https://virgool.ir/feed/@narjes746790اینجا جاییه برای فرار از روزمرگی ها؛ هر صفحه، دری به یک دنیای تازه باز میکنهfa2026-11-11 16:38:02https://files.virgool.ir/upload/users/4890385/avatar/Mc1pFB.pnghttps://virgool.ir/@narjes746790https://virgool.ir/@narjes746790/httpstmeazkhakestar-کانال-تلگرام-bqk1bvm04m4nقسمت نهم(از زبان مهگل)صبح، برخلاف همیشه، زودتر از خواب بیدار شدم.نور کم‌رنگ آفتاب از لای پرده‌ها روی فرش اتاق افتاده بود و صدای گنجشک‌هایی که روی درخت نارنج حیاط نشسته بودند، سکوت خونه رو می‌شکست.چند دقیقه‌ای همون‌طور روی تخت نشستم.نمی‌دونستم چرا از دیشب ذهنم آروم نمی‌گرفت.حرف‌های زن‌عمو لیلا مدام توی سرم تکرار می‌شد.«مخصوصاً عماد و مهگل... که کنار هم بزرگ شدن.»نه خود جمله...لحنش عجیب بود.انگار می‌خواست چیزی بگه، اما نصفه رهاش کرده بود.با لرزش گوشی از فکر بیرون اومدم.پیام از طرف عماد بود.«صبح بخیر...امروز وقت داری؟»بی‌اختیار لبخند زدم.چند لحظه به صفحه گوشی خیره موندم و بعد نوشتم:«صبح تو هم بخیر.برای چی؟»چند ثانیه بعد جوابش رسید.«فکر کردم بد نباشه بیرون از شلوغی خونه، یه کم با هم حرف بزنیم.فقط حرف...»لبخندم عمیق‌تر شد.این آرامش و متانتش، چیزی بود که همیشه توجهم رو جلب می‌کرد.نه عجله داشت، نه می‌خواست زودتر از موعد، جوابی ازم بگیره.فقط فرصت می‌خواست تا همدیگه رو بیشتر بشناسیم.«باشه... عصر خوبه؟»«عالیه. ساعت پنج دنبالت میام.»گوشی رو کنار گذاشتم و نفسم رو آروم بیرون دادم.---بعد از صبحانه، مامان مشغول جمع کردن ظرف‌ها بود و بابا طبق معمول روزنامه به دست، کنار پنجره نشسته بود.مازیار هم که معلوم نبود از کی بیدار شده، با لیوان چای روی مبل لم داده بود.همین که منو دید، با شیطنت گفت:ـ به‌به... خانم مهندس امروز خیلی سرحاله.بی‌تفاوت از کنارش رد شدم.ـ صبح بخیر داداش.ـ صبح بخیر؟ همین؟فکر کردم امروز باید یه سلام ویژه بهم بدی.اخم ساختگی کردم.ـ چرا؟ـ چون قراره بری قرار!مامان از آشپزخونه گفت:ـ مازیار... دختر رو اذیت نکن.اما خودش هم لبخند می‌زد.چشم‌هام رو گرد کردم.ـ قرار نیست، فقط می‌خوایم حرف بزنیم.مازیار خندید.ـ آره... همه اولش همینو میگن.بعد چند ماه هم میگن «کی بریم خواستگاری؟»بابا روزنامه رو پایین آورد و گفت:ـ بذارین دختر نفس بکشه.هر چی باشه تصمیم آخر با خودشه.مازیار دست‌هاش رو بالا برد.ـ من که چیزی نگفتم.بعد با همون خنده همیشگیش رو به من کرد.ـ فقط وایسا...به خانومم میگم از همین الان بدونه خواهرم یه کم بداخلاقه، غافلگیر نشه!بالشت روی مبل رو برداشتم و سمتش پرت کردم.مثل همیشه جاخالی داد.ـ دیدی؟ هنوزم میگه بداخلاق نیست!صدای خنده بابا و مامان توی خونه پیچید.چقدر این لحظه‌ها رو دوست داشتم...همین شوخی‌های ساده، همین دورهم بودن.---نزدیک عصر، جلوی کمد لباس ایستاده بودم.دو بار مانتوم رو عوض کردم.آخر سر خودم به خودم خندیدم.ـ مگه قراره مصاحبه استخدامی برم؟یه مانتوی کرم ساده انتخاب کردم.شال سبز زیتونی رو روی سرم انداختم و موهام رو تا نیمه بستم.وقتی از اتاق بیرون اومدم، مامان چند لحظه نگاهم کرد.لبخند گرمی روی لبش نشست.ـ خیلی قشنگ شدی دخترم.مثل همیشه گوشه شالم رو مرتب کرد.همین کارهای کوچیکش، همیشه آرومم می‌کرد.ـ هر وقت رسیدی یه پیام بده.ـ چشم مامان.بابا از پشت سر گفت:ـ خوش بگذره، ولی یادت باشه هیچ تصمیمی عجله‌ای گرفته نمی‌شه.لبخند زدم.ـ خیالتون راحت.---در حیاط رو که باز کردم، نسیم خنکی صورتم رو نوازش داد.بوی شکوفه‌های نارنج تمام کوچه رو پر کرده بود.درخت یاس کنار دیوار، تازه گل داده بود و صدای بازی چند تا بچه از ته کوچه می‌اومد.چند قدم جلو رفتم.بی‌اختیار نگاهم افتاد به یه پارس مشکی که کمی پایین‌تر از خونه پارک شده بود.چند ثانیه بهش خیره موندم.انگار...نه...شاید اشتباه می‌کردم.حس می‌کردم این ماشین رو قبلاً هم دیده بودم.اما ذهنم درگیر حرف‌های دیشب بود و اهمیت ندادم.همون موقع صدای بوق کوتاهی بلند شد.عماد کنار خیابون ایستاده بود.پیاده شد و بعد از سلام، در ماشین رو برام باز کرد.ـ سلام.ـ سلام.ـ منتظر شدی؟ـ نه... تازه رسیدم.لبخند زد و پشت فرمون نشست.من هم کنار دستش نشستم.چند دقیقه اول، هیچ‌کدوم حرفی نزدیم.رادیو آهنگ بی‌کلام آرومی پخش می‌کرد.از شیشه ماشین، خیابون‌های شیراز یکی‌یکی از مقابلم می‌گذشتند.درخت‌های نارنج، کافه‌های دنج، آدم‌هایی که بی‌خیال از کنار هم رد می‌شدن...همه‌چیز آروم بود.اون‌قدر آروم که دلم نمی‌خواست سکوت رو بشکنم.