https://virgool.ir/feed/@nahid.raeiپزشک دست به قلم... عاشق یاد گرفتن یه عالمه زبان... به دنبال عشق...fa2026-11-12 04:11:21https://files.virgool.ir/upload/users/33662/avatar/iFGFY0.pnghttps://virgool.ir/@nahid.raeihttps://virgool.ir/@nahid.raei/شیرینی-nt6qg3wbsokkبوسه ی گرمش روی شونه ی برهنه م میشینه و صدای من عاشقش توی گوشم"خانوم یه سوالی؟ چیجوری انقدر خواستنی شدی؟"این لبخند گل و گشاد وامونده رو کجای دلم بذارم آخه من حالا؟ دلبری کردن از منِ خیلی وقت پیش دلداده بهش رو خوب بلده این مرد انگار! بین بازوهاش میچرخم و چشم میدوزم توی مهربون ترین چشمای دنیا. تمام عشقشو میریزه توی نگاهش و نوازش میده این تن خسته رو باهاش. سرمو جابجا میکنم تا اون حالت دوست داشتنیمو روی بازوش پیدا کنم. میدونم بعد چند دقیقه دردش میاد اما صداش در نمیاد که این مردِ من! سر انگشتاش میشینه رو صورتم و دنبال میکنه خطوط ابرو و چشم و بینی و لبم رو. "بهت گفته بودم؟"ابروهام بالا میره!"چی رو؟"خم میشه و چشمامو میبوسه"که چقدر این چشمارو من عاشقم؟"سرمو به نشونه ی نَه تکون میدم و ناز میکنم براش. اخماش تو هم میره و میگه "امکان نداره! این دو تا جام عسل که خیره میشه بهم و دل و ایمونمو میبره دنیای منه!"هَی وایِ من! نیشم بدجوری شل شده که. رفت پشت گوشام که! بوسه ی بعدیش روی چال گونه م میشینه"میدونی اولین بار عاشق این غمزه هات شدم؟ داشتی میخندی و دل میبردی اساسی! خودت انگار بی خبر بودی از همه عالم اما!"دارم بهش استانبولی یاد میدم و خوب هم یاد میگیره این زبل خانِ من! پریروزا بهش گفتم چال گونه رو میگن غمزه تو ترکی استانبولی و حالا داره اینجوری بهم جواب میده. لبخند از این گل و گشادتر توی دنیا هست اصلا؟ هدف بعدی بوسه ش لبامو نشونه میگیره."از این دو تا آتیش به جونِ من انداز که دیگه نگم دیگه؟ فکر نکن نمیفهمم هی فکر میکنی من حواسم نیست پیچ و تابشون میدی و آواز میخونی برام ها! نخیرم! خوبم حواسم هست." دستش میره بین موهای چند ساعت از صاف کردنشون گذشته و میگه"خانومم؛ موهاتو صاف نکن دیگه! من فرفری موهای خانوم خودمو دوست دارم!"لب و لوچه م آویزون میشه و لوس میکنم خودمو براش"آخه فقط چند دقیقه اولش خوبه بعدش میشم مثل بعبعی!"اوخ اوخ! با این اخمای هفتی هشتی که گره میخوره تو هم چیکار کنم من؟ با سر انگشت اشاره ش یه ضربه کوچولو روی بینیم میزنه و میگه"من صد بار بهت نگفتم با خانوم من درست صحبت کن؟ اصلا چه معنی داره شما راجع به عشق من همچین حرفی رو بزنی؟ ها؟ نه بگو دیگه؟"مرض قند نگیرم من از این کیلو کیلو قندی که دارن تو دلم آب میکنن آخه! لبامو جمع میکنم و خودمو کوچولو میکنم و میچپونم توی سینه ش."ببخشید!"داغی بین موهام بهم میفهمونه که بخشیده شدم. "عزیزترین؟""جانِ دلِ عزیزترین؟"یه کوچولو میام عقب تا بتونم یه بوسه کوچولو ازش بدزدم."من خیلی باهات خوشبختم!"