https://virgool.ir/feed/@nakol7797اهل قلم قلم را رنگ امید می‌دهیم و انتظار محبوب را سرلوحه جانمان می‌کنیمfa2026-11-10 21:33:47https://files.virgool.ir/upload/users/2490881/avatar/uVOmx6.jpghttps://virgool.ir/@nakol7797https://virgool.ir/@nakol7797/جان-پناه-ehpjm2v4dwqiصفحه‌ی روزگار ورق می‌خورد.خوشید غروب می‌کند.خیالِ خودنمایی ندارد.ابرها سیاه می‌شوند.آسمان می‌غرّد.گردبادِ حوادث ما را در هم می‌شکند.طوفانِ غصه‌ها امانمان نمی‌دهد.سیلِ اشک ما را با خود می‌برد.قایقِ آرزوهایمان غرق می‌شود.موج روی موج قله می‌سازد.موجی به وسعت دریا قد علم می‌کند. بعد انگار که بخواهد ساحل را ببلعد، دهان باز می‌کند.ساحل را در هم می‌شکند.همه چیز روی آب شناور می‌شود.دریا دست‌بردار نیست!همه چیز را در هم می‌خواهد.ترس، ناامیدی، مرگ.راهی برای نجات نمی‌ماند!آب، نقش پُر زرق و برق دنیایمان را می‌شوید و آیینه عبرت‌هایمان می‌شود. نه نایی برای نفس کشیدن می‌ماند و نه جانی برای دست و پا زدن.خود را به موج دریا می‌سپاریم.ما همه طوفان زده‌ایم.شمعی به امید در جانمان روشن می‌شود.زبانِ قلب‌هایمان جان‌پناه را صدا می‌زند.جایی برای قرارِ قلب‌هایمان. نوری به دلِ دریا می‌تابد.نوری از جنس خورشید.ابرِ سیاهِ چشمانمان را کنار می‌زند.در آسمان قلب‌هایمان می‌درخشد.خورشید در آسمان طلوع می‌کند.بعد از باران چشم‌هایمان، رنگین‌کمانی از جنس ظهور در آسمان نقش می‌بندد.نرگس کلاهینرگس کلاهیThu, 20 Aug 2026 10:23:53 +0330https://virgool.ir/@nakol7797/قرص-نور-nsznt4dbgcpm+ به آسمان نگاه کن.- تاریک است! + خورشید را بنگر.- گم شده است!+ ماه را ببین.- پنهان شده است!+ ستاره‌ها؟- نوری ندارند!+ به خانه دل نظر کن.- خانه دل را مدت‌هاست چسب‌کاری کرده‌ام.نه نسیمی در آن می‌وزد و نه نوری به آن می‌تابد!+ آخرین باری که نور را دیدی کی بود؟- یادم نمی‌آید.خیلی‌ وقت است که به تاریکی خو کرده‌ام! + آخرین بار کی صدایش کردی؟ - یادم نمی‌آید.سال‌هاست نامش را از یاد برده‌ام! + آخرین باری که با او حرف زدی کی بود؟ - یادم نمی‌آید.شاید از وقتی که خیال کردم می‌توانم بدون او زندگی کنم.+ توانستی؟ - نه. در تاریکی گُم شدم! + باید به سمت نور برگردی. - قلب من سیاه است.نور را فراموش کرده!+ ولی نور تو را فراموش نکرده.به کمکت می‌آید. - اگر نیامد چه؟ + می‌آید.حتما می‌آید.خورشید را صدا بزن.بگذار تاریکی را از خانه دلت بیرون کند، آسمان دلت را به عنایتی روشن کند و دلت را تا همیشه به محبتش گرم نگه دارد.- دوای دردم همین است؟+ قرصِ نور، دوای دردِ همه دل‌های تاریک است!نرگس کلاهینرگس کلاهیWed, 19 Aug 2026 23:02:44 +0330https://virgool.ir/@nakol7797/بهارستان-g10pe1vh5i0cسرما شاخهِ تک‌درخت وسط حیاط را تکان می‌دهد و برفِ روی شاخه‌ها انگار که بمب بهشان خورده باشد، سقوط می‌کنند.شیشه‌ها غبار دارد و مشتی کثیفی روی‌شان چسبیده. تصویر از پشت این شیشه‌ها که بیشتر شبیه تلویزیون‌های سیاه و سفید قدیمی است، برفک نشان می‌دهد.زن که دلش برای گرمی خورشید و تابش بی‌وقفه آفتاب تنگ شده، پنجره را باز می‌کند و به بیرون سَرَکی می‌کشد.به آسمان نگاه می‌کند؛ خبری از خورشید نیست. انگار نقاشِ آسمان قلمی به رنگ خاکستری روی آسمان کشیده.