال تحول است، من که بیش از همه سنجاق را برای خودم محمل غنی ای می‌دیدم به گلدان بزرگتری نیاز داشتم. اینجای داستان است که دردناک می‌شود. باغبان باید تو را از گلدان قبلی‌ات جدا کند و به داخل باغ ببرد.یاد خاطره ای از دوران نوجوانی می‌افتم. من دوران دبستان و راهنمایی را در محیط دانشگاه صنعتی اصفهان گذراندم. آنجا همه این مدرسه‌ها کنار هم بود و در کنارش جنگلی قرار داشت که عصرها به گشت و گذار می‌گذشت. سال اول دبیرستانم را با دوستان ۱۰ ساله دوران دبستان و راهنمایی گذراندم، به شدت به آنها وابسته بودم. حقیقتا آن سال فقط گذشت و من نه خیلی جدی درس می‌خواندم و نه نقشه‌ای برای آینده داشتم. مادرم تصمیم گرفت مدرسه‌ام را عوض کند. در پی این تصمیم، من از دوستانم جدا افتادم و تقریبا یک ماهی با مادرم بحث داشتم.در اثبات اینکه مهم نیست کدام مدرسه باشی، مهم این است که درس را متوجه بشوی (بازی‌های ذهنی من که مادرم را متقاعد کنم من را به دوستانم برگرداند). خلاصه کنم. مدرسه جدید سه برابر سخت‌تر از قبلی بود. رقابت بیشتری بین بچه‌ها بود، معلمان سختگیرتر بودند و جو اصلا چیزی نبود که من آماده‌اش باشم. اما مادرم من را داخل استخر پرت کرد تا شنا یاد بگیرم. حقیقتا جزء سخت‌ترین سال‌های زندگی‌ام بود. امتحان میانترم ریاضی، نصف کل نمره را گرفتم و افتضاح بزرگی بود. اما آن سال درس خواندنم تغییر کرد، پایان سال بالاترین نمره ریاضی شدم. تمام حرفم این است که تا جایی مادر شما مراقب شماست که زنده بمانید و زندگی را یاد بگیرید، از آن به بعد دیگر فرمان زندگی دست خود ماست. باید از منطقه امنمان بیرون بیاییم. از جایی که احساس آرامش می‌کنیم فراتر برویم و تجربه‌های جدید را کشف کنیم. در این صورت، خودم باید پس کله خودم را بگیرم و در استخر پرت کنم، حتی اگر بترسم. سنجاق برای من مانند رفقای ده ساله بود. باید جایی با او خداحافظی می‌کردم. هرچقدر سخت و غم انگیز... خداحافظ رفیقNastaran TaheriNastaran TaheriThu, 21 Jul 2022 19:14:55 +0430https://virgool.ir/@nastaran.taheri.h/آزادی-wicjnpvbokzgروزهای اخیر و اتفاقاتی که برای من و دیگران رخ داد باعث شد مقاله‌ای که سال‌ها بود دوست داشتم برایش وقت بگذارم را بالاخره شروع کنم.قصه از تابستان سال ۹۰ شروع می‌شود. روزگاری که یکسال از ورودم به دانشگاه می‌گذرد و برای تعطیلات به شهرم بازگشتم. کلاس زبانم را ادامه دادم و با رفقای دبیرستان دیداری تازه کردم. یک روز برای انتخاب رشته یکی از دوستانم به خانه‌شان رفته بودم و عصر آن روز کلاس زبان داشتم. برای همین با دوچرخه رفتم که زودتر به کلاسم برسم. در راه برگشت از خانه دوستم و روان شدن به سمت کلاس زبان بود که گشت ارشاد جلویم را گرفت.بله، در آن دوران دوچرخه سواری بانوان در سطح شهر اصفهان ممنوع بود. من با اینکه می‌دانستم فکر می‌کردم که در این یکسالی که در شهر نبودم، حتما اینقدر هم این قانون «من دراوردی» امام جمعه سفت و سخت نخواهد بود و من خیلی از خانه دور نیستم و به احتمال زیاد هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. https://www.dw.com/fa-ir/%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%B4%D9%87%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%AD%D9%88%DB%8C%D9%84-%D8%AF%D9%88%DA%86%D8%B1%D8%AE%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%AD%D8%AA%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D8%A7%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%AF-%D8%B2%DB%8C%D8%B1-%DB%B1%DB%B5-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D9%85%D8%B9%D8%B0%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%85/a-48745240 اما افتاد. یک سمند جلویم ایستاد خانمی با چادر مشکی که بعد از ۱۱ سال قیافه اش را فراموش نکرده ام به همراه مردی از ماشین پیاده شدند. مرد جلوی چرخ من را گرفت و به من گفت: پیاده شو.-خانم گفت مگر نمیدانی که دوچرخه سواری برای بانوان ممنوع است.-گفتم نه چرا باید ممنوع باشد وقتی که حجابم مشکلی ندارد من که خطایی نکردم(همینجا استدلالی کردم که نسبت به آن خوشحال نیستم و دوباره به آن برخواهم گشت).- مرد گفت مانتویت چاک دارد-گفتم اگر نداشت، نمی‌توانستم بپوشم و تو اگر مردی و چشم پاک نمیتوانستی چاکش را پیدا کنی.