حلقه ی دستاش دورم تنگ تر میشه و میگه"دِ آخه لامذهب نکن همچین با من! ببین یه کاری میکنی که یه پری کوچولوی دیگه امشب تو دلت بذارما!" قهقهه م بلند میشه ولی سریع دستمو جلوی دهنم میگیرم که بچه ها رو بیدار نکنم. مردِ من راه بهتری رو برای خفه کردن قهقهه ی بی وقتم بلده ولی! بوسه هاش روی سر و صورتم میشینه و میگه"خوشبخت ترین منم بانو! مرسی که شدی خانوم این خونه. میدونم همیشه خوب نبودم. میدونم سختی داشتیم. میدونم خانومی کردی و دم نزدی و میدونی که عاشقتم با همه ی وجودم."غرق میشم توی دریای محبتش و به آغوش میکشه تنِ منِ همیشه تشنه ی تنش رو!nahid raeinahid raeiSun, 24 May 2020 02:15:39 +0430https://virgool.ir/@nahid.raei/اگرشایداما-s5prp1hefr5iروی نیمکت پارک کنار هم نشستیم و داریم راجع به پیدایش حیات و پروکاریوت ها و یوکاریوت ها و اینکه سلول به چی میگن و ساختار باکتری چیه صحبت میکنیم. لبخند میزنم و به حرکات دستت نگاه میکنم. تو هم موقع صحبت مثل من خیلی دستاتو تکون میدی و من اینو تازه در موردت فهمیدم. صحبتامون مثل همیشه کشیده میشه به فلسفه و روانشناسی که خیلی دوسشون داری. و من فکر میکنم که این رو از تورو اون سالها نمیشناختم. بلند میشی جلوی نیمکت رو به من می ایستی و یکی از دستات توی جیبته و با اون یکی دستت نشون میدی هیجانتو موقع صحبت کردن. یه زوج میان که سگهاشونو آوردن توی پارک راه ببرن. یکی از سگها از تو خوشش میاد انگار. باهاش یه کم بازی میکنی و نگاه چپ چپ صاحب سگ رو نمیبینی. صحبتامون ادامه پیدا میکنه راجع به آدمایی که قبلا یه جورایی توی زندگی هر دومون بودن و خبر میدیم به هم دیگه از احوال اونایی که میدونیم ازشون. یه حس نوستالژی توی دلم میشینه. حس اون راه پله فلزی و چهار تا اتاقی که چقدر خاطره دارم ازشون رو خدا میدونه فقط.یه عالمه سوال توی سرم می چرخه. موهات یه کوچولو کم پشت تر شده و این چند تا دونه سفید روی شقیقه هات رو نداشتی اون وقتا! نگاهم روی صورتت میچرخه و ریز میشم توی اجزای صورتی که یه زمانی دوست داشتنی ترین بود برام.علتشو نفهمیدم هیچوقت ولی. چرا اونقدر دوستت داشتم؟ نگاهم میکنی و میگی "راه بریم یه کم؟" میگم "بریم!" شروع میکنیم به راه رفتن و ادامه ی صحبت از همه چیز و هیچ چیز. به حرفات گوش میدم و فکر میکنم که چقدر جنس صحبتامون عوض شده. چقدر بزرگ تر شدم و تو چقدر فرق کردی و به قول خودت یه جور دیگه میبینیم. منم تغییر کردم. یه جور دیگه میبینمت.فکر میکنم به اینکه اگر اون سالها مونده بودیم برای هم چی میشد عاقبتمون؟ آیا خوشبخت بودیم؟ آیا منِ اون موقع میتونست توِ اون موقع رو خوشبخت کنه و برعکس؟ آیا میتونستیم دست و پا شکسته برسونیم خودمون رو یا سر و دستمون رو توی مسیر میشکستیم؟ به این فکر میکنم که من الانِ خودمو دوست دارم و تمام اتفاقاتی که افتاده باعث شده اینی بشم که الان هستم. آیا اگر شده بود اونطور که باید، خودمو همینقدر دوست داشتم یا نه؟حِسَّم چیه؟ نمیدونم. خبری از اون پروانه های توی دلم سالهاست که نیست دیگه. صحبت کردن باهات برام لذت بخشه، اینو میدونم. اون حس گرمی که قلبمو پر میکرد وقتی دستمو میگرفتی ولی پیداش نیست.