https://virgool.ir/feed/@nasimsepehri60fa2026-11-12 08:45:19https://files.virgool.ir/upload/users/135068/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@nasimsepehri60https://virgool.ir/@nasimsepehri60/من-قهرمیکی-بیاد-منت-کشی-iuwqqccfvkulمن دارم یک سری کار جدید درباه طراحی و گرافیک یاد می گیرم .خوب هر کاری سختی خودشو داره.از وقتی یادم میاد زود ناامید میشم .خودم هزار جور با دیگران شوخی می کنم و سر به سرشون میذارم ولی تحمل ندارم کسی بهم بگه بالای چشمت ابرویی هم هست.خلاصه داشتم کار می کردم و واسه خودم اشتباه می رفتم که برادرم گفت همه ی کارت اشتباه ست ! بدجوری خورد تو ذوقم و خودمو گرفتم .می خواستم قهر کنم ! همه گاهی دلمون می خواد قهر کنیم خودمونو بگیرم شاید یکی بیاد نازمونو بکشه. ازمون منت کشی کنه . وقتی خوب فکر کردم دیدم فایده نداره کسی منت کشی نمی کنه..تازه از سن و سالم هم گذشته .بشین رو کارت تمرکز کن و اشتباهاتتو درست کن .تو این اوضاع بی ریخت کسی حوصله ی منت کشی نداره.تو با همه دنیاقهر کن .خودتو واسه همه کائنات بگیر بی فایده ست.نشستم و چند روز رو کارم وقت گذاشتم چندین و چند بار طراحی کردم میز کارم شبیه بازار شام شده بود و اینقدر رو کاغذ کشیدم و تو نرم افزار پیاده ش کردم تا آخرش یه طرحی از آب در اومد که خودم کیف کردم.اون لحظه به خودم گفتم فتبارک الله احسن الخالقین .منظور نظر خودم بودم.گاهی تو فیلما می بینیم طرف چندین روز میشینه تا یه کاریو انجام بده و همه تلاششو می کنه دقیقا همون شکلی شده بودم .بعدش سریع طرحو گذاشتم اینستا و منتظر لایک بقیه موندم .راستی چرا این لایک کردن اینقدر مهمه .اینم معظلی شده واسه همه !!!خلاصه دوست من به جای قهر کردن با دنیا...Nasim SepehriNasim SepehriThu, 12 Mar 2020 22:43:16 +0330https://virgool.ir/@nasimsepehri60/جوانی-را-جوانها-به-هدر-می-دهند-wnivx084kmpgساعت شش در کافی شاپ همیشگی با مریم قرار داشتم طبق معمول دیر کرده بود .همون موقع چند تا جوون یا شاید بشه گفت نوجوون وارد کافی شاپ شدن و میز کنار من نشستن .سنشون شاید به بیست می رسید ولی از پشت صورت های دستکاری شده و آرایش های غلیظشون به زحمت می شد حدس زد دقیقا چند سالشونه! از بیکاری به حرفاشون گوش میکردم.یکیشون با دوست پسرش دعوا کرده بود! اونی یکی در مورد عمل بینی داشت تحقیق می کرد! نفر بعدی عمل کرده بود و چسب رو دماغش بود و داشت راه به راه از خودش سلفی می گرفت! نفر بعد که کمی معقول تر به نظر می اومد داشت تعریف می کرد چطور کلاسای دانشگاهو پیچونده!!!برای من دهه شصتی کمی عجیب و غریب به نظر می اومدن.از وقتی یادم میاد درس خوندم.مدرسه و دانشگاه و بعد هم بلافاصله رفتم سرکار. بعد چند سال دوباره تصمیم گرفتم درس بخونم دوباره دانشگاه و کار.ولی بچه های الان چطور؟با خیلی هاشون که حرف میزنی نه برنامه ای دارن .نه هدفی نه امیدی به آینده.بچه های خوش و آب و رنگی که به ظاهر شادن ولی تو هیاهو و شلوغی این دنیا تنهاتر از هر زمان دیگه ای خودشونو گم کردن.نمی دونن چی میخوان، نمی دونن کجا باید برن.راستی نسل سوخته ما بودیم یا اینا؟!!!الان که دانشگاه میرم کلی از همکلاسی هام بیست سال و خرده ای دارن وقتی نصیحتشون می کنم که به فکر آینده باشین و برنامه ریزی کنین بهم میگن عین مادربزگ ها حرف می زنی! یه ضرب االمثل قدیمی هست که میگه :جوانی را جوانها به هدر میدهند!انگار تاریخ باید برای همه تکرار شه . انگا همه باید حسرت روزای جوونی رو بخورن که چطور هدر دادنش! برادرم بیست و دوسالشه برخلاف خیلی از دوستاش برای زندگیش برنامه ریزی می کنه.تصمیم داره بره خارج از کشور .با خودم میگم چطوره منم برم؟ بعدش میگم نکنه دیره شده برام ؟آخه سی و دوسالمه.کاری که خیلی دوست داشتمو شروع کردم ولی الان همه انتظار دارن که دیگه ازدواج کنم و سال بعدش هم بچه دار بشم!!! اما الان که تو مسیر پیشرفت افتادم دوست دارم تخته گاز برم جلو.