-زن گفت چیزی نشده باید منتظر باشی تا دوچرخه ات را ببریم.-گفتم من معطل شما نیستم و برای قوانین چرند خودتان صبر نمیکنم، دوچرخه برای خودتان من باید به کلاسم برسم.خانم واقعا از زبان تندم شاکی شده بود و گفت زبانت سرت را به باد میدهد.گفتم فعلا که شما نان حرام قورت داده اید و آن دنیا همین زبان را هم ندارید.حقیقتا من به شدت خودم را ضعیف و بیچاره میدیدم. و میگفتم برای چه نمی‌گذارید بروم. پیرمردی برای کمک به من آمد و از من طرفداری کرد ولی مرد او را هل داد و گفت شما دخالت نکنید و تجمع ممنوع است بفرمایید...این شد که از من کارت شناسایی گرفتند که رهایم کنند. کارت دانشجویی که یکسال از اعتبارش نمی‌گذشت. این اولین بار مواجهه من با گشت نبود ولی حقیقتا پرچالش ترین بود. برای دریافت کارتم باید سه جلسه مشاوره مذهبی طی می‌کردم. که هر بار من را با کسانی که بدحجاب بودند در یک کلاس می‌گذاشتند و من هربار می‌گفتم مشکل من حجاب نبوده و شما حق گرفتن وقت من را ندارید.تنها چیزی که ازین کلاس‌ها دریافت کردم این بود که زنانی در جامعه ما هستند که راضی اند ازین که رانندگی بلد نباشند یا خودشان را با شان دروغین اسلامی گول بزنند که کاری جز در خانه بودن قرار نیست بکنند. و این واقعا برای من شوکه کننده بود. قضیه این بود که زنان به تن پروری ناشی از مسلمان بودن خوشحال می‌شدند، به هیچ بودن و مسئولیت نداشتن. به اینکه برای آزادی نداشته‌شان هر سفسطه ای را درست بخوانند. و به نظرم به اسلام یا جمهوری اسلامی ختم نمی‌شود، به اینکه زن فقط «بودنش» مهم است (خوانش احمقانه‌ای که به تازگی برای برداشتن استرس از روی زن‌هایی که در دنیای مردانه سگ دو می‌زنند، در مغزمان فرو کرده‌اند). به نظرم دختران جامعه ما من جمله خودم بیشتر از این ها باید روی خودمان کار کنیم. باید استقلال مالی، فکری، اعتقادی، اجتماعی بیشتری برای خودمان رقم بزنیم. باید چهارچوب های ذهنی مان را بشکنیم از خشم و نفرت عبور کنیم و همه را به عزت نفس و اعتماد به نفس بیشتر تبدیل کنیم. این که من خشونت را با خشونت جواب بدهم نه منطقی است و نه اجتناب پذیر. مثل داستان من وقتی خودمان را ضعیف ببینیم حمله می‌کنیم. پس باید هر روز قوی‌تر بشویم. خلاصه یازده سال از آن روز می‌گذرد وقتی به اصفهان میروم و میبینم خانم‌ها دوچرخه سواری می‌کنند، حقیقتا فکر می‌کنم همینکه آن روز ساکت نبودم باعث شده است که در این جریان نقشی داشته باشم.هرچقدر کمرنگ... اینکه در این روزها خانم‌ها روسری‌هایشان را به سرشان بر نمی‌گردانند به نظرم خیلی نقش مهمی دارد، تا کی می‌خواهند جریمه کنند یا به زور سوار ون کنند. خوشحال می‌شوم وقتی می‌بینیم سخت گیری‌های خانواده‌های مذهبی هم روی حجاب کمرنگ تر می‌شود.( ازین که آدم‌ها برای حجاب گلوله بخورند خشمگین می‌شوم و این حادثه های پارک پردیسان و اتوبوس BRT دلیل دیگری بود برای اینکه در مورد آزادی بنویسم)خلاصه به نظرم کمترین اعتراض‌ها می‌تواند سال‌های آینده تاثیرگذاری‌اش را نشان بدهد. هیچوقت ازینکه صدای شما به جایی نمی‌رسد نامید نشوید. صدای شما حداقل کاری که می‌تواند بکند این است که خشمتان را بیرون بریزد. اگر کسی خودش را عامل خشم شما نداند واکنشی نشان نخواهد داد، قضیه این است که کسی که وجدان راحتی ندارد فحش را هم از روی زمین برخواهد داشت. حکومتی خفقان راه می‌اندازد که خودش را مقصر اعتراض‌ها بداند.Nastaran TaheriNastaran TaheriTue, 19 Jul 2022 22:00:16 +0430https://virgool.ir/sanjagh/ناخوداگاه-ورژن-۱۲-sbugydd007rvمتن قبلی ام را از اول برای هزارمین بار خواندم و اخر متن اشکی سرازیر شد. دلیل؟ اخر نوشتن این متن به احتمال زیاد خودم متوجهش می‌شوم ولی الان نمیدانم.غروب رباط کریمحس دلتنگی که ازش صحبت کرده بودم با یک اتفاق خیلی ساده با حجم عظیم و غیرقابل باوری برگشت. همانطور که در متن قبلی ام گفتم بخاطر اتفاق به نسبت تراژیکی هر چند وقت یک بار ناراحت و غمگین می‌شوم و با گریه بر می‌گردم به حالت کارخانه. اتفاقی خیلی ساده و پرتکرار، غم از دست دادن عزیزی. حالا چرا دوباره من برگشتم به مرحله اول یا آخر (کسی چه می‌داند غول آخر این بازی واقعا چه شکلی است؟) تقریبا سه هفته پیش کسی از آشنایان فیلمی از عزیز از دست داده‌ام را به اشتراک گذاشت. فیلم را باز کردم و با حیرت تمام نگاه می‌کردم. فیلم قدیمی بود و کیفیت خیلی پایینی داشت. خاطره ای تعریف می‌شد که تا آن موقع نزدیک به صد بار شنیده بودم. اما این دفعه چیزی که برایم بهت آور بود این بود که چرا من این آدم را دیگر نمیشناسم؟ چرا او آن کسی نیست که من هر دفعه برایش اشک میریزم. من چندین سال سر قبر خالی گریه می‌کردم؟ چرا آدمی که در ذهن من بود در واقعیت چیز دیگری بود. از همه مهمتر چرا منی که با او زندگی کرده بودم دیگر او را به خاطر نمی آوردم.خیلی ساده است. آدمها خیلی یهویی در زندگی ات پیدایشان می‌شود و یهو ناپدید می‌شوند. شبیه غروب آفتاب می‌ماند. هربار که میبینی انگار جدید و غیرقابل پیش بینی است. رنگش، زمان پایین رفتن آفتاب، طیفی که در آسمان پدیدار می‌شود و اینکه سرت را برگردانی خورشید به کلی پایین رفته و تو هیچ نشانی ازش در افق نداری. it appears and then it disappears...خیلی برایم غم انگیز است که حتی کسی که از دست داده ام را دیگر در خاطره و حافظه ام ندارم. فضای خالی بزرگی در قلب و ذهنم حس می‌کنم، که انگار هیچ احساسی قادر به پر کردنش نیست. به احتمال زیاد افسردگی همین است. در عین حال زندگی ام به جلو می‌رود، ورزش می‌کنم، مسافرت می‌روم، با خانواده و دوستان معاشرت می‌کنم، کتاب می‌خوانم و فیلم میبینم و عشق می‌ورزم. از بیرون خیلی ام سرحال، موفق و شاد به نظر می‌رسم. شاید مهم ترین نکته برای من این است که هیچوقت به این خلا درونی‌ام اجازه بروز نمی‌دهم، نه اینکه ندانم چیست بلکه بیشتر به این دلیل که دوست ندارم در زندگی عقب بمانم. که واقعا گزاره درستی هم نیست. عقب از چی؟ از کی؟ چه مسابقه ای؟ کجا و به چه کسی جایزه اول رسیدن داده‌اند؟ عکس را شب بی ربطی به موضوع انداختم ولی به اندازه همین غم، حجم ماه باورنکردنی بود.به احتمال زیاد امسال برای من سال پر از دستاورد فیزیکی (مالی، شغلی، بدنی) نباشد. حتی شاید به همین دلایل تعدادی از دوستانم را هم از دست بدهم. یا اینکه شانس‌های بزرگ کاری و غیره را رد کنم. ولی دلم میخواهد به خودم اجازه بدهم که حداقل یک سال هم که شده به تمامی احساسات مدفون شده‌ام اجازه بروز بدهم. بدون اغراق و بدون ترس اعتراف کنم که من دستاوردی نخواهم داشت و ازش ترسی نداشته باشم. این نکته همیشه برای من دغدغه بود. این که کسی بشوم. کار بزرگی بکنم، اسم و رسم داشته باشم. حتی از ازدواج بدلیل ولایت پنهانی که به شوهر می‌دهد، متنفر بودم. شاید امسال دستاورد اصلی من این است که شجاعتم را در معرض آزمون قرار دهم. هیچ شوم... Nastaran TaheriNastaran TaheriTue, 17 May 2022 16:32:24 +0430https://virgool.ir/sanjagh/ای-ناخودآگاه-ناقلا-u6232dz8lvnx من در طول زندگی ام هرازگاهی احساس شدید دلتنگی داشتم، کمی گریه می‌کردم و تا دفعه بعدی راحت بودم. تا امسال که فهمیدم چرا! از اول سال با خودم سر هدفی که برای خودم انتخاب کردم، درگیر بودم. ناخودآگاه شروع کرده بودم که مرور خاطرات کنم و از خودم بپرسم چرا خودم را لایق هدفی که انتخاب کردم نمی‌دانم؟موتور روشن شد... از کسانی که تجربه مشابه من داشتند سوالات شخصی می‌پرسیدم (می‌دانم که این کار رایج نیست، ولی صمیمتی که داشتم را در این راستا خرج کردم). مثلا از طرف پرسیدم "فلانی تو چطور از غم بهمان اتفاقت رد شدی؟ "و در ادامه می‌پرسیدم "از کجا دانستی که دیگر درگیرش نیستی؟" پاسخ می‌داد خب من فلان کار را کردم، سوگواری ام را کامل کردم، مشاوره رفتم و بعد از آن خواب راحت داشتم. از کجا می‌فهمیم که دیگر نمی‌تواند ما را درگیر خود کند؟به کارهایی که برای تراژدی خودم انجام نداده بودم، فکر کردم. به اینکه خودم را به خاطر اتفاق بد سرزنش می‌کردم و با وجود آن خودم را از لذت بردن محروم می‌کردم. ساده است که آدمی تمام چیزهایی که در بقیه افراد نهی می‌کند را خیلی راحت می‌تواند در خود پیدا کند. با مشاورم صحبت کردم و فهمیدم که من از اتفاقی که برای من در ۱۲ سالگی افتاده، فقط سمت و سوی منفی آن را برای خودم نگه داشته‌ام. اینکه چرا ذهن من با من اینکار را می‌کند هم بعدا توضیح می‌دهم. هر اتفاقی که بیفتد فارغ از نوع رخداد حتما جنبه‌های مثبت و منفی دارد. این جوانب برای آدمیزادی با دید باز کاملا قابل مشاهده است. اما ما بخاطر تربیت یا چارچوب‌هایمان همیشه نمی‌توانیم از ناخودآگاه انتظار داشته باشیم که هر دو جنبه را دیدی؟؟ ولی با تمرین می‌توانیم از این قضایا درس بگیریم.