به این فکر میکردم اگه اونطور میشد که باید، آیا هنوز اونطوری دوستت داشتم؟ نمیدونم. همه ی اینا پس ذهنم میچرخه و فقط یه چیزی رو میدونم؛ منِ الان خیلی برای خودش و هدفهاش ارزش قائله و زندگی یادش داده برنامه های زندگیش رو حول محور هیچکس جز خودش نچینه. و من این من رو با هیچی عوض نمیکنم.دوباره روی نیمکت میشینیم و یه زوج رو میبینیم که با دختر ۴ ۵ سالشون اومدن توی پارک قدم بزنن. نگاهت روی دخترک میمونه و براش ادا در میاری. خوشش میاد ازت و نصف راه رو با سرِ برگشته به سمتت میره. نگاهم میکنی و میگی "خوش به حالشون!" علتشو میپرسم ازت و جواب میدی "بچه دارن!" لبخندی میزنم و سرمو تکون میدم. میدونم این مدت هر وقت چیزای اینجوری گفتی زدم تو سرت که خب این تقصیر کیه؟ اینبار ساکت میمونم ولی. گفتنش دردی رو که دوا نمیکنه؛ دلمو هم خنک نمیکنه. حِسَّم چیه؟ نمیدونم! نگاهت میکنم و توی دلم دنبال میگردم. پیدا نمیکنم چیزی اما. خیلی وقته دلم آردشو بیخته و الکشو آویخته گویا! عقلم خوب همه چی رو کنترل میکنه واسه همین دلم خیالش راحته و روی مبل راحتی لم داده و داره رمان های عاشقانه میخونه و مینویسه.دست به عصا راه رفتن رو یاد گرفتم. از بودن توی لحظه نهایت لذت رو میبرم همیشه چون میدونم اون لحظه و ثانیه رو فقط و فقط یک بار میتونم‌ زندگی کنم. اما دل نمیبندم به این که این ثانیه ها بخواد بشه دقیقه ها ساعتها روزها و شاید یه عمر. از همین لحظه ش نهایت استفاده رو میبرم. موقع خداحافظی دستات دورم حلقه میشه و با بوی تلخ عطرت ریه هامو پر میکنم. بهت نگفتم چقدر دوست داشتم و دارم بوی عطرت رو، نه؟ دلم برات تنگ میشه؟ نمیدونم. این روزا خیلی کم دلم برای کسی تنگ میشه. دلم سنگین نیست. نمیدونم دیگه کِی میبینمت یا اینکه اصلا میبینمت یا نه. ولی لبخند روی لبمه. من امروز بهم خوش گذشت.nahid raeinahid raeiSun, 24 May 2020 02:14:28 +0430https://virgool.ir/@nahid.raei/چی-شد-که-اینجوری-شد-b7beghbg5g2cگاهی اوقات میری پیاده زیر بارون قدم میزنی... خیس میشی از خاطره های دور و نزدیک... خیس که شدی خیالت راحته که کی نمیفهمه آروم آروم اشکات راه خودشونو پیدا میکنن... خاطره های قدم زدن های دو نفره زیر بارون... قهقهه های از ته دل... نسکافه ی داغ خوردن زیر سایه بون یه دکه کنار خیابون... دست تو دست هم پریدن تو گودالهای آب... دیوونه بازیای تو پارک... تاب بازی و سرسره و الاکلنگ سواری تو پارک و مسخره بازیای بچگونه ... همه شو به یاد میاری... یه جمله تو ذهنت پررنگ میشه... چی شد که اینجوری شد؟! همه چی که خوب بود پس چی شد؟؟؟!! ... عذاب آور ترین چیز اینه که هنوزم وقتی به فکرش میفتی قلبت فشرده میشه ... نمی دونی چی شد که به اینجا رسید ... خالی که شدی بر میگردی خونه... به خودت قول میدی که تموم شد دیگه آخرین باره... ولی اون ته ته دلت میدونی که آخرین باری وجود نداره...ایجnahid raeinahid raeiThu, 23 Apr 2020 13:33:06 +0430https://virgool.ir/@nahid.raei/نا-امیدی-kgpjfdghtigz+ خب خانم... چند سالتونه؟ - بیست سال+چی شده اومدین اینجا؟- حالم بده+ یعنی چی دقیقا؟- افکار خودکشی دارم، حوصله هیچی رو ندارم نمیخوام دیگه زنده بمونم+ چند وقته؟ اخیرا اتفاقی افتاده که حالت بدتر بشه؟- نه همیشه حالم بده+ اقدام به خودکشی داشتی؟- اوووه! چندین بار!+ آخرین بار کی بوده؟- یه ماه و نیم پیش ۳۰ تا قرص باکلوفن خوردم ده روز تو کما بودم.+ از کجا آوردی قرصو؟- قرصای مامانمه! مامانم سرطان داره (بغض میکنه)+ سرطان چی؟- روده!...پدر بیمار با رنگ و روی پریده و صورت تکیده وارد اتاق میشه. از وجناتش مشخصه که اعتیاد داره. چشمم تیر میکشه.- سلام خانم دکتر+ سلام پدر جان، چی شده که ایشونو آوردین اینجا؟- خانم دکتر میگه میخوام خودمو بکشم! دیروز هم به روانکاوش گفته تو خونمون تیغ گذاشتم هر لحظه ممکنه خودمو بکشم.یه نگاه کافیه که ببینی چقدر خسته س این پیرمرد‌.+ سابقه ی خودکشی هم داره؟ واقعی میگه خودش؟با صدای خسته جواب میده- آره! تازه هفته پیش از لقمان مرخص شده. بهتون گفته مریضی مادرشو؟+ همین که سرطان داره؟- بله خانوم دکتر! دکترش گفته دوسال دیگه بیشتر نمیمونه!+ روی دخترتون تاثیر میذاره؟- خیلی! هم این روی اون هم اون روی این! بغض گلومو میگیره. تند تند پلک میزنم تا اشکام سرریز نشن! دلم برای جای خالیِ توی قلبم میگیره.+ پدر جان ایشون باید بستری شن اینجا تخت نداریم میتونین ببرینشون بیمارستان...باقیش تکرار مکرراته... یه نفس عمیق میکشم و عینکمو از صورتم بر میدارم و دست میکشم روی چشمام. یه چرای گنده توی سرم رژه میره...nahid raeinahid raeiThu, 19 Mar 2020 02:03:52 +0330https://virgool.ir/@nahid.raei/پیرزن-خوشرو-lcbmkdzhutkxخسته مه! مریضی که از در میره بیرون چهل و سومین مریضیه که امروز دیدم. چند تا تقه به در میخوره و یه پیرزن که به شدت شکل این ننه نقلی هاس با قد خمیده وارد مطب میشه. با لبخند بهش میگم " سلام دایکم(مادرجان) بفرمایید." توی این دو هفته که اینجام یه سری چیزا یاد گرفتم از زبانشون. با لبخند و با لهجه ی قشنگش بهم میگه " خانم دکتر گیان(جان) خیر بیایی(خوش اومدی)" دلم غنج میره و میگم " مرسی مادر! مشکلت چیه؟" با سختی و ایما و اشاره بهم میگه" شونه و بالم مِشو (شانه و کتفم درد میکنه)!" ازش راجع به نون پختن سوال میپرسم که میگه خیلی زود بود(یعنی چندین سال قبل) میپخته و الان به قول خودش دیگه چند ساله که نپزیده! ولی کنار شوهرش دامداری میکنه. دفترچه شو میگیرم، اطلاعاتشو توی سیستم میزنم و براش دو تا داروی مسکن تجویز میکنم و براش توضیح میدم که عصرها یا به قول خودش وِئرَگَه بخوره. لبخند خوشگلی صورت آفتاب سوخته شو میپوشونه و چند بار پشت سر هم میگه " خانم دکتر گیان دستت خوش بی(دستت درد نکنه)!" لبخند خوشگلشو جواب میدم و میگم " خواهش میکنم دایکم" دفترچه شو میدم دستش خم میشه دستمو ببوسه که دستمو پس میکشم و میگم " نه نکن این کارو!" پایین شالمو میگیره میبوسه و چندین بار میگه " خیر بیای دستت خوش