https://virgool.ir/feed/@naroyyfa2026-11-11 09:58:38https://files.virgool.ir/upload/users/4017884/avatar/W2OcqX.jpghttps://virgool.ir/@naroyyhttps://virgool.ir/@naroyy/رمان-عاشقانه-on3cwf55bxnoفصل اول: من، زهرا... دختر فراموش‌شدهراستش نمی‌دونم از کجا شروع کنم... فقط می‌دونم یه روزی باید حرف بزنم. باید یکی باشه که قصه‌ی منو بشنوه. چون اگه نزنم بیرون، خفه می‌شم!من زهرا هستم، همون دختری که همیشه همه یه چیزی پشت سرش می‌گفتن. نه بخاطر اینکه کار بدی کرده باشم، نه... بخاطر اینکه زیادی خودم بودم. زیادی زیبا... زیادی ساده... زیادی زخمی...بابام؟ یه مردی که هیچ‌وقت نفهمید پدر بودن یعنی چی. سه تا زن داشت. آره، سه‌تا! و جمعاً... شمردی؟ شانزده تا بچه! یکی از اون شانزده‌تا هم من بودم. ولی از همه بدتر... هیچ‌کدوممونو واقعاً نمی‌دید. ما براش عدد بودیم. اسم؟ فقط وقتی دعوا بود، اونم با داد: «زهرااااا! بیا اینجا ببینم!»مادرم زن دومش بود. همیشه ساکت. همیشه خسته. یه جورایی بی‌صدا گریه می‌کرد، طوری که انگار اشکش فقط مال خودش بود. من اما از همون بچگی فهمیدم اگه قرار باشه نجات پیدا کنم، باید خودم باشم، وگرنه تو این خونه‌ی شلوغ گم می‌شدم.خونمون یه خونه‌ی کاه‌گِلی بود تهِ یه کوچه بن‌بست تو یه روستای کوچیک حوالی جنوب سیستان. درِ آهنی‌مون زنگ زده بود، همیشه صدا می‌داد. حیاطمون پر از مرغ و خروس و یه درخت انار که از وقتی یادمه یه شاخه‌اش خشک بود. اتاق ما؟ یه اتاق ۳ در ۴ با فرش پاره‌ای که همیشه یه گوشه‌ش برمی‌گشت بالا و مامانم با چسب برقیش سعی می‌کرد بچسبونه!از دوازده‌سالگی موبایل داشتم. نه اینکه کسی برام خریده باشه، نه. از یه پسر عمه‌م دزدکی خریدم، با پولی که از این‌ور و اون‌ور جمع کرده بودم. اون گوشی شد دنیام. یه دنیایی که توش می‌تونستم کسی باشم... هر کسی که بخوام.و اونجا بود که رل‌های مجازی شروع شدن. پسرا؟ عاشق یه عکس پروفایل قشنگ و یه لحن دخترونه می‌شن. منم بلد بودم چجوری حرف بزنم، چجوری دل ببرم... و خب، راستشو بگم؟ خیلی وقتا ازشون پول می‌گرفتم. خرج خودمو درمی‌آوردم. چون کسی دیگه نبود بهم پول تو جیبی بده. می‌فهمی چی می‌گم؟ولی ته تهِ دلم... هنوز یه نفر بود که همیشه برام فرق داشت. پسر خالم... کاوه. از بچگی عاشقش بودم. یعنی چی بگم؟ اون روزا فکر می‌کردم قراره باهاش ازدواج کنم. اونم نگام می‌کرد، یه‌جوری که حس می‌کردم دلم می‌لرزه. ولی... ولی هیچ‌وقت نگفت دوستم داره. هیچ‌وقت جلو نیومد.در عوض، خواستگار داشتم، خیلیام خوب بودن. یکی‌شون دکتر بود، یکی مغازه‌دار با وضع خوب... ولی بابام؟ اصلاً نگاهشون نمی‌کرد. چون مامانم وسط زناش ضعیف‌تر بود، منم تو لیست "بی‌اهمیت‌ها" بودم.من؟ من موندم با یه دل پر، یه گوشی، یه دنیای مجازی، یه عالمه حرف نزده... و یه دختر لاغر که با اینکه قیافه‌اش قشنگ بود، همه می‌گفتن: «وااای چقد لاغری! یه باد بیاد می‌برتت!»ولی بدون که این دختر لاغر... قرار بود یه روزی دنیا رو تکون بدههستین بقیش بزارمnaznynbamry990naznynbamry990Fri, 13 Jun 2025 23:37:00 +0330