حال این را می‌خواستم بگویم که ناخودآگاه من تا من درس آن خاطره را نگرفته بودم، هی آن خاطره را به یاد من می‌آورد... من غافل از همه جا در احساس آن اتفاق گیر می‌افتادم و فقط گریه می‌کردم. ناخودآگاهم دست از تلاش برنداشت، چون می‌دانست این موضوع درون زندگی من مانند حلقه‌ای در حال تکرار است. من باید یاد بگیرم که چگونه همه جوانب را در نظر بگیرم. همه ما این جمله را شنیده ایم که این هم از شانس ماست (شانس مویه)... اینکه ظاهرا یا به شوخی به کار می‌بریم را کاری ندارم ولی این دقیقا همان چارچوبی است که ناخودآگاه از هر اتفاقی که برای من بیفتد جانب منفی اش را برای من نگه می‌دارد. اینکه مثبت اندیشی و نیمه پر لیوان دو قانونی است که هر مدیر موفقیتی از آن پول درآورده است را خوب می‌دانم اما به شخصه نمی‌دانستم که اینقدر یک ایده کلی بتواند قضیه را توضیح دهد. البته که توضیح دهندگی خاصی به تنهایی خود عبارت مثبت اندیشی ندارد. صرفا این قضیه که همه اتفاق را ببین با همه جوانبش، خوب یا بد. این عکس بیشتر از عکس های پرواز دادن پرنده ها و نشستن در غروب به من حس بخشش داد.اینکه چرا ذهن من همیشه سمت منفی را می‌گیرد، خودش معضلی است. این معضل را من در خودم به تلقینی از جنس خود تخریبگری نامیدم. این احساس مشترک که چرا بعضی وقت‌ها دلمان می‌خواهد به هدفی نرسیم یا اینکه به رابطه‌ای که سمی بوده برگردیم؟ یا از اینکه کاری را نیمه تمام بگذاریم یک حس سرشلوغی با کلاسی می‌گیریم؟ تمام این حس‌ها را من در قسمت خودتخریب گری ذهنم جمع می‌کنم و هر وقت که حس هر کدام پیش آمد به خودم می‌گویم، چرا چرا دلم دوباره تحقیر می‌خواهد؟ آنجاست که به خودم و موفقیت‌هایم نگاه می‌‌کنم، این منم که خودم را بیشتر شناخته‌ام این برای من دستاورد است و نمی‌خواهم به عقب برگردم. از خودم مراقبت می‌کنم.خلاصه بعد از بخشش همیشه حس رهایی می‌آید. من خودم را بخشیدم و لذت بردم. Nastaran TaheriNastaran TaheriTue, 22 Jun 2021 18:59:18 +0430https://virgool.ir/sanjagh/داستان-راستان-b8vfcnyx9rldهر آخر فصل دور هم جمع می شویم و برای هم داستان میخوانیم.داستانی که نویسنده اش خودمانیم، بازیگرانش همکارانمان و صحنه اش همین سنجاق.داستان رویایی است که می‌خواهی محل کارت چه شکلی شود. می‌خواهی از در شرکت که وارد می‌شوی چه حسی بهت دست بدهد؟ حتی قبلتر از آن… زنگ ساعت که برای صبح بیدارت می‌کند حس خوشحالی بدهد یا حس گند دوباره کاار…جمع می‌شویم که دور هم ببینیم چه رویای مشترکی برای سنجاق داریم. هدف حتی در بعضی مواقع مشترک نیست. من دوست دارم پولی که در می‌آوریم زیاد شود فرید دوست دارد که تعداد سفارش بیشتر شود. چقدر دلمان برای مشتری‌ها می تپد؟ چقدر برای متخصصین؟ حتی ممکن است سر خود "بازار" با هم بحثمان شود. ولی همه ما دلمان برای آدمها می تپد و همین حس مشترکمان است.سگ حاضر در عکس "مراد" است. که تازه به تیم ما اضافه شده، مراد پشتیبان حیاط ما است.هر فصل کسی به ما اضافه شده است. یک نفس جدیدی در هدفهایمان دمیده و روح تازه‌ای داده، رویای جدیدی خلق کرده است. راه جدیدی برای رسیدن به همان هدف قبلی را نشانمان داده است که باورمان نمی‌شد، بشود اینطور هم نگاه کرد. زیبایی آدم ها در همین است. بتوانی خلاقیت و تضاد دیدگاهشان را طور دیگری ببینی و حس آنها را خیلی ساده درک کنی و بفهمی چقدر تنوع خارق العاده است.برایتان می‌خواهم از چهارشنبه شبی بگویم که از ته دل خندیدم. خالصانه عشق را حس کردم و صادقانه بغض کردم. جمع شدیم خیلی ساده برای هم داستان‌های سنجاق را بخوانیم یا شاید داستان سنجاقی که دوست داریم داشته باشیم. ببینیم دوست داریم آخر سال سنجاق چه شکلی شده باشد. کجا رفته و چه‌ها دیده. یا بهتر بگویم دوست داریم برایش چه رقم بزنیم.هرکسی از ظن خود شد یار او. ولی همه اسرار وی آشکارا فهمیدند. از بچه‌های عملیات که می‌خواست سفرهای خاور دور را به عهده بگیرد تا بچه‌های محتوا که عجله‌ای برای عوض کردن جا نداشتند. از دوستی که خیال پردازی ساده‌اش داشت تبدیل به مقاله ISI میشد تا همکاری که برای هر کداممان غزلی سرود. بی پروا خیال پردازی می‌کنیم. راحتیم با سنجاق. از خودمان می‌دانیمش و با او تعارفی نداریم. فصل قبل رویاهای خوبی داشتیم. دم همه سنجاقی‌ها گرم به خیلی‌هایش رسیدیم و نوش جانمان شد. این دفعه از نرسیدن ترسی نداشتیم، برایمان هدف‌های غیر ممکنی انگار وجود نداشت. رک و راست و بی شیله پیله در خیال‌ها پرواز کردیم. همه بچه‌ها در بخش‌های ناخودی بهترین ایده‌هایشان را به اشتراک می‌گذارند و بدون هیچ تعصبی دوست داریم که واقعا همان کاری که برای سنجاق درست است را پیش ببریم. کسی از اظهار نظر کسی بر کار خودش ناراحت نشد. کسی از شوخی با کارش احساس بدی پیدا نکرد. چون با هم راحتیم و صمیمی. شاید بیشتر از یک خانواده.