بالاخره عماد لبخند زد و گفت:ـ سکوتت یعنی داری فکر می‌کنی... یا از هم‌صحبتی با من پشیمون شدی؟نگاهش کردم و خندیدم.ـ هیچ‌کدوم.ـ پس؟چند لحظه به خیابون خیره موندم.ـ فقط... این چند روز حس می‌کنم یه چیزی عوض شده.ـ منظورت حرف‌های دیشبه؟سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم.ـ شاید...نمی‌دونم.فقط یه حس عجیبی دارم.عماد چیزی نگفت.انگار ترجیح داد تا وقتی خودم آماده حرف زدن نشدم، چیزی نپرسه.چند دقیقه بعد، ماشین روبه‌روی باغ ارم توقف کرد.عماد پیاده شد و منتظر موند تا من هم از ماشین پیاده بشم.هوای خنک باغ، صدای آب و عطر گل‌ها، انگار آدم رو از هیاهوی شهر جدا می‌کرد.بی‌اختیار لبخند زدم.ـ انتخاب قشنگیه.عماد نگاه کوتاهی به اطراف انداخت.ـ گفتم برای شناختن هم، هیچ جا بهتر از یه جای آروم نیست.کنار هم از در ورودی گذشتیم؛ بی‌خبر از اینکه همین قدم‌های ساده، قراره ما رو به گذشته‌ای برسونه که سال‌ها در سکوت پنهان مونده بود.نرجسنرجسWed, 22 Jul 2026 14:39:10 +0330https://virgool.ir/@narjes746790/از-خاکستر-به-نور-dllq9mlia6jwاز خاکستر به نورقسمت هشتمساعت از دوازده شب گذشته بود. مهمون‌ها کم‌کم عزم رفتن کردن. همه تا دم در حیاط همراهشون رفتیم. مثل همیشه، خداحافظی‌ها خودش یه مهمونی دیگه بود و گپ‌وگفت‌ها هنوز کنار در ادامه داشت.نسیم خنکی بین شاخه‌های درخت نارنج می‌پیچید و عطر شکوفه‌ها تمام حیاط رو پر کرده بود. نور زرد ایوان روی آجرهای خونه افتاده بود و سکوت کوچه، بعد از شلوغی مهمونی، دلنشین‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.حاج‌یاسر دستش را روی شانه یزدان گذاشت و گفت:ـ خدا خیرتون بده، مثل همیشه کنار شما بودن بهمون خوش گذشت.یزدان لبخند زد و گفت:ـ شما لطف دارین داداش جان. هر وقت بیاین، خونه خودتونه.لیلا هم موقع خداحافظی رو به من گفت:ـ شام مثل همیشه عالی بود نرجس جان، خسته نباشی.تشکری کردم و لبخند زدم، اما نگاهش هنوز هم برام قابل خوندن نبود.ماشین‌ها یکی‌یکی از کوچه خارج شدن. خواستم در حیاط رو ببندم که چشمم به یه پارس مشکی افتاد؛ چند خونه اون‌طرف‌تر، کنار جدول پارک کرده بود.نگاهم چند لحظه روی ماشین موند.نمی‌دونستم از اول اونجا بود یا تازه اومده بود.شاید ماشین یکی از همسایه‌ها بود...شاید هم نه...یه دلشوره‌ی عجیب، بی‌دلیل توی دلم افتاد.ـ مامان... بریم داخل.با صدای مازیار به خودم اومدم. کنارم ایستاده بود و با نگرانی نگاهم می‌کرد.ـ حالت خوبه؟ انگار حواست یه جای دیگه‌ست.لبخند کم‌رنگی زدم و برای اینکه ذهنش رو منحرف کنم، گفتم:ـ ولش کن... حالا به من بگو ببینم کی بریم خواستگاری؟صورتش از خجالت گل انداخت و نگاهش رو ازم دزدید.ـ اگه خدا بخواد... تا دو سه روز دیگه جواب نهایی رو می‌ده.با شیطنت گفتم:ـ یعنی من باید خودمو برای مادرشوهر شدن آماده کنم؟مازیار خندید.ـ هنوز خیلی زوده مامان.همون موقع مهگل از پشت سرمون گفت:ـ مامان، اول بذار عروس بیاد، بعد برای نوه‌هات برنامه‌ریزی کن!هر سه‌مون زدیم زیر خنده.---بعد از رفتن بچه‌ها به اتاق‌هاشون، ظرف‌های آخر رو شستم و آشپزخونه رو مرتب کردم.خونه دوباره به سکوت همیشگیش برگشته بود.چراغ‌ها یکی‌یکی خاموش شدن.وقتی وارد اتاق شدم، یزدان کنار پنجره ایستاده بود.پرده رو کمی کنار زده بود و به حیاط نگاه می‌کرد.آروم گفتم:ـ هنوز نخوابیدی؟برگشت سمتم.ـ منتظرت بودم.لبخند خسته‌ای زدم و کنار تخت نشستم.هنوز حواسم پیش همون ماشین بود.یزدان کنارم نشست و بدون اینکه چیزی بگه، دستم رو بین دست‌های گرمش گرفت.همین عادت همیشگیش، همیشه آرومم می‌کرد.نگاهم کرد و گفت:ـ از وقتی مهمونا رفتن، یه چیزی فکرت رو درگیر کرده.چند لحظه سکوت کردم.ـ یزدان...ـ جانم؟ـ اون ماشین مشکی رو دیدی؟اخم کمرنگی روی پیشونیش نشست.ـ کدوم ماشین؟ـ همونی که چند خونه اون‌طرف‌تر پارک کرده بود.چند ثانیه فکر کرد.ـ راستش... نه.آهی کشیدم.ـ شاید دارم زیادی حساس می‌شم... ولی نمی‌دونم چرا حس می‌کنم یه اتفاقی نزدیکه.یزدان دستم رو کمی محکم‌تر فشرد.ـ نرجس... این همه سال گذشته. قرار نیست هر اتفاق کوچیکی تو رو برگردونه به گذشته.سرم رو پایین انداختم.ـ می‌ترسم...ـ از چی؟اشک ریزی گوشه چشمم نشست.ـ از اینکه یه روز بچه‌هامون حقیقت رو از زبون یه غریبه بشنون.یزدان چند لحظه ساکت موند.بعد آروم صورتم رو به سمت خودش برگردوند.ـ اگه اون روز قرار باشه برسه... قبل از هر کسی، خودمون حقیقت رو بهشون می‌گیم.نگاهش پر از اطمینان بود.همون نگاهی که سال‌ها پیش، وسط بدترین روزهای زندگیم، باعث شد دوباره به زندگی برگردم.سرم رو روی شونه‌ش گذاشتم.