https://virgool.ir/feed/@nashrie.ce.sharifنشریهٔ دانشکدهٔ کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریفfa2026-11-10 14:59:52https://files.virgool.ir/upload/users/12096/avatar/AvVij1.pnghttps://virgool.ir/@nashrie.ce.sharifhttps://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/سایکوسیس-۴۴۸-ddhhxjseq16eسهند اکرمی‌پور − ۰۱«زندگیم در تاروپودی تنیده از عقل و منطق گرفتار شدهتار وپودی به ریسندگیِ یک پزشک و در جدلبا منطقِ سلامت روان»جمله‌ی بالا بخشی از آخرین نمایش‌نامه‌ی نوشته‌شده توسط «سارا کِین» است. اگر کمی اهل نمایش‌نامه‌خوانی باشید، احتمالا خواندن این نمایش‌نامه تمام تصورات شما را به‌هم خواهد ریخت؛ چرا که باز کردن کتاب همانا و غرق شدن در دنیای تاریک ذهن سارا کِین همان.کِین بی‌شک یکی از پرمناقشه‌ترین نمایش‌نامه‌نویسان انگلیسی بود. نمایش اول او با نام «ترکیده» چهره‌ای از جنگ را به انگلیسی‌ها نشان داد که شاید کمتر انتظار آن را داشتند. ترکیده، سعی نمی‌کند به شما هیجان فرار و گریز از مرگ را نشان دهد، بلکه با اسلحه‌ای آغشته به زن‌ستیزی و نژادپرستی به سینه‌ی تماشاچی شلیک می‌کند تا با قلبی خون‌آلود شاهد فجایعی باشد که لحظه‌لحظه‌ی آن با مرگ قابل‌مقایسه نیست؛ موضوعاتی مثل تجاوز و آدم‌خواری.همانند «پیکاسو» که ابتدا نشان داد می‌تواند رئالیست ماهری باشد و بعد کوبیسم را دنبال کرد، سارا کِین ابتدا به همه نشان داد که می‌تواند نمایشی به معنای معاصرِ نمایشِ عامه‌پسند بنویسد و سپس میل خود را دنبال کرد؛ اما با یک تفاوت، کِین از افسردگی حاد رنج می‌برد. این موضوع باعث شد تا از اعماق بوستان پژمرده‌ی ذهنش، رد بوی خون را دنبال کند و به اثر نهایی‌اش برسد: «سایکوسیس ۴:۴۸». در طی این مسیر، سارا نمایش‌های دیگری نیز منتشر کرد که پس از خواندن آن‌ها به وضوح مشخص است که سارا در اقیانوس پوچی خود بیشتروبیشتر در حال غرق شدن بود. نوشته‌های او به مرور تکه‌تکه‌تر و نامنسجم‌تر می‌شدند، تا جایی که در اثر نهایی‌اش او دیگر به هیچ‌چیز اهمیت نمی‌داد. سایکوسیس ۴:۴۸ همانند اتاقی وسیع اما تاریک است که در آن همه آشنا هستند، اما نام و جنسیت کسی را نمی‌دانید؛ گیج و سرگردانید؛ اما نشانه‌ها می‌گویند که در یک آسایشگاه روانی حضور دارید.یکی از موضوعاتی که احتمالا برای خواننده و یا بیننده سوال می‌شود، چراییِ نام‌گذاری این نمایش است. سایکوسیس یا روان‌پریشی به حالتی غیرطبیعی اطلاق می‌شود که بیمار توانایی تشخیص واقعیت از خیال را از دست داده است، چیزی که کاملا در اثر سارا کِین ملموس است. ساعت ۴:۴۸ نیز طبق گفته‌های نویسنده، زمانی بود که او برای یک ساعت و دوازده دقیقه از چنگال افسردگی رها می‌شد. در این زمان روان‌پریشی او برای دقایقی به سراغ بطری روی میز می‌رفت و دهانی تازه می‌کرد تا دوباره، و قدرت‌مندتر، به سراغ کِین برود. البته که ساعت ۴:۴۸ در نمایش هم ساعت مهمی به شمار می‌رود و بارها به آن اشاره شده است:«رأس ۴:۴۸که سلامت روان می‌آد به ملاقاتمتا یک ساعت و دوازده دقیقه ذهنم درست کار می‌کنه.اما وقتی تموم بشه و بره منم دوباره می‌میرممثل یه عروسکِ تیکه‌پاره، مثل یه دلقکِ کج‌وکوله»کِین که پیش‌تر نیز نشان داده بود علاقه‌ی زیادی به تئاتر تهاجمی دارد و بارها یقه‌ی بیننده را می‌گرفت تا چشمانش را در برابر واقعیت تلخ و مشمئزکننده‌ی روبه‌رویش باز کند، در سایکوسیس ۴:۴۸ بیننده را به سلولی خاکستری پرت کرد تا با او درباره‌ی تابویی صحبت کند که همه‌ی ما یا با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنیم و یا کسی را می‌شناسیم که به چنگالش گرفتار شده باشد: خودکشی.«نقشه‌ای چیدی؟این که یه مشت دارو بخورم و اُوردوز کنم، بعدش شاهرگم رو بزنم و بعدشم خودمو دار بزنم.همه‌ی اینا باهم؟نمی‌خوام این سوءتفاهم پیش بیاد که دارم برای کمک زار می‌زنم»در همین مدتی که طول کشید تا شما به این بخش از متن برسید، حدودا سه نفر در جهان به زندگی خود پایان دادند؛ سه آرزو که از پل به میان خیابان پریدند، سه قلب که تا آخرین قطره‌ی خون را به امید نجات پمپاژ کردند. کِین نیز کمتر از یک هفته پس از تکمیل سایکوسیس ۴:۴۸ نفس‌کشیدن را متوقف کرد و این سوال را به جا گذاشت : «آیا اثر آخر او فریادی در تاریکی به امید شنیده شدن بود؟»برای آخرین بند این نوشته، نمی‌خواهم از جملات کلیشه‌ای مثل «همیشه امید هست» و یا «اگر چنین حسی دارید با کسی صحبت کنید» استفاده کنم؛ می‌خواهم شما را تشویق کنم تا آخرین نشانه‌های اطرافیانتان را ببینید. شاید کسی که از شما کمک خواست، به آخرین سنگر خود پناه برده بود؛ شاید کسی که نمایشی را نوشت، به دنبال امیدی برای زندگی بود؛ شاید کسی که متنی را نوشت، فریادی در تاریکی زده بود!نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 20 Oct 2025 22:35:01 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/میراث-سبز-زندگی-wgbse3rhlrn8مهراد میلانلو − ۹۹نقطه، سر خطبعد از حدود یک ساعت خیره شدن به صفحه‌ی سفید خالی داکیومنت و پرسه زدن لابه‌لای خاطرات نامتناهی صف‌بسته‌ی پشت چشمانم برای پیدا کردن بهترین نقطه‌ی شروع، تصمیم گرفتم به بدیع‌ترین شکل ممکن بند ابتدایی این متن را بنویسم: «چرا؟ منظورم اینه که واقعا چرا؟ چرا نفس می‌کشیم؟ چرا می‌جنگیم؟ چرا می‌خندیم؟» اگر موقع نوشتن این جمله‌ها برای ثبت روزمرگی‌های بهمن ۱۴۰۱ در گوگل‌درایو رایانش از منِ سردبیر رایانش می‌خواستید برای پرونده‌ی «تغییر» شماره‌ای بنویسم که هیچ‌کاره‌اش قرار است باشم، جرقه‌ی امیدِ تهِ قلبم خودش را هرطور که شده از عمق وجودم به برق چشمانم می‌رساند تا نگذارد از رساندن این تصور دلخواه به افکارم، دست‌خالی برگردید. روزها شب شدند و شب‌ها به روز تغییر کردند و اکنون، در شبی بهاری با لبخندی می‌نشینم و از سوال‌های بی‌جواب آن روزهایم برایتان داستان می‌گویم. «ما تو هر مرحله از زندگیمون فقط قراره مدت کوتاه و محدودی تو مکان خاصی از جهان باشیم. چی باعث می‌شه تصمیم بگیریم آدم خوبی باشیم؟ قدر بدونیم؟ اصلا چی باعث میشه بخوایم موندگار باشیم و از خودمون چیزای قشنگ به یادگار بذاریم؟ مگه اصلا تا چند وقت کسی ما رو می‌شناسه یا یادش می‌مونه؟ اصلا چه ارزشی داره؟:)». راستش را بخواهید، رایانش روزهای تاریک‌تر و تنهاتر از چیزی که فکر می‌کنید را هم داشته‌است. گوشه‌ی سمت راست پله‌های دوم و سوم روبروی دانشکده شاهد شب‌هایی بودند که از خداحافظی همیشگی‌مان بعد از شریک شدن در غم و خوشی‌های آن روزها تا انتظار دیدار فردایش، سکوت لابی صدای در چوبی اتاق را هم در می‌آورد. حتی آن شب‌ها هم فکر می‌کردم چشم به‌هم زدن‌هایمان تا پایان رسمی این دوره از زندگی بیش‌تر از این طول بکشد. چه اتفاقی قرار بود حس و حال آن روزهای رایانش و فعالیت و پویایی آدم‌های درونش را تکرار کند که هیچ، بهتر و قشنگ‌ترش کند؟ کوچک‌ترین حدسی نداشتم! هنوز هم نمی‌دانم دقیقا چه مسیری را طی کردیم تا از بغض‌های حاوی «من بدترین سردبیر دنیام!» به خوشحالی حاصل از ابراز «چه جوانانی رایا! چه جوانانی!» رسیدم. اصلا نفهمیدم چه اتفاقی افتاد که از بیان «انگار حتی دیگه یک نفرم نیست که به اندازه‌ی کافی رایانش رو دوست داشته باشه!» رد شدیم و به شنیدن «مهراد، نگران رایانش نباش. تعداد زیادی آدم هستیم که دغدغه‌ی رایانش داریم و حواسمون بهش هست. رایانش واقعا الان پر آدماییه که بهش اهمیت میدن.» عادت کردم. صدها بار می‌میریم و زنده می‌شویم. گویی خلقت زندگی سراسر تغییر و سینوسی و متناوبمان این‌گونه بوده‌است. به قول دوستی، راز جاودانگی‌اش این است که در پایین‌ها برای بقا بجنگی و چشم‌بسته فقط ادامه بدهی و در بالاها بتوانی از آن لذت ببری. یک جورهایی به‌کار بردن صفات قطعی برای بیان احساس نسبت به زندگی نارسایی دارد. یعنی نه همواره آن‌قدر خوشحال‌کننده‌است که بوی کروسان داغ و صدای قهقه‌هایمان کل دانشکده را پر کند نه همیشه به‌اندازه‌ی اشک‌های پشت در و تکیه‌دادن به دیوارهای امن اتاق، سراسر درد است. قبول دارم که به مقدار کافی دلپذیر به‌نظر نمی‌رسد اما به‌هرحال در یک نقطه‌ی مشخصی به پذیرفتن ایمان می‌آوریم و رنگ رفتار و واکنش‌هایمان در مواجهه با این پذیرش عوض می‌شوند. یک جایی می‌پذیری که تمام تصمیم‌هایی که گرفته‌ای لزوما بهترین اتفاقات بعدی را در پی نداشته‌اند. اگرچه در آن زمان فکر می‌کردی بهینه باشند؛ یا شاید بعد از یک مباحثه‌ی نسبتا طولانی و مواجه شدن با تمام روش‌هایی که ممکن بود بی‌واسطه به خودت، دور و بری‌هایت، تلاش‌هایتان و دستاوردهایی که داشته‌اید توپیده شود، با صورت سرخ پر تب و تاب و نفسی عمیق و اندوهگین در اسسی را پشت سرت ببندی و به این فکر کنی آیا هر چه می‌خواستی بنا کنی به‌خاطر وجود خودت قرار است فرو بپاشد؟ با غصه تایپ می‌کنی: «این چالش حل‌شدنی نیست؛ مگر اینکه یه ۰۱ای از آسمون نازل بشه و دیوانه‌وار عاشق رایانش بشه». می‌خواهم این متن را نقطه‌ی تغییری بدانم. این جمله‌ها و کلماتی که سر از زیر آشوب‌های گذشته به آرامش کنونی بر آورده‌اند، نقطه‌ای در پایان پاراگرافی از داستان‌های من و رایانش‌اند. آن روزها از خودم می‌پرسیدم: «چی باعث میشه بخوام رایانش رو با تمام قشنگیاش به ارث بذارم؟» نه اسم من قرار بود همیشه بماند و نه اختیاری نسبت به آن اتاق و دارایی‌هایش داشتم. اصلا می‌دانی؟ اگر بخواهم روراست باشم، شاید خیلی از مسیرهایی که پیش‌پیش در ذهنم چیده بودم که قرار بود طی کنیم، درست پیش نرفت. شاید عملکرد خوبی در خروجی دادن و متن نوشتن و باز نگه داشتن درها و انتخاب بهترین راه‌ها برای جذب همه‌ی آدم‌ها و فراهم کردن محیط امنی برای کار و پیشرفت همه نداشتم. شاید حتی ایده‌آل‌ترین گزینه برای سردبیری نبودم؛ اما پذیرفتم. بعد از آن همواره بودم تا جامعه‌ای که قرار بود به آدم‌های این‌جا احساس امنیت بدهد، ذهن‌ها را لحظه‌هایی از تمام درگیری‌های روزمره‌اش جدا کند و با جنبه‌های واقعی زندگی اجتماعی آشنا کند، قلب‌ها را به هم نزدیک‌تر کند، یاد گرفتن مهارت‌ها، ابراز توانایی و احساسات و تمرین کردن بدون ترس و هزینه را برای همه کمی راحت‌تر کند و آدم‌های زیاد و زیاد و زیادتری را درون قلب سبزش در آغوش بگیرد، مسیرهای اشتباه را دوباره نرود. در کنار هم یاد گرفتیم و بزرگ شدیم و حالا که می‌روم، از ابراز احساس رضایتی که از فعالیت و حس خوب آدم‌ها در این مکان و رشدی که تجربه کردیم می‌گیرم، کاملا عاجزم. اگر هم بخواهید، نمی‌توانم بگویم چقدر خوشحالم که این‌جایید و این متن را می‌خوانید و این مسیر را ادامه می‌دهید، برای حفظ ارزش‌ها تلاش می‌کنید، احساس و مهارتتان را بروز می‌دهید، به داشته‌هایتان وفادارید، خاطره‌های تکرارنشدنی می‌سازید، اخلاقیات و منش‌های اجتماعی را حفظ می‌کنید و محیط زندگیمان را امن نگه می‌دارید تا انسان‌های بالغ‌تر و کامل‌تری شویم. روزهای حضور ما گذشتند و اکنون نوبت شماست تا بهترین روزها و تجربه‌های تلخ و شیرینتان را روی دیوار این روزها ثبت کنید تا بعدها برای پیدا کردن پاسخ سوال‌ها و مکتوب کردن تغییراتی که داشته‌اید، کم‌تر سردرگم باشید. «من مگه مالک کدوم سرانگشت از تمام خاک این جهانم؟ شاید یه بند انگشت از تمام قلب‌هایی که خاطراتم رو زنده نگه می‌دارن.» نقطه‌ی پایان این بند را هم می‌گذارم. آیا تمام می‌شویم؟ گمانم هرگز.نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشSat, 12 Jul 2025 01:00:05 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/ویران-شهر-xvv6revqtgyzامیرمهدی محمودی − ۰۱سفری به قلب ادبیات دیستوپیااز سپیده‌دم تاریخ، فیلسوف‌ها همواره در جست‌وجوی جامعه‌ای آرمانی بوده‌اند؛ جهانی بی‌نقص که در آن عدالت، صلح و سعادت همگانی حکم‌فرما باشند. این رویای دیرینه را «یوتوپیا» می‌نامند؛ واژه‌ای که از زبان یونانی برخاسته و به «هیچ‌ستان» ترجمه می‌شود؛ جایی که اگر وجب‌به‌وجب این خاک گرد را هم بگردی، نخواهی یافت. در یوتوپیا انسان‌ها از فقر، جنگ و ستم رها شده‌اند و در هماهنگی کامل با یکدیگر و طبیعت زندگی می‌کنند. از «جمهوری» افلاطون تا «شهرهای خیالی» تامس مور، این آرزوهای شیرین، آینه‌ای از امیدهای جمعی بشرند.در سوی دیگر، در ژرفای تاریک رویاهای بشری، جایی که آرمان‌شهرها به تباهی می‌گرایند، «دیستوپیا» زاده می‌شود؛ جهانی وارونه که در آن خرد به استبداد بدل می‌شود، پیشرفت به زنجیری بر دست‌وپا، و نظم به هیولایی خفقان‌آور. دیستوپیا نه تصویر فردا، که نمود وحشت امروز است؛ آینه‌ای که هراس‌های جمعی و زخم‌های ناگفته‌مان را با بی‌رحمی تمام بازمی‌تاباند.در این جهان‌های ساختگی، آزادی قربانی امنیت می‌شود، امنیت به زندانی بی‌دیوار مبدل می‌شود، عاطفه در برابر منطق بی‌روح سر فرود می‌آورد، و انسانیت در لابیرنتِ (هزارتوی) تکنولوژی و بوروکراسی (دیوان‌سالاری) گم می‌شود.نمونه‌ی همه‌شناس آن، کتاب «۱۹۸۴» از جورج اورول است؛ جایی که برادر بزرگ نه یک شخص، که تجسمِ مطلقِ قدرتی همه‌چیزبین است. دولتی که نه تنها رفتارها، که اندیشه‌ها را نیز زیر نظر دارد و هر سکوتی را در خلوت ذهن‌ها می‌شنود. در این جهان پر از سانسور نظارت تنها یک ابزار نیست، بلکه فلسفه‌ای وجودی‌ است: «اگر رنج بکشی، تسلیم می‌شوی. اگر تسلیم شوی، بازآفریده می‌شوی». دوربین‌های خیره‌ای که در هر کوچه و خانه‌ای به هر کس چشم دوخته‌اند، تنها نمایشی از قدرت نیستند، بلکه یادآوری می‌کنند هیچ حریمی امن نیست؛ حتی فکر عصیان نیز جرمی نابخشودنی‌ است. دنیایی که اگر حزب بگوید «۲ + ۲ = ۵»، هیچ‌کس حق مخالفت ندارد.