https://virgool.ir/feed/@nanaamashayekhiنویسندهfa2026-11-12 17:20:54https://files.virgool.ir/upload/users/46276/avatar/FSJBhQ.pnghttps://virgool.ir/@nanaamashayekhihttps://virgool.ir/@nanaamashayekhi/عشق-را-چطور-تعریف-میکنید-qvnfeodqmbjsعشق تعریف کردنی نیستپرسید عشق چیه؟گفتم: عشق؟!-آره. عشق. عشق رو چجوری میشه تعریف کرد؟پرسیدم:-تاحالا عاشق شدی؟فکر کرد و گفت:-آره. شایدم نه....راستش نمیدونم.... برای همین میخوام بدونم عشق چیه اصلا؟-فرض کن یه آدم فضایی اومده روی زمین. چشمِ زمینی هم برای دیدن نداره. ازت میپرسه اینهمه میگین آب، آب مایه حیات است، اصلا آب چیه؟چه مزه ایه؟سرش رو تکون داد و گفت:-میگم مزه خاصی نداره.-میپرسه چه بویی میده؟ میگی بو نداره که. چه رنگیه؟ رنگ هم نداره. چه شکلیه؟ خودش که شکل نداره ولی هرشکلی میتونه به خودش بگیره. -خب آره، ربطش به عشق چیه؟-صبرکن.... حالا به آدم فضاییه میگی بیا، این آب، خودت بخور ببین چیه. این آدم فضایی با یه بار خوردنِ آب، دیگه برای همیشه آب رو از غیر آب تشخیص میده. ولی اگر یه آدم فضاییِ دیگه ازش بپرسه اب چیه؟، نمیتونه بگه آب چجوریه. عشق دقیقا مثل آبه. تفسیر کردنی نیست. توضیح دادنی هم نیست. هرچند هرشکلی میتونه داشته باشه.ببین....اگر میتونی اون‌حسی که تجربه کردی رو تعریفش کنی، بدون که اون اصلا عشق نیست. عشق تعریف کردنی نیست.نعنا مشایخینعنا مشایخیMon, 11 May 2020 19:40:06 +0430https://virgool.ir/@nanaamashayekhi/گویی-که-زبان-بهرِ-لالان-به-میان-آمده-باشد-idzrqyhq1oyhخیلی سال پیش، جایی خوندم که تمام اعضای بدن آدمها و حتی حالت های رفتاریشون مثل مدل راه رفتن و مدل حرف زدن، با گذر زمان و تغییر روحیاتشون میتونه تغییر کنه الا یه چیز: نگاه کردنشون. حالت چشم میتونه تغییر کنه حتی، ولی طرز نگاه کردن، نه.اون‌موقع یادمه اینو تو بازی های مختلف بازیگر ها امتحان کردم. بازیگرهایی که همه چیزشون رو میتونستن توی نقشهای متفاوت تغییر بدن هم، نگاهشون توی همه نقشها یکجور بود. ویتو ی پدرخوانده همونجوری نگاه میکنه که پدرِ پت در دفترچه ای با خطوط نقره ای. شاید برای همینه که میگن آدمها با زبون میتونن دروغ بگن ولی با نگاهشون نمیتونن. بعدتر فهمیدم دلیلش اینه که نگاه، از عمقِ چشم میاد، جایی که روح حاضره.عمقِ چشم، پنجره ایه که روح اون آدم رو میشه ازش دید. و روح آدمها باقی و خالصه.به چشمهای بازِ کسی که تازه مُرده نگاه کردید؟ این نگاه، دیگه نگاه همیشگیش نیست.حالا مدتهاست برای شناختن آدمها از مژه های کوتاه و بلند و فر و صاف ریمل زده یا نزده، پلک کوتاه یا بلند یا ورم کرده، رنگ سیاه یا قهوه ای یا آبی و سبز و مردمک تنگ یا گشاد چشمها میگذرم و یکراست میرم سراغ روحی که تو عمق اون تاریکی داره میدرخشه. دیگه از نگاه آدمها ساده نمیگذرم. تو نگاه آدمها هزار تا مثنوی میشه خوند. سالها حرف و قصه شنید.حتی حرفهایی که با خودشون میزنن رو. تو نگاه آدمها حتی میشه کلی موسیقی شنید، شاد، غمگین، رمانتیک، سوزناک، طرب انگیز. نگاهِ آدمها دروغ نمیگه، پنهان نمیکنه، کلک بلد نیست، سیاست نداره. اصلا میدونی چیه؟ من میگم: "گویی که زبان، بهرِ لالان به میان آمده باشد، که لال است اگر کس نتواند نگهش را واژه واژه، زِ تحریر دل پاک برارد"نعنا مشایخینعنا مشایخیTue, 28 Apr 2020 15:50:16 +0430https://virgool.ir/@nanaamashayekhi/باغ-وحش-درون-ywpdjjopyf5xاینکه ما ترکیبی از مجموع صفات هستیم رو ولش کن.راحتت کنم.ما همه یک باغ وحشیم.یک اسب درون داریم که فقط بلده کار کنه و بدو بدو کنه.یک سوسک درون داریم که با اینکه آزاری نداره ولی کسی خوشش نمیاد ازش.یک خرگوش درون داریم که باید از دور فقط ببینیش که قشنگ باشه، نزدیک بشی بوی گندش خفه ات می کنه. یک گودزیلای درون داریم رحم نداره. یک خوک درون داریم که بدبخت معلوم نیست چرا همه میگن کثیفه ولی مثل اینکه خوشمزه است. یه گاو درون داریم که گاهی بر و بر نگاه میکنه و هیچی نمیفهمه.یک خر درون داریم که اصلا دوست داره نفهمه. یک سگ درون هم داریم که مهربونه ها ولی خوب گاهی پاچه میگیره.یک گربه ی درون داریم که هرکی هرکاری میکنه به چشمش نمیاد. یک گرگ درون هم داریم که پاره پوره می کنه همه رو.یک روباه درون داریم که موزی بازی در میاره بیا و ببین.یک مرغ عشق درون، یک کبوتر درون حتی کلاغ درون هم داریم.دیگه همینجوری خودت برو تا تهش.این وسط هنر زندگی کردن اینه که در قفس هرکدوم ازین حیوانات رو به موقع و به جا باز کنی و به موقع و به جا هم تغذیه شون کنی.مثلا من الان سگ درونم بیرون از قفسه و تو شرایط همون "گاهی" به سر میبره وگرنه براتون میگفتم هرکدوم ازین حیوان ها کجا به دردمون میخوره.نعنا مشایخینعنا مشایخیWed, 22 May 2019 14:35:40 +0430https://virgool.ir/@nanaamashayekhi/همان-تراود-که-دروست-vjedb2oneqp7شیشه را دادم پایین تا کارت پارکینگ را بگیرم. مثل همیشه منتظر دیدن یک چهره ی عبوس بودم که احتمالا یا جواب سلامم را نمی دهد یا اگر بدهد یک "ولمون کن بابا، سلامت دیگه چیه" در لحنش نهفته باشد و با انزجاری که انگار تقصیر من است که پارکینگ جا دارد و او را از لذت گفتن " جا نیست، بفرما" محروم می کنم،کارت را با نگاهی به جایی در دوردست ها بدهد دستم. اما بر خلاف انتظارم با لحنی صمیمی و گرم و با نگاهی که انگار در جنگلی سوت و کور ساعت ها منتظر دیدن جنبنده ای همزبان بوده در سلام کردن پیش قدم شد و بعد از شنیدن جواب سلام من با لحنی گرمتر گفت: "خوش اومدید. عصر خوبی رو براتون آرزو می کنم".تا لحظه ای که ماشین را پارک کنم داشتم فکر می کردم او قطعا از کودکی آرزوی متصدی پارکینگ بودن را در سر نداشته. الان هم در جایگاهی که بتواند تمام توانایی هایش را به منصه ظهور برساند قطعا نیست. ولی او از زندگی راضی است و این رضایت در تک تک کلمات عادی اش هم هویداست. و این یعنی او یک «خوشبخت» است. ناخودآگاه می توانستم کنارش زنی را مجسم کردم که او را قهرمان زندگی اش می داند و صدای پدر و مادرش را شنیدم که می گویند "پسرمان بینظیر است". شاید هم نه. شاید این همه رضایت خاطر از جایی در درون خودش می آید که اگر اینگونه است حالش جای غبطه خوردن دارد.او خودش را حتما تمام روز در اتاقک کوچک دلگیر پارکینگ نمی بیند. او خودش را شاید در دشتی، کنار رودی یا همان جایی که دوست دارد می بیند. او شاید همانی باشد که خوشبختی را از بیرون به درون نیاورده. خوشبختی اش راهی از درون به بیرون دارد.نعنا مشایخینعنا مشایخیSun, 12 May 2019 13:51:49 +0430