عکس نمیدانم از کیست ولی من دقیقا همین حس را آخر این متن داشتم.با همه قلبم آرزو دارم که هر ماه از ماه قبلی‌مان درآمد گردشی بیشتری برای متخصصینمان رقم بزنیم. بزرگترین هدف من در زندگی‌ام این است که گره‌های مالی آدم‌ها را باز کنم. چون به نظرم آدمی بیشتر از این‌ها می‌ارزد که برای پول درآوردن از جسم و جانش هزینه کند. بی‌ارزش‌ترین قضیه هزینه کردن فکر و انرژی و جسم برای درآوردن پول است. پول درآوردن راحت است. راحت تر از آب خوردن. فقط باید کاری که دوست داری را انجام بدهی. کاری که با آن عشق می‌کنی.به همین سادگی...Nastaran TaheriNastaran TaheriTue, 06 Oct 2020 21:15:52 +0330https://virgool.ir/sanjagh/سلام-بر-ترس-cgu5m8v5ljmkسلام؛الان وسط کارم هستم ولی حس کردم باید بیایم اینجا و بنویسم.من معمولا بعد از ناهار از ساعت سه تا چهار بعد از ظهر خیلی خوابم می‌گیرد و همین قضیه باعث می‌شود نتوانم روی کارم تمرکز کنم. محل استراحت شرکت به نسبت شلوغ بود و من نرفتم بخوابم. برای گذران وقت در گروه‌های شرکت چرخ زدم تا اینکه یک مطلبی پیدا کردم که از مقالات هاروارد ریویو بود. اسم مقاله بود چگونه زندگی خود را اندازه می‌گیرید؟سوال خوبی است … معیارت برای رضایت از زندگی‌ات چیست؟به نظرم باید ببینی آخر سر به چه افتخار می‌کنی؟راستش من آدمی بودم که فکر می‌کردم هیچ کدام از ترس‌هایی که بقیه دارند در مورد من صدق نمی‌کند. من همیشه تنها زندگی می‌کردم و می‌کنم. از تنهایی، تاریکی، سکوت، سوسک و یا چیزهای دیگر واهمه‌ای ندارم. برای من ترس از ناشناخته‌ها حقیقت نداشت. تا پیش از امسال از سفرهای پرهیجان پرهیز می‌کردم و انواع بهانه‌ها را داشتم. امسال به صورت بامزه‌ای به سفر علاقه‌مند شدم و سفرهای دو روزه و سه روزه نسبتا سختی رفتم. این سفرها برنامه مشخصی نداشتند و راهنماها هم خیلی لیدرهای با تجربه ای نبودند. ولی دقیقا همین برای من جذاب بود اینکه ندانم کجا می‌روم و بعد از مواجه شدن با خطرهای آن سفر و دیدن برخوردهای خودم فهمیدم که باید به خودم افتخار کنم. سفر آخر خیلی از سفرهای دیگر آسانتر بود و عملا چالش خاصی نداشت. آبشاری بود که آنجا کمپ کردیم و دو سه روزی را همانجا در جنگل اقامت داشتیم. در این سفر باید خیس می‌شدی و باید تحمل می‌کردی که خیس بمانی. از سه روزی که آنجا بودیم دو روز باران آمد و همان یک روز آفتابی را رفتیم در آبشار و آب تنی کردیم. آبشار کوچکی بود که حداکثر دو و نیم متر ارتفاع داشت و همه از روی آن پریدیم و برای کسی هم نه قبلا و نه بعد از آن اتفاق بدی نیفتاده بود. تا همین سفر آخر نمی‌دانستم که از ارتفاعی که به آب منتهی می‌شود ترس دارم.پریدم ولی نه آنطور که دوست داشتممن شنا بلدم. از دوران کودکی من استخر جز تفریحات خانوادگی بود و استخر محل کار مادرم سکوی شیرجه بلندی داشت (این بلندی که می‌گویم برای دختر بچه ریزه میزه ای است که دو متر برایش خیلی بلند تلقی میشد). کلاس شنایی که می‌رفتم در همان استخر بود و معلم شنای ما در جلسه آخر به ما گفت که همه از روی این سکو شیرجه بزنیم. خودش در آب بود و می‌دانستیم که او حتما مواظب ماست. من اولین نفر بودم و پریدم وسط آب و معلمم من را تشویق کرد. همه کلاس دفعه اول ترسیدند و نپریدند، دفعه دومی که می‌خواستم بپرم ترسی که در فضا بود را دیدم و من هم ترسیدم. خیلی ساده از آدمی شجاع به یک ترسو تبدیل شدم.برگردیم به کمپ. من دفعه اول شیرجه ناقصی زدم که به سختی می‌توان گفت شیرجه بود. دفعه دوم ترس بقیه را دیدم و دیگر نتوانستم شیرجه بزنم و فقط در آب می‌پریدم. تا آخر سفر به خودم می‌گفتم اگر از این ترس رد شوم به خودم افتخار می‌کنم. اما روز آفتابی دیگری نبود و دیگر فرصتی پیش نیامد.