برخی گمان می‌کنند یوتوپیا و دیستوپیا مانند ترکیب آب و روغن، کاملا متضاد و ناسازگار با یکدیگرند؛ در حالی‌که اگر آینه‌ی مقابل هم نباشند، دیستوپیا را می‌توان فرزند ناخلف یوتوپیا دانست. دنیایی شاد را تصور کنید که مردم بدون جنگ، بدون درد و با آرامش در کنار هم زندگی می‌کنند. این همان جایی است که ما یوتوپیا تلقی می‌کنیم. اما آلدوس هاکسلی در کتاب «دنیای قشنگ نو»، همین جهان به‌ظاهر آرمانی را به شکلی دیگر روایت می‌کند: انسان‌ها شادند، چون حکومت اجازه‌ی غمگین بودن را نمی‌دهد. در این جهان به دلیل ترس از رنج کشیدن، انسان‌ها آزادی، فردیت و معنای زندگی خود را قربانی رفاه، مصرف‌گرایی و سرگرمی می‌کنند. در این میان، انسانیت از دست می‌رود. هنر، فلسفه و حتی عشق حذف می‌شوند. انسان‌ها دیگر نه احساس عمیقی دارند و نه در پی معنا هستند؛ چرا که همه‌چیز تحت کنترل و در خدمت نظم اجتماعی‌ست.اگرچه نظام هاکسلی فاقد خشونت‌های مستقیم است، اما به شکلی نرم و تدریجی، آزادی را از بین می‌برد—در سکوت، در لبخند، و زیر لوای شادی.تفاوت اورول و هاکسلی در همین‌جا نمایان می‌شود: یکی دنیایی را تصور می‌کند که در آن انسان‌ها هنوز جرقه‌ای از طغیان در دل دارند، اما دیگری جامعه‌ای را به نمایش می‌گذارد که حتی تمایلی به شورش ندارد؛ چرا که مردم کاملا شرطی شده‌اند. در ۱۹۸۴ حقیقت با زور سرکوب می‌شود و در دنیای قشنگ نو با سرگرمی و رضایت. اورول از ترسی می‌نویسد که بیرون از ماست، اما هاکسلی از خطراتی که از درون ما می‌جوشند. در نگاه اورول، انسان باید برای آزادی بجنگد؛ در نگاه هاکسلی، انسان باید یادش بیاید که اصلا آزادی چیست.دیستوپیا تنها یک ژانر ادبی نیست، بلکه فریادی است از اعماق تمدن؛ هشداری بلند که می‌گوید: «هر ایدئولوژی مطلق‌اندیش، حتی اگر با نیتی پاک آغاز شود، در صورتی که آزادی را سلب کند، می‌تواند به کابوسی تمام‌عیار بدل شود». شاید ترسناک‌ترین ویژگی دیستوپیا این باشد که هرچه بیشتر در آن تأمل می‌کنی، ردپایش را در واقعیت کنونی واضح‌تر می‌بینی. گویی آینده از همین امروز در حال نوشته شدن است.البته بشریت آزادی حقیقی را نمی‌خواهد؛ بلکه بیشتر در پی چیره شدن عقیده‌ی خود بر دیگر عقاید است. می‌گویند سیر می‌شوی اگر حرف‌هایت را بخوری، اما مهم نیست؛ مهم نیست که من آزادیِ اختیار داشته باشم یا تحت جبر روانی باشم. حتی اگر شکمم از دروغ سکوت پاره‌پاره شود، به مرکز شهر می‌روم و فریاد می‌زنم: «دو به‌علاوه‌ی دو می‌شود چهار! عدد، عدد است. و حقیقت، حقــ…..» صدایی مهیب می‌آید. صدایی که همچون صور به گوش می‌رسد، نه شلیک، که آهی کشدار است؛ نه شکستن قلم که صدای پاره شدن اوراق تاریخ است. سکوتی که پس از آن می‌آید، خود حقیقتی‌ست بزرگ‌تر از تمام فریادها.هیچ‌کس به‌ اندازه‌ی کسانی که به‌ اشتباه گمان می‌کنند آزادند، برده نیست.یوهان ولفگانگ فون گوتهنشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشSat, 05 Jul 2025 12:02:53 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/عشقم-تهران-z98gpk9dl0trیاسمین کدخدایی- ورودی ۹۸منهتن؟ قشنگه، خب؛ ولی تهران من نمی‌شه.این نوشته، روایتی‌ست شخصی از زیست من در شهری که از همان اول در دل شلوغی‌هایش جا شدم. من در تهران قد کشیدم؛ در کوچه‌ها، خیابان‌ها، اتوبوس‌ها، آرایشگاه‌های شلوغ، مغازه‌ها، پارک‌ها، خانه‌ها و حتی زیر پل‌ها. تهران برای من فقط یک شهر نیست؛ خانه‌ی من است. همیشه هم خواهد بود.هر روز، بعد از مهدکودک و بعدتر مدرسه، بعد از یک ناهار سریع، دست‌ در دست مادرم به بهانه‌ای در شهر راه می‌افتادیم. مادرم، بی‌آن‌که بداند، تهران را برایم به مدرسه‌ای از زندگی تبدیل کرده بود. هر صندلی تاکسی، هر نیمکت پارک، هر سکوی کنار خیابان برای من یک نیمکت کلاس بود. از محله‌ی ۱۷ شهریور تا خیابان گوته، از میدان شکوفه تا پارک ملت، از دروس تا ونک، از غرب تا شرقی‌ترین نقطه‌های شهر. شهر را از دل تیتر روزنامه‌ها، از ویترین مغازه‌ها، از دیالوگ راننده‌های تاکسی یاد گرفتم.سال‌ها بعد، در یک گروه کتاب‌خوانی، وقتی مشغول خواندن "درباره نگریستن جان برجر" بودیم، با هنرمندی به نام "رالف فازانلا" آشنا شدم. او در نیویورک بزرگ شده بود و بیشتر آثارش نمایش مواجهه‌ی یک پسربچه با شهر بود: دیوارهای بلند، نورهای نئونی، شلوغی، رنگ و جنب‌وجوش و هرج‌ومرج. و من، بی‌درنگ، به یاد تهران افتادم. اگر قرار بود من هم فازانلای قصه خودم باشم، حتماً نقاش دیوارهای سیمانی با شیشه‌خورده‌های رنگی می‌شدم؛ نقاش ساختمانی سبز در میدان بهارستان، صف بلیت‌ جلوی سینماها، زن‌هایی با سبدهای پر از سبزی و ساقه‌های کرفس که از سبد بیرون زده، بچه‌هایی که در کوچه‌ها دوچرخه‌سواری یاد می‌گیرند، چلچراغ‌هایی که برای اموات جلوی مسجدها روشن می‌شوند، رد پای گربه‌ها و آدم‌ها بر سیمان‌ها، آگهی‌ها و برچسب‌های قدیمی روی دیوارها. این‌ها فقط جزئیات شهری نیستند؛ این‌ها روایت‌های زیستن‌اند، ردپای آدم‌هایی که شهر را با بودنشان زنده نگه می‌دارند.شاید تمرکز بر جزئیات است که باعث می‌شود پرسه‌زدن در شهر، برای من شبیه آشنا شدن با یک انسان جدید باشد. در آغاز، فقط ظاهر طرف مقابل توجهت را جلب می‌کند: از خیابان‌های اصلی رد می‌شوی، سرت را بالا می‌گیری و به ساختمان‌ها و درخت‌ها خیره می‌شوی. کم‌کم وارد دنیای درونی‌اش می‌شوی: از نانوایی تا تعمیرگاه محله، از کوچه پس‌کوچه‌های خلوت، تا بوی کتلتی که از پنجره‌ی نیمه‌باز خانه‌ای بیرون می‌آید. بعد، جزئیات خاص‌تری به چشمت می‌آید: فرم پنجره‌ها، گرافیتی‌های تکرارشونده، برچسب‌های نصفه‌کنده‌شده‌ی روی در و دیوار، فرم ناودان خانه‌ها. مثل زمانی که پس از چند دیدار، درباره‌ی خاطراتش می‌پرسی، دوست‌هایش را می‌شناسی، و تازه می‌فهمی چرا آن آهنگ برایش خاطره انگیز است یا از فلان محله خوشش نمی‌آید. در پرسه‌های بعدی، به صمیمیتی بی‌واسطه می‌رسی؛ لحظاتی که از پشت پنجره‌ی خانه‌ای صدای تمرین موسیقی جوانی را می‌شنوی، یا صدای خنده‌ی مهمانی‌ای در طبقه‌ی بالا تو را یاد خودت و دوست‌هایت می‌اندازد. مثل همان لحظه‌ای که آدمی را بی‌آرایش، با لباس خانه، خواب‌آلود و در حال شستن ظرف‌ها می‌بینی و باز هم برایت خواستنی است. شهر هم همین‌طور است؛ اول غریبه است، بعد آشنا، و یک‌روز می‌فهمی که عزیز شده. آن‌قدر که در هر گوشه‌اش، تکه‌ای از خودت را می‌بینی.ممکن است به همین خاطر باشد که حتی شلوغ‌ترین، پرهیاهوترین لحظه‌هایش هم برایت رنگی از صمیمیت دارد. انگار در هر صدایی، در هر تابش نوری، در هر بو و رنگ و حرکتی، ردّی از زندگی جاری‌ست. تهران پر از جزئیات است؛ مثل یک مهمانی بزرگ، پر از صدا، داستان، موسیقی و لحظات بی‌نظیر. اگر بخواهی، می‌توانی دل به دلش بدهی. آن‌وقت است که در دل همین شلوغی‌ها آرامش پیدا می‌کنی؛ حتی میان دود و صدای بوق و دویدن‌ها. یادت می‌‌آید که دل‌خوشی‌ها هنوز هم کم نیست. مثلاً همین خورشید.نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 23 Jun 2025 03:00:09 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/سخن-سردبیر-mfcdhae5ufvaرایا رضایی - ۰۱سلام دوست عزیزی که داری این شماره رو می‌خونی.روزهای آخر اسفند هرقدر هم این سال‌ها بی روح و خاکستری شده باشن، همیشه یه فرق‌هایی با روزهای دیگه‌ی سال دارن. کافیه یه کم آسمون رو نگاه کنی یا نزدیک درخت‌ها عمیق‌تر نفس بکشی تا صدای پای بهار رو بشنوی. بهار؛ این معجزه‌ی قشنگ که هر سال از راه می‌رسه و همه چیز رو زنده می‌کنه.احتمالا مهم‌ترین سنت میون همه‌ی آداب و رسوم ایرانی، نوروز باشه. همزمان با نو شدن زمین ما هم کنار هم جمع می‌شیم و یه شروع دوباره رو جشن می‌گیریم.مهم‌ترین هدف رایانش هم همیشه ایجاد یک فضای صمیمی واسه‌ی همین کنار هم جمع شدن و حال خوب داشتنه. توی این ویژه‌نامه هم سعی کردیم یه کم از قشنگی‌هایی که کم‌تر بهشون توجه می‌کنیم بگیم، از امید بگیم و به تویی که داری این مجله رو ورق می‎‌زنی یادآوری کنیم که شاید مثل همون درختی باشی که سوز سرمای پاییز کرخت و بی‌برگش کرده، اما بهار قراره دوباره سبز و زنده‌اش کنه.در نهایت مثل همیشه بگیم که رایانش می‌تونه برای همه‌ی ما شبیه یه خونه باشه. یه مکان امن واسه کنارِ هم بودن و این روزها، یه جای خوب واسه این که اومدن بهار رو توش جشن بگیریم. ضمن تشکر از همه‌ی اعضای خوش‌ذوق رایانش و به‌ویژه مهراد میلانلوی عزیز که رایانش رو به جایی که امروز هست رسوندن، خیلی خوشحال می‌شیم تو هم به خانواده‌ی رایانش بپیوندی تا همیشه بتونیم، مثل دیوارهای اتاقش، سبزِ سبز و بهاری نگهش داریم!بهار مبارک:)نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 24 Mar 2025 20:23:44 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/ایران-را-از-یاد-نبریم-yre8bl4ol1duبریده‌هایی از کتاب «ایران را از یاد نبریم»اثر محمد اسلامی ندوشنسالی دیگر بر ایران سپری شد. در عمر کشوری که چند هزار نوروز را جشن گرفته است، گذشت یک سال بس ناچیز می‌نماید....در افسانه‌ها آمده است که ققنوس مرغی است خوش‌رنگ و خوش‌آواز که منقار او سیصد و شصت سوراخ دارد و بر کوه بلندی در مقابل باد نشیند و صداهای عجیب از منقار او بر آید.گفته‌اند که هزار سال عمر کند و چون سال هزارم به سر آید و عمرش به آخر برسد، هیزم فراوانی گرد آورد و بر بالای آن بنشیند و شروع به خواندن بکند و مست گردد و بال بر هم بزند، بدان گونه که آتشی از بال او بجهد و در هیزم افتد و او در آتش خود بسوزد و از خاکسترش تخمی بیرون آید و از آن ققنوسی دیگر وجود آید.بین افسانه ققنوس و سرگذشت ایران تشابهی می‌توان دید. ایران نیز بارها به مانند آن مرغ در آتش خود سوخته و باز خاکستر خویش زائیده‬ شده است. ایران سرزمین شگفت‌آوری است. تاریخ او از نظر رنگارنگی و گوناگونی کم‌نظیر است. بزرگ‌ترین مردان و پست‌ترین مردان در این آب و خاک پرورده شده‌اند. حوادثی که بر سر او آمده بدان گونه است که در خور کشور برگزیده و بزرگی است. فتح‌های درخشان داشته است و شکست‌های شرم‌آور، مصیبت‌های بسیار و کامروایی‌های بسیار. به رغم تلخ‌کامی‌ها، ما حق داریم که به کشور خود بنازیم. کمر ما در زیر بار تاریخ خم شده است، ولی همین تاریخ به ما نیرو می‌دهد و ما را باز می‌دارد که از پای درافتیم. کسانی که در زندگی خویش رنج نکشیده‌اند، سزاوار سعادت نیستند. تراژدی همواره در شأن سرنوشت‌های بزرگ بوده است. ملت‌ها نیز چنین‌اند. ... قوم ایرانی در سراسر تاریخ خود از اندیشیدن و چاره جستن باز نایستاده. دلیل زنده بودن ملتی نیز همین است. آن‌همه مردان غیرت‌مند، آن‌همه گوینده و نویسنده و حکیم و عارف، آن‌همه سرهای ناآرام، پرورده‌ی این آب و خاک‌اند و به تولّای نام اینان است که ما به ایرانی بودن افتخار می‌کنیم. چه موهبتی از این بزرگ‌تر که کسی بتواند فردوسی و خیام و حافظ و مولوی را به زبان خود آنان بخواند؟ و برای آن‌که بتوان آنان را تا مغز استخوان احساس کرد، همان بس نیست که فارسی بیاموزند، باید ایرانی بود. نباید بگذاریم که مشکل‌های گذرنده و نهیب‌های زمانه، گذشته را از یاد ما ببرند....این گفته تولستوی را از یاد نبریم: «نیرویی برتر از نیروی این دو جنگاور نیست: یکی زمان و دیگری شکیبایی».نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 24 Mar 2025 13:10:19 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/چند-ساعتی-فارغ-از-دنیا-qoxtbfasahixرایا رضایی، کیان قاسمی، آیه صابریمعرفی چند بهانه فرهنگی برای فرار از ددلاین‌هاخون خورده (مهدی یزدانی خرم، نشر چشمه)مهدی یزدانی خرم نویسنده، روزنامه‌نگار و منتقد ادبی ایرانی، متولد ۱۳۵۸ است که به دلیل نوع نگارش خاصی که دارد به شهرت رسیده است.کتاب «خون خورده» که سومین کتاب از سه‌گانه‌ی این نویسنده است، قصه‌برادران سوخته از زاویه نگاه محسن مفتح، دانشجوی فوق‌لیسانس دانشگاه تهران در رشته زبان و ادبیات عرب با شغلی عجیب وو یک راوی بیرونی است. قصه‌ی کتاب در فاصله سال‌های ۶۰ تا ۶۷ در شهر اصفهان، آبادان، بیروت، مشهد و تهران می‌گذرد؛ هرچند در طول کتاب در شهرهای ایران در سایه‌ی جنگ نابرابر ایران و عراق می‌گذرد و در بیروت نیز جنگی ویران‌گر همه‌چیز را به سایه برده است. تصویر آبادان جنگ‌زده ولی مقاوم و زنده، از تصاویر تاثیرگذار کتاب است.وقتی نیچه گریست (آروین د. یالوم، آرش هوشنگی‌فر نشر قزوین)کار من آموزش این که چگونه مرگ را تاب بیاورم یا با آن کنار بیایم نیست؛ این خیانت به زندگی است. درس من به تو این است: «در زمان مناسب بمیر! تا زنده‌ای، زندگی کن». وقتی کسی زندگی‌اش را به کمال می‌رساند، ترس از مرگ از بین می‌رود. اگر کسی در زمان مناسب زندگی نکند، نمی‌تواند در زمان مناسب هم بمیرد. آیا تو زندگی را برگزیده‌ای یا زندگی تو را برگزیده است؟ دوستش داشته‌ای یا از آن پشیمانی؟عاشق سرنوشت خودت باش.من قصد داشتم به تو آموزش دهم که چه‌طور با تغییر حال «تقدیر این بود» به «من این طور اراده کردم» بر درماندگی غلبه کنی.سه روز برای دیدن (هلن کلر، مرضیه خوبان فرد، نشر روانشناسی و هنر)کتابِ «سه روز برای دیدن»، داستانی عجیب و تکان‌دهنده از نویسنده نابینا و ناشنوا، هلن کلر است. نویسنده، در این کتاب در موزد سه روز آخر زندگی خود می‌نویسد. زمانی که یکی از آرزوهای بزرگ او، یا همان بینایی به حقیقت می‌پیوندد و او می‌تواند برای اولین‌ بار جهان هستی را ببیند. وی در این مدت محدود، شروع به گزینش پدیده‌های اطراف خود می‌کند و نگرشی تازه می‌آفریند.Only Lovers Left Alive - 2013 (Jim Jarmusch)«جیم جارموش» نابغه‌‌ای دوست‌داشتنی و نماد سینمای مستقل آمریکا که به ساخت فیلم‌های عجیب‌و‌غریب شهرت دارد، در سال ۲۰۱۳ به سراغ ساخت یک عاشقانه‌ی خون‌آشامی رفت که ماحصل آن فیلم عجیب‌وغریب دیگری به نام «فقط عاشقان زنده می‌مانند» شد.داستان حول دو شخصیت خون‌آشام، آدام و ایو می‌گردد. آدام موزیسینی گوشه‌گیر است که قرن‌ها روی زمین زندگی کرده و بر زندگی تعداد غیرقابل‌شماری موزیسین و دانشمند، از شکیپیر گرفته تا شوبرت، اثر گذاشته است. ایوا نیز خون‌آشامی است که سال‌ها در طنجه زندگی کرده و مشغول مطالعه بوده است.