به حیاط نگاه می‌کند. حوض کوچک و رنگ پریده خانه از سرما یخ بسته. گلدان‌های کوچک کنار باغچه که رویشان تَرَک برداشته، بدون هیچ غنچه امیدی به گِل نشسته‌اند!زن از سوز سرما پنجره را می‌بندد. دستانش را به هم می‌مالد و با نفسی از دهان تلاش می‌کند سرمای رخنه کرده در وجودش را گرم کند.یک لیوان چای گرم می‌نوشد. شال و کلاه می‌کند و به بیرون می‌زند.به صاحب مغازه سلام می‌کند و به طرف پیشخوان می‌رود. - آقا! تقویم سال نو دارید؟- می‌خواهی چکار؟- می‌خواهم بدانم بهار کِی می‌آید؟مرد آهی می‌کشد. به پنجره نگاه می‌کند و آرام تکرار می‌کند: بهار کی می‌آید! کسی نمی‌داند! شاید حالا، شاید یک لحظه دیگر و شاید... حرفش ناتمام می‌ماند. تقویم را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: بفرما این هم تقویم اما بهار را در تقویم پیدا نمی‌کنی! زن با هراس تقویم را نگاه می‌کند. اولین برگ، تابستان را نشان می‌دهد.این تقویم چرا بهار ندارد؟ اول سال، تابستان؟ چند نفر دیگر وارد مغازه می‌شوند.آنها هم تقویم سال جدید می‌خواهند.مرد تقویم را به آنها می‌دهد.زن معترضانه می‌گوید: امسال بهار نداریم!زنی خنده‌‌کنان می‌گوید: بهتر. دیگر نیازی به خانه‌تکانی نیست.پسری می‌گوید: خیلی خوب شد. دیگر خبری از امتحانات خرداد ماه نیست. حالا وقت تعطیلات تابستانی است. مرد دیگری معترضانه می‌گوید: کار خودشان است. حتما می‌خواستند امسال عیدی ندهند. و همه از مغازه بیرون می‌روند. زن مات و مبهوت به تقویم نگاه می‌کند و از صاحب مغازه می‌پرسد: بدون بهار چگونه باید زندگی کنیم؟ صاحب مغازه می‌گوید: بدون بهار زندگی ممکن نیست!بعد انگار که بخواهد رازی سَر بسته را با کسی در میان بگذارد، صدایش را آرام می‌کند و می‌گوید: بهار هست؛ فقط کافی است بهار را مهمان دلت کنی و بهارانه زندگی کنی.تا زمانی که بهار ظهور کند، باید منتظر بمانیم!او که ظاهر شود، دنیا رنگ عوض می‌کند. آسمان می‌شود آبیِ آبی مملو از شعله‌های درخشان خورشید که جان زمین را زنده می‌کند.زمین می‌شود سبزِ سبز. می‌شود گهواره‌ای آرام، برای حیات مردمان با زمزمه‌ای از شکوفه‌های امید که در دل جوانه می‌زند.اما مراقب باش پاییز روزگار، دلت را خزان نکند!بهارِ روزگاران ظهور می‌کند و دنیا بهارستان می‌شود. زن که محو تماشای روزهای شیرین بهاری شده بود، در دل آرزو می‌کند که کاش بهار زودتر بیاید.نرگس کلاهینرگس کلاهیWed, 19 Aug 2026 22:23:52 +0330https://virgool.ir/@nakol7797/دختر-كوچولو-و-راز-آسمان‏ها-a0hwuuypdxfsیکی بود، یکی نبود... غیر از خدا، هیچکس نبود... در سرزمین قصه‌ها، یک دختر کوچولو بود...دختر کوچولوی قصه ما، شبی در خواب به آسمان رفت. در هوا چرخید و به این طرف و آن طرف نگاه کرد‌. آسمان سیاه و هوا تاریک بود. دختر کوچولو با دیدن بزرگی آسمان، احساس تنهایی کرد و به این فکر افتاد که تنهایی چه کار باید بکند!دختر کوچولو گوشه ای از آسمان نشست. خمیازه ای کشید و سرش را روی ابری گذاشت. ناگهان چشمش به ماه افتاد. به طرف ماه رفت و پرسید: سلام ماه عزیز! تو تنهایی در آسمان چه می کنی؟ ماه با تعجب گفت: من هیچ وقت تنها نیستم. همیشه کسی را دارم که از او آرامش می‌گیرم و به امید دیدنش آسمان را ستاره باران می‌کنم. اکنون هم منتظر او هستم، برای همین تا صبح بیدار می مانم.