صدای تپش قلبش، از هر حرفی بیشتر آرومم می‌کرد.آروم موهام رو نوازش کرد و گفت:ـ تا من هستم، نمی‌ذارم هیچ‌کس آرامش این خونه رو ازمون بگیره.لبخند تلخی زدم.ـ قول می‌دی؟بی‌درنگ جواب داد:ـ همیشه.چراغ اتاق خاموش شد.اما پشت پنجره، جایی میان تاریکی کوچه، انگار هنوز کسی بیدار بود...نرجسنرجسSun, 19 Jul 2026 19:12:11 +0330https://virgool.ir/@narjes746790/از-خاکستر-به-نور-bwkgtyxottkghttps://t.me/+JFNaulj_8HozY2E0کانال تلگرام که راحت تر بتونید داستان رو‌ بخونیدقسمت هفتمصدای خنده‌های مازیار، فضای خونه رو پر کرده بود. سفره شام پهن بود و همه دور هم نشسته بودیم. دیدن این جمع، با همه خاطره‌ها و دلخوری‌های ریز و درشتش، هنوز هم دلم رو گرم می‌کرد.عماد هر از گاهی بی‌اختیار نگاهش به مهگل می‌افتاد، اما مهگل انگار خودش رو مشغول صحبت با مازیار یا زن‌عموش می‌کرد. نه بی‌احترامی می‌کرد و نه سرد برخورد می‌کرد؛ فقط فاصله‌ای رو که برای خودش تعیین کرده بود، حفظ می‌کرد.نگاهم به لیلا افتاد. از اول شام، بی‌صدا حواسش به عماد و مهگل بود. گاهی لبخند محوی می‌زد و گاهی با نگاهی که معنی‌ش رو نمی‌فهمیدم، هر دوشون رو زیر نظر می‌گرفت.بعد از چند لقمه، نگاهی به اطراف خونه انداخت و گفت:ـ نرجس جان، خونه خیلی قشنگ شده. دکورش رو عوض کردی؟لبخندی زدم.ـ آره، یه کم تغییرش دادم. دلم یه حال و هوای تازه می‌خواست.ـ معلومه... سلیقه‌ت همیشه خوب بوده. ماشاالله، خدا هم به زندگی‌تون برکت داده. هم خونه قشنگ‌تر شده، هم شنیدم یزدان شرکتش رو توسعه داده.یزدان با لبخند گفت:ـ لطف خدا و زحمت همه‌مون بوده.لیلا سری تکون داد و دوباره نگاهش روی عماد و مهگل نشست.ـ ماشاالله... بچه‌ها هم که برای خودشون بزرگ شدن. یادش بخیر، عماد و مهگل از بچگی بیشتر وقتشون کنار هم می‌گذشت.مهگل با لبخند گفت:ـ خب طبیعیه زن‌عمو. دخترعمو و پسرعموها معمولاً همین‌جوری بزرگ می‌شن.لیلا لبخند کوتاهی زد.ـ آره... بعضی وقتا انقدر کنار هم بزرگ می‌شن که آدم فکر می‌کنه خواهر و برادرن.قاشقی که توی دستم بود، برای لحظه‌ای از حرکت ایستاد.لقمه‌ای که برداشته بودم، دیگه از گلوم پایین نمی‌رفت.بی‌اختیار لیوان آب رو برداشتم و جرعه‌ای نوشیدم.یزدان فقط یک نگاه بهم کرد؛ همون یک نگاه کافی بود تا بفهمه دوباره گذشته، ذهنم رو به هم ریخته.قبل از اینکه سکوت سنگین‌تر بشه، حاج‌یاسر با لبخند گفت:ـ لیلا خانم، بعضی خاطره‌ها فقط خاطره‌ان. مهم اینه که امروز همه دور هم و کنار هم هستیم.بعد رو به عماد و مهگل کرد.ـ راستی... حالا که بحثش پیش اومد، منم یه چیزی بگم.همه ساکت شدن.ـ عماد، مهگل... هیچ‌کس اینجا نمی‌خواد شما رو مجبور به تصمیمی کنه. ازدواج، وقتی قشنگه که دلِ هر دو نفر باهاش همراه باشه. به نظر من، بهترین کار اینه که به هم فرصت بدین. بیشتر با اخلاق، فکر و خواسته‌های هم آشنا بشین. اگر بعد از اون، هر دوتون به این نتیجه رسیدین که می‌تونین کنار هم خوشبخت باشین، ما خوشحال می‌شیم. اگر هم نه، هیچ‌کس حق نداره ازتون دلخور باشه یا فشاری بهتون بیاره.شام که تموم شد، من و مهگل کرده بود...نرجسنرجسMon, 13 Jul 2026 14:01:22 +0330https://virgool.ir/@narjes746790/از-خاکستر-به-نور-al9hx0jluvarقسمت هفتمصدای خنده‌های مازیار، فضای خونه رو پر کرده بود. سفره شام پهن بود و همه دور هم نشسته بودیم. دیدن این جمع، با همه خاطره‌ها و دلخوری‌های ریز و درشتش، هنوز هم دلم رو گرم می‌کرد.عماد هر از گاهی بی‌اختیار نگاهش به مهگل می‌افتاد، اما مهگل انگار خودش رو مشغول صحبت با مازیار یا زن‌عموش می‌کرد. نه بی‌احترامی می‌کرد و نه سرد برخورد می‌کرد؛ فقط فاصله‌ای رو که برای خودش تعیین کرده بود، حفظ می‌کرد.نگاهم به لیلا افتاد. از اول شام، بی‌صدا حواسش به عماد و مهگل بود. گاهی لبخند محوی می‌زد و گاهی با نگاهی که معنی‌ش رو نمی‌فهمیدم، هر دوشون رو زیر نظر می‌گرفت.بعد از چند لقمه، نگاهی به اطراف خونه انداخت و گفت:ـ نرجس جان، خونه خیلی قشنگ شده. دکورش رو عوض کردی؟لبخندی زدم.ـ آره، یه کم تغییرش دادم. دلم یه حال و هوای تازه می‌خواست.ـ معلومه... سلیقه‌ت همیشه خوب بوده. ماشاالله، خدا هم به زندگی‌تون برکت داده. هم خونه قشنگ‌تر شده، هم شنیدم یزدان شرکتش رو توسعه داده.یزدان با لبخند گفت:ـ لطف خدا و زحمت همه‌مون بوده.لیلا سری تکون داد و دوباره نگاهش روی عماد و مهگل نشست.ـ ماشاالله... بچه‌ها هم که برای خودشون بزرگ شدن. یادش بخیر، عماد و مهگل از بچگی بیشتر وقتشون کنار هم می‌گذشت.مهگل با لبخند گفت:ـ خب طبیعیه زن‌عمو. دخترعمو و پسرعموها معمولاً همین‌جوری بزرگ می‌شن.