<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های نرگس مقنی زاده</title><link>https://virgool.ir/feed/@nargesmoghanizadeh.82</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-13 06:51:49</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>نرگس مقنی زاده</title><link>https://virgool.ir/@nargesmoghanizadeh.82</link></image><item><title>خاطرات یک نجات دهنده.</title><link>https://virgool.ir/@nargesmoghanizadeh.82/خاطرات-یک-نجات-دهنده-nmyzrdldk5xj</link><description>Ryder carollسلام.این آقایی که در تصویر مشاهده می‌کنید رایدل کارول نام داره.! فردی با adhd که تونست با طراحی سیستمی به نام بولت ژورنال، زندگی خودش و زنجیره ای دیگه از افراد توی کشور های مختلف رو تغییر بده. این سیستم بر ۳ اصل تکیه داره: بهره‌وری، ذهن‌آگاهی و قصد آگاهی.طبق گفته رایدل،اون از زمان کودکی با مشکلات شدیدی مثل:  حواس‌پرتی، اهمال‌کاری، بیش‌فعالی، بیش‌فعالی و استرس، اضطراب و تنهایی درگیر بوده؛ به طوری که اطرافیان اون رو با لفظ &#34;بچه احمق&#34; صدا می‌زدند!در ادامه در خاطراتش خواهیم خوند:آن موقع بود که به این فکر افتادم: اگر این روش را که در عملکرد بهتر بسیار قدرتمند بود، انتخاب کنم و برای بهتر بودن از آن استفاده کنم، چه؟ به هر حال، یک سیستم بهره وری خوب تمرکز، سازماندهی و عمل شما را بهبود می بخشد. سیستم من برای اجرای پروژه‌ها، ساخت محصولات و شرکت‌ها به‌طور باورنکردنی در کمک به من در انجام این کار مؤثر بود. چه می شود اگر از آن برای مهمترین پروژه استفاده کنم: زندگی من؟اگر از آن به عنوان راهی برای یادگیری در مورد خودم استفاده کنم چه؟ دارم به چی فکر میکنم؟ چه احساسی دارم؟ واقعا برای چه چیزی ارزش قائلم؟ چه چیزی مرا به آن چیزها نزدیکتر می کند و چه چیزی مرا از آنها منحرف می کند؟ من هم همین کار را کردم. من سیستمم را طوری ساختار دادم که به من کمک کند این شکل از خودکاوشی را تمرین کنم و قطعه گمشده را کشف کردم: چرا؟  بهره‌وری واقعی با آگاهی از اینکه چرا کاری را انجام می‌دهیم شروع می‌شود. اگر به دلیل انجام کاری که انجام می‌دهیم باور نداشته باشیم، ثمره کار ما، خود کار، می‌تواند احساس بی‌معنای داشته باشد. از آنجایی که بیشتر زندگی ما در محل کار می گذرد، این بدان معنی است که اگر بدون چرا کار کنیم، بیشتر زندگی ما ممکن است خطر بی معنی بودن را داشته باشد.  این درک سیستم من را از یک رویکرد فرآیند محور به زندگی، به یک رویکرد هدف محور تغییر داد. رویکرد فرآیند محور بر چیستی و چگونه تمرکز داشت. بهترین راه برای انجام این پروژه چیست؟ چگونه می توانیم مدت زمان مصرف را کاهش دهیم؟  رویکرد هدف محور بر چرایی تمرکز داشت. اصلا چرا این وقت ما را می گیرد؟! این تغییر باعث شد که روی چیزهای بسیار کمتری کار کنم، اما کارهای که روی آن‌ها کار کردم، در نهایت معنادار شدند. از آنجایی که حواسم به مشغله‌های بی‌معنی کمتر بود، می‌توانستم پیشرفت بیشتری در زمینه‌های زندگی‌ام داشته باشم. این رویکرد جدید باعث شد که من حتی سازنده تر باشم!  در نهایت این روش به روش Bullet Journal معروف شد. من آن را ایجاد کردم زیرا به آن نیاز داشتم و همچنان از آن استفاده می کنم زیرا هنوز هم دارم. تفاوت این است که من شروع به استفاده از آن کردم تا اساساً فردی متفاوت شوم، در حالی که اکنون از آن برای پرورش آنچه هستم در هر لحظه استفاده می کنم. چگونه؟ با استفاده از آن به عنوان چارچوبی برای داشتن یک زندگی عمدی، زندگی ای که در آن می توانم اعمالم را با ارزش هایم به گونه ای پایدار، دلسوز، خلاق، بازیگوش و موثر هماهنگ کنم. این همان معنایی است که برای من سازنده بودن ذهنی است.  باورنکردنی ترین چیز در این مورد این است که من دیده ام که برای دیگران همان کاری را که برای من انجام داده است انجام داده است. در طول سال‌ها، روش Bullet Journal را مشاهده کرده‌ام که زندگی افراد بی‌شماری را در سراسر جهان متحول کرده است. امید من این است که بتواند همین کار را برای شما انجام دهد.Bullet journalمنبع:B2n.ir/j41432</description><category>نرگس مقنی زاده</category><author>نرگس مقنی زاده</author><pubDate>Mon, 18 Dec 2023 12:34:35 +0330</pubDate></item><item><title>انگیزه؛ خوب یا بد؟!