«فقط عاشقان می‌مانند» فیلمی درباره‌ی تضاد بین ابدیت و فناپذیری است. فیلم خط داستان خاص خودش را دنبال می‌کند و خود را غرق زیبایی بصری و بازی با تاریخ ادبیات و موسیقی می کند. سرتاسر فیلم پر از سکانس‌های هذیان‌گونه، نماهای خالی و دیالوگ‌ها و بحث‌های طولانی دونفره است که با نوعی طنز آمیخته به اندوه درون بنیه‌ی شخصیت‌ها، مخصوصا آدام، عجین شده است.جهان با من برقص - ۱۳۹۷ (سروش صحت)این فیلم روایت شروع یک پایان از نگاه سروش صحت است.فیلم در قاب‌های زیبایی در طبیعت شمال ایران و با همراهی موسیقی در سر و شکلی جدید روایت می‌شود.سروش صحت در ساخت این فیلم وسعت دید و جهان‌بینی خاص خود را در مورد موضوعاتی چون رفاقت، عشق، زندگی و مرگ از ورای پنجره‌هایی جذاب برای بینندگان به نمایش گذاشته است و آن‌ها را در تجربه‌ای ناب و چندوجهی با خود همراه می‌کند.دیدگاه سروش صحت در مورد همه‌ی آن‌چه در طول فیلم و از نگاه آدم‌های متفاوت داستان فیلم بیان شده است به زیبایی در چند جمله در نریشن پایانی فیلم نیز بیان می‌شود که اثر آن تا مدت‌ها در ذهن تماشاگر باقی خواهد ماند.Polytechnic - 2009 (Denis Villeneuve)این فیلم ۷۷ دقیقه‌ای که سومین فیلم کارگردان کبکی محسوب می‌شود، برگرفته از یکی از وقایع غم‌انگیز و تکان‌دهنده‌ی تاریخ کاناداست که در ششم دسامبر ۱۹۸۹ رخ می‌دهد. واقعه‌ای که به «کشتار مونترال» نیز معروف شد. مارک لپین جوان با اسلحه‌ای وارد یکی از کلاس‌های دانشگاه پلی‌تکنیک می‌شود، دانشجویان پسر را از کلاس به بیرون می‌راند، دختران را در گوشه‌ی کلاس جمع کرده و آن‌ها را به گلوله می‌بندد و جان ۱۴ نفر را به گفته خودش «برای مبارزه با فمنیسم» به طرز بی‌رحمانه‌ای می‌گیرد‌.وینلو در این فیلم با ظاهری مینیمال و قاب‌های سیاه‌وسفید، نگاه تلخ خود را از ابتدای فیلم با بیننده همراه می‌کند و با روایتی موازی بین شخصیت‌ها و به‌خصوص دو دختر قربانی، به صادقانه‌ترین شکل ممکن این تراژدی خشونت‌آمیز را به نمایش می‌گذارد.نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشFri, 21 Mar 2025 19:19:17 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/هم-دمای-بهار-klmgtaln1kgxمهراد میلانلو − ۹۹شاید این بار لبخند گشاده‌تری روی صورت‌تان بنشیند!اگر بهار را فصل تغییر و نو شدن بنامیم، یا اگر بنویسیم: «بهار معجزه‌ای‌ست که با نفس‌هایش حس طراوت را به زندگی بر می‌گرداند»، چیز خاصی ارائه نداده‌ایم. این روزهای سال، اکثر این جملات ادبی را می‌توان در خودروی راننده‌های سرخوشی، که قشر اصلی مخاطبان برنامه‌ی ساعت ۷:۳۰ صبح رادیو را تشکیل می‌دهند، هم شنید. چیزی که واضح است، تکاپو و شلوغی خاص جامعه در واپسین روزهای زمستانی‌ست که مردمی با عجله از این خیابان به آن خیابان و از این مغازه به آن یکی می‌روند تا مقدمات ورود به بهار دیگری از زندگی‌شان را فراهم کنند. آیا همه‌شان گوشه‌ی چشمی به ظهور اتفاقی غیرمنتظره برای تحول اوضاع زندگی دارند؟ آیا زیر لبخندها و بدوبدوهایشان چیزی غیر از روند روزهای یکنواخت اخیرشان پنهان شده است؟بگذارید سناریویی تکراری را مرور کنیم. با تصور فوق‌العاده‌ای راجع‌به تحویل سال و ورود به دنیای جدید سرسبز پیش رو، منتظر گذشتن آخرین لحظه‌های امسال می‌مانیم. همه چیز آرام و دوست‌داشتنی به‌نظر می‌رسد و گویی زندگی در جهان جدید قرار است خیلی بهتر پیش برود. بعد از گذشتن چند روز معمولی و پایان تعطیلات و برگشتن ناگهانی به روال عادی زندگی، قطعا دچار کرختی و افسردگی خواهیم شد. با خودمان می‌گوییم: «حالا که چه؟». منتظر پدیدار شدن یک روز خاص، یک ساعت خاص و حتی یک دقیقه‌ی خاص بودیم اما انگار چیزی جز همان ثانیه‌های همیشگی وجود خارجی ندارد.راستش را بخواهید، میزان دلخواه بودن روزگار هیچ‌وقت با تغییرات ناگهانی سازگار نبوده است. یا سرعت عوض شدن احساس میان خوشبختی و رنج آن‌قدر بالا می‌رود که تفاوت‌شان بی‌معنی شود، یا بعد از چندمین فراز و فرود از ادامه دادن می‌بُرید و شرایط را دقیقا در همان حالت منجمد می‌کنید. کمی که محیط را شناختید و حس رهایی‌تان چشم باز کرد، آماده‌ی روبه‌رو شدن با بی‌ثباتی دلهره‌آور مسیر زندگی می‌شوید. در محتاط‌ترین حالت ممکن، فشارها را به آرامی تخلیه و دمای اطراف را از دمای انجماد خارج می‌کنید. در هر مرحله‌ اگر ترس از عقب افتادن از زندگی دست‌وپایتان را چسبید، می‌توانید جهان را ول کنید تا به خودی خود یخ ببندد. زمان هرگز نمی‌ایستد. اما حداقل می‌توانید خودتان را جمع‌وجور کرده و مطمئن باشید دفعات دیگر به همین آسانی زمین نمی‌خورید. اگر خوش‌بین باشیم و هیچ‌گاه کم نیاورید، تا جایی ادامه می‌دهید که هم‌دمایی جسم از نفس افتاده‌تان با هوای روزگار، کم‌کم احساس تعادل را به روحتان برگرداند. روزهای بهاری‌تان پایدارتر شده و احتمالا در آینده‌ای نزدیک هم می‌توانید دوباره به سمت آرزوهایتان بدوید. اتفاقی که بهار برایتان رقم می‌زند، همان آغوش گرمی‌ست که اشک‌های یخ‌بسته‌ی زمستانی‌تان را آهسته ذوب می‌کند. همان دلخوشی‌های کوچکی‌ست که امنیت امید را به شمع نگران وابستگی‌هایتان می‌دهد. همان رخدادهای بی‌برنامه و رنگارنگی‌ست که نمی‌دانید چرا به وجود می‌آیند ولی فقط می‌خواهید دوروبرتان حضور داشته باشند. حضور پاورچین بهار در روزمرگی‌هایتان همان شکوفه‌های لبخند روی لپ‌هایی‌ست که شاید چند ماهی طول بکشد گل از گل‌شان بشکفد.اگر با انتظار فرا رسیدن شب و سپس روشن شدن هوا، روزهای ابتدایی بهار را سپری می‌کنید، نه قرار است از آسمان جان تازه‌ای برایتان فرود بیاید و نه شما آن منجی روزهای تکرارشونده‌ی شهر سرد و بی‌جان هستید. هیچ عمو نوروز مرموزی قرار نیست یکهو پدیدار شده و انگیزه‌ی روزهایتان را تازه کند. هیچ چیز نمی‌تواند شما را دست‌دردست خود به جهانی موازی که در آن زندگی دلپذیرتر به‌نظر برسد ببرد. شاید بهتر باشد برای گول زدن خودتان در مواجهه با سرمای روزمرگی که در جسم‌تان جا خوش کرده است، از بهانه‌های کوچک استفاده کنید. شاید بتوانید وانمود کردن به ذوق را با کمی چاشنی بی‌تابی به‌کار ببرید. شاید با بغل کردن احساسات بهاری این روزها، یخ‌تان با زندگی باز شود و زودتر با محیط هم‌دما شوید. شاید باید به اتفاق‌های ساده‌ای که نشانه‌ی بهاری بودن دارند، اجازه‌ی خودنمایی بدهید؛ از آخرین دورهمی سال در روز بهارانش و رنگ کردن تخم‌مرغ‌ها گرفته تا چراغ‌های ریسه‌ای که در خرید عید برای روشن نگه داشتن خاطرات خریده شده و به‌عنوان یادگاری در اتاق همیشه سبزمان ماندگار می‌شوند. از هدیه گرفتن کارت پستال‌هایی از عزیزان‌تان با طرح مخصوص خودتان گرفته تا خواندن نامه‌هایی که قرار است سال‌های سال منبع تامین بغض درآمیخته با ذوق روزهای دلتنگی‌تان باشند. همگی این فرصت را دارند تا دیدگاه‌تان نسبت به روزهای بهاری پیش رو را تغییر بدهند. شاید این‌بار، لبخند گشاده‌تری روی صورت‌تان بنشیند. شاید این‌بار بخواهید با احساس بهتری هم‌دمای بهار شوید!نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشFri, 21 Mar 2025 18:28:15 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/قاصدک-های-کوچیک-gbvjyl9onm9iعلیرضا فرودنیا − ۹۹تقدیم به همه‌ی قاصدک‌های کوچیکی که این روزها پروازهای سختی رو تجربه می‌کنن.چند وقت پیش بود که زندگی قاصدک‌ها توجهم رو به خودش جلب کرد؛ موجودات کوچک و زیبایی با موی سفید که همیشه پیام‌آور بهار،‌ نشاط و سرزندگی هستن. ولی ظاهر زیباشون مانع شده بود که به زندگی عجیب‌شون فکر کنم.قاصدک‌ها انگار چیزی از راز زندگی می‌دونن که از دید همه‌ی موجودات دیگه پنهون مونده؛ یک امید بی‌مقصد و بی‌آلایش، که براشون کل معنی زندگیه. عمر کوتاه و زیباشون کلا یک رویش، یک پرواز و یک به خاک افتادن ساده است و تکرار همین چرخه. با این حال سرزنده و پرشور هستن.به این فکر کردم که معنی و مقصود امید شاید ساده‌تر و پاک‌تر از چیزی باشه که فکر می‌کنیم. شاید امید داشتن به سادگی دنبال کردن کوچک‌ترین آرزوهامون باشه. شاید امید همین یک نفس کوتاهیه که کنار هم می‌کشیم و با هم تقسیمش می‌کنیم.شاید امید اون‌قدری مفهوم دورودراز و پیچیده‌ای نباشه. آخه خود قاصدک هم نمی‌دونه کدوم وری قراره بره، کجا قراره فرود بیاد و کی قراره دوباره یه شاخه‌ی سرسبز بشه، ولی باز هم دست از قاصدک بودن برنمی‌داره. چون سبک‌بال و خوش‌دل و بی‌پروا به پروازش ادامه می‌ده و کاری به این همه سختی و آلایش دوروبرش نداره.مثل قاصدک فکر کردن و قاصدک بودن توی این روزای بارونی خیلی سخته. ولی قاصدک! همچنان بمون. بمون که دیدن گل روی تو به خیلی‌ها امید و طراوت زندگی می‌ده. بدون این که خودت بفهمی. حتی اگه پروزات کوتاه و سخت و پر از فرازونشیب باشه، و درست لحظه ای که شاید فکر کنی به خاک غلتیدی، معجزه‌‌ی زیبایی رخ میده و تو دوباره یه دسته قاصدک قشنگ دیگه می‌شی که می‌تونه ده‌ها و صدها و هزاران پرواز دیگه رو تجربه کنه.شده‌ام قاصدکی رها میان دست بادنه دگر دنبال مقصد، نه به دنبال وطندر دلم ذوق نهانی، در سرم شوقی رهاهمر من چند لحظه پرواز است و بعد از آن کفنای خوشا چند لحظه پرواز بر گلستان و دمنای خوشا مردن، به خاک و رویش و تکرار مننشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشFri, 21 Mar 2025 18:15:54 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/ذی-نفع-سوم-آموزش-h7ct1m8vxgf3سید علیرضا هاشمی − ۹۷ کارشناسی مدت زمان خواندن متن به دقیقه: ۴ دقیقهچرا بعضی از دانشگاه‌های دنیا بی‌در و پیکرند؟تا مدتی معنی کلمه‌ی «campus» را نمی‌دانستم؛ فکر می‌کردم از کمپ‌زدن در کوه و طبیعت و دشت می‌آید! وقتی دفعات بیشتری با این کلمه رو‌به‌رو شدم، فهمیدم که معنی آن همان «پردیس» یا «محوطه‌ی دانشگاه» است. این کلمه وقتی برایم جذاب‌تر شد که فهمیدم campus یا همان پردیس در بعضی از دانشگاه‌های معروف دنیا، بی‌دروپیکر است! البته نه به این غلظت؛ ولی احتمالا این‌طور مثل ما، دربِ انرژی یا حراست یا دستگاه کارت‌خوان و ..… ندارند که عبور و مرور افراد را کنترل کنند.وقتی از چرایی بی‌دروپیکری پرسیدم، یکی از دلایلی که شنیدم، این بود که مسئولین دانشگاه دوست دارند دانشجویان با مردم کوچه و بازار و کفِ شهر برخورد داشته باشند و آن‌ها را از نزدیک ببینند. باز برایم سوال شد که چرا مسئولین دانشگاه دوست دارند دانشجویان دانشگاه با مردم کف شهر برخورد داشته باشند؟ خب دانشجو دانشگاهش را بیاید، درسش را خوب بخواند و برود خانه‌شان.چرا حتما باید در campus دانشگاه با مردم کف شهر برخورد داشته باشد؟در دانشکده چند باری دستیار آموزشی (یا همان TA) شده‌‌ام. TA بودن، حسی از معلمی را می‌دهد و معلمی تجربه‌ی جالبی است. برای من، فکر کردن به چگونگیِ یاد گرفتن آدم‌ها جالب است. در درس‌های دانشکده، با کامپیوتر و صفر و یک رو‌به‌رو هستیم، ولی در TA شدن، با یک سیستم پیچیده به نام انسان رو‌به‌روییم که هم به‌اندازه‌ی کامپیوتر (چه‌بسا بیشتر!) قدرت محاسبه دارد، هم به‌اندازه‌ی یک برگ گل می‌تواند لطیف و دارای احساسات باشد. به‌نظرم علم آموزش که ذره‌ای از آن را در TA بودن لمس می‌کنیم، می‌تواند حتی پیچیده‌تر از علم کامپیوتر باشد!در همین گیرودار TA بودن، به یک مسئله‌ی نظریه‌بازی‌طورانه برخورد کردم:فرض کنید در یک درس، استاد تنبلی داریم که خوب درس نمی‌دهد و آموزش بی‌کیفیتی ارائه می‌کند. این استاد برای این که صدای دانشجویان از بی‌کیفیتی آموزش درنیاید، در پایان درس، نمودار می‌زند تا میانگین نمرات دانشجویان بالا بیاید. از سمت دیگر، دانشجویان می‌بینند میانگین نمرات درس‌های این استاد بالاست و کمتر دانشجویی وجود دارد که از نمره‌ی بالا بدش بیاید، پس به کم‌کیفیتی آموزش استاد اعتراض خاصی نمی‌کنند. اگر هم دانشجویان اعتراض کنند، ممکن است استاد با آن‌ها لج کند و نمره‌شان را پایین دهد.انگار استاد و دانشجو در یک تعادل گیر افتاده‌اند که برای هیچ‌کدامشان حرکت بهتری وجود ندارد. به‌عبارت دیگر، نه استاد و نه دانشجو دوست ندارند که وضعیت فعلی را تغییر دهند؛ چرا که با هر تغییر سودشان کم‌تر می‌شود.به‌نظرتان در این تعادل چه‌باید کرد؟ بودنِ استاد و دانشجو در این تعادل به‌ضرر چه کسی است؟ هم دانشجو و هم استاد از بودن در این تعادل خوشحالند، پس چرا باید این تعادل را (که از بیرون به‌نظر نامطلوب است) برهم زد؟پاسخی که برای سوال بالا پیدا کرده‌ام، به همان بحث بی‌دروپیکری پردیس دانشگاه‌ها برمی‌گردد. بگذارید اول کلمه‌ی «ذی‌نفع» را بیشتر توضیح دهم که یک کلمه‌ی عربی به‌معنی «شخص دارای سود» است. انگلیسی‌اش می‌شود «stakeholder» که در درس‌های نرم‌افزاری بیشتر به گوش می‌خورد. برای مثال در همان مورد تدریس استاد به دانشجو، هم استاد و هم دانشجو ذی‌نفع ماجرا هستند؛ نفع استاد از آموزش این است که حقوق می‌گیرد یا برایش تدریس در شریف سابقه‌ی خوبی حساب می‌شود. نفع دانشجو هم این است که درس را یاد می‌گیرد و می‌تواند نمره‌ی خوبی بگیرد تا معدلش بهتر شود.اگر بخواهم به‌طور خلاصه جوابی را که برای سوال بخش قبل (همان تعادل نامطلوب استاد و دانشجو) پیدا کرده‌ام، بگویم، این‌طور است: در آموزشی که استاد به دانشجو می‌دهد، ذی‌نفع سومی وجود دارد که دیده نمی‌شود؛ یعنی سر کلاس، جز استاد و دانشجو، یک ذی‌نفع سوم هم وجود دارد به نام مردم کفِ شهر!اگر به علت تاسیس دانشگاه‌ها فکر کنیم، می‌بینیم که «تربیت نیروی انسانی متخصص مورد نیاز یک کشور» از اهداف تاسیس دانشگاه‌ها بوده؛ یعنی به‌صورت کلی یکی از نتایج تدریس استاد به دانشجو همین است که این دانشجو بعداً بیاید و به مردم آن کشور نفعی برساند. با این حساب می‌توان گفت یکی از علت‌های بی‌در‌و‌پیکر بودن campus برخی از دانشگاه‌های معروف دنیا، این است که هم استادان و هم دانشجویان، روزانه ذی‌نفع سوم آموزش (که همان مردم کف شهر هستند) را ببینند، با آن‌ها تعامل کنند و در گیرودار تحصیل و نمره و ددلاین و ..