https://virgool.ir/feed/@nasim.falahتلاش می‌کنم با الهام از کتابهایی که می‌خوانم،بنویسم‌.نوشته‌هایم گاهی عاشقانه است و گاهی تجربیات شخصی خودم در زندگی.نقدهای کوتاه از برخی کتابهایم در گودریدز نوشته‌ام.fa2026-11-11 03:51:59https://files.virgool.ir/upload/users/284444/avatar/XRCC1i.pnghttps://virgool.ir/@nasim.falahhttps://virgool.ir/@nasim.falah/خیر-و-شر-pmfxefzokiu2از نظر من چیزی به عنوان خیر مطلق و شر مطلق وجود ندارد.فاصله بین این دو مثل دیواری نیست که همسایه هم باشند. فکر میکنم خیر و شر مانند طنابی در هم پیچیده و سخت است که در دست ماست. سر رشته طناب را که باز میکنیم انتخاب با خودماست که شر را برگزینیم یا خیر.شاید عملی در زمانی خیر محسوب شود اما در زمانی شر.نسبی بودن خیر و شر به جز زمان و مکان ،به وجود خود آدمی هم بستگی دارد.آدم خوب مطلق و بد مطلق نداریم. ذات انسان مخلوطی از هر دو است. فقط ممکن است گاهی انتخاب شر راحتترین راه به نظر بیاید.کدام انسانی خوبی است که وسوسه عملی نادرست به فکرش راه نیافته باشد.کدام انسان بدی است که از دیدن صحنه‌ای دلش به درد نیامده باشد و به فکر کمک نیفتاده باشد؟!همه کائنات و دنیا مخلوطی از همین خیر و شر است.در کتاب دمیان هرمان هسه، سینکلر جوان بعد از اولین برخورد با شر، متوجه آن دنیای دیگر میشود.او میفهمد دنیایی یک سره پاک و منزه وجود ندارد و شر و گناه روی دیگر این دنیاست.مثل شب که روی دیگر زمین روشن است. هسه معتقد است به جای کوشش برای نابود ساختن شر،باید آن را شناخت،پذیرفت و در اختیار خود درآورد.این خودآگاهی و شناخت خود باعث درک بیشتر اطراف و زندگی می‌گردد.   تابحال به شرهای وجودتان فکر کرده اید؟شناختی از بدیهای وجود خودمان داریم؟!؟!!?نسیم فلاح?نسیم فلاح/بلاگرنسیم فلاح/بلاگرFri, 13 Nov 2020 22:27:10 +0330https://virgool.ir/@nasim.falah/ترس-v3reqxgmjfxpاین روزها خیلی به این واژه فکر میکنم.به دلایل ترسم. به کارهایی که به خاطر ترس انجام میدهم و یا انجام نمیدهم.اگر قرار باشد ترسهایم را لیست کنم، ترس از دست دادن بزرگ‌ترینشان است.از دست دادن آدمهایی که میشناسم یا دوستشان دارم و حتی آنهایی که دوست ندارم.از دست دادن آدمها به هر دلیلی برایم دردناک است.مرگ بدترین حالت از دست دادن است و معمولا بعد از فوت یکی از نزدیکانم از نظر روحی کاملا بهم میریزم.ولی مشکل اصلی زمانی است که ترسم فقط به این ختم نمیشود و ترس قطع شدن رابطه به آن اضافه می‌شود.از اینکه دیگر به من عشق نورزند،دوستم نداشته باشند،احترام نگذارند و با حتی مورد توجه‌شان نباشم ،میترسم.وقتی سنم کم بود حاضر بودم هر کاری بکنم تا فردی رو هر چقدر هم باعث آسیبم باشد حفظ کنم و رابطه را از دست ندهم.گاهی رفتارهایی نسنجیده و آزاردهنده را برای همین ترس تحمل کردم.گاهی صدمه دیدم چون تحمل فقدان آن شخص را نداشتم.شاید سالها بدون اینکه خودم بدانم با این ترس به خودم ضربه زدم.زمان زیادی از درک ترسم و تلاش برای بهبود این حس در درونم نمی‌گذرد.حالا میدانم اگر کسی باعث برهم زدن آرامشم میگردد حتی اگر نزدیک ترین فرد و دوست هم باشد باید از او دور شوم.حالا میدانم از دست دادن بهتر از ماندن و ترک خوردن قلبم است.اکنون به این درک رسیده ام که بفهمم گاهی از دست دادن خود نعمت است.فکر میکنم مواظبت از خود و احساس و آرامش خود شخص، یک جور بلوغ فکریست.کتمان نمیکنم که شروع این کار بسیار سخت است و شاید حتی ناممکن به نظر برسد.ولی یاد می‌گیریم به جای انرژی گذاشتن برای رابطه‌ای که سوهان روح است به دوستان واقعی و خودمان بپردازیم.مسلما ترس از دست دادن همیشه همراه من است چون جزیی از شخصیت من بوده اما تلاشم این است که در دهه چهل زندگیم به جای فکر کردن به آدمهایی که همیشه مانندمسافران چمدان بدست در رابطه منتظر رفتن هستند، به افراد ماندگار زندگیم بیاندیشم.?نسیم فلاح?نسیم فلاح/بلاگرنسیم فلاح/بلاگرThu, 29 Oct 2020 16:50:17 +0330