لیلا لبخند کوتاهی زد.ـ آره... بعضی وقتا انقدر کنار هم بزرگ می‌شن که آدم فکر می‌کنه خواهر و برادرن.قاشقی که توی دستم بود، برای لحظه‌ای از حرکت ایستاد.لقمه‌ای که برداشته بودم، دیگه از گلوم پایین نمی‌رفت.بی‌اختیار لیوان آب رو برداشتم و جرعه‌ای نوشیدم.یزدان فقط یک نگاه بهم کرد؛ همون یک نگاه کافی بود تا بفهمه دوباره گذشته، ذهنم رو به هم ریخته.قبل از اینکه سکوت سنگین‌تر بشه، حاج‌یاسر با لبخند گفت:ـ لیلا خانم، بعضی خاطره‌ها فقط خاطره‌ان. مهم اینه که امروز همه دور هم و کنار هم هستیم.بعد رو به عماد و مهگل کرد.ـ راستی... حالا که بحثش پیش اومد، منم یه چیزی بگم.همه ساکت شدن.ـ عماد، مهگل... هیچ‌کس اینجا نمی‌خواد شما رو مجبور به تصمیمی کنه. ازدواج، وقتی قشنگه که دلِ هر دو نفر باهاش همراه باشه. به نظر من، بهترین کار اینه که به هم فرصت بدین. بیشتر با اخلاق، فکر و خواسته‌های هم آشنا بشین. اگر بعد از اون، هر دوتون به این نتیجه رسیدین که می‌تونین کنار هم خوشبخت باشین، ما خوشحال می‌شیم. اگر هم نه، هیچ‌کس حق نداره ازتون دلخور باشه یا فشاری بهتون بیاره.بعد با مهربونی به مهگل نگاه کرد و ادامه داد:ـ دخترم، تو برای ما مثل دختر خودم عزیزی. هیچ تصمیمی نباید از روی رودربایستی یا اجبار گرفته بشه.عماد سرش رو پایین انداخت و فقط گفت:ـ هر تصمیمی که مهگل بگیره، من بهش احترام می‌ذارم.مهگل هم آرام سر تکون داد، اما چیزی نگفت.فقط نگاهش روی بشقابش ثابت مونده بود؛ انگار بین حرف‌های حاج‌یاسر دنبال جواب سؤال‌هایی می‌گشت که هنوز برای خودش هم مبهم بودن.شام که تموم شد، من و مهگل سفره رو جمع کردیم و مردها به هال رفتن.چند دقیقه بعد، سینی چای و میوه رو برداشتم و وارد هال شدم.لیلا هم دنبالم اومد و وقتی سینی رو روی میز گذاشتم، آروم کنارم ایستاد.ـ نرجس... اگه حرفم سر سفره ناراحتت کرد، باور کن قصدم چیز دیگه‌ای نبود.لبخند کمرنگی زدم.ـ ناراحت نشدم.آهی کشید.ـ بعضی وقتا آدم، اسیر خاطرات گذشته می‌شه... بدون اینکه خودش بخواد.این بار مستقیم توی چشم‌هاش نگاه کردم.ـ گذشته هر چی بوده، تموم شده. چیزی که امروز برای من ارزش داره، خانواده‌مه. برای آرامش این خونه، از هیچ‌چیز نمی‌گذرم و اجازه هم نمی‌دم کسی آرامششون رو به هم بزنه.چند لحظه نگاهم کرد.لبخند محوی زد و گفت:ـ خوش به حالت... که این‌قدر محکم از خونواده‌ت دفاع می‌کنی.همون موقع صدای خنده مازیار و مهگل از هال بلند شد.بی‌اختیار لبخند زدم.همین خنده‌ها، همین آرامش... ارزش جنگیدن داشت.اما ته دلم، ترسی خاموش هر لحظه بزرگ‌تر می‌شد.انگار گذشته، بعد از سال‌ها، دوباره راه خونه‌مون رو پیدا کرده بود...نرجسنرجسSun, 12 Jul 2026 19:00:37 +0330https://virgool.ir/@narjes746790/از-خاکستر-به-نور-epl5ufsbe9lrاز خاکستر به نورقسمت ششمهمه‌چیز برای مهمونی امشب آماده شده بود. از صبح یه‌ریز سرپا بودم؛ از آشپزی گرفته تا مرتب کردن خونه. خسته از کار، رفتم یه دوش گرفتم و اومدم اتاق تا لباس عوض کنم. بچه‌ها هم هر کدوم مشغول آماده شدن بودن، اما با همه‌ی شلوغی‌های خونه، باز هم فکر و خیال مهگل ولم نمی‌کرد.جلوی آینه ایستادم و شالم رو مرتب کردم. چند تار موی سفیدی که از کنار شقیقه‌هام بیرون زده بود، یادم انداخت زندگی همیشه اون‌طوری که دلت می‌خواد پیش نمی‌ره.ـ به چی نگاه می‌کنی؟صدای یزدان منو به خودم آورد.پشت سرم ایستاده بود و جلوی آینه دکمه‌های پیراهن سفیدش رو مرتب می‌کرد. آستین‌هاش رو تا روی مچ پایین کشید و گفت:ـ خانم، زحمت می‌کشی این دکمه آخر رو ببندی؟خندیدم و جلو رفتم.موهای جوگندمی‌ش رو با دست مرتب کرد. با اینکه چند سالی از پنجاه سالگیش گذشته بود، هنوز همون ابهت همیشگی رو داشت.همین که نگاهم رو توی آینه گرفت، خندید.ـ خودت پیری!لبخند زدم.ـ من که چیزی نگفتم، فقط داشتم نگاهت می‌کردم.چند لحظه بی‌صدا نگاهم کرد.ـ هنوزم هر وقت به چشمای قهوه‌ایت نگاه می‌کنم، دلم می‌لرزه... خدا رو شکر می‌کنم که اومدی توی زندگیم. انقدر هم به اون چند تار موی سفیدت نگاه نکن... از همیشه قشنگ‌تری.لبخندی زدم و آروم روی شونه‌ش کوبیدم.ـ من باید از تو ممنون باشم... که وسط اون همه حال بد، اومدی و زندگیمو از نو ساختی.چشم‌هاش پر از لبخند شد.ـ یادته روز اولی که همدیگه رو دیدیم؟ نزدیک بود منو بکشی!خندیدم.ـ اون که تقصیر خودت بود، نه من...هنوز حرفم تموم نشده بود که در اتاق بدون هیچ تقه‌ای باز شد و مهگل و مازیار مثل همیشه سرزده اومدن تو.اخمی کردم، اما قبل از اینکه چیزی بگم، یزدان با لحن جدی گفت:ـ به شما دوتا در زدن یاد ندادن؟