https://virgool.ir/feed/@nakamologyاز اونجایی که کلی از مطالب به خاطر تعطیل شدن کسب و کار و به تبع اون، از بین رفتن وبلاگ پاک می‌شدن، تصمیم گرفتیم بک‌آپی از اون مطلب رو توی ویرگول داشته باشیم.fa2026-11-11 15:56:46https://files.virgool.ir/upload/users/175283/avatar/JpHlLm.pnghttps://virgool.ir/@nakamologyhttps://virgool.ir/@nakamology/boghche-gkv1sfitvenrآنچه در ادامه می‌خوانید، توسط علی‌رضا اسکندری نوشته و در تاریخ ۱۸ مرداد ۱۳۹۷ در وبلاگ «بقچه» منتشر شده است.همانطور که تقریبا خیلی‌ها متوجه شدند، ما چند وقتی هست از دسترس خارج شدیم. تقریبا از ۵ تیرماه ۹۷ تصمیم گرفتیم سرویس بقچه را متوقف کنیم تا تصمیمی در خصوص کار کردن آن به روش درست بگیریم.امروز که اینجا می‌نویسیم به تصمیم نهایی رسیدیم که بقچه‌ای که ما ساختیم با استاندارد‌های ما و شرایطی که دوست داشتیم داشته باشد، امکان بزرگ شدن و ترکوندن ندارد و اینجاییم که کمی با هم گپ بزنیم و نظرات شما را هم بدونیم.چه گذشت؟ما از آذر ماه ۱۳۹۴ کار روی پروژه بقچه که در ابتدا با اسم «زنبیل» صداش میکردیم شروع کردیم. اول‌های کار ۲ نفر بودیم، ۳ هفته کار کردیم و دیدیم که انرژی آدم ها به کار ما بسیار مثبت است و تصمیم گرفتیم در قالب یک طرح تجاری پروژه را جدی تر کنیم. به سراغ دوستان مان در مجموعه رهنما رفتیم، ایده و نمونه اولیه مان را نشان دادیم و پذیرفتند که با اینکه طرح ما چندین سال ضررده بود روی ما سرمایه‌گذاری کنند.کارمان را در سال ۹۵ ادامه دادیم، بعد از مدتی که سفارش‌های تلفنی مون زیاد شد، تصمیم گرفتیم سایت و اپ داشته باشیم. در کنارش یاد میگرفتیم که با خدمات لاجستیک و پیک و از طرف دیگر نانوایی چطوری تعامل کنیم. سال ۹۶ هم باز بزرگتر شدیم و به این نتیجه رسیدیم که خیلی از کارهای دستی لاجستیک رو میتونیم اتوماتیک کنیم و این کار رو کردیم. در سال ۹۷ نیز کارمان را ادامه دادیم. ولی ماه رمضان با اینکه ما ۲.۵ برابر رشد داشتیم و نزدیک به ۵۰ نفر در حال خدمت رسانی به شما بودند، ولی تصمیم گرفتیم بلافاصله بعد از پایان ماه رمضان سرویس بقچه را به دلایلی که در ادامه توضیح می‌دهیم، فعلا متوقف کنیم.ما توانستیم ۷۵،۰۰۰ سفارش و ۲۹۰،۰۰۰ عدد نان را به شما سر ساعت و با کیفیت درست تحویل دهیم. میانگین زمان ارسال ما در روزهای سخت ماه مبارک رمضان ۱۸ دقیقه بود و میزان رضایت شما از سرویس بقچه نیز حدودا ۷۱٪ بود.چه مشکلاتی سر راهمان بود؟مشکلات متعدد، ذات رویارویی با یک کسب و کار جدید است.سرویس بقچه نمونه‌ای نداشت که ما بدونیم از کجا کارمان را شروع کنیم. کالایی که ما به عنوان کالای اصلی برای ارسال انتخاب کرده بودیم نیز معیار دقیقی از کیفیت بالا نداشت. نان تاریخ مصرف کم، داغ و بدون بسته‌بندی، سلیقه‌ای، بسیار سخت در ارسال و بسته بندی و… بود.