این خاطره کلاس شنا را همین الان که می‌خواستم در مورد خاطره آبشار بنویسم یادم آمد. ترس من از ارتفاع حقیقی است و این ترس وجود دارد. برایم سخت بود که قبول کنم من آن آدمی که هیچ ترسی ندارد نیستم. ترسیدن برای من مانع شد تا از روی آبشار نتوانم حرفه‌ای شیرجه بزنم. برای خودنمایی باید از ترسی واقعی رد می‌شدم که هزینه زیادی بود.حالا از آسمان ریسمان بافتن با این خاطره‌ها می‌خواستم به این نتیجه برسم که معیار اندازه گیری زندگی خود من کدام است؟ ترس‌هایی وجود دارند که حقیقی‌اند و ترس‌هایی که انگار حقیقت ندارد. یکی از معیارهایم این خواهد بود که از ترس‌هایی که حقیقی نیستند، رد شوم. و با پا گذاشتن بر روی این ترس به خودم افتخار کنم. به خاطر اینکه به ازای هر سفر کلی هیجان و خاطره از آدم‌ها و طبیعت دارم و خواهم داشت از خودم سپاسگزارم. من از قضاوت آدم‌ها و از نگاه آدم‌ها به خودم می‌ترسیدم و به همین دلیل از نوشتن هراس داشتم. اینکه امسال به این موضوع هم غلبه کردم برایم خوشایند است.خلاصه، کلیتون نویسنده مقاله‌ای که امروز خواندم معیار خودش برای زندگی را پیدا کرده بود و از اینکه به این معیار متعهد و پایبند بود احساس رضایت داشت. او تاثیرگذاری بر افراد و رشد دادن آنها را در مقام مدیر و یا هر نقش دیگری که در زندگی داشت هدف خود در زندگی می‌دانست. در همین راستا نکته مهمی را در مقاله‌اش بیان کرده بود که به دغدغه شرکت‌های امروزی خیلی نزدیک بود. کلیتون به این نتیجه رسیده بود که احساس لذت و رضایت افراد در این است که فرصت یادگیری و رشد را داشته باشند و در ادامه مسئولیتی بگیرند و بخاطر موفقیت‌هایشان مورد توجه واقع شوند. ایجاد این فضا نه فقط در محیط کاری که در هر کدام از بخش‌های زندگی درست کار می‌کند. به نظر من هم هر فردی باید برای خودش این فرصت را قائل باشد. به خودش مهلت خطا و شکست دهد. در ادامه از خودش تعهدی بگیرد برای انجام مسئولیت‌های خودش و به آنچه که دست یافت افتخار کند.Nastaran TaheriNastaran TaheriTue, 18 Aug 2020 18:35:26 +0430https://virgool.ir/sanjagh/اندر-مزایای-مراقبت-tqjydfo2ravcمن آدمی بودم که در سال‌های زندگی‌م به دنبال مقصرهای زیادی می‌گشتم. اینکه چرا فلان اتفاق نیفتاد یا اینکه چرا فلان اتفاق باید برای من می‌افتاد. همه این‌ها چیزهایی بود که تقصیر خودم یا بقیه می‌دونستم و به خاطرشون خودم یا بقیه رو سرزنش می‌کردم. خاطره خیلی شفافی دارم که روز بعد از اعلام نتایج کنکور یک برگه آچهار رو به خودم تمرین دادم که روش بنویسم تقصیر هیچ کس نیست جز خودم.سرزنش برای من مثل یک رفیق همیشه همراه بوده نه اینکه بگم همیشه نتایج بدی داشته اتفاقا بعضی وقت‌ها باعث شده زور بیشتری بزنم و بهتر بشم. اما بعد از بهتر شدن هم وقتی میاد کنارت میشینه بهت میگه، این چیزی که بدست آوردی بعد از این همه تلاش مال تو نیست و برآیند اتفاقات شانسی بوده.همین قضیه باعث میشه خودتو نبینی. باعث میشه همه جا به اندازه "کافی" نباشی. همه جا این فکر توی ذهنت هست که تو کمی، بی‌لیاقتی و همه این چیزهایی که داری رو همه میتونند داشته باشند. همینجا مقایسه خودت با بقیه یا خودت با قبل خودت یا خود آرمانیت دیوونه ات می‌کنه و یه بند بغل گوشت داره نوحه می‌خونه. مقایسه باعث میشه دوباره سرزنش خودت رو شروع کنی و بیفتی توی یه دایره حلزونی منحوس.خیلی‌ها میان کنارت و بهت یادآوری می‌کنند که فلانی تو خیلی خفنی، تو خیلی می‌فهمی، تو خیلی خوبی ولی این نوحه دائمی کنار گوشت نمی‌گذاره این‌ها رو بشنوی و توی صداهای ذهن خودت غرق میشی. کاملا طبق پیش بینی جلو میری. با آدم‌هایی دوست میشی که مطابق نوای منحوس دم گوشت همسرایی کنند. با کسایی همکار میشی که دنبال اشکال‌هات باشند و مثل موفق‌ترین برنامه جهان به سمت بدترین هدف خودت به سرعت داری پیش میری و به تمامی خواسته‌های رفیق قدیمیت میرسی.حالا بیا و عوض شو…دیدین توی فیلما میخوان یکیو بیدار نگه دارن چون اگه خوابش ببره میمیره… آدم‌های سرزنشگر هم همینند. باید چندتا محکم بزنی توی گوشش تا بیدار بمونه و اونی که داره بغل گوشش اشعار مذموم زمزمه میکنه رو رها کنه. بعد از اولین اخراجت یا اولین قطع رابطه یا اولین ضربه مهلکی که نوش جون کنی تازه به هوش میای. این تجربه شاید اولین نباشه،‌ ممکنه بعد از ده تا رابطه به این نتیجه برسی یا بعد از ۵ تا کار عوض کردن. بستگی داره چقدر مصرانه حرف‌های اون رفیقت رو دنبال کردی. یا اینکه چقد با خودت لجبازی داشتی و خواسته‌هاتو ندیدی. در هر صورت اون اتفاق باعث میشه به خودت بگی " من لیاقتم این نیست".