مهگل عینکش رو روی بینی‌ش جابه‌جا کرد و با خنده گفت:ـ وا بابا! برا اومدن تو اتاق مامان و بابا هم باید اجازه بگیریم؟بعد نگاهی به مازیار انداخت و هر دو ریز خندیدن.مهگل یه دور جلوی ما چرخید.ـ مامان، این لباس خوبه؟کت‌وشلوار سبز زیتونی پوشیده بود و موهای بلندش رو نیمه‌بسته پشت سرش جمع کرده بود. چند تار مو کنار صورتش ریخته بود و صورت آرومش رو قشنگ‌تر کرده بود.لبخند زدم.ـ عالی شدی مامان جان... فقط مونده برات اسفند دود کنم که چشم نخوری.صدای اعتراض مازیار بلند شد.ـ به‌به! پس من چی؟ این همه تیپ زدم، اسفند واسه من نیست؟نگاهم سمتش رفت.تی‌شرت مشکی جذب تنش، روی پوست گندمی‌ش حسابی نشسته بود و موهای همیشه آشفته‌ش، مثل همیشه بی‌دردسر جذابش کرده بود.خندیدم.ـ بازو‌هاتو هم که گذاشتی بیرون تا بیشتر خودنمایی کنه! خیالت راحت، برای هر دوتون اسفند دود می‌کنم.همه زدیم زیر خنده.هنوز به آشپزخونه نرسیده بودم که صدای آیفون خونه بلند شد.لبخندم همون‌جا روی لبم خشک شد.دلشوره‌ای که از صبح همراهم بود، دوباره برگشت.برای چند لحظه فقط به در خیره موندم.نفهمیدم یزدان کی رفت و آیفون رو جواب داد.وقتی به خودم اومدم، صدای سلام و احوال‌پرسی مهمون‌ها از پشت در می‌اومد.یزدان نگاهی نگران بهم انداخت.یه نفس عمیق کشیدم، لبخند مصنوعی روی لبم نشوندم و همراهش به سمت در رفتم.اول از همه یاسر وارد شد. قامت بلند و شونه‌های پهنش هنوز همون ابهت همیشگی رو داشت. موهای جوگندمی‌ش از کنار شقیقه‌ها سفیدتر شده بود، اما نگاه نافذ و لبخند آرومش باعث می‌شد هر کسی کنار اون احساس امنیت کنه.ـ سلام خواهر.با لبخند جواب سلامش رو دادم.پشت سرش لیلا وارد شد. مانتوی سرمه‌ای پوشیده بود و روسری کرم‌رنگش، صورت آروم و مهربونش رو دلنشین‌تر کرده بود.ـ خسته نباشی نرجس جان.ـ قدمتون روی چشم.آخر از همه عماد وارد خونه شد.پیراهن آبی نفتی تنش بود و ریش مرتبش، چهره‌ش رو پخته‌تر از سنش نشون می‌داد. تا سلام کرد، نگاهش ناخودآگاه روی مهگل نشست؛ اما مهگل خیلی زود نگاهش رو ازش گرفت و مشغول سلام و احوال‌پرسی با لیلا شد.همه به هال رفتیم و دور هم نشستیم.صدای خنده مازیار کم‌کم یخ مجلس رو آب کرده بود و گفت‌وگو از کار و زندگی شروع شد؛ اما ته دلم هنوز آروم نبود.نمی‌دونستم چرا...فقط حس می‌کردم امشب قراره چیزی، هرچند خیلی کوچیک، آرامش این خونه رو به هم بزنه.نرجسنرجسSat, 04 Jul 2026 19:04:04 +0330https://virgool.ir/@narjes746790/از-خاکستر-به-نور-c1ukxvtbswiqقسمت دومصدای چرخیدن کلید توی قفل اومد.فکر کردم مهگله.سرم رو از آشپزخونه بیرون آوردم و گفتم:ـ مامان جان، امروز چطور گذشت؟اما وقتی در باز شد، یزدان رو دیدم.مثل همیشه با همون لبخند گرمش وارد خونه شد. چند تا کیسه خرید دستش بود. اومد سمت آشپزخونه، خریدها رو روی میز گذاشت و خم شد و یه بوسه روی پیشونیم زد.ناخودآگاه لبخند زدم.هنوزم بعد از این همه سال، بعضی از کارهاش دلم رو گرم می‌کرد.خواستم گونه‌ش رو ببوسم که صدای باز شدن در اومد.هردومون برگشتیم.مهگل با یه لبخند شیطنت‌آمیز دم در ایستاده بود.ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:ـ به‌به! چشم منو دور دیدین؟یزدان خندید.ـ ای پدرسوخته! فضول شدی؟ کبکت هم که خروس می‌خونه. حالا بگو ببینم امروز چه کار کردی؟لبخند مهگل کم‌رنگ شد.کیفش رو روی مبل انداخت و نشست.یه لحظه انگار دنبال کلمات می‌گشت.ـ با هم حرف زدیم... قرار شد که...نگران نگاهش کردم.ـ مامان جان، چرا این‌قدر من‌من می‌کنی؟ حرفتو بزن.یزدان با نگاهش فهموند که بذار خودش آروم حرفش رو بزنه.منم ساکت شدم و روی صندلی نشستم.مهگل یه نفس عمیق کشید.انگار گفتن این حرف‌ها براش راحت نبود.ـ حرف‌هامونو زدیم. هدف‌هامو براش توضیح دادم. گفتم فعلاً به ازدواج فکر نمی‌کنم و می‌خوام روی خودم و آینده‌م تمرکز کنم.چند لحظه مکث کرد.ـ گفتم همیشه نظر بابا و شما برام مهم بوده، ولی این دفعه پای زندگی خودم وسطه.نگاهش کردم.توی چشم‌هاش چیزی بود که قبلاً کمتر دیده بودم.یه جور اصرار...یه جور ترس...و شاید یه جور تردید.ادامه داد:ـ نمی‌خوام یه تصمیم اشتباه بگیرم و بعدش تا آخر عمرم پشیمون بشم. مهم‌تر از همه اینکه من به عماد فقط به چشم پسرعمو نگاه نمی‌کنم...یزدان حرفش رو برید.ـ دخترم، آخرش چی شد؟مهگل لبش رو گاز گرفت.ـ عماد از حرف‌هام ناراحت شد. ولی گفت یه فرصت دیگه به هم بدیم تا ببینیم چی می‌شه. منم گفتم باید بیشتر فکر کنم.بعد از تموم شدن حرفش، از جاش بلند شد.ـ می‌رم یه کم استراحت کنم.