من تو حسرت بیست سالگی که کاش میشد به عقب برگردم و جور دیگه ای شروع کنم و بیست ساله ها که فکر می کنن همیشه جوون می مونن!Nasim SepehriNasim SepehriThu, 20 Feb 2020 13:13:45 +0330https://virgool.ir/@nasimsepehri60/کمی-شجاع-باش-qytxn0rp5sjxاز وقتی یادم میاد کلی کتاب روانشناسی خوندم واسه تغییر زندگیم کلی کتاب خوندم بلکه بتونم یه کمی شاد باشم ولی فهمیدم تا آدم خودش نخواد هیچ کس نمی تونه خوشحالش کنه . یه روز یه کتاب خوندم به اسم زندگی بی حد و مرز اثر نیک وی اچیچ در مورد یه مرد جوون معلول ، البته معلولیت خیلی بالا.دست و پا نداشت ولی تونسته بود خیلی چیزا تو زندگیش یاد بگیره .موج سواری ،موسیقی ،تونسته بود مدرک دانشگاهی بگیره و الانم یه سخنران انگیزشی معروفه .دو فصل اول کتابو که خوندم خیلی گریه کردم.از خودم خجالت کشیدم که یه آدم با این شرایط تونسته زندگی کنه اونوقت من ناامید میشم.اصلا چطوری روم میشه نا امید بشم.یه روز یه نفر از نیک می پرسه تو با وجود اینکه معلولیت داری و حتی دست نداری چطور می تونی خوشحال باشی؟ نیک بهش میگه من تعجب می کنم تو که سالمی و دست داری چطور می تونی خوشحال نباشی! خیلی وقتا بهونه میاریم واسه کاری نکردن.من تو زندگیم فهمیدم آب که یه جا بمونه می گنده. آدم باید بره .باید تغییر کنه.. آدمی که تغییر نکنه محکوم به فناست.این جمله کمی شعاری شد .ولی واقعا بهش رسیدم.وقتی با بعضی آدما حالتون خوب نیست باید رهاشون کنید.برای همتون پیش اومده که همه چی تو زندگیتون دارید ولی باز خوشحال نیستید .زندگیتون از بیرون برای دیگران خیلی کامل و خوش آبو رنگه ولی از تو ....یه چیزایی سرجاش نیست.می بینید جای اشتباهی هستید،یه کاری انجام میدید که دوست ندارید و توی یه محیطی هستید که براتون عذاب آوره.می تونید جای بهتری باشید ولی آدم ریسک کردن نیستید.من از این آدما زیاد دیدم. شما که غریبه نیستید خودم هم جزء همین آدما بودم.جایی که بودم برام عین زندان بود ولی پنج سال تمام هیچ کاری نکردم. فقط تو شرایطی که داشتم دست و پا می زدم. دیگه تسلیم شده بودم فکر می کردم همه دارن همینطوری زندگی می کنن. شاید قاعده ش همینه .به جای اینکه بلند شیم و کاری کنیم فقط حسرت گذشته هارو میخوریم .حسرت واسه اشتباهاتی که از سر جوونی و بی تجربگی انجام دادیم.از اون اشتباهات برای خودمون زندان میسازیم و یه عمر خودمونو تو اون زندان اسیر می کنیم.به قول یه نفر اون اشتباهات فقط یه تجربه بودن نه حکم حبس ابد .کمی شجاع باش و بلند شو واسه زندگیت یه کاری بکن!Nasim SepehriNasim SepehriFri, 14 Feb 2020 23:59:08 +0330https://virgool.ir/@nasimsepehri60/بحران-سی-سالگی-wzdjdemfh7eiاین جمله رو زیاد شنیدم آدم همیشه باید تو زندگیش یه هدفی داشته باشه یه چیزی که به خاطرش مبارزه کنه و خودشو به چالش بکشه. یه جایی خوندم فقط سه درصد از مردم دنیا تو زندگیشون هدف دارن. نمی دونم راسته یا نه یعنی نود و هفت درصد فقط زندگی رو می گذرونن. جالبه! حالا ما تو کدوم گروه هستیم؟؟؟ پنج سال بود که فقط کارای روتین و تکراری انجام می دادم عملا از مغزم استفاده نمی کردم.از یه چیزی اطمینان دارم اونم اینکه خیلی ها تو شرایط من دارن زندگی می کنن.بیست سال سی سال به همین روال زندگی می کنن یه زندگی کارمندی ! این وسطا ازدواج می کنن،بچه دار میشن ،بازنشسته میشن تهش هم که میمیرن.آخه اینم شد زندگی!اجازه بدید خودمو معرفی کنم! امسال میرم تو سی سالگی!نمی دونم این سی سالگی چرا اینقدر برای من سنگینه به قول بعضی ها سی سالگی مثل ساعت سه بعد از ظهر می مونه مثل سه شنبه هاست واسه همه چی هم زوده هم دیر.همه انتظار دارن تا قبل از سی سالگی ازدواج کرده باشی و لااقل یه بچه هم داشته باشی .نمی دونم چقدر با این حرفا موافق هستین ولی من تو سی سالگی یه شروع جدید داشتم .من ازدواج نکردم بچه ای هم ندارم و به خاطرش خجالت هم نمی کشم .ولی تونستم به قول بچه ها تو این سن لایف استایلمو تغییر بدم .اگه می خواستم با همون روند همیشگی پیش برم تو پنجاه یا نهایتش تو شصت سالگی یه پیرزن بی اعصاب آلزایمری پر چین و چروک می شدم .تک و تنها داشتم روزای بازنشستگی مو می گذروندم و حسرت می خوردم واسه حرفایی که نزدم .واسه سفرهایی که نرفتم ...واسه وقتی که با خانوده م نگذروندم واسه هنری که یاد نگرفتم و مهمتر از همه واسه زندگی که هیچوقت ازش لذت نبردم و واسه عمری که زندگی نکردم!یه شروع جدید برای رسیدن به هدفی که چند سال نادیده ش گرفتم ...Nasim SepehriNasim SepehriThu, 13 Feb 2020 22:05:04 +0330