بی" و با همون قد خمیده از در میره بیرون و لبخند گل و گشادی که روی صورت من نشسته نمیخواد به این راحتیا پاک شه! خستگی از تنم در رفت...nahid raeinahid raeiTue, 17 Mar 2020 01:24:03 +0330https://virgool.ir/@nahid.raei/کاش-سیستم-آموزشیمون-مهربون-تر-بود-ghjr5y1svgejتوی آشپزخونه در حال دم کردن چایی ام که مچ بندم شروع به ویبره رفتن میکنه. حتی قبل ظاهر شدن اسم تماس گیرنده روی گوشی میدونم که از پذیرش مرکز دارن تماس میگیرن. انگار ساعت ۱۹:۱۵ دقیقه هر روز طلسم شده. از آشپزخونه میام بیرون و میرم از روی میز گوشیم رو بر میدارم، از شارژ میکشمش و جواب میدم:"جانم؟"" سلام خانم دکتر خوبین؟ مریض داریم!"توی دلم میگم یه چی بگو خودم ندونم!"سلام ممنونم. مشکلش چیه؟""میگه قفسه ی سینه ش سمت چپش درد داره."توی دلم میگم باز مراسم ختم کی بوده! هر سری سر خراب شدن حال مردم توی مراسم عزاداریشون یا به اصطلاح خودشون تعزیه داستان داریم!"چند سالشه؟ خانم یا آقا؟""گوشی یه لحظه! "به زبان کردی سنشو میپرسه و بعد از چند ثانیه میگه:"۱۲ سالشه!"ابروهام بالا میره و میگم:" الان میام. "میرم توی آشپزخونه، کتری رو با دستگیره بلند میکنم و میارم میذارم روی بخاری و قوری تازه پر شده از آبجوش رو میذارم روش. حوصله ی لباس عوض کردن ندارم، روپوش میپوشم روی همین لباسای توی خونه ام و کاپشنمو روش میپوشم. حتی حال پوشیدن کفش هم ندارم، دمپایی هامو پام میکنم و قفل درو باز میکنم و میرم بیرون. برف نم نم داره میباره. برفای چند روز گذشته نصفه آب شده و روی پله ها یخ زده. خدا رو شکر انقدر هم که تاریکه با کلی سلام و صلوات و استرس زمین خوردن از مسیر باریکی که آقای محمدزاده، سرایدارمون از بین برفا برام روی زمین پارو کرده رد میشم. مسیر انقدر باریکه که باید catwalk راه برم تا پاهام نره توی برف! وارد مرکز میشم و سلام میکنم به دختر نوجوون و یه آقای جوونی که حدس میزنم برادرش باشه و کنارش نشسته. چهره ی دختره برام آشناس چند هفته قبل سرماخورده بود اومده بود پیشم. میرم داخل مطب، لامپ رو روشن میکنم و میگم:"بفرمایید داخل!"میان داخل و برادرش کلی معذرت خواهی میکنه بابت این موقع اومدن به مطب. دختر خوشگلمون میشینه روی صندلی کنار میزم. ازش میخوام کاپشنشو در بیاره و بهم نشون بده دقیقا کجاش درد داره. از سابقه ی بیماریش میپرسم که میگه اولین باره اینجوری شده. معاینه قلب و ریه ش و نبض هاش مشکلی نداره. فقط یه کمی تاکی کاردی داره. به چشمای خوشگلش که با مژه های مشکی بلند قاب گرفته شده نگاه میکنم و میگم " استرس داری عزیزم؟"" الان نه!"" این چند روزه داشتی؟"" آره، یه امتحان ریاضی داشتیم خیلی سخت بود نمره م خوب نشد!"دوران مدرسه خودم، خصوصا سال اول راهنمایی و استرسایی که سر امتحانامون میکشیدم میاد جلوی چشمام. به محض جواب دادن به سوالم یهو ضربان قلبش بالا میره. طبق عادت همیشگی با "هششش" کردن و "چیزی نیست" سعی میکنم آرومش کنم. لباش میلرزه و چشاش پر میشه. قلبم بابت نگرانیش به درد میاد اما با لبخند نگاهش میکنم و میگم" نگران هیچی نباش!"