صداش آروم بود، اما بغضش رو می‌شد فهمید.وقتی رفت توی اتاقش، چند ثانیه سکوت بین من و یزدان حاکم شد.یزدان دستی به صورتش کشید.به نظر می‌رسید تا حدی آروم شده، اما هنوز نگرانی از چشماش معلوم بود.از جام بلند شدم و رفتم سمت آشپزخونه.شروع کردم به جمع کردن ظرف‌ها و گذاشتن خریدها توی یخچال.یزدان هم تنقلات و خوراکی‌هایی رو که خریده بود، توی کابینت می‌چید.مثل همیشه چیزهایی رو خریده بود که دوست داشتم.یه لحظه دست از کار کشیدم و بهش خیره شدم.سنگینی نگاهم رو حس کرد.برگشت سمتم و لبخند زد.ـ جانم عزیزم؟ چیزی شده؟آهی کشیدم.ـ نه... فقط یه کم نگرانم.لبخندش محو شد.ـ بابت مهگل؟سر تکون دادم.ـ دلم نمی‌خواد آسیب ببینه. اون هنوز از خیلی چیزا خبر نداره...هنوز حرفم تموم نشده بود که سریع انگشتش رو جلوی لبش گذاشت.ـ هیس... آروم‌تر.همون لحظه صدای مهگل از پشت سرمون بلند شد.ـ چی رو آروم‌تر؟از جا پریدم.یزدان هم غافلگیر شد.هیچ‌کدوممون نفهمیده بودیم کی از اتاقش بیرون اومده.چند ثانیه سکوت بینمون افتاد.بعد یزدان برای اینکه اوضاع رو جمع کنه، خندید و گفت:ـ فال‌گوش وایساده بودی؟مهگل اخم ساختگی‌ای کرد.ـ نه باباجان! گرسنه‌م شده بود. اومدم ببینم مامان چی درست کردهنرجسنرجسSun, 28 Jun 2026 19:39:31 +0330https://virgool.ir/@narjes746790/از-خاکستر-به-نور-nehzzvfveylaقسمت پنجمهمه دور هم نشسته بودیم. هنوز ذوق اومدن مازیار از دلم نرفته بود.رو بهش کردم و گفتم:ـ پسرم، تو که گفته بودی هفته‌ی دیگه میای. چی شد که امروز سر و کله‌ت پیدا شد؟هنوز حرفم تموم نشده بود که مهگل با شیطنت گفت:ـ می‌خواد زن بگیره!مازیار سریع دستش رو روی دهنش گذاشت.ـ مهگل! بس کن.من و یزدان با تعجب بهش نگاه کردیم. منتظر بودیم خودش توضیح بده.مازیار با خنده گفت:ـ نه مامان... قرار بود سوپرایزتون کنم.همین که دستش رو از روی دهن مهگل برداشت، اون نفس عمیقی کشید و گفت:ـ داره دروغ میگه مامان!یزدان اخم ساختگی‌ای کرد و گفت:ـ دخترم، به داداشت نمیگن دروغگو.مهگل لب‌هاش رو جمع کرد و صورتش رو با حالت قهر اون طرف برگردوند.همه از قیافه‌ش زدیم زیر خنده.همون موقع گوشی یزدان زنگ خورد.یاسر، برادر بزرگش بود.ظاهراً خبر رسیدن مازیار به گوششون رسیده بود. قرار شد فردا شب همراه لیلا بیان خونمون.همون لحظه ذهنم رفت سمت شام فردا و چیزهایی که باید آماده می‌کردم.نگاهی به مهگل انداختم.هرچقدر سعی می‌کرد عادی رفتار کنه، استرس رو می‌شد از نگاهش خوند.حاج‌آقا یاسر مرد محترم و دلسوزی بود. لیلا هم زن مهربون و خونگرمی بود؛ اما گاهی رفتارهایی ازش می‌دیدم که ریشه توی گذشته داشت. هیچ‌وقت به دل نمی‌گرفتم. همیشه با خودم می‌گفتم یه روز حقیقت رو می‌فهمه و نظرش عوض می‌شه.ـ مامان؟با صدای مازیار به خودم اومدم.هر سه نفر زل زده بودن بهم.ـ جانم؟خندید و گفت:ـ حواست کجاست؟ داشتم یه چیزی می‌گفتم...معلوم بود برای گفتنش مردده.ـ چی شده پسرم؟هنوز لب باز نکرده بود که مهگل دوباره پرید وسط حرفش.ـ همکارشه مامان. داداش ازش خوشش اومده. دختر خیلی خوبیه، منم قبلاً باهاش حرف زدم.مازیار با ناله گفت:ـ مهگل... اجازه میدی خودم بگم؟مهگل خندید.ـ تا تو بخوای خجالت کشیدنت تموم بشه، من خواستگاری هم رفتم برات!من و یزدان دوباره زدیم زیر خنده.بالاخره مازیار خودش شروع کرد به تعریف کردن.از همکارش گفت، از اخلاقش، از خانواده‌ش و از اینکه مدتیه همدیگه رو می‌شناسن.بعد گوشی‌ش رو آورد جلو و عکس دسته‌جمعی محل کارشون رو نشونمون داد.با انگشت به دختری که گوشه عکس ایستاده بود اشاره کرد.ـ این همونه...دختر آروم و متینی به نظر می‌رسید.گفت قرار گذاشتن هر کدوم با خانواده‌هاشون صحبت کنن و اگه همه‌چیز خوب پیش رفت، رسمی جلو برن.همون لحظه با خودم فکر کردم...واقعاً بچه‌هام انقدر بزرگ شده بودن که کم‌کم وقت ساختن زندگی خودشون رسیده بود.مهگل هم ول‌کن مازیار نبود و مدام سربه‌سرش می‌ذاشت.خنده‌های اون دوتا خونه رو پر کرده بود.هرکسی اونا رو کنار هم می‌دید، باورش نمی‌شد فقط یک سال اختلاف سنی دارن.آخر شب، وقتی همه خسته شده بودیم، مازیار و یزدان خریدهایی رو که گفته بودم آوردن خونه.من مشغول برنامه‌ریزی برای شام فردا بودم، اما یه گوشه دلم هنوز آشوب بود.دلشوره‌ای که نمی‌دونستم از کجا اومده...فقط حس می‌کردم قراره خیلی زود، آرامش این خونه دوباره به چالش کشیده بشه.نرجسنرجسSat, 27 Jun 2026 19:41:21 +0330https://virgool.ir/@narjes746790/خاکستر-به-نور-zfihhkbna1mpخواست چیزی بگه که در اتاق با شدت باز شد.مهگل مثل همیشه بدون در زدن اومد تو. از خوشحالی بالا و پایین می‌پرید.