از طرفی پیک های ما از فیلترهای بسیاری عبور می‌کردند و در واقع مامور خرید بقچه بودند. فیلتر‌هایی از جنس سلامتی، ظاهر مناسب و تمیز، دستان تمیز،‌ رفتار خوب و …مشکل دیگری که از روز اول گریبان گیر ما بود یا بهتر بگم به مرور شد، نداشتن حسابداری منظم و مرتب با دانش تخصصی این کار بود. حساب کتاب و اینکه یک نفر حواسش به تمامی اتفاقات مالی و بعضا حقوقی باشد، امری بسیار مهم و قابل ستایش برای شروع و ادامه یک کار بزرگ هست.شاید موضوع بیشتر از مدیریت شخص بنده در این مورد باشه، ولی ما از نظر نیروی انسانی با اینکه بهترین افراد و استعدادها را داشتیم و اکثر دانشجویان یا فارغ التحصیلان بهترین دانشگاه‌های کشور از جمله دانشگاه تهران و امیرکبیر بودند، اما در هماهنگی و نظم کمی ضعیف عمل کردیم. برای مثال نداشتن قرارداد حقوقی، عدم حساسیت به زمان ورود و خروج و مرخصی ها ،رفاقتی شدن خیلی از بحث های مهم و رودربایستی و… مواردی بودند که ما از اون ها به شدت آسیب دیدیم و فرهنگ درونی شرکت را کمی تغییر داد. همچنین افرادی را نیز در تیم خود داشتیم که با بی مهری و روحیه کارمند-مابانه به دنبال کار استارتاپی پیش ما آمدند و از ما آموختند و پس از جدایی از شرکت نمکدون شکستند که من خدا را بابت این اتفاق شاکرم، چرا که در اسکیل کوچک این چنین تجربه‌هایی را در اختیار من و تیم پر تلاشم قرار داد تا در ادامه مسیر آن ها را تکرار نکنیم.شاید امری واضح باشد، ولی جا دارد دوباره بگوییم که «از ماست که بر ماست» و هر اتفاقی که برای ما در مسیر ساختن بقچه افتاده است، چه خوب چه بد، حاصل کار خودمان بوده است و هیچ مقصری وجود ندارد، جز خودمان. کمی کم تجربه بودیم، جوان بودیم و سرزنده! دوست داشتیم کاری بکنیم و قرعه به اسم بقچه و تحویل نان افتاد.چه مزیت‌ها و نقاط مثبتی داشتیم؟ما شریک‌های بسیار خوبی داشتیم. هم-بنیان‌گذار بقچه قاسم کنگرانی و سرمایه‌گذار ما شرکت رهنما هر دو بهترین دوستان و افرادی بودند که ما را در این مسیر پر از تنش همراهی کردند و بعضا از سخترین پیج و تاب های مسیر کارآفرینی، با تجربه و علم خود ما را نجات دادند. ما بخشی بزرگ از جایی که هستیم را مدیون افرادی هستیم که فروتنانه به ما کمک کردند که تجربه کسب کنیم.ما خیلی خیلی تلاشگر بودیم، شب‌هایی را بیدار ماندیم که بتوانیم فردا صبح در خدمت شما باشیم، بعضا خودمان برای شما نان آوردیم به دلیل تصادف یا دلایل دیگری که برای همکاران مان پیش می آمد و حس لذت بخشی از لبخند صبگاهی شما می‌گرفتیم.همکاران و دوستان خیلی خوبی در مسیر بقچه داریم و امیدواریم که بتوانیم این رابطه را در ادامه نیز حفظ کنیم.شاید چیزی جز اینکه واقعا دوست داشتیم خدمتی بزرگ و اثر گذار به شما ارائه کنیم و کیفیت زندگی کردن را افزایش دهیم و برای این هدفمان همه چیزمان را گذاشتیم، چیز دیگری برای گفتن نداشته باشیم.و الان چی میشه؟