</title><link>https://virgool.ir/@nargesmoghanizadeh.82/انگیزه-خوب-یا-بد-tbtdkv4zaelq</link><description>سلام!فکر می‌کنی اگر تا به حال به قول‌هایی که به خودت داده بودی وفا می‌کردی، الان کجا بودی؟!اچند روز پیش با این سوال وحشتناک، توی یکی از پست های اینستاگرام مواجه شدم و باید اعتراف کنم که حقیقتا جوابش از خودش هم وحشتناک تر بود.همه ما، تونلی مخوف و تاریکی از ایده ها و برنامه ریزی هایی پشت سرمون داریم که هیچ وقت بهشون عمل نکردیم.دوره هایی فراموش شده یا نصفه و نیمه ای که قرار بود ما‌رو به درآمد برسونن، تمرینات صرفا چند روزه‌ی ورزشی که قرار بود مشکل گشای اضافه وزن‌ما باشن و یا تصمیم های به ظاهر سفت و سخت آخر شبی برای بقیه سال رو سحر خیز بودن... اما نشد! فکر می‌کنید چرا؟! به این بعد از یک مدت انگیزه‌مون رو از دست دادیم و دیگه ادامه‌شون ندادیم، درسته؟!کاملا غلطه! می‌دونید چیه؟ توقع ما‌ آدم ها از انگیزه، مثل توقع بعضی‌ها از کنکور می‌مونه. همینقدر سطحی و همین‌قدر زیاد! به قول متمم: &#34; انگیزه به معنای نیرو و یا انرژی هدفمند می‌باشد.&#34;آیا ما هر ساعتی از روز یا تمام روزهای سال، انرژی و یا نیرو ثابت و یکسانی داریم؟... مشخصا خیر! بنابراین چطور اهدافمون رو به انگیزه ای گره بزنیم که از جنس انرژی و نیرو‌ هست‌ و بنابر ذاتش همیشه یکسان نیست! این‌موقع‌ست که اهداف با کوچکترین خستگی و نا‌امیدی دستخوش نابودی می‌شن و تبدیل به آدم هایی می‌شیم که دیگه به خودشون و قابلیت‌هاشون اعتمادی ندارند و اینجا‌ست که باید به رمز پیروزی بشریت یعنی عادت پناه ببریم.این آقای سرحال و شادی که توی تصویر می‌بینید در دوران دبیرستان به علت اصابت چوب بیس بال به صورت به صورت عمدی و برای معالجه توسط کادر درمان به کما برده شد و تا مدتی هم چشمش هنگام بازدم از کاسه‌ی چشم بیرون می‌زد!...‌ بماند که چطور شفا یافت!...  اما به خاطر مشکلات جسمی از تیم بیس‌بال مدرسه به صورت محترمانه اخراج شد ولی اون تونست به وسیله عادت های خویش چند سال بعد در دوران دانشگاه، بعد ها در زندگی کاری به موفقیت های بسیاری از جمله نوشتن کتاب پرفروش عادت‌های‌ اتمی می‌شه اشاره کرد که ریز تمام این‌ها رو می‌تونید توی کتابش مطالعه کنید. در مقدمه این کتاب خواهید خوند که چطور عادت ها اون رو به موفقیت ‌هاش رسوندن. به این جمله دقت کنید:تغییراتی که در ابتدا کوچک و نه‌چندان مهم به نظر می‌رسند، در کنار یکدیگر به نتایج بزرگ و قابل توجهی ختم خواهند شد... کیفیت زندگی ما غالبا به کیفیت عادت‌هایمان بستگی دارد.می‌دونید؟ مغز ما برای بقا طراحی شده و نه پیشرفت. بنابراین احتمال اینکه تمام روز یک‌جا بشینیم و استراحت کنیم، شرایط مطلوبی برای مغزمون به حساب می‌‌آد چون در این حالت خطری تهدیدمون نمیکنه. این مدل مغزی رو از اجداد غار‌نشونمون به ارث بردیم. زمانی که تنها دغدغه، خورده نشدن توسط حیوانات و پیدا کردن حیواناتی برای سیر شدن بود!پس گول مغز شیطونتون رو نخورید! به احتمال زیاد چیزی که اسمش رو انگیزه یا حوصله می‌زارید می‌تونه یک سیستم دفاعی از طرف مغز محافظه کارتون باشه.در نتیجه باید اهمیتِ داشتن یا نداشتن انگیزه برای ما جزو پایین ترین موارد لیست باشه و به جاش کاری رو که فکر می‌کنیم درسته هر روز ،حتی اگر حوصله یا انگیزه کافی و به اندازه ‌ی زمان تصمیمی گیری برای انجامش رو نداشته باشیم، انجام بدیم.از همراهی شما سپاسگذارم. برای مطالعه جزئیات بیشتر از عادت و نحوه عادت‌سازی، می‌تونید به کتاب‌هایی مثل قدرت عادت و عادت‌‌های اتمی که الهام بخش من برای نوشتن این متن بودند، مراجعه کنید.</description><category>نرگس مقنی زاده</category><author>نرگس مقنی زاده</author><pubDate>Mon, 18 Dec 2023 09:53:53 +0330</pubDate></item></channel></rss>