https://virgool.ir/feed/@nasim.hpfa2026-11-11 21:35:21https://files.virgool.ir/upload/users/4861691/avatar/hXcqAu.jpghttps://virgool.ir/@nasim.hphttps://virgool.ir/@nasim.hp/قمار-iry1pdfilgikدست کشیدم روی موهایتکم شده‌اند، قدرِ پرِ کاهیکاهی بود موهایت که زنده شدمزنده شدم و دیدم مژه‌هایت بلند شدندآنقدر بلند که ببافمشان و بیندازم دورِ گردنمکاهی بود موهایت که پیر شدمپرسیدم: جوانی‌امان چه شد؟گفتی: خوابی بود که ندیدیمگفتم: مژه‌هایت چه؟گفتی: ریختند روی نیمکت‌های پارکدست کشیدم روی صورتتخشک بود و چروکیدهچروکیده بود دست‌هایت که بغلم کردیبغلم کردی و فهمیدم تنت یخ زدهپرسیدم: قلبت کجا رفته؟ صدایش نمی‌آید؟گفتی: شب بود که ترس آمد و بردشگفتم: گورِ پدرِ ترس، گورِ بابای شبکاهی بود موهایت که راهی شدمراهی شدم و سکوتت پشتِ سرم خاک ریختخاک ریخت و غبارش کورم کردو پیدایت نکردمسال‌هاست بیابان به بیابان می‌تازم تا برسم به تویالِ اسبم کاهی شدهدست‌هایم پوسته‌پوستهپاهایم شکستهجانم هم که خستهتو ولی پررنگ‌تر از قبل می‌تابیو اسبم چهارنعلچهار جهت را می‌پاید و می‌خواهدتمی‌خواهمتتو در جریانی و من راکدتو در عرش و من زیرِ فرشِ ابریشمی مادرم، خاک می‌خورمتو می‌دانیمن ولی ندانستن‌هایم را گاهی فقط جابه‌جا می‌کنمتنها نقطه‌ی پیوندمان، تنهایی‌ستتو تنها و من تنهامن تنها و تو تنهاتنها با تنها، جمع می‌شود یا منها؟تو سبزی مثل خوشه‌ی گندممن سیاهم مثل شب چهلمشب چهلم از سی‌ونه‌روزی که گذشتگذشت تا برسم به روزِ آخر و قمارِ هفتمقمار اول سر چشم‌هایتقمار دوم سر لب‌هایتقمار سوم برای موهایتموهایم جوگندمی شده و بوی خواب می‌دهدقمار چهارم سر نگاهِ مرطوبتقمار پنجم سر آغوشِ مأنوستقمار ششم برای صدای صبورتقمار هفتم برای حرف‌های غروبتغروبی که شب را ندید و صبح را از شاخه‌ی خورشید نچیدموهایم سفید شده و قامتم کوتاه و حافظه‌ام یک گوشه تمرگیدهانگشتانم کاغذ را می‌لیسند و خودکار را می‌ریزند لابه‌لای خطهای سیاهش و شعرهای تو می‌شکفند و باد می‌بردِشانمی‌بردشان و من مثل کودکی‌ ذوق‌زده، می‌خندم و زمین می‌خورماما حالا کسی نیست که بلندم کند و زانوهایم را بتکاندزمین انگار صدایم می‌زندبرای خوابیدنبرای رفتنبرای تمام شدنو برای آغازی که شاید هیچ‌وقت شروع نشود✍️نسیم#شعر #زمان #کودکی #خوابنسیم حسین‌پورنسیم حسین‌پورTue, 26 May 2026 10:50:07 +0330https://virgool.ir/@nasim.hp/سرابِ-کبود-p1p5hshq4aicچرخ.صدای چرخِ گوشت اذیتم می‌کرد. ضبط را بلند کردم و حواسم را پرتِ سوتی که توی گوشم پیچیده بود. مادرم از آشپزخانه صدایم زد تا بروم کمکش برای بردنِ پیازی که توی لگن له شده بود و بویش همه‌ی خانه را برداشته بود. لگن را بردیم و گذاشتیم روی تختِ کنارِ حوض. گوشت‌ها سنگین‌تر بودند. کبابِ نذری و صیغه‌های از قبل بسته‌شده. بنا کرده بود اگر پدرم سالم از جبهه برگردد، شب‌های قدر کوچه راغذا دهد و آن‌سال قرعه به کوبیده‌ی اعلای بابامهدی افتاده بود. مامان مواد را درست کرد و بابا جوری پخت که تا تهِ محله بویش پیچیده بود.