نه! راستش رو بخوای لیاقت تو این نیست. لیاقتت این نیست که اینقدر خودت رو دست کم بگیری. لیاقت تو این نیست که بقیه برات بشوند هدف و تو بخواهی تمام عمرت اونا رو راضی نگه داری. هدف تو توی زندگیت فقط و فقط توسط خود تو مشخص میشه. پس یه هدف بالا، یه هدف که وقتی بهش میرسی احساس رضایت از خودت چند برابر میشه رو پیدا کن.اینجا همین جاییه که مراقبت مهم میشه. اینجا همین‌جاییه که باید مراقب این حس دوست داشتنی لایق بودن باشی تا یک وقت دوباره مسحور اون نوای لعنتی نشی و برنگردی پله اول. اولش اون رفیق قدیمیت پشت هر آدمی که داره باهات صحبت می‌کنه وایساده و داره ریز ریز عیب‌های طرف رو توی گوشت رو خونی می‌کنه. اولش دیدن خوبی‌های بقیه خیلی سخته. اولش مقایسه نکردن برات غیر ممکنه. ولی یه وقت فکر نکنی اگه مقایسه کردی آدم بدی هستی و دوباره خودت رو سرزنش کنی، این میشه غول دو سر مرحله دوم که داره با احساس گناه مسخره، تو رو به بازی خودش بر می‌گردونه.هفته های اول، سه تا چهار روز هفته مغلوب اون حس منحوسی. احساس اشتباه کردن می‌کنی و به دنبال این هستی که کسی بیاد بهت بگه آره داری اشتباه میکنی تو اینقدرها هم نمی‌ارزی. دنبال تایید بقیه میری. همونجا بازم مقایسه میاد تو ذهنت. خودتو با دوست دختر جدید اکست مقایسه میکنی و میگی اگه تو ام فلان چیزو داشتی اون ولت نمی‌کرد یا اگه فلان کارو جور دیگه ای انجام داده بودی اخراجت نمی‌کردند. دوباره باید مراقب باشی. باید هر روز که از خواب بیدار شدی به خودت بگی چقدر خودتو قبول داری. خودت رو لایق یه صبحانه حسابی بدونی و ازش لذت کافی رو ببری.بعد از یکی دوماه، لبخند لذت بخشی رو لبهات هست. حس درونی احترام به خودت رو انگار،آروم، آروم، تازه داری درک می‌کنی. حس اینکه اصلا نیازی نیست چیزی رو به کسی اثبات کنی. داری صلح رو تجربه میکنی. این هفته ها ممکنه یکی دو روز بازم مغلوب بشی. ولی صدا کم شده. صدا دیگه اون رمق قبلی رو نداره. کم کم باید آماده خداحافظی با رفیقت باشی.مراقب باش!مراقبت کن. از اینکه به خودت ارزش بدی خوشت بیاد. از اینکه خودت رو ستایش کنی، خجالت نکش. از اینکه خودت رو لایق بهترین‌ها بدونی نترس و احساس گناه نداشته باش. به حرف‌های خوبی که در موردت می‌زنند گوش بده و لذت ببر. بذار آدما نوازشت بکنند. اگه در مقابل تعریف بقیه از خودت، سر خم کردی و ادای تواضع در آوردی بدون که اون حرف رو قبول نداری. همه موفقیت هاتو ببین و به خودت بگو دمت گرم. قدردان خودت باش. مراقب ارزش خودت باش. قدردان بدنت، فکرت، اخلاقت، ذهنت و رفتارت باش. به خودت استراحت بده و بذار خودت یک نفس راحت بکشه. بذار آروم چشم‌هاش رو روی هم بذاره و همین لحظه رو درک کنه. یک نفس عمیق.هیچ تلاش اضافه ای نیاز نیست.Nastaran TaheriNastaran TaheriSat, 11 Jul 2020 16:37:52 +0430https://virgool.ir/sanjagh/این-مطلب-در-مورد-گربه-ها-نیست-rtypdxc9vu4fدوست دارم به مناسبت یکسالگی‌ام در سنجاق مطلبی بنویسم که حق مطلب سنجاقی شدنم را ادا کند.یک سال و نیم پیش، من آدمی بودم که شکست سختی از شرکت قبلی خورده بودم و غرور شکسته‌ام را در تمامی مصاحبه‌های پیش رویم سه برابر واقعیت نشان می‌دادم. مدیر محصول تازه‌کاری بودم که حاضر نبود برای ساعت طولانی کار کند و از ایده‌های خودش هم در کار خودش کوتاه نمی‌آمد. خیلی راحت هر مصاحبه دومی را ناخودآگاه متناقض با چارچوبهای شخصیت خودم می‌دیدم و در مصاحبه دوم خودم، خودم را شکست می‌دادم. بدتر آنکه این چرخه اشتباه بیشتر به غرورم لطمه می‌زد و خودم را هر بار بی‌اعتماد به نفس تر می‌یافتم.تا اینکه رزومه‌ام را برای کاری که هرگز انجام نداده بودم فرستادم. من در عمرم مارکتینگ نکرده بودم چه برسد به مارکتینگ با ادوردز گوگل و نوع دیجیتالش. می‌دانستم که کل مطلب چیست و چگونه دو دوتا چهارتا می‌کنند ولی همه اینها برایم مبهماتی بیش نبود. چه بسا واقعا حس می‌کردم که به نسبت کار قبلی خودم خیلی از نظر پرستیژ پایین‌تر است و به شخصیت من نمی‌خورد. من بروم محصول مردم را بفروشم؟ خب محصول خوب خودش فروش می‌رود که … مگر نه؟ البته این ایده‌آل یک مدیر محصول کیفیت محور بود که من فکر می‌کردم بودم (واقعیت این است که در مورد مدیریت محصول هم هیچ نمی‌دانستم).