… آن‌ها را فراموش نکنند.در بحث تعادل نامطلوب بین استاد تنبل و دانشجو هم، واضح است که این تعادل به‌نفع مردم نیست؛ چرا که این آموزش کم‌کیفیت، دانشجوی توانمندی را که سودش به همان مردم می‌رسد، تربیت نمی‌کند.نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 17 Mar 2025 18:47:56 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/جهان-درون-dqmhzzl1daq6کیان قاسمی − ۰۱مدت زمان خواندن متن به دقیقه: ۴ دقیقهجستاری در سینمای کریشتف کیشلوفسکی«کریشتف کیشلوفسکی» بدون شک از مهم‌ترین و تاثیرگذارترین کارگردانان مولف در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ است. نام او با سینمای معناگرا عجین شده و در بین سینمادوستان از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. کیشلوفسکی شیفته‌ی انسان و جهان درونی انسان بود. در تمامی آثار او ردپایی از تقدیر و کنش شخصیت‌ها با دغدغه‌هایی فرای زندگی روزمره و عادی انسان مانند عشق، دغدغه‌های وجودی و اگزیستانسیالیستی، مسائل اخلاقی، رویا و احساسات پیچیده مشهود است. به طور مثال در قسمت هشتم «سری ده فرمان»، این سوال پرسیده می شود که: «چرا و برای چه باید زندگی کنیم؟»، و در فیلم «آبی» وصفی به‌یادماندنی از تنهایی و تفسیری چندوجهی از مفهوم آزادی را می‌بینیم. کریشتف کارگردان پرکاری نبود، ولی در همان معدود فیلم‌هایش به همراه دوست و همکار فیلم‌نامه‌نویسش، «پیه‌سیه‌ویچ»، و در ادامه با آهنگساز ستودنی فیلم‌هایش، «زیبگنیف پرایزنر»، که توصیه می‌کنیم به یکی از قطعه‌های موسیقی متن‌های معروف او گوش دهید، آثاری را خلق کرد که با تصاویر و قاب‌هایش بیننده را محسور می‌کنند و جهانی را به او هدیه می‌دهند که می‌توان در آن ساعاتی زندگی کرد، کشف کرد و تجربه‌ای فراموش نشدنی و سفری دل‌انگیز به جهان درونی انسان داشت. از آثار مهم کیشلوفسکی می توان به «پایانی نیست»، «شیفته‌ی دوربین»، «سری ده فرمان»، «زندگی دوگانه‌ی ورونیک» و «سه‌گانه‌ی رنگ» اشاره کرد. در ادامه، تحلیلی کوتاه بر فیلم آبی از سه‌گانه‌ی رنگ خواهیم داشت. هدف اصلی از تحلیل فیلم آن است که با مولفه‌های سینمای کیشلوفسکی و نگاه او آشناتر شوید.سه‌گانه‌ی رنگ: آبیداستان تماماً درباره‌ی کنکاش درونی ژولی، با بازی «ژولیت بینوش»، و سفر تک‌نفره‌ی او به درون خودش است. ماجرا بعد از سانحه‌ی تصادف و از دست دادن همسر و دختر ژولی شروع می‌شود و جهان او و هرآنچه که پیش از این برای ژولی معنا داشت، به یک‌باره فرو می‌ریزد. سکانس‌های ابتدایی و اولین تصاویر از ژولی، با انعکاس از چشم‌های او شروع می‌شوند. در برابرِ واقعیتی که با مرگ دخترش رقم زده شده است، ژولی تنها سکوت می‌کند. صحنه با چشم‌های بسته‌ی او در نمای نزدیک و اکستریم کلوزآپ از صورت ژولی و با همراهی موسیقی بی نظیر پرایزنر ادامه پیدا می‌کند و عزاداری درونی و عمیق ژولی را به تصویر می‌کشد. ژولی از ریختن اشک نیز عاجز است و بیننده از همان ابتدا وارد اتمسفر سنگین فیلم می‌شود. در ادامه ژولی برای تسکین دادن این فقدان و شاید رهایی از رنجی که بر او تحمیل شده‌اند، تصمیم می‌گیرد زندگی آزاد و رهایی را پیش بگیرد که در آن به هیچ چیز وابستگی و دل‌دادگی نداشته باشد؛ رها شده از ارتباط با آدم‌ها، رویا‌ها، احساسات و حتی خاطرات. اما آیا چنین چیزی ممکن است؟ به طور دقیق‌تر، آیا با انزواطلبی و جدا شدن نه تنها از آدم‌ها و جامعه، بلکه از عواطف و وابستگی‌های درونی، می‌توان به آزادی توأم با آرامش و بدون رنج رسید؟ پاسخ کیشلوفسکی مسلما خیر است. ژولی نه تنها نمی‌تواند خودش را از جامعه ایزوله کند، بلکه رها شدن از احساسات درونی و فراموش کردن حقیقت هم برای او غیرممکن است. سرتاسر فیلم، دست تقدیر و اتفاقات او را مجبور به کنش با جهان بیرون می‌کنند. از طرفی دیگر ژولی با شنیدن یک قطعه موسیقی، چراغ آبی اتاق آنا و حتی موش‌ها مجبور به کنش با جهان درونی خودش می‌شود. در ادامه کیشلوفسکی یک پاسخ نصفه و نیمه در مقابل فقدان ژولی و نوعی دیگر از آزادی را به او نشان می‌دهد. این پاسخ ‌«عشق» است. در انتهای فیلم ژولی بالاخره می‌تواند گریه کند و این مفهوم، آزادی اعجاب انگیزی جلوی پای او می گذارد. اما در انتها شاهد تفسیر کاملی از آزادی و یا پایان و اختتامیه‌ای بر اندوه ژولی نیستیم و مشخص نیست که رنج ژولی تنها تسکین یافته و یا به رهایی رسیده است.چیزی که این فیلم را از یک خلاصه و نوشته فراتر می‌برد و به شاهکار تبدیل می‌کند، نوع پرداخت آن است. در کل فیلم، عواطف و کنکاش‌های درونی ژولی با داستان تعریف نمی‌شوند؛ بلکه تصاویر، قاب‌ها، نماهای نزدیک، نورپردازی و رنگ فیلم هستند که حال ژولی را توصیف می‌کنند. در کل فیلم ژولی تنها در یک سکانس کوتاه پیش مادرش درباره‌ی خودش حرف می‌زند. این تصاویر و موسیقی هستند که بیننده را با ژولی همراه می‌کنند. فیداوت‌هایی را شاهد هستیم که در آن‌ها ژولی با چشم‌های بسته با موسیقی درون ذهنش همراه می‌شود. پاریس، همسر ژولی، آهنگساز بزرگی بوده و در تمام فیلم موسیقی به عنوان عنصری کلیدی و نمایان‌گر دل‌بستگی درونی ژولی به گذشته‌‌اش به کار می‌رود. نماهای نزدیک و استعاری مانند حل شدن قند در قهوه و یا رنگ آبی که سرتاسر فیلم را فرا گرفته است، نشان‌گر نگاه فیلمساز به این سفر و تحولات درونی همراه با ژولی است؛ نه به عنوان بیننده و روایت‌گر داستان.در کل آبی تجربه‌ای به شدت درونی بوده و شعری‌ است که کاملا متکی با فرم و از دریچه‌ی دوربین و نگاه خاص و تلخ‌اندیش کیشلوفسکی سروده شده و شما را شیفته‌ی خود می‌کند. آبی را می‌توان بارها دید و هر بار، تجربه ای نزدیک و لمس‌شدنی با جهان درونی ژولی داشت.نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 17 Mar 2025 18:40:54 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/شک-می-کنم-پس-هستم-eakjwjzwkgkuسامیار لاجوردی − ۰۲مدت زمان خواندن متن به دقیقه: ۱۲ دقیقهمنشا تردید، تجربیاتدو سال پیش در چنین روزهایی حرف مدیر دبیرستانمان هر روز توی گوشم تکرار می‌شد: «توی شک نمان». اگر بخواهم او را توصیف کنم باید بگویم فردی بود که دغدغه‌‌هایش به پول و ثروت محدود نبودند و این را می‌شد از علاقه‌‌ی زیادش به نصیحت‌کردن دیگران درک کرد. با یک ماشین قدیمی به مدرسه می‌آمد و یک زندگی آرام و دور از هیاهو در دوران بازنشستگی برای خودش دست‌وپا کرده بود. تقریبا همه‌ی دانش‌آموزان، به‌علت سخرانی‌هایش از او متنفر بودند و او هم به‌جز عده‌ای محدود که «درس‌خوان‌ها» نام داشتند، با بقیه میانه‌ی خوبی نداشت.تابستان با یکی از این درس‌خوان‌ها، یعنی من که آن زمان دانشجو بودم، تماس گرفت و گفت به مدرسه سری بزنم. من هم از روی رودربایستی قبول کردم. چترم را برداشتم و پیاده زیر باران راه قدیمی مدرسه را دوباره رفتم. در دفتر مدرسه سلام و احوال‌پرسی کردیم و در ادامه شروع کردم به جواب دادن به سوال‌هایی معمول که از هر دانشجویی در مورد شرایط دانشگاهش و شهری که در آن درس می‌خواند، ‌پرسیده می‌شود. خوانندگان این متن احتمالا به خوبی با این سوالات آشنا هستند و به دفعات به این سوالات در مورد اساتید، خوابگاه و آب‌وهوای شهرشان، مودبانه جواب داده‌اند. اما کمی بعد سوالی پرسید که انتظارش را نداشتم : «آیا هنوز به کنکور ریاضی فکر می‌کنی؟». شروع کردم به سبک‌وسنگین کردن سوال و این‌که چه جوابی باید بدهم.در دوران کنکور اولم در رشته‌ی تجربی، تصمیم داشتم تغییر رشته بدهم. مدیرمان یکی از افرادی بود که بعد از رسیدن نتایج، چندین روز اصرار می‌کرد تا منصرف شوم. در نهایت، متقاعد شدم که برخلاف میلم دانشجوی پزشکی شوم؛ اتفاقی که مدت‌ها بعد همچنان شک داشتم که بهترین تصمیم ممکن باشد. انتظار داشتم که اگر در پاسخ به سوال مدیر حقیقت را بگویم، جوابم یک سخنرانی طولانی درمورد این باشد که چرا از اساس اشتباه می‌کنم، چگونه در آینده همه چیز حل می‌شود و گوش دادن به حرف او چه کار خوبی بوده است. اما دوست داشتم کمی انتقام بگیرم. اگر جوابم باعث می‌شد که عذاب وجدان بگیرد، خیلی هم ناراحت نمی‌شدم. گفتم: «اگر راستش را بخواهید هنوز به رشته‌ام آن‌طور که باید علاقه ندارم و به نظرم این‌که همه می‌گفتند علاقه بعدا ایجاد می‌شود، حقیقت نداشت. الان هم گاهی به انصراف فکر می‌کنم». سکوت؛ خبری از سخنرانی نشد و مدیر به فکر فرو رفت. در حالی که می‌شد دید از این جواب خوشحال نشده است، سرش را تکان داد و به زیر میزش خیره شد. اینجا فهمیدم دلیل این‌که می‌خواست صحبت کنیم هم همین سوال بود؛ ذهنش درگیر این بود که نکند من را به مسیر اشتباهی فرستاده باشد، و حالا جواب را می‌دانست.«اگر هنوز به آن فکر می‌کنی، پس بهتر است توی شک نمانی».«کسانی که هرگز با تردید روبرو نمی‌شوند از پرسیدن بزرگترین سوالات زندگی باز می‌مانند.»_لائوتسهاین مکالمه اولین جایی نبود که من با خودم گفتم شاید در مسیر اشتباهی قدم گذاشته‌ام. پیش از آن مدت زیادی درگیر این مسئله بودم، اما از فکر کردن به آن فرار می‌کردم و باید اعتراف کنم هرگز به کمبودی در تنوع راه‌های ممکن برای فرار کردن از آن برنخوردم. چیزی که در مکالمه‌ی غیرمعمول من با مدیر مدرسه اتفاق افتاد، این بود که فردی به‌جز خودم به من نگاه کرد و به زبان آورد که جایی که در آن ایستاده‌ام، دوراهی تردید است و احتمالا وقت آن رسیده است که برای خروج از این دوراهی تلاش کنم. این‌که ما چه زمانی تصمیم می‌گیریم با تردیدهایمان روبه‌رو شویم، ارتباطی مستقیم با این دارد که چه‌قدر احساس ضرورت می‌کنیم؛ حسی که به تدریج و خارج از اختیار ما شدت می‌گیرد. وقتی این ضرورت از حدی بیشتر شود، دیگر نمی‌توانیم زیر یک دیوار ترک‌خورده دراز بکشیم و با خیال راحت سریالمان را تماشا کنیم. ما از شر سایه‌ی مبهم مشکلمان رها نمی‌شویم، مگر این‌که به خواست خودمان به پرتگاهی که حتی دوست نداریم فکرش را بکنیم، خیره شویم.معنیبرای تازه واردهای علاقه‌مند به فلسفه، «شک دکارتی» همیشه جذابیت خاصی دارد. من سعی می‌کنم تا جای ممکن از فلسفه‌پردازی در این متن خودداری کنم. اما این‌جا، به‌استثنا، بخشی از شرح حال دکارت را آورده‌ام. او از نوجوانی در تردیدی مزمن به سر می‌برد تا جایی که بعدا شک تمام وجودش را فرا گرفت و گفت: «حواسم مرا فریب می‌دهند. هنگامی که پاروی قایق در آب است حواسم به من می‌گویند که پارو کج است. هیچ طریق قطعی و نهایی برای این‌که اثبات کنند تجربیات من فقط توهم و خیال نیستند وجود ندارد». او دریافت حتی افکارش نیز ممکن است غیر‌واقعی بوده و احتمالا این تفکرات غلط زیر سر یک شیطان خبیث باشند. مثلا «شیطان مرا هیپنوتیزم کرده است و در حالی که فکر می‌کنم بیدارم و محاسبات قطعی ریاضی انجام می‌دهم، آن ملعون به ریشم می‌خندد».شکی که ما در زندگی روزمره با آن روبه‌رو هستیم، شک دکارتی نیست که خودمان به زیر و بم همه‌چیز شک کنیم؛ بلکه شکی روان‌شناختی محسوب می‌شود؛ شکی که ما در پدید آمدن آن نقشی نداریم. در «توییتر» از این و آن می‌شنویم که رشته‌مان چندان خوب نیست؛ بعد کسی ادعا می‌کند که تا ده سال آینده هوش مصنوعی را جایگزین‌مان خواهند کرد و موقع امتحان که می‌شود، حس می‌کنیم چقدر از مباحثی که می‌خوانیم، بیزار هستیم. ممکن است خیلی از این موارد را فراموش کنیم، اما اگر تناوب رخ دادن این موارد زیاد باشد یا شما از ابتدا چندان مصمم نباشید، احتمالا ناخودآگاه دچار شک بشوید و آن را به صورت اضطرابی مزمن احساس کنید. این‌که چگونه افکار ما می‌توانند تغییرات فیزیولوژیک و هورمونی در بدن ما ایجاد کنند، رازی‌ست که هنوز کشف نکرده‌ایم، ولی آن‌چه مشخص است، این است که شما زیر فشار تردید انسان دیگری می‌شوید.وقتی در جلسه‌ی رایانش درمورد پرونده‌ی این شماره صحبت می‌کردیم، متوجه اتفاق جالبی شدم. با این‌که همه در مورد موضوع اصلی، یعنی تردید، به اتفاق نظر رسیده‌ بودیم، اما تقریبا هر کدام از ما، از تردید متفاوتی صحبت می‌کرد. این یکی از خصوصیت‌های زبان است. در طول تاریخ هیچ ابزاری به اندازه‌ی زبان، گره از مشکلاتمان باز نکرده است. اما زبان، خود در ذهن هر شخص بر اساس تجربه‌ها و پیش‌داوری‌ها دست‌خوش تغییر می‌شود. اگر بخواهیم با تردیدهایمان رو‌به‌رو شویم بهتر است بدانیم در مورد چه چیزی صحبت می‌کنیم. کلمه‌ی شک در واقع این معنا را می‌دهد که دو چیز هم‌زمان در یک‌ جا حضور دارند. خیلی از مواقع ما نمی‌توانیم چند مسیر را هم‌زمان جلو ببریم. در چنین شرایطی انتخاب نکردن و در شک ماندن به معنای توقف است؛ چیزی که مسلما ما را به هیچ کدام از اهدافمان نزدیک‌تر نمی‌کند. تردید هم به معنای حالتی است که شما دائما بین انتخاب‌هایی که دارید، در حال رفت‌وبرگشت باشید. گویا جواب درست هر بار تغییر می‌کند و ثابت نمی‌ماند. در واقع وقتی می‌خواهیم از بین دو مسیر یکی را انتخاب کنیم، فکر رسیدن به اهداف باعث ایجاد احساسات مثبت می‌شود و موانع راه موجب به وجود آمدن احساسات منفی خواهند بود. ما بر اساس این‌که که کدام کفه‌ی ترازو سنگین‌تر است نتیجه می‌گیریم که در مسیر درستی قرار داریم یا خیر. اگر یکی از دو طرف معادله بر دیگری غالب نباشد، از آنجایی که این احساسات همواره در حال تغییر هستند؛ مسیری که فکر می‌کنیم بهتر است هم دائما تغییر می‌کند. این‌جا ما ترجیح می‌دهیم تعلل ناشی از تردید را از تعلل ناشی از بی‌انگیزگی یا بی‌هدف‌بودن‌، متمایز کنیم، هرچند اگر مجبور شویم پرتگاه جدیدی را زیر پای خود ببینیم و به آن خیره شویم.«هرگز هیچ هدفی را رها نکنید مگر اینکه قدم مثبتی جهت تحقق آن برداشته باشید.»