https://virgool.ir/feed/@nasirireihaneh114زندگی کن»fa2026-11-12 10:53:53https://files.virgool.ir/upload/users/3730078/avatar/65tTYk.jpghttps://virgool.ir/@nasirireihaneh114https://virgool.ir/@nasirireihaneh114/من-ازاد-شده-از-زندان-قلبم-xi8850xddcjfمن اگه خورشید بودم، تو ماه بودیاگه آتیش بودم، تو آب بودیاگه سفید بودم، تو سیاه بودیاگه تاریک بودم، تو روشن بودیاگه شادی بودم، تو غم بودیمن هر چی که بودم، تو درست نقطه‌ی مقابلم بودیو من چه احمقانه برای رسیدن به تو و کنارت موندن، دست و پا میزدمو من چقدر ظالمانه برای بودن با تو، ذره ذره خودم رو فراموش میکردم تا کسی باشم که تو میخوایو من چقدر نمی‌فهمیدم دختر.وقتی هم که فهمیدم، فقط درد کشیدم.وقتی بیشتر فهمیدم، بیشتر درد کشیدم.انقدر درد کشیدم که تحملم طاق شد و بریدم اون طناب پوسیده‌ی لعنتی رو.همون زنجیر وابستگی دوطرفه رو.همون بند نافی که مریضمون کرده بود.برای چی بهت چنگ می‌نداختم؟ برای کی دستام رو زخمی میکردم؟ کسی که نمی‌فهمیدمش و نمی‌فهمید منو؟ برای کسی که هیچکدوم از خلأهای روحم رو پر نمی‌کرد؛ اما تنها حضورش هم راضی‌ام میکرد؟حضوری که اصلا شبیه به حضور داشتن نبود. حضوری که هیچوقت کافی نبود.من تشنه بودم و تو سراب.من زخم بودم و تو چاقو.من شکنجه‌گر روح خودم بودم و تو همکار درجه‌ی یک من.دو تا قطب مخالف که بشدت بهم جذب شده بودن اما چه فایده؟!منو تو حتی نتونستیم درد مشترکی برای پیوند دادن روح‌هامون پیدا کنیم.منو تو حرف هم رو نمی.فهمیدیم.ما یه اشتباه بزرگ بودیم.اما تو هرگز اشتباه من نبودی.تو اشتباه‌ترین آدم زندگیم بودی و در عین حال شفادهنده‌ترین.اگه نبودی، به خودم نمی‌اومدم.اگه نبودی، بیدار نمی‌شدم.اگه نبودی، این کابوس تاریک ادامه‌دار میشد.اگه ترکت نمیکردم، همیشه از تنها شدن میترسیدم.اگه تمومش نمیکردم، نمیفهمیدم کی‌ام و چی میخوام.برای الان، خوشحالم که تموم شد. خوشحالم که خیلی وقته هیچ مایی وجود نداره. خوشحالم که رفتیم پی زندگیمون.اما چرا دروغ بگم. اگه کس دیگه‌ای رو پیدا کرده باشی، خوشحال نمیشم. ناراحتم نمیشم. اصلا چرا باید حسی داشته باشم؟ "که چی؟"کاش این سوال رو وقتی که فهمیده بودیم تهش هیچی نیست، از خودمون می‌پرسیدیم. وقتی که میدونستیم ته رابطه‌ی ما بن‌بسته و بس.اینطوری انرژی و عمرمون رو صرف بیهودگی نمی‌کردیم. صرف دست و پا زدن‌های بیهدف.اما من هنوزم بعد تو نتونستم کسی رو دوست داشته باشم. نتونستم این حس رو به دلم راه بدم چون ترسیدم از زخم زدن و زخم خوردن.شاید خیلی تغییر کرده باشم اما هنوزم دوست داشتن برام ترسناکه.از طرفی دوست داشته شدن هم برام دردناکه چون تو کسی نبودی که بگی چقدر دوستم داشتی.من حتی حرف زدن و نوشتن از تو رو برای خودم ممنوع کرده بودم. اما به چه قیمتی؟ به قیمت اینکه زخم‌هام رو نادیده بگیرم و رفته رفته یادم بره دردی که میکشیدم برای چی بود؟!