جمله اولی که بعد از ورود می‌شنوی: اگر از گربه نمیترسید مصاحبه را در حیاط انجام دهیم؟سنجاق ولی فرق داشت. خود تبلیغ استخدام تا کسی که در را برایت برای مصاحبه باز می‌کرد با بقیه شرکت‌ها فرق دارد. در باز می‌شود. اولین چیزی که به چشمت می‌خورد تمام گلدان‌هایی است که از سقف آویزان شده‌اند و حیاط سبزی که خدا خدا می‌کنی مال خود شرکت باشد بلکه در دو ساعت مصاحبه ات ازش نصیبی ببری. نور روشن داخل دفتر برخلاف نور نداشته راهرو ساختمان، حس خوبی بهت می‌دهد و به خودت می‌گویی اینجا فقط مصاحبه‌اش هم کیف می‌دهد. وارد می‌شوی و می‌بینی در یک فضای ۵۰ متری ده تا سیستم و ده نفر جا شده‌‌اند که هیچ کدام سرشان را بر نمی‌گردانند که ببینند رییس‌جمهور آمد یا مرلین مونرو.مصاحبه اولم با خود فرید بود. راستش را بخواهید باور نمی‌کردم که کسی اینقدر راحت و سبک دنبال حرفت را بگیرد و هر چه می‌گویی را برایت تصویر کند که آره فلان چیز همین نتیجه را می‌دهد. اینکه مدیر شرکتی تو را با تمام حرف‌های نپخته‌ات قبول می‌کند و به معنای واقعی مکالمه‌ای جا افتاده با تو راه می‌اندازد شاید برایت (برای آدمی که چند ماه است دارد اعتماد به نفس حرف زدن را هم از دست می‌دهد) باورنکردنی باشد. آنجا حال آدم‌ها تیمار می‌شد. نه فقط آدم‌ها که گربه‌های افگار و زخمی محل هم به همان حیاط باصفا پناه می‌آوردند. یکیشان همان موقع که من مصاحبه داشتم دستش شکسته بود و روی یکی از صندلی‌های شرکت زیر نور زمستانی خوابیده بود. آن هفته به خاطر همان چند ساعت قابل دار حالم خوب بود.ارژنگ دست شکستهداشت دیر می‌شد و اسفند تمام. اگر اسفند بیاید و تو بیکار مانده باشی قید بهار را میزنی. تلفن سنجاق (همان صدای فائزه) برای مصاحبه دوم امیدوار کننده بود. این دفعه شوق بیشتری داشتم. رفتم. یادم هست که خوشحال‌تر از هر مصاحبه دوم دیگری بودم. هنوز هم می‌گویم که کارش را بلد نبودم ولی آنجا به کار و شغل جور دیگری نگاه می‌کردند. الان می‌بینم که همه این فضاها را می‌بینند برای پیدا کردن رفیق و واقعا هم موفقند.مصاحبه دومم خیلی قوی‌تر از اولی بود. تنها چیزی که شفاف یادم هست سوالی بود که سال‌ها سوال خودم بود. مهم بود برایشان که کاری که انجام می‌دهی را دوست داشته باشی. این نه تنها برای شرکت یک مزیت انسانی حساب می‌شد بلکه خیلی در رابطه آینده تو با شرکت نقش مهمی ایفا می‌کرد. راحت می‌توانی بگویی من از فلان کار خوشم نمی آید (همین راحتی در حرف زدن خودش خیلی تمدن می‌خواهد) و تو این انتخاب را داری که از کارهای دیگر هر کدام را که برایت خوشایند است انتخاب کنی. البته این قضیه مغایرت با تحویل کار و تعهد نداشتن به کار نیست. صرفا اینکه تنوع مدیریت کارها به نوعی است که انتقال کار و پیش بردن آن نیازمند بروکراسی عجیب و غریبی نیست. و این موضوع چیزی نیست که در هر شرکتی امکان پذیر باشد. بقیه شرکت‌ها خیلی بخواهند انعطاف برایت خرج بدهند این است که راحت بتوانی فردا مرخصی بگیری و بروی یه هوایی به ریه‌ات برسانی (مرخصی‌های الکی*).خب من راستش را بهشان گفتم که نمیدانم این کار را دوست دارم یا نه. درواقع تا وقتی دوسال پشت هم این کار را انجام نداده باشم هنوز نمیدانم که جوهره اصلی کار کدام است که بدانم دوستش دارم یا نه. راستش را بخواهید بعد از یکسال کار کردن در این حوزه،‌ هنوز هم نمی‌دانم که دیجیتال مارکتینگ را دوست دارم یا نه. بخش عمده کار من مربوط به افزایش سفارش‌هاست. برای متخصصینی که وارد بازار سنجاق می‌شوند، سفارش پیدا می‌کنم و آنها می‌توانند سفارش‌ها را برای خودشان دستچین کنند. نه اینکه این کار (پیدا کردن سفارش) بد باشد که از نیکوترین شغل هاست، هنوز بر این شک هستم که این کار شاید برای روحیات من ساخته نشده باشد. تنها چیزی که خیلی خوب می‌دانم این است که از کار کردن با تیم سنجاق ناباورانه خوشحال و راضی هستم.من صبح ها با اشتیاق تمام از خانه با دوچرخه به محل کارم می‌رفتم (قبل از قرنطینه)‌ که مثل همیشه با صدای بلند به همه بچه‌های سنجاق سلام کنم. از نان‌های تازه‌ای که صبحانه‌های بی‌نظیری را در حیاط می‌ساخت،‌ تناول کنم و بروم برای بیست هزار همکار خودم،‌ یک نیم چه کار اضافه‌تر پیدا کنم که مثل یک سال و نیم قبل من بی‌اعتماد به نفس نمانند.*ارجاع شود به آهنگ الکی محسن نامجوNastaran TaheriNastaran TaheriSun, 19 Apr 2020 15:45:14 +0430