بخش اصلی تجربه‌ی من، برخورد با دو موضوع دیگر، یعنی انگیزه و هدف بود. به نظرم‌، با این‌که وقتی به موضوعی علاقه داریم بیشتر در آن زمینه تلاش می‌کنیم، اما اگر عملکردمان از حدی پایین‌تر باشد، باید قبول کنیم مشکلات اساسی‌تری وجود دارند. در ترم آخر رشته‌ی قبلی‌ام تصمیم گرفتم اهدافم را مشخص کنم و تا جایی که می‌توانم و در همان مسیری که بودم برایشان تلاش کنم. مثلا در المپیاد دانشجویی شرکت کردم، نمرات بهتری از قبل گرفتم و هم‌زمان در مسیری که قصد داشتم در آینده طی کنم، قدم‌های کوچکی برداشتم. این‌جا بود که اتفاقی اساسی رخ داد. با این‌که احساسات منفی در مورد رشته‌ی قبلی‌ام کمتر شد و اوضاع بهتری داشتم، چون دیگر در مورد هدفم سردرگم نبودم، گرفتن تصمیم نهایی راحت‌تر شد.قطعیتیکی از راه‌های شناخت یک پدیده این است که ما نقطه‌ی مقابل آن را درک کنیم. در طول مسیری که طی کردم، افراد زیادی را در شرایط خودم دیده‌ام و در مقابل با افراد مصمم زیادی هم صحبت کرده‌ام. از نظر من دلیل قاطعیت اکثر افراد این بود که کاری را انجام می‌دهند که دیگران هم انجام می‌دهند، یا در واقع از روشی که همیشه متداول بوده است استفاده می‌کنند. حتی اگر از کاری که می‌کنند راضی نباشند، چون اغلب افراد همین کار را می‌کنند، رفتن به‌ سراغ راه‌های دیگر را غیرممکن می‌دانند. مشکل هم همین‌جا شروع می‌شود. گاهی اوقات انتخابی که اکثریت کرده‌اند، بهترین گزینه برای ما نیست. جایگزینی که برای تقلید از دیگران وجود دارد، این است که مبنا و اصول جدیدی را تعیین کنیم و بر اساس آن‌ها ببینم که چه چیزی درست است. با این کار چند نکته مشخص می‌شود؛ اکثر باورهای عموم مردم یا ایراد دارد، یا بیش از حد ساده‌انگارانه با مسئله برخورد می‌کنند. ما باید تا جای ممکن از این خطاها اجتناب کنیم و به جواب مطمئن‌تری برسیم. چه نتیجه نهایی همان چیزی باشد که بقیه انجام می‌دادند و چه برخلاف آن، بهتر است به نتیجه‌ای که از چنین راهی به دست آمده است اعتماد کنیم.«تنها چیزی که قطعی است، این است که هیچ چیز قطعی نیست.»_ پائولوسدر دورانی که می‌خواستم تغییر رشته بدهم، شورایی به اسم «انقلاب فرهنگی» تصمیم گرفت معدل امتحانات نهایی را در کنکور تاثیر بدهد. فارغ از این‌که اصولا این شورا حق قانون‌گذاری نداشت، جزییات ماجرا و توضیحات پیرامون آن به طرز واضحی غیرعلمی و غیرمنطقی بودند. آن زمان با خودم می‌گفتم که به هیچ شکل امکان ندارد این قانون اجرا شود و هر چه‌قدر هم انتظارات‌مان پایین باشد، ایرادات این طرح برای کسی مبهم نیستند. این اتفاق نیفتاد و حتی سال بعد هم با این‌که معضلات مصوبه در عمل مشخص شدند و اکثریت قاطع مجلس رای به ابطال آن دادند، شورای نگهبان آن را دست‌نخورده باقی گذاشت. این موضوع بزرگ‌ترین مشکلی بود که برای تغییر رشته به آن برخوردم؛ مشکلی کاملا خارج از کنترل من که پیش آمدنش را غیرممکن می‌دانستم. واقعیت این‌جاست که فارغ از روشی که انتخاب می‌کنید، همیشه با بی‌نهایت احتمال مختلف رو‌به‌رو هستید و هر لحظه ممکن است چیزی معادلات‌تان را به‌هم بزند. این نکته مهمی است که باید به خاطر داشت؛ ما باید از جایی به بعد ایمان داشته باشیم راهی که انتخاب کرده‌ایم، درست است و به تلاش کردن ادامه دهیم. تردید ابزاری است که باید در جای درست از آن استفاده کرد تا مسیرمان را پیدا کنیم و سپس با اعتماد به تصمیمی که گرفتیم، به پیش رفتن ادامه دهیم. اشکالی هم ندارد که گاهی اوقات بایستیم و دوباره نقشه‌ی راه را نگاه کنیم، موضوعی که خیلی از اوقات ضروری است؛ اما به همان اندازه مهم است که با تردید قطار خودمان را از ریل خارج نکنیم.فکر کردنوقتی برای کنکور ریاضی آماده می‌شدم، دو گزینه برای گذراندن وقت داشتم؛ یا پای کتاب‌ها بشینم و درس‌هایی که در دبیرستان نداشتم را یاد بگیرم، یا به این فکر کنم که آیا تصمیمم برای انصراف درست بوده یا خیر. با این‌که دومی چندان به رسیدن به هدفی که داشتم کمک نمی‌کرد، اما خیلی اوقات زمان زیادی را صرف آن می‌کردم و باید اعتراف کرد از اولی آسان‌تر بود. چه از نظر زمان و چه از نظر انرژی، ما محدودیت‌های خودمان را برای فکر کردن در مورد تردیدها داریم و از قضا، زمانی که با تردید روبه‌رو هستیم، ممکن است به سادگی دچار «بیش‌فکری» یا Overthinking شویم. در ابتدا گفتیم باید در ناشناخته‌ها دنبال راهی برای رشد کردن بگردیم، اما پس از مدتی از آن‌ها عبور کنیم، چرا که دیگر موضوع تازه‌ای برای پرداختن وجود ندارد. یکی از کارهایی که به من کمک کرد، صحبت با بقیه درمورد تردیدهایم بود. وقتی در ذهن خودمان به موضوعی فکر می‌کنیم، معمولا دو پیکره از جناح‌های مخالف را می‌سازیم و در یک شبیه‌سازی رهایشان می‌کنیم تا از جاده‌ی کلمات، افکارمان با هم تقابل کنند و ببینیم کدام یک بهتر از دیگری است. اگر هم‌صحبت‌های خوبی داشته باشیم، اتفاق مشابهی را تجربه خواهیم‌ کرد. آن‌ها بدون این‌که بخواهند برنده باشند و با تواضع نسبت به محدودیت اطلاعاتشان، خودشان را در جناحی قرار می‌دهند که خط فکری شما را به چالش بکشد و به اندازه‌ی شما اشتیاق دارند که ببیند نتیجه‌ی درست چیست. این‌جا من برای خودم قانونی تعیین کردم. اگر از جایی به بعد محتوای نظرات دیگران برایم تکراری شده است، احتمالا به اندازه‌ی کافی پیرامون شکی که داشتم فکر کرده‌ام، و از این به بعد بهتر است که به نتایجی که به دست آمده‌اند عمل کنم.موضوعی که این‌جا اهمیت دارد این است که فکر کردن به مسائلی که در ابتدا از آن‌ها اجتناب می‌شد، راهی برای فرار کردن از مسائل جدیدتر نشود. صحبت در مورد این موضوع، متن جداگانه‌ای را می‌طلبد. اما به طور کلی برای امتناع از نشخوار ذهنی خبری از جاده‌ی خاکی نیست، راه خروج از این مسیر گذر کردن از میان آن است. یکی دیگر از راهکارها این است که هر وقت موج جدیدی از افکار به سراغتان می‌آید، به خودتان چند دقیقه مهلت بدهید تا در موردشان فکر کنید؛ اما در انتها باید نتیجه‌ی مشخص آن را جایی بنویسید که بعدا دوباره زمانتان را صرف موضوعی که پیش‌تر درگیرتان کرده‌ بود، نکنید. تعداد مشکلاتی که در ابتدا ذهن را درگیر می‌کنند، کم نیست و از طرفی ریشه‌ی این مشکلات می‌تواند به سال‌های دور برگردد. اما من تصمیم گرفته‌ام به روند خودم اعتماد کنم و بعد از پر کردن چند برگ کاغذ تا حد خوبی از بیش‌فکری راحت شده بودم.حقیقتاگر وقتی مدیر مدرسه از من پرسید که «آیا هنوز به کنکور ریاضی فکر می‌کنم؟»، دروغی مصلحتی می‌گفتم تا از سخنرانی احتمالی جلوگیری کنم، احتمالا باید به‌ دنبال داستان دیگری برای مقدمه‌ی این متن می‌گشتم؛ البته اگر این‌جا بودم تا آن را بنویسم. چیزی که از مفهوم کلی منشا تردید مهم‌تر است، منشا تردیدی است که خودمان با آن مواجه هستیم؛ جایی که باید به سوال‌های زیادی در مورد انتخاب‌هایمان و مسیری که طی می‌کنیم، پاسخ دهیم. چرا از ابتدا به این مسیر آمدیم؟ به دنبال چه هستیم؟ از چه چیزی فرار می‌کنیم؟ اگر کتاب یا فیلمی را که چند سال قبل دیده‌اید را دوباره ببینید، احتمالا با این حس مواجه می‌شوید که الان چه‌قدر چیزهای جدیدی فهمیده‌اید و از قضا بخش زیادی از افکاری که قبلا داشتید چندان درست نیستند. اگر به این موضوع به عنوان یک روند نگاه کنید، شاید نگران شوید که ممکن است باز هم همه‌چیز را نفهمیده باشید و بعدا قرار است نظرهای متفاوتی داشته باشید. این پدیده‌ای است که در تردیدها هم با آن روبه‌رو خواهید شد. یک روز یک جواب منطقی به نظر می‌رسد و چند روز بعد، دلیل دیگری برای همان مسئله پیدا می‌شود. شاید بگوییم کاش در دنیایی بودیم که برای همه‌ی سوال‌ها جواب قطعی به ما داده می‌شد. ولی بیایید یک حکومت را تصور کنیم که بهترین برنامه را برای زندگی هر کس تعیین کرده است و همه مجبورند بر اساس آن برنامه در ساعتی مشخص، به محل کاری معین خود رفت و آمد کنند، سپس با فردی که بر اساس آمار بهترین زوج برای آن‌ها به حساب می‌آید ازدواج کنند، و در تاریخی از قبل اعلام شده، از این دنیا بروند. احتمالا حوصله‌‌ی مردم آن‌قدر سر برود که خیابان‌ها را به آتش بکشند به امید این‌که اتفاق جدیدی بیفتد. زندگی پیچیده و پر از اتفاقات غیرمنتظره است و به نظر من کلید لذت بردن از آن درک زیبایی تردید و قطعیت به شکل یک هارمونی در کنار هم است.ندانستن نوعی موهبت است.باید اعتراف کرد ثابت نبودن حقیقت باعث می‌شود با تواضع بیشتری با تردیدها روبه‌رو شویم. وقتی به خانواده‌ام خبر دادم که می‌خواهم از رشته‌ام انصراف دهم، از یک سوال بیشتر از همه‌چیز می‌ترسیدم: «از کجا معلوم بعدا به مهندسی هم بی‌علاقه نشوی و آن را نصفه‌کاره ول نکنی؟». سوال بی‌جایی نبود و باید برایش جوابی پیدا می‌کردم. همان‌طور که گفتم ما خیلی از مسائل را نمی‌دانیم و چیزهایی هم که فکر می‌کنیم درست هستند هم ممکن است تغییر کنند. اما نکته‌ی اساسی این‌جاست که می‌توانیم در مورد دروغ‌هایی که به خودمان گفته‌ایم، فکر کنیم. وقتی نمی‌خواهیم به اشتباهات‌مان اعتراف کنیم یا دنبال بهانه‌ هستیم، معمولا کار سختی برای فریب دادن خودمان نداریم. در طول مدتی که از رشته‌ام ناراضی بودم به خودم می‌گفتم دیگر فرصت برگشت نیست و بعدا که به درآمد برسم خوشحال می‌شوم، یا این‌که همه‌جا وضعیت خراب است و بهتر است همین را تحمل کنم. نقطه‌ی عطف شناخت تردید، گفتن حقیقت است. وقتی به خودمان اعتراف کنیم خیلی چیزها را نمی‌دانستیم و اتفاقات آن‌گونه که فکر می‌کردیم پیش نرفته‌اند، می‌توانیم هدف‌مان را محدودتر کرده، بار سنگین کارهایی که برای آشکار نشدن دروغ‌هایمان به دوش می‌کشیم را کنار گذاشته و آزادانه به سمت جایی که به آن حس بهتری داریم، قدم برداریم. در نهایت هم همین کار را کردم و هر وقت کسی آن سوال را می‌پرسید، این جواب را می‌دادم: «اگر رشته‌ی بعدی خوب نبود، کنکور انسانی هم اشکالی ندارد».نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 17 Mar 2025 18:28:32 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/تردیدها-تهدید-یا-فرصت-srbhddhnuraaامیرحسین محمدپور − ۰۱مدت زمان خواندن متن به دقیقه: ۶ دقیقهنگاهی به شک‌ و تردیدها و مسیر زندگیحتما برای شما هم توی زندگی و به خصوص تو مسیر تحصیل‌تون پیش اومده که از خودتون بپرسید «آیا این همه تلاش و بدوبدو ارزشش رو داره؟ تهش که چی؟ اگه نشه چی؟ اگه استعداد من جای دیگه‌ای باشه چی؟». احتمالا اگه قبلا توی حوزه‌ای مثل موسیقی یا ورزش هم فعال بودید و موفقیت‌هایی داشتید ولی به‌خاطر درس و دانشگاه مجبور شدید که اون‌ها رو کمرنگ‌تر کنید یا دیگه به این فعالیت‌ها ادامه ندید، این صداها بیشتر هم توی ذهنتون تکرار می‌شن. حتی ممکنه مسیری رو به دلیل فشار خانواده یا جامعه انتخاب کنید و وسط راه به این فکر بیفتید که «اصلا کورسوی امیدی برای موفقیت در این راه هست؟». در همین زمان، گرفتن یک نمره‌ی نه‌چندان دلخواه کافیه که برای مدتی، موتور حرکت شما کاملا خاموش بشه. دیگه کلاس‌های درس رو شرکت نمی‌کنید و تا کمی با خودتون کنار بیایید، می‌بینید که حدود دو-سه هفته از کلاس‌ها رو از دست دادید. این عقب افتادن خودش از شما زمان و انرژی بیشتری می‌گیره. همزمان، صدایی که می‌گفت: «نکنه این درس و کتابه مال من نباشه!» هم ممکنه هنوز توی ذهنتون پخش بشه و همه‌ی این‌ها دست‌به‌دست هم می‌دن تا روزهای تلخی رو تجربه کنید.اول از همه، خوبه که گریزی به تاریخ بزنیم. آیا این شک‌وتردید همیشه مث ترمز می‌مونه و جلوی رشد رو می‌گیره؟ ممکنه که تردید خودش فرصتی برای رشد فراهم کنه؟وقتی به تاریخ نگاه می‌کنیم، آدم‌هایی رو می‌بینیم که پس از تغییر مسیر، به موفقیت‌های چشمگیری ‌رسیده‌اند. مثال‌های معروفی در این زمینه وجود دارن. «استیو جابز» تحصیلات خودش رو در رشته‌ی فلسفه و ادبیات شروع کرد، اما در نهایت به سمت فناوری و تأسیس شرکت اپل رفت. «جی.کی. رولینگ‌»، نویسنده‌ی مشهور، پس از چندین ناکامی شغلی و تحصیلی مانند تدریس زبان، به نویسندگی روی آورد و خالق مجموعه‌ی محبوب «هری‌پاتر» شد. «بیل گیتس» تحصیلات خودش رو توی دانشگاه هاروارد شروع کرد، اما تصمیم گرفت ترک‌تحصیل کنه و به دنبال علاقه‌اش در حوزه‌ی فن‌آوری و تأسیس شرکت مایکروسافت بره. «ایلان ماسک» پس از چندین تجربه تو حوزه‌های مختلف از جمله فیزیک و اقتصاد، به سمت فن‌آوری‌های پیشرفته و تأسیس شرکت‌های «تسلا»، «پی‌پال»، «زیپ‌۲»، و «اسپیس ایکس» حرکت کرد. همه‌‌ی این افراد وقتی در حال تجربه‌ی اولین چالش‌های زندگی بودند،‌ احتمالا با خودشون فکر می‌کردند که قراره این مسیر رو تا انتها دنبال کنند و به بهترین جاها برسند؛ اما روزی پیش اومده که از خودشون بپرسند «آیا من برای این کار ساخته شده‌ام؟ شاید اگه امروز متوقفش کنم بهتر از این باشه که ده-بیست سال دیگه حسرت این رو بخورم که اگه مسیرم رو تغییر داده بودم زندگی بهتری داشتم و بیشتر رشد می‌کردم». این‌جا بود که اولین قدم‌ها در راستای ساخت امپراطوری‌هایی که ما از این بزرگان سراغ داریم برداشته شدند.شک‌و‌تردید می‌تونه یک فرصت بالقوه باشه. اگه به جای فرار کردن و بی توجهی به این احساس، اون در آغوش بگیریم و بپذیریم، می‌تونه بهتر از هر چیزی درهای پیشرفت رو به سمت ما باز کنه. اما آیا هر شک‌وتردیدی رو باید به این چشم نگاه کنیم؟ آیا همیشه قراره ما رو به سمت دیگه‌ای راهنمایی کنند که استعدادمون رو شکوفا می‌کنه؟طبق تجربیاتی که من داشتم خیلی وقت‌ها این سوالات رو ذهن ما برای این‌که از زیر فشار درس و زندگی شونه خالی کنه، مطرح می‌کنه. انسان به طور غریزی دوست نداره که ‌محدوده‌ی امن خودش رو ترک کنه. پس چه‌طور بفهمیم برای رها شدن از این همه شک‌وتردید چه‌کار باید بکنیم؟چند مورد هستن که به نظرم می‌تونن ما رو به سمت اون هدفی که براش ساخته شدیم سوق بدن. برای مقابله با این نوع تردیدها، اولین قدم بررسی دقیق‌تر اهداف و ارزش‌های شخصیه. ما باید برای فکر کردن به علاقه‌هامون، ارزش‌هامون و راه‌هایی که وجود دارند تا بهشون برسیم، وقت کافی بذاریم. باید اهدافمون رو اولویت‌بندی کنیم و بپذیریم که نمی‌تونیم همزمان به سمت خیلی از اون‌ها حرکت کنیم. مثلا نمی‌شه که من هم یک دانشجوی تراز اول دانشکده باشم و همزمان یک پیانیست حرفه‌ای؛ اگر هم بشه انرژی خیلی زیادی طلب می‌کنه.