به برادرش توصیه میکنم با دمنوش گل گاوزبون یا بابونه و فراهم کردن یه شرایط بدون استرس باید بهش کمک کنن. توضیح میدم که معاینه ش مشکلی نداره اما برای اطمینان بیشتر میتونن ببرنش دکتر قلب که خیالشون راحتتر شه. دفترچه شو میگیرم براش مهر بزنم، اما تاریخ انقضاش گذشته! روی یه برگه آزاد براش یه قرص مینویسم و میگم "اگر با دمنوش و این چیزا تپش قلبش خوب نشد یه دونه از این قرص ها بخوره. دفترچه شو هم عوض کردین بیارین مهر بزنم ببرین دکتر قلب هم ببیندش!"همراهشون میرم توی داروخونه و به آقای محمدزاده بازم توضیح میدم و میگم به زبون خودشون هم براشون بگه.باز هم کلی تشکر و معذرت خواهی میکنن. از در مرکز دارم میرم بیرون اما حس میکنم یه چیزی کمه! برمیگردم دم در داروخونه و بیمارمو به اسم کوچیکش صدا میزنم و میگم:" تینا جان، یه چیزی! هیچوقت استرس امتحان مدرسه رو نداشته باش. به یه چشم به هم زدنی میگذره. زودی بزرگ میشی و همه چی میره. مهم نیست نمره ت توی امتحان ریاضیت چند میشه مهم اینه که از روزات لذت ببری. منم همه ی اینها رو پشت سر گذاشتم. همه ی این استرس ها رو کشیدم. اما تهش هیچی نشد. نگران نباش. خدا رو چه دیدی؟ شاید تو هم ۱۵ سال دیگه به یه دختر خوشگل مثل خودت داشتی همینا رو میگفتی." دستمو میذارم روی سرش و موهاشو ناز میکنم. قدش به زور تا نصف بازوی من میرسه. یه لبخند خوشگل تحویلم میده و میگه"مرسی خانم دکتر جان!"حالا خیالم راحتتره. مسیر باریک برگشت تا پانسیون رو دوباره به حالت catwalk برمیگردم ولی دم پله ها پام میره توی برفا و انگشتام یخ میزنه! پوفی میکنم و پله ها رو میرم بالا و میرم توی خونه.این دختر کوچولو یاد همه ی استرسهای دوران مدرسه رو برام زنده کرد! داشتم فکر میکردم چقدر بده که به جای آموزش درست و همراهی با بچه ها توی دوران مدرسه همه ش استرس میکنن توی جون بچه ها! چرا باید این بچه به خاطر یه امتحان اینجوری بشه؟ یاد خودم میفتم که سال اول راهنمایی چقدر سخت بود برام. بعد از همیشه ۲۰ گرفتن وارد سمپادی شدیم که توی بهترین حالت ۱۷ ۱۸ میتونستی بگیری! درسای سخت، معلمای بد اخلاق! چقدر قلب درد میگرفتم! موهام چقدر ریخت!چقدر سفید شد. که چی بشه؟ که چی رو ثابت کنن؟ این استرس ها چیزی باقی میذاره بمونه از این بچه ها؟ که میخوان آینده ی مملکتو بسازن؟ سرم درد میگیره!ماهیتابه ی غذای از ظهر مونده رو میذارم روی بخاری که گرم شه و میرم پای لپتاپم میشینم. کلی کار دارم!nahid raeinahid raeiTue, 17 Mar 2020 01:19:45 +0330https://virgool.ir/@nahid.raei/پس-از-مرگم-چه-خواهد-شد-gyborbtlxelkپس از مرگم چه خواهد شد؟شاید گیسوان مادرم سفید ترشاید کمر پدرم خمیده ترشاید خانه کمی سوت و کور تردوست دارم بدانم در تشییع جنازه ام چه کسانی خواهند بودزمانی که میگویند "به عزت و شرف لا اله الی الله" چند نفر زیر تابوتم را میگیرند؟چند نفر بغض گلویشان را گرفته و چند نفر اشک ریزان دنبالم می آیند؟