شاید کسی پیدا بشه که بهتر از ما و با یادگیری از اشتباهات ما بقچه‌ی جدیدی را از خاکستر بقچه‌ی کنونی و تجربیات ما بسازد که مشکلات قبلی را نداشته باشد. ما با افتخار می‌گوییم همه تلاشمان را کردیم ولی با فرمول کنونی بقچه امکان موفقیت کمی داشت.اگر کسی علاقه‌مند بود که مسیر ما را ادامه دهد ما حاضر هستیم در خصوص این موضوع و استفاده از پلتفرم لاجستیک طراحی شده‌مان، روش ها و شیوه‌های‌مان، مجوزها و برندهایمان، تیم‌مان و هر چیز دیگری که بتواند به این هدف کمک کند، در اختیارش بگذاریم.تماس با ما با ایمیل: Boghche.Tehran@gmail.comکلام آخر…واقعا موضوع ناراحت‌کننده‌ای هست که ما فعلا نمی‌توانیم نان آور خانه‌های شما باشیم، پیام‌ها و ایمیل‌های شما به دست ما می‌رسد و امیدواریم ما را به خاطر اینکه شما را ناامید کردیم ببخشید و برای ما آرزوی خوب داشته باشید که بتوانیم در آینده باز هم در خدمت شما باشیم.با امید و افتخار مسیر جدیدی را پیش می‌بریم و شما را نیز در جریان آن قرار می‌دهیم که مثل همیشه به ما انگیزه و امید و دلگرمی بدهید برای ادامه دادن.از همه همکارانمان، کسانی که به ما مشورت دادند، راهنمایی کردند،‌ همراهی‌مان کردند، سختی های کارمان را آسان کردند، در مسیری که هر روز ناامید می‌شدیم به ما انگیزه دادند و به خصوص پدران و مادران و خانواده‌های با محبت‌مان و از خدای بزرگ متشکریم که این فرصت کوتاه برای خدمت‌گذاری را در اختیار ما قرار داد.ارادت قلبی به همه دوستان من در بقچهعلیرضا اسکندریمدیرعاملNakamlogy - BackupNakamlogy - BackupSun, 19 Apr 2020 09:41:39 +0430https://virgool.ir/@nakamology/mibarim-q2pzkvd5gcfhآنچه در ادامه می‌خوانید، توسط امیرحسین حسینی‌پژوه نوشته و در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۷ در وبلاگ «می‌بریم» منتشر شده است.ماسک‌های سیاه شیمیایی به صورتمان زار می‌زند. میان میدان ونک ایستاده‌ایم. از پشت ماسک، به چهره‌های بهت زده مردم نگاه می‌کنیم. غم نان، دغدغه اضافه کاری این ماه، مهمانی اجباری آخر هفته، قیمت دلار، گران شدن سفرهای خارجی و تحریم‌های جدید. و ما در این میان سعی می‌کنیم بگوییم «هوای شهرتان را آلوده نکنید» یا می‌خواهیم به زبان مریخی بگوییم «به جای تک سرنشینی همسفرهایتان را پیدا کنید». بعضی‌ها تراکت‌ها را از دستمان می‌گیرند اولش ابراز علاقه می‌کنند اما بعد که یاد بدبختی‌های روزانه‌شان می‌افتند مثل رونده‌هایی تسخیر شده به راهشان ادامه می‌دهند. مردمی که دغدغه ذهنی‌شان تنها این است که از مهلکه جان سالم به در ببرند.می‌بریم کار خودش را با دو فاندر از اردیبهشت ۹۵ آغاز کرد. با دغدغه‌هایی که بعد گذشت دو سال حتی دیگر خودمان هم درکش نمی‌کنیم. اردیبهشت ۹۵ سعی کردیم قبل از شروع استارتاپ، نظر مردم را بپرسیم. در پارک و خیابان با مردم صحبت می‌کردیم، از هر فرصتی استفاده می‌کردیم تا بدانیم در ذهن ایرانیها چه می‌گذرد. تقریبا همه ایده «به جای تک سرنشینی با چند نفر هم سفر شویم» را دوست داشتند اما واقعا چه کسی حاضر می‌شد با یک غریبه هم سفر شود؟