https://virgool.ir/feed/@narenjbavarsadfa2026-11-11 16:14:09https://files.virgool.ir/upload/users/4397503/avatar/bCkZvl.jpghttps://virgool.ir/@narenjbavarsadhttps://virgool.ir/@narenjbavarsad/بستنی-ایتالیایی-f116q84qbxxlدایی‌حمید آنقدرها هم دست و دلباز نبود اما به عنوان تنها مرد ماشین‌دار فامیل هر پنجشنبه کبریت میکشید زیر اسکناس‌هایش تا چشم بابا را در بیاورد. او که بعد از نود و بوقی سگ‌دو زدن در کارخانه‌ی چیت، سِمت سرپرست را گرفته بود موتور اسقاطی داغانش را داده و یک نیسان آبی دست اول خریده بود. خبر ماشین‌دار شدن دایی‌حمید مثل بمب در فامیل ترکید. او که تا قبل از این همیشه خدا بدهکار بقال و چقال بود و دستش پیش بزرگ و کوچک، دراز و لقب بی‌عرضه‌ترین مرد فامیل را یدک میکشید، حالا که دری به تخته خورده بود، برای اینکه سند «موفق‌ترین مرد فامیل» را به نام خودش بزند بعد از خرید وانت، شش النگوی طلای-به قول مامان- «پِرپِری»-برای زن‌دایی خرید و همان روز همه را بستنی ایتالیایی محله بالا مهمان کرد.سپس در حرکتی نمایشی هر پنجشنبه زن‌دایی را جلوی وانت کنار دستش مینشاند می‌آوردش خانه ما، تا آن یک‌ساعتی که ما -من، سه برادرم و یک خواهرم - را می‌ریخت عقب وانت و میبرد بستنی‌فروشی، زن‌دایی وقت داشته باشد دستان سیا‌سوخته‌اش را به قدر کافی بالا پایین کند و مامان را با صدای جرینگ‌جرینگ النگوهایش خوب بچزاند. طفلک مادرم هم‌ برای دایی خوشحال بود و هم به زن‌دایی حسودی میکرد. پدرم که اصلن از دایی‌حمید خوشش نمی‌آمد حالا رسما از او متنفر بود. این وسط همه چیز به نفع ما بچه‌ها شده بود. چهار پنجشنبه بود که دایی‌حمید نه تنها برایمان بستنی ایتالیایی خریده بود بلکه هر بار مرا که سیزده سالم بود کنار دستش مینشاند تا سواری یادم بدهد.آخرین پنجشنبه‌ وانتش را با بی‌ملاحظگی روی پل پیاده‌رو پارک کرد. طولی نکشید که بوق یک تویوتا که از تمیزی برق میزد خیابان را برداشت. از پشت وانت دایی‌حمید را که داخل صف بستنی‌فروشی ایستاده بود خبر کردیم. او که تازه نوبتش شده بود دستپاچه دوید سوییچ را داد دست من. منکه از خوشحالی در آسما‌نها سیر میکردم، سینه‌ام را جلو دادم و پشت فرمان ژست گرفتم. استارت را که زدم ماشین کمی جلو پرید. دنده را خلاص کردم و دوباره استارت زدم. کمی جلو رفتم تا راه تویوتا باز شد. همان‌موقع یک ماشین عروس که سرتا پایش را گل چسبانده بودند بوق‌بوق‌کنان از کنارمان گذشت. من که هنوز خرکیف بودم دنبال ماشین عروس راه افتادم و شروع کردم به بوق زدن. از داخل آینه بچه‌ها را میدیدم که می‌خندیدند و شادی میکردند. این سواری برای آنها از بستنی ایتالیایی هم خوشمزه‌تر بود. من که به هوای آنها شیر شده بودم سرعت را زیادتر کردم و وانت را کشاندم نزدیک ماشین عروس. فیلمبردار تنه‌اش را از پنجره بیرون آورد و با دست اشاره کرد که عقب بروم.خودم را زدم به آن راه و ناشیانه پشت‌سرشان اولین کوچه را پیچیدم که ناگهان درخت نازکی جلوی رویم سبز شد. آنقدر هول شده بودم که به جای گرفتن ترمز، پدال گاز را بیشتر فشار دادم و صاف رفتم داخل تنه درخت. کله‌ام به فرمان کوبید و سرم داغ شد. صورتم را از روی فرمان برداشتم. خون گرم بود و توی دهانم می‌دوید.دایی‌حمید که تازه رسیده بود و شکم گنده‌اش با هن و هن نفس‌هایش بالا و پایین میشد، چند نفری را که دورمان جمع شده بودند را کنار زد و به شاخه‌های درخت که زیر وزن وانت میلرزید خیره شد. اول به جلوی وانت دست کشید بعد در راننده را باز کرد و فریاد زد «بیا پایین توله‌سگ»‌و رو به بچه‌ها فریاد زد «گم شین پایین» صدای آژیر پلیس که نزدیک ‌شد برادرم کوچکم زد زیر گریه. مامور پلیس نگاهی به درخت له‌شده انداخت و گفت«راننده کی بود؟»دایی‌حمید شانه‌ام را فشار داد و گفت «قربان بچه‌ست ... گه خورد! غلط کرد! قول میده دیگه سوییچ ماشین کسیو یواشکی بر‌نداره.. » بعد یک توسری پس کله‌ام زد «زود باش از جناب سروان معذرت بخواه ... بگو غلط کردم»سرم را انداختم پایین و زل زدم به کتانی‌های خاکی‌ام. خیلی‌وقت بود که صدای بوق ماشین عروس میان همهمه ماشین‌ها گم شده بود.#دنده عقب با اتو ابزار#دنده_عقب_با_اتو_ابزارنارنج باورسادنارنج باورسادMon, 24 Nov 2025 22:25:23 +0330