در میان آن همه جمعیت آیا تو هم خواهی بود؟آشکارا اشک میریزی یا اینکه فقط نگاه میکنی؟دوست دارم بدانم آیا گوشه ای ایستاده و بغض فرو خورده ات را آه میکشی؟آیا دلتنگ نگاهم، خنده های از ته دلم یا برق چشمانم میشوی؟دوست دارم بدانم حسرت آن همه دوستت دارم هایی که نگفتیم چه میشود؟آیا پس از مرگم هر پنجشنبه گل سرخی نثار سنگ قبرم خواهی کرد؟پس حسرت گل هایی که ندادی ام چه میشود؟پس از مرگم شاید چند روز، چند هفته یا حتی چند ماه به فکرم باشیبه هر جا که میروی یاد من بیفتی شاید چند باری بغض کنی و چند قطره اشکی بریزیاما فراموش خواهی کرددوست دارم بدانم سالها پس از مرگم آیا هنوز یادت هست دخترکی که دوستدارت بود؟یادت هست حسرتهای دل شکسته ی پر خونش را؟پس از مرگم آیا نامی از من باقی خواهد ماند؟کسانی به نیکی یادم خواهند کرد؟نمیدانم...از فکر زیاد سردرد میگیرم...پس از مرگم روی سنگ قبرم آیا مینویسد "دوشیزه ..."چه اهمیت دارد؟اصلا چه فرقی دارد؟از فکر اینکه پس از مرگم چه میشود گریه ام میگیرداز زندگی ناتمامماز آرزوهای دور و درازم از تمام دوستت دارم های ناگفته ام و از تمام دلدادگی های ناکامماز سفرهای نارفته امدوست دارم بدانم پس از مرگم دقیقا چه خواهد شد؟!nahid raeinahid raeiThu, 27 Jun 2019 10:38:08 +0430https://virgool.ir/@nahid.raei/عزیزترینم-دلتنگتم-pnaozjkij4r0دوباره پاییز اومد... بازم کلیشه ی برگهای نارنجی که از درختای افرای توی باغ یکی یکی میفتن پایین... بازم کلیشه ی من و شال پشمیِ دورم پیچیده و لیوان چای توی دستم که روی صندلی ننویی تو دارم تاب میخورم...صدای خواننده توی اتاق میپیچه..." غصه مون گرفت... تو هوای تلخ پاییز... با غروبای غم انگیز... آسمون از گریه لبریز..."و بازم کلیشه ی صدای رعد و برق موقع پخش این تیکه از آهنگ... نگاهم گره میخوره تو نگاه خیره ی گربه ی سیاهی که سالهاست باهامون هم خونه س... خودت آوردیش اینجا یادته؟... درست مثل الان پاییز بود... بارون شروع میکنه به نم زدن... خواننده میخونه..." راهی ام نبود... باز دوباره باد و بارون... چی دیگه مونده برامون... ما چه کردیم با دلامون..."گربه ی از بارون ترسیده میدوئه و میره زیر سایه بون قایم میشه... میترسه بیاد تو ایوون... آخه سری پیش که زد دو تا از گلدونای شمعدونیمو شکست دعواش کردم... حتی گلدونامم کلیشه این!...نگاهمو میندازم به بارونی قهوه ای سوخته و کلاه شاپوت که هنوز که هنوزه به همون میخی که همیشه آویزون بود، آویزونه... صدای خواننده میاد..." با خاطراتت میشه هم مرد و هم زندگی کرد... حتی با یادت دیوونگی کرد... اما با اشک با درد... با درد..."و باز هم کلیشه ی اشکی که میچکه روی گونه م... و اشکای بعدی که پشت سرش میریزن پایین... و چشمای بی جنبه ی من منتظر تلنگر بودن انگاری... خواننده همچنان میخونه..." خیلی روزا گذشت... خاطره های تو کم نشد... هیچی اونی که خواستم نشد... اونی که خواستم نشد..."