ـ مامان! بابا! اومد!هر دو با تعجب نگاهش کردیم.ـ داداشم اومده!خنده روی لبش نشسته بود و برق شادی توی چشم‌هاش می‌درخشید.اون‌قدر خوشحال بود که برای چند لحظه، تمام ترس‌ها و نگرانی‌های من رو از یادم برد.یزدان با تعجب از جاش بلند شد.ـ مازیار اومده؟ مگه قرار نبود هفته دیگه بیاد؟مهگل فرصت جواب دادن نداد و از اتاق بیرون دوید.من و یزدان هم پشت سرش راه افتادیم.هنوز به هال نرسیده بودیم که صدای خنده مازیار توی خونه پیچید.مهگل خودش رو توی بغل برادرش انداخته بود و مثل بچگی‌ها ول‌کنش نبود.ـ دلم برات تنگ شده بود.مازیار موهاش رو به هم ریخت و خندید.ـ منم همین‌طور جوجه.وقتی نگاهم به پسرم افتاد، دلم گرم شد. چند قدم جلو رفتم و بغلش کردم.ـ خوش اومدی مادر.دستش رو دور شونه‌هام حلقه کرد و پیشونیم رو بوسید.ـ قربونت برم مامان.یزدان هم جلو اومد و محکم بغلش کرد.چند لحظه بعد هر چهار نفر کنار هم ایستاده بودیم و خونه دوباره رنگ زندگی گرفته بود.نگاه از صورت بچه‌هام برداشتم و لبخند زدم.کاش می‌شد زمان همین‌جا متوقف بشه...کاش می‌شد هیچ رازی وجود نداشته باشه که آرامش این خونه رو به هم بزنه.اما ته دلم خوب می‌دونستم آرامش این روزها، بیشتر شبیه سکوت قبل از طوفانه...نرجسنرجسSun, 21 Jun 2026 19:55:45 +0330https://virgool.ir/@narjes746790/خاکستر-به-نور-necjoodchwnvمیز شام رو چیده بودم و منتظر بودم پدر و دختر از جلوی تلویزیون دل بکنن و بیان سر سفره.مثل همیشه نشسته بودن پای فوتبال و سر تیم‌های موردعلاقه‌شون کل‌کل می‌کردن. هر چند دقیقه یه بار صداشون بلند می‌شد و بعد دوباره بحثشون شروع می‌شد. منم از آشپزخونه نگاهشون می‌کردم و لبخند می‌زدم. گاهی فکر می‌کردم این دوتا بیشتر شبیه دوستن تا پدر و دختر.خواستم صداشون بزنم که شام سرد نشه، اما همون موقع گوشی‌م زنگ خورد. نگاهی به صفحه انداختم و لبخند روی لبم نشست.ـ سلام پسرم، خوبی مامان جان؟هم یزدان و هم مهگل فوری حواسشون از تلویزیون پرت شد.ـ داداشمه؟با لبخند سر تکون دادم و گوشی رو روی بلندگو گذاشتم.صدای گرم مازیار توی خونه پیچید.ـ سلام بر اهالی خونه! همگی خوبین؟مهگل فرصت نداد من جواب بدم.ـ سلام داداش! خوبی؟ کی میای؟ دلم برات تنگ شده.صدای خنده مازیار بلند شد.ـ سلام جوجه. ان‌شاءالله به زودی میام. تو خوبی؟ بابا و مامان خوبن؟نگاه کردم به مهگل که با ذوق حرف می‌زد. همیشه عاشق رابطه خواهر و برادری‌شون بودم. بی‌اختیار اشک توی چشم‌هام جمع شد.یزدان متوجه شد. آروم نگاهم کرد و با اشاره سر فهموند خودمو کنترل کنم. نمی‌خواست بچه‌ها نگران بشن....اون شب تا دیروقت خوابم نبرد. یه حس بدی داشتم. حسی که هر لحظه قوی‌تر می‌شد. انگار اتفاقی توی راه بود... اتفاقی که می‌تونست همه‌چیز رو تغییر بده.صبح با یه سردرد لعنتی از خواب بیدار شدم.چشم‌هامو باز کردم و چند لحظه بی‌حرکت نشستم. باز هم همون سردردها. همون دردهایی که هر وقت گذشته سراغم می‌اومد، پیداشون می‌شد.یزدان از حموم بیرون اومد. حوله رو روی شونه‌ش انداخته بود. تا منو دید اخم کرد.ـ باز سردرد داری؟نرجسنرجسSun, 21 Jun 2026 19:52:54 +0330https://virgool.ir/@narjes746790/از-خاکستر-به-نور-txnaa1hal48pصدای چرخیدن کلید توی قفل اومد.فکر کردم مهگله.سرم رو از آشپزخونه بیرون آوردم و گفتم:ـ مامان جان، امروز چطور گذشت؟اما وقتی در باز شد، یزدان رو دیدم.مثل همیشه با همون لبخند گرمش وارد خونه شد. چند تا کیسه خرید دستش بود. اومد سمت آشپزخونه، خریدها رو روی میز گذاشت و خم شد و یه بوسه روی پیشونیم زد.ناخودآگاه لبخند زدم.هنوزم بعد از این همه سال، بعضی از کارهاش دلم رو گرم می‌کرد.خواستم گونه‌ش رو ببوسم که صدای باز شدن در اومد.هردومون برگشتیم.مهگل با یه لبخند شیطنت‌آمیز دم در ایستاده بود.ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:ـ به‌به! چشم منو دور دیدین؟یزدان خندید.ـ ای پدرسوخته! فضول شدی؟ کبکت هم که خروس می‌خونه. حالا بگو ببینم امروز چه کار کردی؟لبخند مهگل کم‌رنگ شد.کیفش رو روی مبل انداخت و نشست.یه لحظه انگار دنبال کلمات می‌گشت.ـ با هم حرف زدیم... قرار شد که...نگران نگاهش کردم.ـ مامان جان، چرا این‌قدر من‌من می‌کنی؟ حرفتو بزن.یزدان با نگاهش فهموند که بذار خودش آروم حرفش رو بزنه.منم ساکت شدم و روی صندلی نشستم.مهگل یه نفس عمیق کشید.انگار گفتن این حرف‌ها براش راحت نبود.ـ حرف‌هامونو زدیم. هدف‌هامو براش توضیح دادم. گفتم فعلاً به ازدواج فکر نمی‌کنم و می‌خوام روی خودم و آینده‌م تمرکز کنم.چند لحظه مکث کرد.