صحبت کردن با آدم‌هایی که قبلا مسیر فعلی ما رو رفتن و شنیدن تجربیات و نصیحت‌هاشون هم خیلی می‌تونه به ما کمک کنه تا چشم‌انداز خوبی از راه‌هایی که پیش‌رو هستند پیدا کنیم.علاوه بر این‌ها، خیلی موضوعات هستند که قبل از لمس از نزدیک نمی‌تونیم متوجه‌شون بشیم . تجربه و آزمایش رشته‌ها و حوزه‌های مختلف می‌تونه به ما کمک کنه تا بهتر بفهمیم که در چه زمینه‌ای بهترین عملکرد رو داریم. شرکت در رویدادها، دوره‌های کارآموزی مربوط به علایقمون و پروژه‌های پژوهشی می‌تونن به ما این فرصت رو بدن تا تجربه و شناخت بیشتری از حوزه‌های مختلف به دست بیاریم.توی سن ما زمان زیادی برای تغییر مسیر وجود داره. نباید خودمون رو به خاطر این‌که یک جایی تصمیم به تغییر می‌گیریم سرزنش کنیم و یا این‌که ازش فرار کنیم. تغییر نشونه‌ای از دغدغه‌‌ست. پس نباید از پیگیری دغدغه‌هامون، هر چند که شاید سخت و طاقت‌فرسا به نظر برسن، فرار کنیم.نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 17 Mar 2025 18:21:29 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/حذف-تردید-یا-کنار-آمدن-با-آن-zxuefyc07pakریحانه ابراهیم‌زاده − ۰۲مدت زمان خواندن متن به دقیقه: ۴ دقیقهراهکارهای کنار آمدن با تردیدآیا واقعا آن‌طور که رسانه‌ها یا بعضی کتاب‌های انگیزشی می‌گویند «تردید» نباید در زندگی وجود داشته باشد تا موفقیت تضمین شود؟!یکی از چیزهای جالب راجع‌به کارکرد مغز این است که مغز ما نمی‌تواند تشخیص دهد که ما چه چیزی را می‌خواهیم و یا چه چیزی را نمی‌خواهیم. در واقع همیشه به چیزی قدرت می‌دهد که ما روی آن تمرکز می‌کنیم. چیزی که ما را عقب نگه می‌دارد «تردید» نیست، بلکه رابطه‌ی ما با تردید است؛ وقتی به تردید به چشم یک دشمن نگاه کنیم در واقع آن را قوی‌تر کرده‌ایم.اما سوال این‌جاست که چگونه تردید را از زندگی خود حذف کنیم؟ آیا اصلا این‌کار ممکن است؟متاسفانه حذف تردید از زندگی ناممکن است؛ ما حتی در کوچک‌ترین و بی‌اهمیت‌ترین تصمیم‌گیری‌های زندگی‌مان هم تردید می‌کنیم؛ چه برسد به تصمیماتی که نتایج آن‌ها آینده‌مان را تحت شعاع قرار می‌دهند. وجود کمی تردید در مسیری که انتخاب کرده‌ایم یا تصمیمی که گرفته‌ایم نه تنها بد نیست، بلکه عاملی محرک است؛ چون از درست بودن انتخاب یا تصمیم‌مان مطمئن نیستیم، تمام تلاش‌مان را می‌کنیم تا به نتیجه‌ی دلخواه برسیم. اما این تنها در صورتی برقرار است که میزان شک و تردید را کنترل کنیم و برای انجام این کار بهتر است به چند نکته توجه داشته باشیم:یکی از این نکته‌ها به دست آوردن «ذهنیت» مناسبی از رشد است. پرورش این طرز فکر به این معنی است که دیدگاه‌مان را درباره‌ی چالش‌ها و مشکلات تغییر دهیم و آن‌هارا فرصت‌هایی برای رشد کردن بدانیم. «هر چیزی فرصتی برای یادگیری است.»ساختن لیستی از تمام دستاوردهای هرچند کوچکی که در طول این مسیر داشته‌ایم، به ما کمک می‌کند هر وقت که تردید به سراغ‌مان آمد با مرور این دستاوردها شک و تردید را کنار بگذاریم و با قدرت، مسیر خود را ادامه دهیم.قبول‌کردن تغییر، بخش اجتناب‌ناپذیری از زندگی است. زمانی که یاد بگیریم به جای مقاومت در برابر تغییر، سوار بر آن شویم یا حتی برعکس، به جای کنار آمدن با تغییر در برابر آن مقاومت کنیم، می‌توانیم از منافع آن استفاده کنیم. البته بهتر است به این نکته اشاره کنم که هیچ‌گاه نمی‌توان قطع به یقین گفت برای بهبود عملکرد، تغییر لازم است یا نه؟!در میان گذاشتن مشکلات و گرفتن مشورت از دیگران یکی از مهم‌ترین راه‌های دست‌وپنجه نرم کردن با تردید است. شاید بسیاری از ما فکر کنیم که گفتن این مشکلات و درگیری‌های ذهنی به دیگران بی‌فایده است؛ یا فکر کنیم مگر چه کاری از دست آن ها برمی‌آید؟ اما مسئله دقیقا همین‌جاست. درست است؛ آن‌ها قرار نیست کاری برای شما انجام دهند. این، ما هستیم که با گرفتن اطلاعات و تجربیاتشان، ذهنیت و دیدگاهمان را تغییر می‌دهیم و آگاهانه‌تر تصمیم می‌گیریم.مقایسه‌ی خود با دیگران یا دستاوردهای خودتان با دستاوردهای آن‌ها یکی از بی‌فایده‌ترین کارهایی است که تنها آورده‌‌اش، غرق شدن در افسردگی و شک و تردید است. انجام این‌کار تنها باعث می‌شود به خودمان و توانایی‌هایمان اعتماد نداشته باشیم و چون توانایی انجام بسیاری از کارها را در خود نمی‌بینیم، سراغ هیچ‌کدامشان نمی‌رویم و اهمال‌کاری می‌کنیم. در حالی‌که حتی تمام تلاش‌مان را نکرده‌ایم، فکر می‌کنیم به اندازه‌ی کافی خوب نیستیم یا بهتر بگویم، به اندازه‌ی «آن‌ها» خوب نیستیم. این در صورتی است که اگر تنها روی پیشرفت خودمان متمرکز می‌ماندیم، حتی اگر با شکست مواجه می‌شدیم، می‌دانستیم که تمام تلاشمان را کرده‌ایم و این تمام ما بود. شاید این‌جا، جایی است که باید به این فکر کنیم که شاید آن «تردید» درست بود؛ اما لطفا تا قبل از این که تمامِ تمام تلاشتان را نکرده‌اید، بیخیال هدفتان نشوید.نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 17 Mar 2025 18:08:48 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/خونین-جگرم-بیت-به-بیت-عشق-تو-سر-داد-ijlm9kqnomtbمحمد محمودیه − ۰۲مدت زمان خواندن متن به دقیقه: ۷ دقیقهرابعه؛ نخستین زن شاعر پارسی‌سراباز یکی دیگر از جشن‌های برادرش بود. در گوشه به تماشای مردم و رفت‌وآمدشان نشسته و غرق در فکر و خیال بود:به راستی بیت زیبایی بود. شاید شاعر تصویر معشوق را در ذهن داشته و این شعر را سروده است. حتما همین‌طور است. با صله‌ای که گرفته است برای معشوقه‌اش لعبت گران‌بهایی خواهد خرید. خوب است او را به مشاعره دعوت کنم و نشان دهم چندان هم که فکر می‌کند بی‌رقیب نیست.حوصله‌ام سر رفته است. می‌خواهم نقاشی کنم. ای کاش چند ساعتی همه‌ی مردم خشک می‌شدند تا کل قابی که به چشم می‌بینم را نقاشی کنم. ولی نه؛ ممکن نیست. مگر می‌توانی به همه‌ی این مردان اشراف‌زاده بگویی ساعتی بایست تا یک زن نقش تو را بکشد؟ فقط دلم می‌خواهد مردی جرئت کرده و گردن‌کشی کند. او را به رزم طلبیده و نقشم را با شمشیر بر تنش حک می‌کنم. اما... آن وقت مردم چه می‌گویند؟ مگر زن هم مبارزه می‌کند؟ بی‌خیال؛ تصویر خودم را در حال اسب‌سواری می‌کشم؛ در دشتی بی‌انتها و سرسبز ... آن مرد کیست؟ چرا قبلاً او را ندیده بودم؟ چه‌قدر به برادرم نزدیک است!رابعه: بانو جان او کیست؟دایه: آن جوان را می گویی؟ بکتاش است؛ کلیددار خزانه‌ی برادرت.رابعه: بکتاش...درآمد آتشی از عشق زودش *** به‌غارت برد کلی هرچه بودشچنان آن آتشش در جان اثر کرد *** که آن آتش تنش را بی‌خبر کردو این چنین «بغض چندین ساله‌اش باز شد». دختری به نام رابعه و بدعتی غریب بود در دل سرزمین‌های تازه‌اسلام‌دیده و در سرای پدر، فرمان‌روای بلخ و سیستان و قندهار و بست، در سده‌ی چهارم هجری قمری و روزگار سامانی که یادی از نابسامانی ایام می‌کرد.از آن پس خواب شب و آرام روز از او رخت بربست و طوفانی سهمگین در وجودش پدید آمد. دیدگانش چون ابر می‌گریستند و دلش چون شمع می‌گداخت. چون عشق دختر بر پسر و خصوصا دختر پادشاه بر غلام ننگی بر دامان خانواده و گناهی نابخشودنی بود، از اظهار آن سر باز می‌زد. عاقبت پس از یک سال، رنج و اندوه چنان ناتوانش کرد که او را یک‌باره از پای درآورد و بر بستر بیماری افکند. در این بین دایه‌ی رابعه که از موضوع باخبر می‌شود، خود را واسطه‌ی جریان عشق بین او و بکتاش می‌کند.رابعه: می‌ترسم... اگر کسی باخبر شود، مردم چه می‌گویند؟ برادرم حارث را... او که...آه... چند وقتی است راحت‌تر از قبل اشعار به من الهام می‌شوند. یاد او در گوشم بیت‌به‌بیت زمزمه می‌شود. قلمم روان‌تر از همیشه به ساز اشعار به‌روی کاغذ می‌رقصد. دیگر محکم‌تر از این یارای فشردن قلم را ندارم. البته بیش از این هم یارای به دوش کشیدن جوهر حسم را در قلم نمی‌بینم. فقط امیدوارم زمان ضامن حفظ احساس کنونی من شود. ای کاش تاریخ اشعارم را همراه خود همانند کمانی به دستِ دلِ عاشقی برساند و معشوق شکار رام آن شود. نه این که آن‌ها را در کوچه‌پس‌کوچه‌هایی از ابهام و زیر ویرانه‌های جبر دفن کند. برایش نامه می‌نویسم... و در آن زیباترین نقاشی‌ام را ضمیمه‌ی اشعارم می‌کنم. خود را در آینه می‌بینم و از قاب آن بر نامه‌ی خود نسخه‌برداری می‌کنم تا نسخه‌ای از خودم را به نزدیکی محبوبم برسانم.نوشت این نامه و بنگاشت آن‌گاه *** یکی صورت ز نقش خویش آن ماهو این‌چنین نقاشی چهره‌ی خود و اشعارش را در دست کبوتر سبک‌بال، دایه‌ی دوست‌داشتنی‌اش، به سمت یار می فرستد. بکتاشِ از همه جا بی‌خبر، نمی‌دانست این نامه دامی است که او را در حلقه‌های سلسله‌ی زلف یار به بند می‌کشد. با دیدن نقش رابعه، بکتاش بدون هیچ تقلایی دل به یار می‌بازد.چو نقش او بدید و شعر بر خواند *** ز لطف طبع و نقش او عجب ماندبه یک ساعت دل از دستش برون شد *** چو عشق آمد دل او بحر خون شددر چند باری که شاهد ملاقات‌شان هستیم، بکتاش دست‌به‌دامان عاشق خود، که حال معشوقه‌اش نیز هست، می‌شود؛ اما از او سردی می‌بیند. مکالمه‌ی آن‌ها از این قرار است:غلامش گفت ای من خاک کویت ***چو می‌داری ز من پوشیده رویتچرا شعرم فرستادی شب‌وروز ***دلم بردی بدان نقش دل‌افروزچو در اول مرا دیوانه کردی *** چرا در آخرم بیگانه کردیجوابش داد آن سیمین‌بر آن‌گاه *** که یک ذره نه‌ای زین راز آگاهمرا در سینه کاری اوفتاده‌ست *** ولیکن بر تو آن کارم گشاده‌ستچنین کاری چه جای صد غلامست *** به تو دادم برون، اینت تمامستتو را آن بس نباشد در زمانه *** که تو این کار را باشی بهانه؟اساسی کوژ بنهادی درین راز *** به شهوت‌بازی افتادی ازین بازچندی بعد جنگی در حوالی بلخ رخ می‌دهد.دایه: بانو جان؟رابعه: خبری تازه از جنگ شده؟دایه: بکتاش به همراه برادرتان به اردوگاه رفتند و فردا با دشمن درگیر خواهند بود.رابعه: مگر حاکم بخارا به کمک لشکر برادرم نیامده بود؟ پس چرا...؟ آه ... هر چه سریع‌تر برایم لباس رزم و روبنده آماده کن. نباید کسی بفهمد یک زن در میدان نبرد است؛ آن هم دختر کعب قُزداری.رابعه که بکتاش را در دل نبرد، زخمی و در خطر می‌بیند، بی‌درنگ اسب خود را به سوی او حرکت داده و با زمین زدن چند تن از مردان سپاه حریف، تن زخمی و بی‌جان بکتاش را به اردوی خودی باز می‌گرداند.در آن صف بود دختر روی‌بسته *** سلاحی داشت بر اسپی نشستهبر بکتاش آمد تیغ در کف *** وز آن‌جا برگرفتش برد با صفپس از جنگ جشنی بزرگ در بخارا به‌پا شد و حارث هم برای تشکر از شاه بخارا به سبب یاری‌اش خود را به جشن رسانده بود. برای این جشن شاعران و بزرگان زیادی دعوت شدند؛ از جمله رودکی، پدر شعر پارسی که در مسیر بخارا ملاقاتی با رابعه دارد و با یک‌دیگر به مشاعره می پردازند:رودکی : دخترم اشعار تو آکنده از عشق احساس است. گویی که در حال پرستش بتِ معشوقِ خود، این ابیات را در مدح او ذکر می‌گویی. آن بت کیست؟ آن‌طور که فهمیده‌ام با وجود خیل خواستگارانت هنوز هم تن به ازدواج نداده‌ای.این‌جاست که داستان ما رنگ‌وبوی خونین می‌گیرد و رابعه رودکی را محرم اسرار خود دانسته و پرده از راز عشق خود به بکتاش بر می‌دارد.چو شد بر رودکی راز آشکارا *** از آن‌جا رفت تا شهر بخارابه‌خدمت شد روان تا پیش آن شاه *** که حارث را مدد او کرد آن‌گاهرودکی در دربار پادشاه حاضر می‌شود و چون شاه از رودکی شعر طلب می‌کند او برخاسته و شعرهایی از دختر که به یاد داشت، همه را از بر خواند. چون نام سراینده شعر را از او می پرسند، رودکی، مستِ می و گرمِ شعر، بی‌خبر از وجود حارث، زبان می‌گشاید و داستان را چنان که بود بی‌‌پرده نقل می‌کند.ز حارث رودکی آگاه کی بود *** که او خود گرم شعر و مست می بودز سرمستی زبان بگشاد آن‌گاه *** که شعر دختر کعبست ای شاهبه صد دل عاشقست او بر غلامی *** در افتادست چون مرغی به دامیزمانی خوردن و خفتن ندارد *** به‌جز بیت و غزل گفتن ندارداگر صد شعر گوید پر معانی *** بر او می‌فرستد در نهانیاگر آن عشق چون آتش نبودی *** ازو این شعر گفتن خوش نبودیحارث که احساس می‌کرد آبروی او و خاندانش با عشق شیرین خواهر از بین رفته است، فورا قصد بازگشت به بلخ می‌کند. چون صندوقی حاوی اشعار رابعه را در اتاق بکتاش می‌یابد، با تصور وجود رابطه‌ای نامشروع بکتاش را به زندان انداخته و به‌وسیله‌ی سلاحی، که برخی آن را غیرت می‌نامند، دستور به زدن رگ خواهر در گرمابه و سنگ گرفتن درب آن می دهد.رابعه: بیچاره برادرم! دستور به ریختن خون خودش از تن من داد. مگر ما خواهر و برادر نیستیم؟ خون من ارزشمندتر از ریخته‌شدن بر زمین و سرد شدن است. خون من معنا و جلوه‌ی عشق است. من از آن نمی‌گذرم بکتاش جانم.سر انگشت در خون می‌زد آن ماه *** بسی اشعار خود بنوشت آن‌گاهز خون خود همه دیوار بنوشت *** به درد دل بسی اشعار بنوشتچو در گرمابه دیواری نماندش *** ز خون هم نیز بسیاری نماندشهمه دیوار چون پر کرد ز اشعار *** فرو افتاد چون یک پاره دیوارمیان خون و عشق و آتش و اشک *** بر آمد جان شیرینش به صد رشکبکتاش پس از آن، به نحوی از زندان می‌گریزد و شبانه سر از تن حارث جدا می‌کند. سپس بر مزار رابعه رفته و خنجری بر سینه‌ی خود فرو می‌نشاند.متنی که خواندید داستانی از تابوشکنی مردان و زنان پارسی در دل تاریخ ادبیات بود؛ داستانی که راوی آن عطار نیشابوری است و نقل روزگاری قریب به دو قرن پیش از خود را در الهی‌نامه به قلم شعر به تصویر کشیده است. رابعه‌ بلخی را نخستین شاعر زن پارسی‌گو می‌دانند. نسل او از اعراب مهاجر به خراسان بوده است. متاسفانه هم‌اینک از رابعه هفت غزل و چهار دوبیتی و دو بیت مفرد بیش باقی نمانده است که مجموعا پنجاه‌وپنج بیت می‌شود. مابقی اشعارش که کاملا عاشقانه بودند به دست برادرش حارث از میان رفته‌اند. تاریخ‌نگاران زمان مرگ رابعه را به سال ۳۲۹ هجری‌قمری می‌دانند. آرامگاه او در بوستانی کوچک در «بلخ» است.