احتمالا حال آن روز ما مثل حال خیلی از جوان‌ترهای امروز بود: یک اپلیکیشن با UI/UX عالی، چون هم در کاهش هزینه مردم کمک می‌کند و هم هوای شهر را پاک‌تر می‌کند مردم کم کم به سمتش می‌آیند و پلتفرم شکل می‌گیرد. اما وقتی وارد ماجرا شدیم فهمیدیم این خوش خیالی محض بود آن هم در بازار ایران.ما یک مسئله مهم را در نظر نگرفته بودیم: هزینه تغییر عادت. اینکه مردم هر روز سفرشان را رزرو کنند، به جای تاکسی دنبال همسفر بگردند و اصلا مسئله را درک کنند. عددهایی که برای هزینه جذب بهتان می‌گویند را دور بریزید در چنین سیستمی هزینه جذب و نگهداشت هر نفر بالای ۵۰ هزارتومان است. ما در ساده‌ترین حالت بیش از ۱۰ میلیارد تومان سرمایه لازم داشتیم تا صرفا «بخشی» عادات شهروندان را تغییر دهیم. آن هم در پلتفرم پیچیده‌ای که افراد در «زمان و مکان» یکسان باید به هم متصل شوند.ما بعد از ورود به شتابدهنده، طی سه مرحله در هر مرحله برای ده سرمایه گذار مستندات مالی را ارسال کردیم و در نهایت در ۲۰ جلسه حضوری سرمایه گذاری شرکت کردیم. اوایل که تازه کار را شروع کرده بودیم مسائلی مثل تعداد پایین کاربر را مطرح کردند بعد که سیستم کامل شد و تعداد کاربران بالا رفت گفتند چرا هنوز تراکنش‌تان کم است! اما این اواخر متوجه شدیم تمام اینها بهانه بود، سرمایه گذاران از بازار قرمز جابجایی مسافر ترسیده بودند. وجود بازیگران بزرگی مثل اسنپ و تپ‌سی از یک سو و تغییر عادت از سوی دیگر «می‌بریم» را بسیار پر ریسک کرده بود. در نهایت هیچ کس حاضر به تامین سرمایه مرحله seed می‌بریم که مبلغی بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان بود؛ نشد. در بازه‌ای حتی با یکی از تاکسی‌های آنلاین تهران هم وارد مذاکره شدیم و قرار بود از منابع آن‌ها برای رشد می‌بریم استفاده کنیم اما شش ماه گذشت و اتفاقی نیفتاد.ناامیدی تمام وجودمان را گرفته بود. مدتی می‌بریم را به سرویس‌های روزانه تغییر دادیم تا بیشترین تراکنش این دو سال را رقم بزنیم.  مشتری‌ها ابتدای ماه ۲۰۰ هزار تومان می‌دادند و انتهای ماه با خیال راحت هر روز به محل کارشان می‌رسیدند، اما این هم برای سرمایه گذار قانع کننده نبود. به ظاهر تراکنش خوبی را رقم زده بودیم اما چیزی ساخته بودیم که به سختی Scale می‌کرد. اگر یکی از صندلی‌ها خالی می‌شد یا باید کل سرویس را لغو می‌کردیم یا پول صندلی خالی را به راننده می‌دادیم. همین‌ها باعث شد با اینکه ۱۵ مشتری خوشحال داشتیم که برای سه ماه پشت سر هم پول دادند تصمیم بگیریم از سال جدید تمام سرویس‌ها را لغو کنیم تا بیشتر از این دچار ضرر نشویم. هنوز روزانه سه چهار درخواست جدید برایمان ایمیل می‌شود.