بعد از تو، از رنج، درد، تنهایی و غم نترسیدم. چون با تمام وجود باهاشون خو گرفتم. توی خودم رفتم. کندم و کندم و ریشه‌ی دردهام رو بیرون کشیدم.اینطوری دیگه درد قطع میشد. چون دندون لق رو کنده بودم و برای همیشه راحت شده بودم.هنوزم فکر کردن بهت، قلبم رو سنگین میکنه. من سه ساله که عذاب میکشم از حرف‌هایی که آخرین‌بار بهت زدم و خودم رو با این حس گناه تنبیه کردم و خودم رو لایق دوست داشته شدن ندیدم.دیدی؟ که چطور اشتباه هم بودیم؟!من تصمیم گرفتم انکار کنم. احساسات صدمه دیده‌ام رو خاک کنم؛ اما وقتی با خواننده شروع کردم به خوندن و صدام رو ضبط کردم، انگار روحم راه دیگه‌ای رو برای ناله‌های دردناکش انتخاب کرده بود.برای همین هم وقتی آهنگ someone you loved رو خوندم و به صدای خودم گوش کردم، یه گوشه از قلبم آتیش گرفت و آروم شد. چون اون صدا، صدای من نبود. صدای زخمها و گریه‌های روحم بود.تو از من یه نویسنده ساختی. من خیلی وقته که عمیق‌ترین احساساتم رو با واژه‌های ناتوانم فریاد میزنم.تو ازم یه کارآگاه ساختی. کسی که با دقت وجود خودش رو کندوکاو میکنه تا بفهمه قتل احساساتش کِی و چرا رخ داد. کارآگاهی که رفته رفته مشتاق شد انگیزه‌ی قاتل وجودش رو بشناسه. بدونه چه هیولایی درونش زندگی میکنه. بدونه چه سایه‌هایی ساخته و چه صفاتی رو تبعید کرده که اینطوری برای انتقام برمیگردن و تنها چیزی که از خودشون باقی میذارن خشونت و نفرته.اگه تو نبودی نمی‌فهمیدم که من قرار نیست همیشه یه آدم مهربون و مطیع و عجول و مشتاق باشم. فهمیدم میتونم یه خونسردِ صبورِ سنگدل باشم که دیگه از آدم‌ها خوشش نمیاد.بعد تو بود که فهمیدم نیازی نیست برای روشن بودن و سفید موندن، تلاش بیجا کنم. من از اولم خاکستری بودم. فقط نمیدونستم!تو اون نقابی که سالها روی صورتم زده بودم و حتی خودمم باور کرده بودم که اون منم رو شکستی و زیر نقاب رو نشونم دادی. جایی که روحم زخمی بود و کودک درونم از شدت بی‌مهری و بی‌توجهی بیشترین زجه‌های عمرش رو میزد تا فقط من، کسی باشم که بهش توجه میکنم و با محبت زخمهاش رو درمان میکنم.من بعد از تو عوض شدم. خیلی هم عوض شدم. درواقع اگه تو نبودی، هیچوقت این پریسا متولد نمیشد.Reihaneh NasiriReihaneh NasiriSun, 29 Dec 2024 14:27:53 +0330https://virgool.ir/@nasirireihaneh114/هشت-نشانه-کسانی-که-فرکانس-ویا-انرژی-منفی-از-خودشون-ساطع-میکنند-tsktxrdxnpikهشت نشانه کسانی که فرکانس و یا انرژی منفی از خودشون ساطع می‌کنند:1. کسایی همیشه شکایت می‌کنند و غر می‌زن2. کسایی که دائما از مشکلاتشون می‌گن بدون هیچ راه حلی.3. کسایی که دائم پشت سر دیگران حرف میزنن. 4. کسایی که فقط خبرای بد و میگن. 5. افرادی که وقتی به شما انرژی منفی میدن خودشون احساس سبکی می‌کنن. 6. کسایی که با شوخی شما رو مسخره می‌کنن. 7. افرادی که دائم دروغ میگن ، غلو می‌کنند و خود واقعیشون نیستن. 8. افرادی که وقتی کنارشون هستی احساس خستگی‌ می‌کنی چون که دائم انرژی منفی میدنReihaneh NasiriReihaneh NasiriSat, 28 Dec 2024 20:47:20 +0330