ابیات عطار در خصوص زندگی رابعه را از این لینک ببینید. نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 17 Mar 2025 18:01:26 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/الگوریتم-ها-قاطی-شبکه-ها-n5ikrktm1022مهدی علیزاده − ۹۹مدت زمان خواندن متن به دقیقه: ۵ دقیقهروزی روزگاری در زمان‌های قدیم، مهندس‌های عزیز دوست داشتند شبکه‌های کامپیوتری را کنترل کنند. حالا یعنی چی؟ یعنی این‌که بدونیم چه کسی چه‌قدر از پهنای باند رو استفاده می‌کنه؟ چند عدد پکت دارند در لحظه فرستاده می‌شوند؟ به کجا فرستاده می‌شوند؟ و ... . حالا خب چه مرگ‌شون بوده که دوست داشتند این کار رو انجام بدهند؟ فرض کنید ما یک شبکه‌ی داخلی مثل شبکه‌ی دانشگاه داریم و می‌خواهیم اگر مورد حمله‌ی آدم‌های بد قرار گرفتیم بتونیم یک جوری اون‌ها رو بلاک کنیم. برای این کار طبعا باید بتونیم تعداد پکت‌هایی که از هر source ip به دست ما می‌رسند رو یک جا ذخیره کنیم تا در صورتی که یکی داشت زیاد پکت می‌فرستاد بتوانیم تشخیص بدهیم و مثلا دسترسی فرستادن پکت رو ازش بگیریم.خب، حالا بریم ببینم برای این‌چه کار‌هایی کرده‌اند؟اولین و ساده‌ترین راه اینه که یک جایی توی سوییچ‌ جدولی از این‌که هر کدوم از ipها چندتا پکت برامون فرستاده رو نگه داریم و هر بار که یک پکت جدید برامون فرستاده می‌شه، اون خونه از جدول مربوط به اون ip رو یک واحد زیاد کنیم. حال یک سیستم مانیتورینگ کوچک از شبکه خواهیم داشت که می‌تونیم اطلاعات به‌دردبخوری ازش به‌دست بیاریم.مشکل این راه چیه؟ تا زمانی که برای مثال قرار باشه شبکه‌ی دانشگاه رو مانیتور کنیم (که به نسبت شبکه‌ی کوچکی حساب می‌شه) این راه‌حل مشکلی نداره. ولی فرض کنید شما یک شرکت بزرگ در حد Google یا Microsoft هستید و یک سری پایگاه‌داده‌ی بزرگ دارید و تریلیون‌تریلیون پکت در هر ثانیه به دست سوییچ‌هاتون می‌رسن. توی این حالت انقدر تعداد پکت‌هایی که به دستمون می‌رسه زیاد هست که نمی‌تونیم به ازای هر جفت فرستنده و گیرنده پکت‌ها رو آنالیز کنیم و تعدادشون رو توی حافظه نگه داریم. این‌جاست که از ساختمان داده‌ها و الگوریتم‌های احتمالاتی استفاده می‌کنیم.توی خیلی از کارهای زندگی روزمره‌مون ما نیازی نداریم که به یک سوال خیلی دقیق جواب بدیم. مثلا حتی اگه با ۱۰ درصد خطا هم به اون سوال جواب بدیم نیازمون برطرف می‌شه. تو مسئله‌ای که این‌جا داریم هم همین‌طوره. مثلا من اگر تعداد پکت‌های بین دو تا نقطه رو با ۵ درصد خطا هم گزارش کنم در خیلی از کاربردهایی که از این سیستم انتظار داریم اختلالی پیش نمیاد. این‌جاست که سر و کله‌ی الگوریتم‌های bloom filter و count-min sketch یا به اختصار CM sketch (که از این‌جا به بعد با اسم اسکچ ازش یاد می‌کنیم) پیدا می‌شه.به طور کلی اسکچ‌ها ساختمان‌داده‌هایی احتمالاتی هستند که از نظر مصرف حافظه در تعداد داده‌ی بالا به شدت خوب عمل می‌کنن و خوبیشون اینه که وابسته به محیطی که برای این ساختمان داده تعریف می‌کنید، کران بالایی از خطایی که می‌تونن داشته باشن فراهم می‌کنن. خب حالا این اسکچ‌ها چی هستند؟هر اسکچ از چند جدول هش و تابع هش متناظرشون تشکیل شده. در این‌جا فرض می‌کنیم d تا جدول هش و متناظر اون‌ها تابع هش داریم و سایز هر جدول هش هم w هست.عملیات update برای هر جفت (key, value) این‌طور تعریف می‌شه که مقدار کلید هش رو با استفاده از تمام توابع هش محاسبه می‌کنیم و به خونه‌ی متناظر با خروجی هر تابع هش، مقدار value رو اضافه می‌کنیم. عملیات read هم اینطوری تعریف می‌شه که اول مقدار تابع هش برای کلیدی که قراره value متناظر با اون رو برگردونیم محاسبه می‌کنیم و کمینه‌ی خونه‌های متناظر با خروجی توابع هش رو به عنوان خروجی برمی‌گردونیم؛ یا به صورت فرمال داریم:update: table[j, hj(key)] += value ∨ jread:min(table[0, h0(key)], ... , table[d-1, hd-1(key)])خب حالا با توجه به تعریف اسکچ می‌تونید حدس بزنید که اینجا برخورد‌های زیادی می‌تونن رخ بدن و تقریب ما از جواب، از حالت واقعی خیلی دور بشه. ولی خبر خوب اینه که می‌شه با توجه به اندازه‌ی مسئله و کران بالای خطایی که مد نظر داریم، پارامتر‌های مسئله شامل اندازه‌ و تعداد جدول‌های هش رو جوری تنظیم کرد که نیازهای ما در مسئله‌ی مورد نظر برآورده بشن (به عنوان یک تمرین ساده‌ی درس ساختمان‌داده هم می‌تونید فکر کنید که چه‌جوری w و d رو تنظیم کنیم و کران بالای خطا رو هم در بیارید:دی).در نهایت در دنیای شبکه‌ها، دوتایی (source ip , destination ip) رو به عنوان کلید در نظر می‌گیرن (گاهی وقت‌ها هم به این دوتایی، دو تا پارامتر source port و destination port رو اضافه می‌کنن) و با استفاده از اسکچ‌هایی که روی سوییچ‌ها وجود دارن اقدام به مانیتور کردن یا تنظیم شبکه برای به‌دست آوردن بیشترین کارآیی ممکن می‌کنن.در نهایت لازم به ذکره که کاربرد اسکچ‌ها به مانیتورینگ شبکه محدود نمی‌شه، بلکه کاربرد‌های وسیع دیگه‌ای مانند caching هم دارند. اگه علاقه‌مند بودید بیشتر درمورد این مسائل بخونید می‌تونید دنبال کلیدواژه‌هایی مانند netcache و netflow بگردید و مقاله‌های مرتبط با این مسئله رو مطالعه کنید.نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشMon, 17 Mar 2025 17:48:01 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/سینمای-شعر-wyuryrxkeadgکیان قاسمی − 01مدت زمان خواندن متن به دقیقه: 6 دقیقهنگاهی به فیلم ابدیت و یک روزشعر در سینما به چه معناست ؟وجه شاعرانه‌ی سینما لابه لای دیالوگ ها و جملاتی نیست که با بار احساسی شان مخاطب را تحت تاثیر قرار دهند، سینمای شاعرانه خود را به کلمات محدود نمی کند و ذات خود را در تصاویر و فضای فیلم جا می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گستراند. به نظرم برای توصیف دقیق سینمای شعر می‌شود با متز نظریه پرداز فرانسوی همراه شد که از شاعرانه بودن ذاتی هر تصویر سینماتوگرافیک سخن میگوید، که به خودی خود نکته مهمی است که هر تصویری به آن معنی کلّی حضور بی‌واسطه در جهان و حس چیزها، یک جوری شاعرانه است.متز ادامه میدهد:«. . . اما اگر شعر را به معنای فنی آن در نظر بگیریم ـ-کاربرد زبان کلامی مطابق روندهایی منظم، با محدودیت‌های اضافی نسبت به زبان معمولی- رمزگان ثانویه‌ای که رمزگان نخستین را هم دربرمی‌گیرند ـ در این حالت با معضلی رو‌به‌رو می‌شویم که مشکل می‌توان بر آن چیره شد: غیبتِ یک رمزگان نخستینِ کامل و یگانه در سینما، یعنی، غیبتِ یک زبان خاص سینماتوگرافیک.»برای لذت بردن از سینمای شعر تنها صحبت درباره‌ی آن کافی نیست. باید سوار قطاری شد که در آن بزرگانی مثل کارنه و رنوار با جهان بینی خاصشان، تارکوفسکی با رستگاری شخصیت های گم شده و مغمومش، کیشلوفسکی و کاروای با نگاه پر از رنگشان به جریان زندگی و ….. رنگ و بویی به سینمای شعر دادند و به آن اعتبار بخشیدند. در این بخش سراغ آنجلوپولوس و گل سرسبد آثارش "ابدیت و یک روز" می‌رویم تا بیشتر با این دسته از فیلم ها آشنا شویم.تئو آنجلوپولوس: شاعر جاودانه‌ی سینمادرون‌مایه‌ی اصلی و دغدغه‌ی همیشگی آنجلوپولوس جدال انسان با تقدیر و سرنوشت است. تقدیر در سینمای آنجلوپولوس به معنای مانعی در راه نیست؛ بلکه بالعکس، دروازه ای است که انسان را وارد جریانی پر پیچ و خم و سرشار از انسانیت می‌کند؛ جریانی که می‌تواند در قاب های متفاوتی باشد، ولی به لطف تاریخ غنی زادگاهش یونان و وجه اسطوره ای و تاریخی اش برای او همیشه سفر بوده است. سفر در آثار آنجلوپولوس تنها یک تم و پیرنگ نیست، بلکه فرهنگی یونانی‌ست که از دل اسطوره های آن آمده، سفری که طی آن انسانیت را برای مخاطب رو می کند و بین هجرت های بزرگ و کوچک مقصد که اغلب درون شخصیت ها نهفته است، ذهن مخاطب را درگیر می کند.اگر به آثار این فیلمساز نگاهی بیندازیم می‌بینیم که اکثر فیلم های او در مناطق دورافتاده‌ی یونان، دهکده های ساحلی یا کوهستانی فراموش شده می‌گذرد. جایی که فیلمساز بتواند فارغ از گیرودار شهر های بزرگ و مدرن و شلوغ، سفر خود را با نگاه چندوجهی خود آغاز کند.ابدیت و یک روز: پس جای عشق کجاست؟الکساندر، شخصیت اصلی فیلم یک شاعر و نویسنده است که قصد دارد سفری را آغاز کند اما سفر او سفری بدون بازگشت است چرا که او در آستانه‌ مرگ است و تنها یک روز از زندگی او باقی مانده. الکساندر در این مدت کوتاه سعی می‌کند با یادآوری خاطرات گذشته و لحظات تلخ و شیرین زندگی که ساخته را یک بار دیگر مرور کند. خدمتکار وفادارش اورانیا را مرخص می‌کند و برای آخرین بار سراغ دختر جوانش کاترینا می‌رود و مجموعه نامه‌های بازنشده‌ای را به او می‌دهد که همسرش آنا نوشته است. میان آنها نامه عاشقانه‌ای است که آنا برای او نوشته و در آن از بی‌توجهی الکساندر به او و عشقش حرف زده است .روایت فیلم بین گذشته و حال در حرکت است و بخش مهمی از فیلم در فلاش بک می‌گذرد که به مخاطب اجازه می‌دهد به طور عمیقی با الکساندر ارتباط برقرار کند و با افسوس‌های او و حسرت‌هایی که دارد همراه شود. از همسر از دست رفته‌اش و اینکه ندانسته او را چگونه دوست داشته باشد تا پروژه ناتمامی که نتوانسته به اتمام برساند.فیلم از دید الکساندر بیان می‌شود، بیشتر کاراکتر‌ها بازتابی از گذشته‌ی الکساندر و خاطرات شخصی او هستند. مهم‌ترین شخصیت زنده‌ی فیلم، به جز خود الکساندر، پسربچه‌ی مهاجری است که الکساندار او را از دست قاچاقچیان انسان نجات می‌دهد و می‌خواهد او را نزد خانواده اش در آلبانی برگرداند که بعد می‌فهمد خانواده‌ای در کار نیست و پسربچه به او دروغ گفته است. الکساندر پسربچه را بخشی از گذشته و وجود خود می‌بیند. هر دو وحشت زده‌اند و هر دو می‌ترسند و میان زمین و هوا معلق اند. تنها تفاوت پسربچه و الکساندر در این است که پسرک در مقطع شروع زندگی است و الکساندر در آستانه‌ی پایان عمرش…..ابدیت و یک روز احساسات و عواطف انسانی و درد و رنج آنها را سوار بر ملودی فراموش نشدنی "کاریندرو" در لحظه لحظه فیلم جایگذاری می‌کند. الکساندر از کنکاش درونی‌اش به حسرتی کهنه می‌رسد که از جدال او با سرنوشت به وجود آمده که در تنها روز باقی مانده از زندگی اش "زمانی" برای جبران آن وجود ندارد و هیچ راهکار مادی پیش روی او نیست. او در زمان معلق است و مدام بین گذشته و حال جابه‌جا می‌شود و این سفر در گذشته‌اش حسی نوستالژیک به فیلم می‌بخشد. کارگردانی فیلم به خوبی این حس نوستالژیک، غم و گمگشتگی عجیب و غریب الکساندر را به مخاطب القا می‌کند. سکانسی که الکساندر میان یک عروسی که به روش بومی برگزار شده وارد می شود به خوبی این گمگشتگی را به تصویر می‌کشد. حرکات افقی دوربین و نماهای دور، نگاه سرد، پراکندگی ابژه‌های فرعی، نت‌های کاریندرو و کلمات گاه و بی‌گاه و پراکنده ای که پسربچه برای الکساندر می‌آورد همگی حاکی از این گمگشتگی الکساندر است: «لبخندت رو می‌بینم ولی تو ناراحتی، میخوای چند تا کلمه برات بیارم؟ بیگانه...تبعید... »پس از طی کردن مسیری اپیزودیک، رشته‌ای از چرا و چگونگی‌های درونی بر الکساندر غالب می شود که با درد و دل ساده با مادر پیرش که وجه مونولوگ‌ گونه دارد به تصویر کشیده می‌شود که این امر نشان دهنده‌ی این است که آنجلوپولوس در پی نتیجه‌ای از این سفر و هجرت درونی است. پرسش های بنیادی الکساندر کلیدی است برای مخاطب که او را به پذیرش و درک احساس برآمده از فیلم دعوت می کند تا او را از بند ابهامات و پریشانی نجات دهد. کارگردان مخاطب را با دنیای گرفته الکساندر تنها نمیگذارد و در این سکانس با انبوه چرا هایی که الکساندر بیان می کند داستان را برای قسمت پایانی آماده می کند. بیایید نگاهی به کلمات الکساندر در این سکانس بیاندازیم تا درک بهتری از کلید گره گشای قسمت پایانی پیدا کنیم. کلمه‌ی پرسشی "چرا" با حضور در سوالات متعدد الکساندر از مادرش در خدمت کنکاش ذهنی او برای مخاطب است. پرسش هایی که از دل این سفر تا کنون بیرون آمده و برگرفته از درد و آشفتگی الکساندر است. همه پرسش های او به خود او باز می‌گردد و در پرسش آخر این کنکاش ذهنی به اوج می رسد وقتی که از مادرش می پرسد:«به من بگو مادر چرا هیچ کس عشق ورزیدن را بلد نیست؟» که این پرسش پس از پرش زمانی الکساندر از گذشته به حال به زبان آورده می‌شود. الکساندر زمانی که آنا(همسرش) زنده بود به او عشق نورزید و او را نادیده گرفت. در پس دل‌مشغولی‌های خودش گم شد؛ خودش، همسر و خانواده‌اش را چیزی به جز قسمتی از زندگی‌اش نشمرد. عشقی را که ریشه در حسرت خودکاشته امروزی اش داشته را دست کم گرفت و حالا با این پرسش طعنه به خود می‌زند و در ادامه با پلان‌های عاری از جمعیت، فیلمساز و سفر بزرگی که الکساندر وعده‌اش را به پسرک می‎دهد که با گردش اتوبوس به دور شهر و با حالتی رویاگونه همراه با موسیقی گوش نواز فیلم همراه است به غایت تراژدی می‌رسد، تراژدی‌ای که حاصل از نگاه مذبوحانه‌ای است که الکساندر به خودش دارد. سکانس اتوبوس و رفت و آمد آدم‌ها به آن از پر مغز ترین لحظه‌های فیلم است که با پرسش الکساندر از تصویر خیالی شاعر به پایان می‌رسد: «بهم بگو فردا چقدر طول میکشه؟»فردا چقدر طول می کشد؟به پایان فیلم نزدیک می‌شویم و در این پانزده دقیقه چه مفهومی به جا مانده است‌؟پاسخ واضح است، “عشق”. شاید در کل فیلم تنها چند پلان صرف نشان دادن خود فیزیکی عشق صرف شده باشد اما روایت فیلم به گونه‌ای داستان را با خود همراه کرد که بدون جلوه‌ی عشق پرت و بی‌مفهوم می‌شد. قبل از قرارگیری در سکانس پایانی، الکساندر نیمه شب پشت چراغ می‌ماند و با سبز شدن آن از خیابان رد نمی‌شود. راهی نیست و ابد در انتظار اوست. تا صبح می‌ماند و حرکت نمی‌کند. آیا افول در احساسات ممکن است و الکساندر ابدیت خود را داخل این سکوت خواهد گذراند؟ پاسخ کارگردان منفی است و با کات خوردن صحنه روز می شود و چرخ های ماشین الکساندر شروع به حرکت می‌کنند و الکساندر خسته از جدال با گذشته و امروزش به خانه برمی‌گردد. خانه‌ای که پر از زندگی و خاطره بود و حالا خرابه ای بیش نیست. این میزانسن کهنه با گردش دوربین به دور خانه به وجود می آید در ادامه حرکت همین دوربین بخشی از کلمات نامه عاشقانه ای که آنا برای الکساندر نوشته است با صدای نویسنده آن خوانده می‌شود. کات می‌خورد و دوربین نمایی را نشان می دهند که در عمق میدان این نما خانواده‌ی الکساندر همراه آنا ایستاده اند. در پلان انتهایی فیلم که عاری از هرگونه کات می باشد روایت با ابهام زمانی گره می‌خورد. پالتوی الکساندر از باران فصل هایی که زاییده‌ی ذهن حسرت خورده‌ی او بود همچنان خیس است. این سکانس مرزی میان حقیقت و رویاست‌.سفر به پایان رسیده است. نمای پایان فیلم شکل و شمایلی ابدی دارد. الکساندر مانند کودکی خردسال آنای گمشده اش را پیدا می کند و در هوای موسیقی کاریندرو در آغوش او آرام می‌گیرد. تمام شخصیت های این پلان همگی از خیال الکساندر نشات می‌گیرند و این خود از حقیقتی عینی زاده می‌شود که گواه بر تنهایی الکساندر است. الکساندر درد و دل های روزانه‌اش را از ته قلب می‌گوید انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده است. حرف هایی که ذات آن ها میان عجز و شادی الکساندر گم می شود و در آخر فیلم پاسخی به پرسشی که تا کنون بدون جواب بود می‌دهد:« روزی ازت پرسیدم چه مدت طول می‌کشه تا فردا بشه ؟ و تو به من گفتی ابدیت و یک روز...»نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشTue, 16 Jul 2024 17:03:58 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/تعبیر-حقیقی-rwgz6o35uskdدیبا هادی اسفنگره − ۰۱مدت زمان خواندن متن به دقیقه: ۲ دقیقهنقش تعبیر در موسیقیما اغلب فراموش می‌کنیم که موسیقی موجودیتی عینی نیست. این سکوت‌ها، کشش‌ها، تاکیدها و تصمیم‌های موسیقایی یک نوازنده‌اند که به افکار یک آهنگ‌ساز معنی می‌بخشند. گرچه شاید توصیف موسیقی با استعاره‌ای موسیقایی کاری عجیب باشد؛ اما موسیقی پیش از نواخته شدن مانند آوازی در انتظار خوانده شدن است. شاید کلمات از پیش تعیین شده باشند، اما جادوی آواز در نحوه‌ی تعبیر کلمات توسط خواننده است. نقش تعبیر در موسیقی در موارد بسیاری نادیده گرفته می‌شود. شاهکاری مانند «چاکون» از آهنگ‌ساز مشهور دوره باروک، «باخ»، را در نظر بگیرید.چاکون که در سال های ۱۷۱۷-۱۷۲۰ میلادی نوشته شده است، پس از چهارصد سال هنوز به عنوان یکی از زیباترین و تاثیرگذارترین قطعات رپرتوار ویولن سولو شناخته می‌شود. «یوهانس برامس»، در نامه‌ای به «کلارا شومان» در وصف این قطعه می‌نویسد :«روی قطعه‌ای چوب و برای سازی کوچک، این مرد دنیایی از عمیق‌ترین افکار و قوی‌ترین احساسات را می‌نویسد. اگر تصور می‌کردم که می‌توانم آن را خلق کنم، یا حتی آن را تصور کنم، کاملا مطمئنم که هیجان بیش از حد مرا از خود بی‌خود می‌کرد. اگر کسی بهترین نوازنده‌ی ویولن را در اختیار نداشته باشد، زیباترین لذت آن است که به صدای این قطعه در ذهن خود گوش دهد.»لحظه‌ای خاص در دو دقیقه‌ی پایانی این قطعه وجود دارد که اگر در شرایط ذهنی مناسبی باشید و نوازنده‌ی ماهری آن را بنوازد، مانند ناله‌ای از ماتم جلوه می‌کند. در موسیقی به این تکنیک باریولاژ گفته می‌شود، استفاده‌ی پی‌درپی از یک نت در برابر یک خط ملودی دیگر که پیوسته صعود و فرود دارد. با این که از دید شنونده اهمیتی ندارد که باریولاژ چیست یا از کجا می‌آید، به محض این که این پاساژ را یک بار این گونه بشنوید، بسیار سخت است که برداشت دیگری از آن داشته باشید.تاریخ‌نگاران اغلب بر این باورند که باخ این قطعه را پس از بازگشت از یک سفر و در حالی که هنگام بازگشت از مرگ همسرش خبردار می‌شود ساخته است. به همین سبب از این قطعه اغلب مرثیه‌ای برای همسرش پنداشته می‌شود. این در حالی است که بعید است که باخ این اثر را برای انعکاس عمق احساسات خود نوشته باشد؛ چرا که او در عصری آهنگ‌ می‌ساخت که خلق هنر نه امری شخصی و احساسی، بلکه عملی اجتماعی و مذهبی به شمار می‌آمد.انگیزه‌ی باخ برای نوشتن این قطعه همچنان در هاله‌ای از ابهام است و ما هرگز نخواهیم دانست که پشت هارمونی‌های سحرآمیز او چه افکاری نهفته‌اند. اما مسئله‌ی اصلی در هنر هیچ‌گاه مقصودِ خالق اثر نیست. برای هر اثر هنری از نقاشی و کتاب گرفته تا موسیقی، به تعداد مخاطبان تعبیر وجود دارد. آن‌چه کم‌تر به آن پرداخته می‌شود، کاوش برای یافتن برداشتی منحصر به فرد است. یک قطعه‌ی موسیقی از زمان شنیده شدن سفری طولانی در ذهن در پیش دارد که در طی آن درک شنونده از اثر عمیق‌تر و تعبیرهایش از آن پخته‌تر می‌شوند. لذا «تعبیر حقیقی» یا «مقصود نهایی» معنایی ندارد؛ چرا که مقصود نهایی موسیقی کندوکاش در اقیانوس احتمالات و یافتن نوای درون خود در میان انبوه نت‌های غریبه است و لذت حقیقی موسیقی در همین کاوش نهفته است.نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشTue, 16 Jul 2024 16:54:16 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/از-کجا-شروع-شد-vc1intc1dsceسبحان لطفی − 01مدت زمان خواندن متن به دقیقه: ۳ دقیقهروایت آغاز شعر فارسی"تا کجا می‌برد این نقش به دیوار مرا؟تا بدان‌جا که فرو می‌ماندچشم از دیدن و لب نیز ز گفتار مرا......و به رود سخن رودکی آن دم که سرود:《کس فرستاد به سر اندر عیّار مرا》......چشم آن آهوی سرگشته‌ی کوهی است هنوز:که نگه می‌کند از آن سوی اعصار مرا..."- م.سرشکاین شعر بخشی از مقدمه‌ی کتاب «هزاره‌ی دوم آهوی کوهی» نوشته‌ی شفیعی کدکنی است. جایی که تصاویر نگاره‌های جامانده از قرون دور شاعر را می‌برند به سفری در تاریخ فرهنگ ایران. به سمرقند و فرخار می‌رود و کمی بعدتر تیرگی‌هایش را سوگ سیاوش می‌بیند. سرود زرتشت را می‌شنود و با زلال کاشی‌ها به یاد باغ مزدک می‌افتد. تصویر حلاج و پوریا از چشمانش می‌گذرد و شکوهمند‌تر از همه، آهویی‌ست که میان این همه نقش‌ونگار به او می‌نگرد. اما کدام آهو؟ همان که ماجرا با او آغاز شد. همان آهوی تنهای نخستین بیت فارسی، سروده‌ی ابوحفض سغدی در قرن چهارم هجری:«آهوی کوهی در دشت چگونه دوذا؟ / او ندارد یار؟ بی‌یار چگونه روذا؟»چند سال بعد رودکی آمد؛ شاعر دربار امیر نصر سامانی که اهل رودکِ سمرقند بود. کسی که نخستین دیوان شعر را دارد و به تعبیر بدیع‌الزمان فروزانفر، «پدر شعر فارسی» است. برخلاف همتای انگلیسی‌زبانش بیان چندان متفاوتی با زبان امروزی ندارد ((1340-1400)Geoffry Chauser پدر ادبیات انگلیسی است که فهم آثارش برای انگلیسی‌زبان‌ها نیاز به گذراندن مقدمات دارد):«بی روی تو خورشید جهان‌سوز مباد / هم بی‌تو چراغ عالم‌افروز مبادبا وصل تو کس چو من بدآموز مباد / روزی که تو را نبینم آن روز مباد»رودکی به گفته‌ای به صورت مادرزادی نابینا بوده و به گفته‌ای دیگر بعدا نابینا شده است. او چنگ می‌نواخت و موسیقی می‌دانست. اشعارش درباره‌ی شادی، دم غنیمت‌شمری، مدح، عشق و اندرز هستند:«زمانه پندی، آزادوار داد مرا / زمانه را چو نکو بنگری همه پند استبه روز نیک کسان -گفت- تا تو غم نخوری / بسا کسا که به روز تو آرزومند استزمانه گفت مرا خشم خویش دار نگاه / که را زبان نه به بند است پای در بند است»رودکی نزد امیر سامانی جایگاه بسیار مهمی داشت و از این راه ثروت زیادی به دست آورد. به نقل از «چهارمقاله»، وقتی که درباریان می‌خواستند شاه را از هرات به پایتخت برگردانند، از رودکی خواستند که این کار را انجام دهد. او قصیده‌ی معروفش را که موجب بازگشت امیر به بخارا شد، این چنین شروع کرد:«بوی جوی مولیان آید همی / یاد یار مهربان آید همی»رودکی در پیری از طرف دربار مورد بی‌مهری قرار گرفت و به روستای «پَنُج‌کند»، که در تاجیکستان امروزی واقع است و او در آن به دنیا آمده بود، بازگشت و در سال ۳۲۹ از دنیا رفت. هر چند چیزی بیش‌تر از حدود هفتصد بیت از او باقی نمانده است، قصاید و ابیات پراکنده‌روان و خیال‌انگیزش نخستین گام‌های آن آهوی تنها بودند. حال بیش از هزار سال پس از مرگ رودکی، «هزاره‌ی دوم آهوی کوهی» شروع شده است؛ آهویی که نگاهش از آن سوی خستگی اعصار در تمام نگاره‌ها و کاشی‌کاری‌های قدیمی خودنمایی می‌کند:«تا کجا می‌برد این نقش به دیوار مرا؟تا بدان‌جا که فرو می‌ماندچشم از دیدن و لب نیز ز گفتار مرا...»نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشTue, 16 Jul 2024 16:34:58 +0330https://virgool.ir/@nashrie.ce.sharif/سندروم-اردک-از-دریچه-ی-ذهن-یک-دانشجو-njm2ckhe56jzعلی رحمی‌زاد − ۹۹مدت زمان خواندن متن به دقیقه: ۴ دقیقهتقلای نهفته، زیر آرامش حسرت‌برانگیزتا به حال به حرکت اردک‌ها روی سطح آب دقت کرده‌اید؟ چنان آرام و با طمانینه پیش می‌روند که گویی تمام تمرکزشان معطوف به لذت بردن از طراوت آب است. اما دقت کنید؛ هر آن‌چه که می‌بینیم متعلق به بالای آب است. دنیای پایین آب و هر چه که در آن رخ می‌دهد از نظر ما پنهان است. در واقع به‌پیش رفتن یک اردک مدیون زحمات فراوان پاهای اوست. برای این جابه‌جایی چشم‌نواز و ظاهرا آرام، پاهایش مدام در حال تلاش هستند و با سرعت بسیار بالایی حرکت می‌کنند.«سندروم اردک» نام یک چالش روانی است که متاسفانه بیش‌تر در جوانان و مخصوصا دانشجویان دیده می‌شود. برای درک سندروم اردک به زبان ساده، وضعیتی را تصور کنید که فردی با تمام توان برای رسیدن به هدفی تلاش می‌کند، اما از بیرون بسیار عادی به نظر می‌رسد. یعنی به هر دلیلی، میزان جنب‌و‌جوش او برای دستیابی به هدف تعریف‌شده اصلا نمود بیرونی ندارد؛ درست مانند اردکی که پا زدنش از بیرون قابل مشاهده نیست. این شرایط می‌تواند از نظر روانی بسیار آزاردهنده باشد. چون برخورد دیگران با شما کاملا مشابه زمانی است که واقعا آرام هستید. در واقع تفاوت میان موقعیت حقیقی شما و تصویری که دیگران از آن می‌بینند، جرقه‌ی شروع بسیاری از چالش‌های درونی و بیرونی بسیاری است.در ادامه با برخی از مهم‌ترین دلایل به‌وجود آمدن «سندروم اردک» آشنا می‌شویم.رقابتی تصور کردن تحصیل در دانشگاه از مهم‌ترین عوامل بروز سندروم اردک است. درس خواندن خود به تنهایی می‌تواند بار روانی زیادی برای دانشجویان ایجاد کند. حال تصور کنید درس خواندن را مثل مسابقه‌ای ببینیم که در آن، فقط اول شدن را می‌خواهیم. در این شرایط همان‌طور که با حداکثر توان‌مان در راستای اهداف تحصیلی خود تلاش می‌کنیم، همزمان ممارست خود را از چشم رقبا پنهان می‌کنیم تا مبادا موجب تلاش بیش‌تر از سوی آن‌ها شویم. دقیقا همانند اردکی که پا زدنش زیر سطح آب پنهان می‌شود.اما همه چیز مربوط به مسائل تحصیلی نیست. دانشگاه یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های اجتماعی‌ای است که هر کس می‌تواند در طول زندگی خود به آن وارد شود. به هیچ وجه زیست اجتماعی دانشجو اهمیت کم‌تری از زیست تحصیلی‌اش ندارد. معمولا ما انسان‌ها، در تعاملات اجتماعی به دنبال نمایش تصویری بی‌نقص از وضعیت روحی خود هستیم. این‌جاست که با پنهان کردن درگیری‌ها و مشکلات خود باز هم امکان وقوع سندروم اردک را فراهم می‌کنیم. مثلا تلاش برای فعال نشان دادن خود در اجتماع، ناخودآگاه نیاز به تنهایی را به لایه‌های زیرین شخصیت‌مان تبعید می‌کند.قوی خاکستری را به یاد دارید؟ نمی‌توان تاثیر کمال‌گرایی بر قدرت گرفتن اردک درون را انکار کرد. یک فرد کمال‌گرا همواره تلاش می‌کند آرمانی‌ترین وضع ممکن را در همه‌ی زمینه‌ها فراهم کند. این موضوع شامل تصویر بیرونی هم می‌شود. وقتی بخواهیم در چشم دیگران بی‌نقص جلوه کنیم، مشکلاتی که با آن‌ها درگیر هستیم را سانسور می‌کنیم.​​حال که بیش‌تر سندروم اردک را شناختیم، سوال اساسی این است که چه باید کرد؟ چگونه می‌توانیم از وقوع این اوضاع و احوال پیش‌گیری کنیم؟ چگونه می‌توانیم با این وضعیت نامطلوب مبارزه کنیم؟یافتن راه‌حل برای بحران‌های روانی یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های بشر است. مطالعات در این حوزه به نتایج مناسبی رسیده‌‌اند و البته همواره تلاش برای دست‌یابی به وضعیت بهتر هم در دستور کار قرار دارد. پس در صورت مشاهده‌ی علائم سندروم اردک منطقی‌ترین واکنش می‌تواند مراجعه به یک متخصص در حوزه‌ی سلامت روان باشد. درست است که وقوع سندروم اردک اتفاق خوبی نیست، اما متاسفانه بسیار در میان دانشجوها پرتکرار است. وجه تمایز اصلی میان افراد، نحوه‌ی مدیریت اوضاع است. اگر به موقع برای شکست دادن اردک بی‌رحم اقدام کنیم، می‌توانیم از آثار بلندمدت و ماندگار آن در امان بمانیم.فراهم کردن محیطی امن می‌تواند بسیار در پیش‌گیری از سندروم اردک کمک کند. در یک فضای امن نیازی به ایجاد فاصله میان تصویر بیرونی و خود درونی‌مان نداریم. مشارکت در جوامع امن و دوری از اتمسفر ناامن می‌تواند اثرگذاری ویژه‌ای روی مدیریت سندروم اردک داشته باشد. این موضوع حتی می‌تواند برای دوستان و اطرافیان‌مان هم مفید واقع شود. فراهم کردن بستری مناسب برای دیگران که بتوانند افکار خود را بدون ترس بیان کنند، پرهیز از قضاوت در مورد اعمالشان، و نشان دادن رویکرد حمایتی در مواقعی که به آن نیاز دارند، می‌توانند به امنیت روانی پایگاه‌های اجتماعی کمک کنند.ممکن است با خواندن این نوشته احساس کرده باشید شما هم در آستانه‌ی تقابل با سندروم اردک هستید. نکته‌ای که باید به آن توجه کنید تکرر بالای این موضوع در بین ما دانشجوهاست. همان‌طور که پیش‌تر هم گفته شد، نکته‌ی مهم نحوه‌ی مواجهه با چالش است. پس بدون ایجاد نگرانی مضاعف، در اولین زمان ممکن با راهنمایی یک متخصص، مبارزه با آن را شروع کنید و بدانید که پیروزی شما حتمی است!نشریهٔ رایانشنشریهٔ رایانشTue, 16 Jul 2024 16:20:35 +0330