همکاری با تاکسی‌رانی و ورودمان به ایستگاه تاکسی ونک در پاییز ۹۶ هم نتوانست دردی را دوا کند (ممنون از مدیرعامل تاکسی رانی که به ما اعتماد کرد) حاصل مشاهده ما در ایستگاه ونک این بود که همه چیز به خوبی کار می‌کند، مردم با عجله وارد صف می‌شوند، مشکلی با اینکه نیم ساعت در صف منتظر بایستند ندارند و مهمتر از همه اینکه خودروهای شخصی هم به نوعی همان مفهموم کارپولینگ را انجام می‌دادند. احتیاجی به ما نبود. چون ما جامعه کوتاه مدت هستیم. هزینه تغییر بسیار بالا است. این مسیر راه درازی داشت و سرمایه‌گذارهای ایرانی هم از همیشه محتاط تر شده بودند و اصلا بازار سرمایه گذاری بلند مدتی را در ایران نمی‌دیدیم آن هم برای یک تیم که تازه داشت تجربه کسب می‌کرد.ماسک همچنان روی صورتمان زار می‌زند. وسط میدان ونک ایستاده‌ایم. خیلی دوست داریم تمام ماجرای شکست را گردن دیگران بیندازیم مثلا گردن شتابدهنده ای که در اوج همکاری ما با تاکسی‌رانی تصمیم گرفت بزند زیر قرارداد ۶۵ میلیون تومانی‌اش و ۴۰ میلیون تومانش را ندهد. اما می‌دانیم اول و آخر تمام این شکست به عهده خود ماست. به اشتباهاتمان فکر می‌کنیم. به ماه‌هایی که آرام و دست به عصا حرکت کردیم و سعی کردیم کم خرج کنیم اما نمی‌دانستیم که همین آهسته رفتن مرگ تدریجی ما را رقم می‌زند. به روزهایی که ترسیدیم با راننده‌های تاکسی رو در رو شویم و برای همین خیلی دیر به حقیقت عریان بازاری که در آن کار می‌کردیم آگاه شدیم. به زمانی که نتوانستیم ناامیدی را از چهره‌مان پنهان کنیم و این ناامیدی به مرور بقیه اعضای تیم را هم سرخورده کرد تا جایی که ابر سیاه بد اقبالی بر همه‌مان چیره شد. به زمانی که به بطالت، روی ساخت و تغییر اپلیکیشن پافشاری کردیم بدون اینکه بدانیم آیا بازار اصلا به چنین تغییری احتیاج دارد یا نه. به سخت‌گیری‌هایی که روی ساخت نرم‌افزار داشتیم و به جای MVP درگیر ساخت محصول بی نقصی شدیم. به بی‌توجهی به کار تیمی و تک روی و اینکه هرکس می‌خواست تصورات خودش را پیاده سازی کند بدون اینکه آن را در میان بگذارد.در نهایت تمام این موارد باعث شد تصمیم بگیریم استارتاپ می‌بریم را در آستانه دومین سالگرد تولدش در اردیبهشت ۹۷ به پایان برسانیم. از تیم فوق‌العاده‌ای که در این مدت همراه می‌بریم بودند ممنونم. هیچ چیز سخت‌تر از این نبود که به تیم بگوییم تمام چشم‌اندازی که هنگام استخدام برایشان ترسیم کردیم بی‌حاصل بود و مجبوریم با هم خداحافظی کنیم و اینکه باید بپذیریم شکست خوردیم.اگر هنوز به سفر اشتراکی و فلسفه آن علاقه دارید می‌توانید از رقبای سابق و دوستان فعلی ما «همپا» ، «رهسپار» و «کاروانرو» استفاده کنید. سامانه کرایه‌چی به خاطر ساختارش همچنان به کار خود ادامه می‌دهد، خوشحال می‌شویم همچنان از آن استفاده کنید و در آخر اینکه شاید وقتی دیگر دوباره همدیگر را ملاقات کنیم.امیرحسین حسینی پژوه از طرف تیم فوق العاده می‌بریمNakamlogy - BackupNakamlogy - BackupSat, 18 Apr 2020 10:53:04 +0430