محله.محله‌مان را باید عوض می‌کردیم. بعدِ گندِ به بار آمده دیگر نمی‌شد چشم‌توچشم شد با همسایه‌ها. داداش‌محمد فراری بود از ترسِ آب‌خنک و هیچ‌کس نمی‌دانست کجاست. پلیس پی‌اش می‌گشت و هی دمِ خانه‌ی ما می‌پلکید تا اگر سروکله‌اش پیدا شد، کت‌بسته ببردش.آب‌خنک.آبِ خنک مزاجم را به‌هم می‌ریخت. شربت ولی تگری‌اش می‌چسبید. عطشِ تابستان را می‌گرفت و جگرم را حال می‌آورد. آبِ لیموهای تازه را چکاندم توی پارچ و کمی شکر ریختم و هم زدم. مادر ناله کرد. رفتم کنارش و دستانش را گرفتم. با حرکت چشم و ابرویش فهمیدم آن‌چه ‌می‌بیند، کریه است و هولناک.نگاهش را دنبال کردم. قابِ عکسِ بابا بود. عکسی با لباسِ جبهه و چفیه‌ی خاکستری‌اش. تکیه داده بود به تفنگش و لبخندِ گشادی به لب داشت. بابا برای مامان مثلِ خدا برای بنده بود. همیشه جوری به او چشم می‌دوخت که فکر می‌کردم سلیمانِ نبی را می‌بیند روی قالیچه‌اش. آن‌روز اما نگاهش هراسیده بود. انگار مردی را می‌دید که روی جنازه‌ی پسرش خوابیده؛ پسری که گناهِ بزرگی کرده بود. با دختر باکره‌ی همسایه خوابیده بود و ترانه‌ای که توی زیرزمین خوانده بود، به گوشِ علما رسیده بود و لهو و لعبش دل‌های مومنشان را لرزانده بود و خلق‌شان را تنگ کرده بود.کشته بودش. تحویلش داده بود به پلیس. سرهنگ چلندری هم نشانِ بزرگ‌مردی داده بودش و پستی بالاتر؛ پستی که با آن بتواند آدم‌های بیشتری بکشد. بکشد و نفسشان را فرو‌ دهد توی سینه‌اش تا طولِ عمرِ باعزتش بیشتر شود.قالیچه.مادر قالیچه‌ای را که بافته بود، پهن کرد روی ایوان و چای ریخت و کلوچه‌های زنجبیلیِ مادربزرگ را که از مشهد فرستاده بود، آورد برای محمد تا بخورد و هوای تازه‌ی بهاری بچشد و قبل از آمدنِ پدر برود همان‌جایی که بود و کسی جز مامان نمی‌دانست کجاست. همه بی‌خیالِ محمد شده بودند و با ریخت و قیافه‌ی جدیدش، اگر کسی او را می‌دید، نمی‌شناختش.بابا ولی نباید سر می‌رسید. رفته بود مأموریت و بنا بود تا آخرِ هفته بماند؛ که نمانده بود و برگشته بود. شستش خبر داده بود که باید برگردد و سرِ محمد را بگذارد روی سینه‌اش.سینه.سینه‌ام را بریدند انداختند دور. سرطان ریشه نکرده بود، ولی بوی بغلِ محمد تا مغزِ استخوانم رفته بود و صدای ناله‌ی مامان تا تمامِ جانم. محمد قسم جانم را خورده بود که مرضیه خودش خواسته؛ گفته بود بکارتش را ببرد، که بعد به خانواده‌اش بگوید دزدیدنش و تجاوز کرده‌اند و دیگر شوهر بی‌شوهر، تا بتواند با هر مردی می‌خواهد با خیال راحت بخوابد. اما زده بود زیر حرفش. دوتا چک که خورده بود از برادرِ پفیوزش، اسمِ محمد از دهانش پریده بود بیرون.