https://virgool.ir/feed/@narutouzuقصه های یک آدم معمولی و متوسط در غربتfa2026-11-12 10:31:08https://files.virgool.ir/upload/users/22493/avatar/6ONfyu.pnghttps://virgool.ir/@narutouzuhttps://virgool.ir/@narutouzu/اندر-احوالات-مهاجرت-2-ywahyfradyjdخیلی وقت پیش، آبان پارسال، یک دلنوشته درباره مهاجرت نوشتم. بعد از چند ماه، بازم دلم خواست تا بصورت ناشناس حرفام رو بزنم. بعضی وقت ها آدم نمیتونه هر چیزی رو بگه اطرافیانش بگه. از سال پیش تا الان خیلی اتفاق ها برای من افتاده و پیشرفت هایی داشتم توی کار خودم. احتمالا بعد از ارشد هم دکتری رو ادامه میدم توی دپارتمان خودمون و احتمالا 4-5 سال دیگه هم همین ورا مشغول هستم. اما، موضوعی که مدت زیادی هست ذهن من رو درگیر کرده این سواله: برنده شدن یا موفق بودن؟ برنده شدن از منظر که، بله من مهاجرت کردم، موقعیت علمی و مالی بهتر، دسترسی های بیشتر ولی با هزینه دوری از دوستان و خانواده و استرس و اضطراب از آینده مبهم و تنهایی. موفق بودن از منظر اینکه هزینه زیادی از لحاظ سلامت روان ندم، گرچه اجتناب ناپذیره ولی کم کم دارم حس میکنم ارزش سلامت روان قابل قیاس با چیزی نیست. شرایط هرکس متفاوت هست توی مهاجرت و نسخه یکسانی نمیشه برای همه داد. حتی شرایط روحی و خانوادگی افراد هم تاثیر گذار هست. یادمه دوستی میگفت: تو راحت مهاجرت میکنی، خدا بیامرزه مادرت رو، ولی دیگه دلبستگی ای توی ایران نداری . شاید توی نگاه اول درست میگفت، اما واقعا برای من ناراحت کنندست. من بعضا، شاید مثل هر مهاجر دیگه ای، آرزو میکنم که بشه برگردم ایران. اما، برای من سوال این هست، چه کسی منتظر من هست؟ شاید بشه گفت هیچکس! اما من در جستجوی خانواده ای ایده آل و نرمال با ذهن خودم درگیر هستم که راهی پیدا کنم. گرچه بابا بعضی اوقات میگه درست تموم شد بد نیست برگردی، اما واقعا دیگه نمیتونم برگردم تا با همسر پدرم (زن بابا) و پدرم زندگی کنم. در واقع تحمل زنش رو ندارم. از طرفی هم، از دار دنیا یک خواهر و یک برادر دارم، که برادرم خیلی اهل ارتباط نیست. تنها کسی که توی این دنیا مونده برام یک خواهره که اون هم میگه برنگرد! فامیلی هم وجود نداره و عملا توی زندگی هم نقشی نداریم. اما من توی خیالات خودم دوست دارم برگردم ایران، کاری راه بندازم، بتونم اخر هفته ها برم خونه خواهرم و با بچه هاش بیرون برم، گاهی اوقات هم به بابا سر بزنم و از نزدیک مراقبش باشم. بخش دیگه ذهن من میگه، شاید این ها توهمی از داشتن یک خانواده است و کودک درون من همچنان در جستجوی همچین رابطه ای هست. نمیدونم چرا این چند ماه ذهن من توی این چاله افتاده ولی پدر من رو در آورده :). من از تویی که این متن رو میخونی میپرسم، آیا من در توهمی از داشتن خانواده هستم، یا واقعا زندگی نرمال این هست که کنار عزیزانت باشی. حتی متن هم شلخته و درهم هست. ببخشید که طولانی شد و ممنون که تا آخر خوندی.این هم آهنگی که با حال الان من هماهنگه: https://soundcloud.com/physicssuck/borns-past-lives-unknown-remix Naruto UzumakiNaruto UzumakiSun, 11 Jun 2023 14:28:57 +0330https://virgool.ir/@narutouzu/اندر-احوالات-مهاجرت-xrfgoctsgapuاین مطلبی که اینجا به اشتراک میذارم رو 20 سپتامبر امسال نوشتم؛ یعنی 29 شهریور. حال و هوای این روزهای من؛ من احساس گمشدگی میکنم. احساس میکنم هر روز ایمان و دین خود را از دست میدهم (as The Weeknd (says: I'm losing my religion everyday. روزها که بلند میشم، تپش قلب ریزی دارم. با خودم میگم بیخیال اخبار رو نگاه نکن، اما تا چشمم رو باز میکنم اول یه سر فارس نیوز، بعد بی بی سی، بعد هم شریف توییتر؛ مثلا از هر طرفی خونده باشم چیزی و بعد قضاوت کنم! در همین حین، خود کلنجاری آزارم میده. امروز صبح که پنجره باز بود، یک نسیم پاییزی خنک اومد و من رو برد به دوران دبیرستان و لیسانس که فارغ از سختی دنیا و استرس های بعد از 25 سالگی بودم و یهو دلم برای عرفان تنگ شد (عرفان دوست صمیمی من از دبیرستان) و تف و لعنت بود که به این دنیا و زندگی فرستادم. با اینکه ایران هم بودم، هفته ای یکی دوبار عرفان رو میدیدم، ولی بین دوستام، یه نزدیکی دیگه ای باهاش داشتم. اما فرصتی برای گریستن نبود چون چند دقیقه دیگه باید آماده مصاحبه بین ترم من باب کارآموزی میشدم. بهش پیغام دادم، گفت دیشب مریض بوده و تا صبح نخوابیده. عرفان هم یه جور درگیره و میدونم با کسی خیلی حرف نمیزنه، چون یه سوپر درونگراست! امروز رو بی حوصله و بی کیفیت کار کردم از خونه؛ اگر چه که سایمون، رئییسم، ازم تعریف کرد، همچنان حس این رو داشتم که اینا رو فقط میگه که گفته باشه. جدیدا حس میکنم تعریف آدما ازم دروغ هست و سخت باورم میشه. به این فکر میکنم که هدف من از زندگی چیه؟ به این فکر میکنم که من دینم رو باید خودم پیدا کنم. خدای خودم رو از درون بیابم. اما مسیر طولانی و ترسناک هست. پیش خودم میگم نکنه چند سال دیگه چیزی از همین دین و ایمان نصف نیمه ام نمونه. از بیرون اوضاع ایران رو میبینم. پیش خودم میگم، مهدی، کی درست میگه؟ کی دروغ میگه؟ دلم برای مامان تنگ شده. حداقل ایران که بودم میتونستم یه بهشت زهرا برم، فاتحه ای بخونم، درد دل کنم بعدشم گریه. البته اینجا هم گاهی اوقات اون 4 تا عکسی که ازش دارم رو میتونم نگاه کنم و حرف بزنم باهاش. به قول Adele I miss the air, I miss my friendsI miss my mother, I miss it when Life was a party to be thrown But that was a million years ago https://www.youtube.com/watch?v=Db9ciJPIaEU مرسی که متن بهم ریخته و در هم من رو خوندی :)! این اولین متن من بود و امیدوارم برای دفعه های بعدی بهتر بشه. Naruto UzumakiNaruto UzumakiMon, 24 Oct 2022 00:44:33 +0330