ـ گفتم همیشه نظر بابا و شما برام مهم بوده، ولی این دفعه پای زندگی خودم وسطه.نگاهش کردم.توی چشم‌هاش چیزی بود که قبلاً کمتر دیده بودم.یه جور اصرار...یه جور ترس...و شاید یه جور تردید.ادامه داد:ـ نمی‌خوام یه تصمیم اشتباه بگیرم و بعدش تا آخر عمرم پشیمون بشم. مهم‌تر از همه اینکه من به عماد فقط به چشم پسرعمو نگاه می‌کنم...یزدان حرفش رو برید.ـ دخترم، آخرش چی شد؟مهگل لبش رو گاز گرفت.ـ عماد از حرف‌هام ناراحت شد. ولی گفت یه فرصت دیگه به هم بدیم تا ببینیم چی می‌شه. منم گفتم باید بیشتر فکر کنم.بعد از تموم شدن حرفش، از جاش بلند شد.ـ می‌رم یه کم استراحت کنم.صداش آروم بود، اما بغضش رو می‌شد فهمید.وقتی رفت توی اتاقش، چند ثانیه سکوت بین من و یزدان حاکم شد.یزدان دستی به صورتش کشید.به نظر می‌رسید تا حدی آروم شده، اما هنوز نگرانی از چشماش معلوم بود.از جام بلند شدم و رفتم سمت آشپزخونه.شروع کردم به جمع کردن ظرف‌ها و گذاشتن خریدها توی یخچال.یزدان هم تنقلات و خوراکی‌هایی رو که خریده بود، توی کابینت می‌چید.مثل همیشه چیزهایی رو خریده بود که دوست داشتم.یه لحظه دست از کار کشیدم و بهش خیره شدم.سنگینی نگاهم رو حس کرد.برگشت سمتم و لبخند زد.ـ جانم عزیزم؟ چیزی شده؟آهی کشیدم.ـ نه... فقط یه کم نگرانم.لبخندش محو شد.ـ بابت مهگل؟سر تکون دادم.ـ دلم نمی‌خواد آسیب ببینه. اون هنوز از خیلی چیزا خبر نداره...هنوز حرفم تموم نشده بود که سریع انگشتش رو جلوی لبش گذاشت.ـ هیس... آروم‌تر.همون لحظه صدای مهگل از پشت سرمون بلند شد.ـ چی رو آروم‌تر؟از جا پریدم.یزدان هم غافلگیر شد.هیچ‌کدوممون نفهمیده بودیم کی از اتاقش بیرون اومده.چند ثانیه سکوت بینمون افتاد.بعد یزدان برای اینکه اوضاع رو جمع کنه، خندید و گفت:ـ فال‌گوش وایساده بودی؟مهگل اخم ساختگی‌ای کرد.ـ نه باباجان! گرسنه‌م شده بود. اومدم ببینم مامان چی درست کرده.لبخند زدم، اما ته دلم هنوز آشوب بود.نرجسنرجسSun, 07 Jun 2026 22:08:48 +0330https://virgool.ir/@narjes746790/از-خاکستر-به-نور-kgxwzfanowihصدای محکم بسته شدن در اتاق توی خونه پیچید.از آشپزخونه اومدم بیرون و نگاهم افتاد به یزدان که با صورت برافروخته جلوی اتاق مهگل ایستاده بود. از حالتش معلوم بود اگه یه دقیقه دیگه اونجا بمونه، دوباره دعوا راه می‌افته.آروم بهش نگاه کردم و با چشم‌هام ازش خواستم چیزی نگه.چند ثانیه به در خیره موند، بعد یه نفس عمیق کشید و رفت سمت آشپزخونه.دلم گرفت.چند روزی می‌شد که خونه دیگه اون آرامش همیشگی رو نداشت. انگار بین دیوارهاش پر شده بود از حرف‌هایی که هیچ‌کس جرئت گفتنشون رو نداشت.آروم در زدم.ـ دخترم، می‌تونم بیام تو؟جوابی نیومد.خواستم دوباره در بزنم، ولی پشیمون شدم. مهگل وقتی ناراحت می‌شد، دوست داشت یه مدت تنها باشه.گفتم:ـ ما داریم ناهار می‌خوریم. قرمه‌سبزی پختم، هر وقت دلت خواست بیا.می‌دونستم قرمه‌سبزی رو خیلی دوست داره. شاید همین بتونه از اتاقش بیرونش بیاره.برگشتم آشپزخونه.بوی قرمه‌سبزی کل خونه رو برداشته بود، ولی یزدان فقط با قاشقش توی بشقاب بازی می‌کرد. انگار نه انگار غذای موردعلاقه‌ش جلوشه.کنارش نشستم و برای خودم برنج کشیدم.بعد از چند لحظه سکوت، یه آه کشید و گفت:ـ به نظرت من برای دخترمون کم گذاشتم؟سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم.دستی به موهای جوگندمی‌ش کشید و گفت:ـ هر چی خواسته براش فراهم کردم. هیچ‌وقت نذاشتم حسرت چیزی به دلش بمونه. حالا فقط می‌خوام یه بار به حرفم گوش بده.دستم رو گذاشتم روی دستش.ـ یزدان جان، چرا این‌قدر خودتو اذیت می‌کنی؟اخم کرد و گفت:ـ آخه پسر برادرم چه مشکلی داره که قبولش نمی‌کنه؟خواستم جوابش رو بدم که صدای باز شدن در اتاق اومد.هردومون ساکت شدیم.مهگل توی چارچوب آشپزخونه ظاهر شد.چشماش از گریه پف کرده بود و دور عینکش قرمز شده بود. دیدنش دلم رو فشرد.بی‌حرف صندلی کنار پدرش رو کشید و نشست.براش غذا کشیدم.چند لحظه فقط به بشقابش خیره موند.بعد قاشقش رو کنار گذاشت و گفت:ـ با اجازه‌تون... می‌خوام خودم با عماد حرف بزنم.یزدان با تعجب بهش خیره شد.منم منتظر موندم ادامه بده.مهگل انگشت‌هاش رو محکم توی هم قفل کرده بود.یه نفس عمیق کشید و گفت:ـ می‌خوام همه‌چی رو براش توضیح بدم. حتی اینکه علاقه‌ای که بهش دارم فقط به خاطر اینه که پسرعمومه.بعد سرش رو انداخت پایین.نمی‌دونم چرا، ولی یه حس بدی توی دلم افتاد.انگار یه چیزی بود که مهگل نمی‌دونست...یه چیزی که اگه می‌فهمید، شاید همه‌چیز عوض می‌شد.نرجسنرجسSat, 06 Jun 2026 23:10:09 +0330