دختر کوچولو به ابر‌ها گفت: ابر‌های مهربان! شما اینجا تنها نیستید؟ ابرها تکانی خوردند و گفتند: نه. ما تنها نیستیم. ما کسی را داریم که به نفس او زنده می‌شویم و به امید او می باریم. دختر کوچولو که هنوز جواب سوالش را نگرفته‌بود، در آسمان قِل خورد و میان ابر‌ها قایم شد. بعد از مدتی بازی با ابرها، احساس کرد هوا روشن شده است. به سمت روشنایی نگاه کد و نور طلایی زیبایی را دید که از پشت ابر ها می درخشید. او به دنبال نور رفت و به خورشید رسید.دختر کوچولو با خوشرویی به خورشید سلام کرد و پرسید: خورشید قشنگ! چرا اینجا پنهان شده ای؟ تنهایی پشت ابر‌ها چه می‌کنی؟ خورشید که از حرف‌های دختر کوچولو تعجب کرده بود گفت: تنها؟ من هیچ وقت تنها نیستم. من کسی را دارم که از او نور می‌گیرم و به امید او زمین و آسمان را روشن می‌کنم. مهربانی او دل مرا گرم می کند و به خاطر او همه را گرم می کنم.دختر کوچولو به دنبال گرفتن جواب سؤالش، دوباره راه افتاد. چرخی در آسمان زد و پیش رنگین کمان رفت. روی رنگ‌های قشنگش سُر خورد و پله پله پایین آمد. رنگین کمان خندید و گفت: سلام دختر بازیگوش! تو اینجا چکار می‌کنی؟ دختر کوچولو شانه بالا انداخت و گفت: خودم هم نمی‌دانم! ولی از وقتی به اینجا آمدم، به این فکر می‌کنم که در آسمان به این بزرگی تنهایی چکار باید بکنم؟ رنگین کمان چشم گرد کرد و با تعجب گفت: تو را نمی‌دانم اما من که تنها نیستم. من کسی را دارم که از او امید می‌گیرم و برای آمدن او دنیا را رنگی می‌کنم.دختر کوچولو که هنوز در فکر بود، گوشه از آسمان نشست. همان موقع چشمش به یک کبوتر سفید افتاد. کبوتر سفید داشت بلند بلند آواز می‌خواند و در آسمان پرواز می‌کرد. دختر کوچولو برای کبوتر دستی تکان داد و پرسید: کبوتر خوشگل! تو تنهایی در آسمان چکار می‌کنی؟ کبوتر نوک طلایی‌اش را تکان داد و گفت: من که تنها نیستم. من کسی را دارم که برای او سرود شادی می‌خوانم و به امید دیدنش بال و پر گرفتم. خودت چرا تنهایی؟ بعد با عجله دستی تکان داد، پرواز کرد و به زمین رفت. دختر کوچولو دنبال کبوتر رفت تا به زمین رسید.دختر کوچولو روی شاخه بلند ترین درخت نشست. از درخت همیشه بهار که روی شاخه اش نشسته بود، پرسید: سلام درخت زیبا! چه برگ های سبز و شادابی داری. تو هم تنها نیستی؟ درخت همیشه بهار با لبخند جواب داد: نه، من هم تنها نیستم. من کسی را دارم که به مهربانی او همیشه سبز و شاداب مانده ام و به امید او تازه و با نشاط هستم.دختر کوچولو از درخت پایین آمد. دستانش را روی زمین سرسبز باغچه کشید و از سنگ پرسید: تو تنهایی؟ سنگ گفت: نه. من کسی را دارم که به کمک او سختی‌ها را تحمل می‌کنم و به امید دیدن او محکم هستم.دختر کوچولو دوباره راه افتاد. رفت تا به گلی رسید.. از گل پرسید: اسم تو چیست؟ گل بدون اینکه رو برگرداند گفت: آفتابگردان. دختر کوچولو که تا حالا این اسم را نشنیده بود، با تعجب پرسید: آفتابگردان یعنی چه؟ گل آفتابگردان گفت: یعنی همیشه و همه جا باید به سمت آفتاب باشی. آفتاب همیشه هست. فقط باید به او توجه کنی و از او نور بگیری.دختر کوچولو پرسبد: خب اینجوری احساس تنهایی نمی‌کنی؟ گل آفتابگردان گفت: نه تا وقتی آفتاب حضور دارد. وقتی تا همیشه یک نفر کنارمان هست، دیگر تنها نیستیم.دختر کوچولو پرسید: آفتاب کیست؟ گل آفتابگردان جواب داد: کسی که همه دنیا منتظرش هستند. کسی که همه به امید او زندگی می‌کنند و به او امام مهدی می گویند. او همه ما را دوست دارد. مراقب ماست و هرجا که باشیم تنهایمان نمی گذارد.دختر کوچولو که حالا چیز‌های مهمی یاد گرفته بود، لبخندی زد و رو به سمت آفتاب نگاه کرد. هوای ابری این روزها جلوی آفتاب را گفته بود، اما آسمان همچنان روشن بود. دختر کوچولو به آفتاب خیره شد و چشمانش را باز کرد.نرگس کلاهینرگس کلاهیSun, 21 Sep 2025 21:20:30 +0330https://virgool.ir/@nakol7797/قلمی-از-نور-برای-قلب-های-مهربان-فردا-los0mfjtdlrcکودکان، گنجینه‌های بی‌همتای وجودند؛ دل‌هایشان، باغچه‌هایی نورانی است که بذرهای امید و انتظار در آن جوانه می‌زنند. در چشمان معصومشان، دنیایی از پرسش‌های زلال و آرزوهای بی‌کران موج می‌زند، و ما خوب می‌دانیم که وظیفه ماست تا این باغچه‌های کوچک را با آب زلال مهر و دانه‌های نورانی انتظار آبیاری کنیم؛ اما در هیاهوی پرشتاب زندگی امروز، گاه فراموش می‌کنیم که چگونه این بذرها را در خاکِ قلب‌هایشان بکاریم تا شکوفه‌های امید، زندگی‌شان را عطرآگین کنند و آن‌ها را برای فردایی روشن‌تر، با "او" که همیشه هست، پیوند دهیم.زندگی، سفری است پر از فراز و نشیب، و چه زیباست اگر در این مسیر، پناهگاهی محکم و همیشگی داشته باشیم؛ اتکایی که در طوفان‌ها لنگرمان باشد و در آرامش‌ها، یادآور حضوری آرامش‌بخش. اینجاست که دغدغه‌ی اصلی من خود را نشان می‌دهد: چگونه مفاهیم عمیق "انتظار" و "مهدویت" را به ساده‌ترین و شیرین‌ترین شکل، به این قلب‌های پاک بیاموزیم؟ چگونه به آن‌ها نشان دهیم که پناهگاهی ازلی و ابدی دارند؟من، با کوله‌باری از عشق به قصه و دغدغه‌ای عمیق برای کودکان این سرزمین، آمده‌ام تا با قلمم، پنجره‌ای به سوی همین نوری باشم که همیشه هست. نوری که از جنس حضور است، حضوری که انتظارش، دل‌ها را زنده می‌کند و امید می‌آفریند، چرا که می‌دانیم تکیه‌گاهی ابدی داریم و همین حس، آرامش‌بخش و تضمین‌کننده‌ی یک زندگی بهتر است.در این مسیر، می‌خواهم قصه‌هایی بگویم که نه تنها سرگرم‌کننده، که روشنگر باشند. قصه‌هایی که در آن‌ها، "امام مهربان" نه یک نام دور، که یک "پدر مهربان" و "دوست همیشگی" است؛ کسی که در شادی‌ها و غم‌هایمان، در دعاهایمان، کنار ما حضور دارد و اطمینانِ داشتنِ این پناهگاه ابدی را به ما می‌بخشد. می‌خواهم به کودکان بیاموزم که انتظار، یک حرکت است؛ حرکتی پرشور از آماده‌سازی دل‌ها، برای استقبال از آن نوری که جهان را دگرگون خواهد کرد و اطمینانِ این پناهگاه جاودان را در قلبشان جایگزین می‌کند.اینجا، قرار است با هم، جهانی را بسازیم که در آن، کودکانمان با آگاهی از این حضور نزدیک و یاری‌بخش، با قلبی سرشار از عشق و امید، منتظر فردا باشند. بیایید با هم، با قلمی از نور، چراغ راه دل‌هایشان باشیم و اطمینانِ پناهی ابدی را به آن‌ها هدیه دهیم. بیایید با قصه‌گویی، شعر و بازی، کودکانمان را با مفهوم انتظار آشنا کنیم، انتظاری که فعالیت است و حرکت، نه سکون.نرگس کلاهینرگس کلاهیWed, 17 Sep 2025 21:16:18 +0330