چک.چکِ اول را جوری زد که دومی را حس نکردم. صورتم می‌سوخت و یک‌ورش سنگینی می‌کرد به ورِ دیگر. دومی و سومی و چهارمی… و بعدش محمد خودش را انداخته بود وسط که «چرا می‌زنی بابا؟» بابا هلش داده بود آن‌طرف و مرا گذاشته بود زیر لگدهایش. نفسم بند آمده بود و کارم کشیده بود به بیمارستان.مامان به بابا گفته بود که آهنگ گوش می‌کنم و رژ می‌زنم و جلوی آینه می‌رقصم. به خیالش دخترش خراب شده بود و اگر جلویش را نمی‌گرفت، گندش همه‌ی عالم را برمی‌داشت.آینه.آینه‌ی کوچک و جیبی‌ام را درآوردم تا ببینم اثری از کبودی زیرِ چشمم مانده یا نه. مانده بود. یک‌هفته خانه ماندن فایده نداشت و معلوم بود کتک مفصلی خورده‌ام. لیلا دلش سوخته بود برایم. مادرش توی داروخانه کار می‌کرد. خواسته بود پمادی بیاورد که زودتر خوب شود آن سیاهی‌های چغر. با نوکِ انگشتِ ظریفش پماد را مالید روی کبودی‌ها و تازه آن‌جا بود که فهمیدم چشم‌هایش قهوه‌ایِ روشن است وچهره‌اش معصوم.معصوم.معصومه پیشم مانده بود تا درد را حس نکنم. کُرد بود و بامعرفت. تهران آمده بود برای کار و درس. یک روز که مدیرعامل سرش داد زده بود و افتاده بود به گریه، آرامش کردم و دوستی‌مان از همان‌جا شروع شد. سرطان و دنگ‌وفنگش زودتر از تصورم تمام شد و مرضیه هم برگشت ولایتش. درسش تمام شده بود و می‌خواست مدتی پیش خانواده سر کند تا کارهای مهاجرتش روبراه شود.مهاجرت.مهاجرت نمی‌کردم، از بوی تعفنِ خاطراتِ نم‌کشیده، سرم گیج می‌افتاد و مغزم می‌پکید. حالا هم روزگار خوش نیست. می‌گذرد. می‌گذرد، ولی من توی متروکه‌‌ای که نمی‌دانم کجاست، دور می‌زنم و می‌گردم دنبال کمی خوشبختی. خوشبختی برای خودم. برای محمد. برای مامان.اما برای پدر پیِ چیزی نمی‌گردم. او همه‌چیز داشت: آبرو، اعتبار، قدرت، پول، ایمان، آخرت و دعای خیر جماعتی مثلِ خودش. شاید او درست می‌گفت و عمرِ ما بود که بیهوده طی شده بود؛ به گناه و عیشِ زیاد. عیشی که با نوشیدنش جوانی‌مان پوچ شد‌ و چشممان کور، اما دلمان صبور. آن‌قدر صبور که انتظار را دار زدیم و امید را بستیم به خوشه‌ی انگور؛ که تا سالِ بعد خمره بیندازد و جامی گرانمایه دهد به نسل‌های بعد و آن‌ها بنوشند به‌سلامتی‌مان و بکوشند برای تاریخ و تمدن و آیین‌های جورواجور.✍️نسیمنسیم حسین‌پورنسیم حسین‌پورSun, 17 May 2026 19:20:19 +0330https://virgool.ir/@nasim.hp/کجا-با-این-عجله-بودی-حالا-tyft0mpilrf7لایی کشید، اُفتادم توی ماشین، ده‌سالگی، جاده چالوس. مامان و خواهرم غرقِ خواب، من ولی بیدار با بابا. بلخره یکی باید دمِ راننده را گرم کند، وگرنه ممکن است برویم تهِ دره. تازه سالمم برسیم چه فایده، حیف نیست پیچ و تابِ جاده، طلوع و‌ غروبش، شلوغ و خلوتش، سرسبزی و خشکی‌اش را نبینیم؟ من همیشه بیدار بودم با بابا. آن‌روز خمِ جاده را شکستیم و‌ صافش کردیم. بابا دست‌فرمانش یک است. ماشینی با چهار سرنشینِ ژیگول از ما سبقت گرفت. پسرهای ریغویش نیشخندی زدند. چه غلط‌های اضافی. فکرهای توی کله‌ی من و بابا خیلی وقت‌ها شبیه است. نگاه کردم به بابا، گفت: «کمربندت را ببند.» گفتم: «لازم نیست، دِ برو‌ که رفتیم.» از هیجانِ لایی‌بازی تو‌ پیچ‌های تندِ چالوس می‌گذریم و‌ می‌رسیم به آن‌جا که ژیگول‌ها به نشانه‌ی تسلیم با بابا رفیق شدند و‌ شماره‌بازی کردند.لایی کشید، اُفتادم توی مدرسه، پانزده‌سالگی، روزی که بابا زنگ تفریح آمد و چشم دخترها را گرفت. بابا جوان بود و خوشتیپ. همه فکر می‌کردند دوست‌پسرم را جای پدرم جا زده‌ام و آورده‌ام گندِ فرارهایم را جمع کنم. او ولی بابا بود. ناظم‌ها و معلم‌ها وقتی بابا می‌آمد علاوه بر تیغیدنش کلی می‌لاسیدند تا مخش را بزنند. بابا دست‌ودل‌باز بود، زیادی. خیکِ مدرسه را پر کرده بود. مخش ولی زده نشد. دوست‌های کودنم شماره‌ی بابا را کِش رفته بودند و می‌خواستند هووی مامانم‌ شوند، ولی بابا راه نداده بود.لایی کشید، اُفتادم توی اتاقم، شانزده‌سالگی. بابا با قیافه‌ای درهم‌ آمد و‌ خواست آماده شوم تا برویم معجونی بزنیم بر بدن. من هم که شکمو، بی‌خبر از همه‌جا، راهی شدم. معجون را خوردیم و‌ بابا شروع کرد به تعریف از من، همان‌جا فهمیدم خراب‌کاری کرده‌ام و‌ می‌خواهد دوستانه راه و چاهِ درست را نشانم دهد. فهمیده بود با هفت‌ هشت‌تایی پسر دوست شده‌ام و همه‌اشان را اوسکلِ خودم کرده‌ام. گفت اصلا در شان دخترش نمی‌بیند که اینجوری پسربازی کند. گفت دوست یکی، خدا یکی. راست می‌گفت، از آن‌جا توبه کردم و یکی‌یکی دوست شدم با خلق‌الله.لایی کشید، اُفتادم توی حیاطِ مامان‌بزرگ، پنج‌سالگی. بوی رُب دیوانه‌ام می‌کرد. هنوز گوجه‌ها دوتا قُل نخورده، کاسه به‌دست می‌رفتم دامنِ مامان‌بزرگ را می‌کشیدم تا برایم بریزد و داغ‌داغ بخورم. مامان همیشه دعوایم می‌کرد و می‌گفت دل‌درد می‌گیرم و رُبِ خالی مگر خوردن دارد. دارد. من هنوز هم دیوانه‌ی رُب و چیزهای ربی‌ام. مثل حالا که اُملت را با رُبِ فراوان و لیمو و‌ فلفل لمباندم و دلم برای غذاهای مامان تنگ شده.لایی کشید. امروز، برگشتنی از سرکار، پژوی مشکی رنگ‌، لاییِ تیزی کشید و مرا با خودش این‌ور و آن‌ور برد. پلیس نامحسوس ولی دنبالش کرد و جریمه را گذاشت لایِ لایی‌هایش تا دفعه‌ی آخرش باشد؛ نه برای حفظِ جانِ مردم، فقط می‌خواست خاطرِ من بیش از این خاطره‌بازی نکند.✍️نسیم#خاطرهنسیم حسین‌پورنسیم حسین‌پورSat, 16 May 2026 11:30:17 +0330