امروز دقیقا دو سال و هفت ماه و ده روزه که گذشته... گذشته از اون روز... اون روز نحس... گذشته اما هنوز که هنوزه انگار همین دیروز بوده... گذشته اما هنوز که هنوزه صداتو میشنوم... گذشته اما انگاری که واقعا نگذشته..."خیلی روزا گذشت ولی غم از دل ما نرفت... بی تو پاییز از اینجا نرفت... پاییز از اینجا نرفت..."راست میگه انگاری این بنده ی خدا... بی تو پاییز از اینجا نرفته واقعا!!! جدای از برگریزونای افراهای بلند قامتی که خودت کاشتیشون توی همین باغ... حال و هوای این خونه بی تو همیشه پاییزی بوده و مونده...گربه ی سیاه با اخم به بارون خیره شده و این بارونم بند نمیخواد بیاد انگاری..." واقعیته... بی تو بارونو نمیخوام... از تو خیلی دوره دستام... خیلی سرده بی تو دنیام..."واقعا واقعیته... منِ همیشه ی خدا سرماییِ پنج تا لباس روهم پوش تو زمستونا بی تو تو چله ی تابستون هم لرز کردم... بی تو اصلا دنیام یخ زده... حتی اون ساعت شماطه داری که هر روز صبح بیدارت میکرد تا بری سر کار هم بعد تو یخ زده انگاری... "دستای من تورو میخوان... بدتر از هر لحظه م الان... این حقیقته... آدما همیشه تنهان..."و بازم کلیشه نگاه کردن من به دستام موقع شنیدن این تیکه از آهنگ و فکر به اینکه چقدر حس خوبی داشت لمس دستات... چقدر حس خوبی داشت گرمی نگاه و آغوشت... چقدر از اون حس دورم... چقدر دلم تنگه برای اون حس...خواننده داره میخونه..." با خاطراتت... میشه هم مرد و هم زندگی کرد... حتی با یادت دیوونگی کرد... اما با اشک... با درد... با درد..."و باز هم کلیشه تیر کشیدن قفسه ی سینه و درد لعنتی ای که دو سال و هفت ماه و ده روزه که افتاده تو این جونِ لاجون من... نگاهم گره میخوره به نگاهت توی قاب عکسِ روی میز کنار تخت... اون نگاه پر جذبه و اخموت که فقط من میدونستم چقدر مهربونه... چقدر همه رو میترسوند این نگاهت و چقدر مهربون بود واسه من اون نگاه... چقدر دلم تنگه واسه پهنای شونه هات که پناه بی پناهیام بود و گوشات که شنوای غرغرای تموم نشدنیم... چقدر عزیزترین بودی و چقدر عزیزترین رفتی... عزیزترینم دلم تنگته...nahid raeinahid raeiSun, 26 May 2019 22:45:55 +0430https://virgool.ir/@nahid.raei/دل-شکسته-قسمت-آخر-k0s1ajwddgsnروز اول پیش خود گفتمدیگرش هرگز نخواهم دید...نشستم توی پارک... به رفت و آمد های مردم نگاه میکنم و با خودم فکر میکنم "یعنی هر کدوم از اینا یه غمی دارن؟؟" چی باید بگم؟ چه جوابی باید بهش بدم؟ یعنی دلم میخواد دوباره برگردم پیشش؟ آره... نه... آره... خب! هم آره هم نه! نمیدونم...عزیز جون دیشب غالب تهی کرد با اونجوری دیدن من... منم با یه جمله راه خونه رو گم کردم و یه کوچه رو اشتباهی رفتم سر و ته قضیه رو هم آوردم اما از نگاه های امیرعلی معلوم بود که من اگه دنیا رو هم بتونم فریب بدم این خان عمو خان ما گول نمیخوره. واسه همین رفتم تو اتاقم و درو قفل کردم و خوابیدم تا صبح... صبحم که بلند شدم اومدم اینجا نشستم تا الان که دم دمای غروبه... باید پاشم برم خونه... عزیزجون نگران میشه...روز دوم باز میگفتملیک با اندوه و با تردید.دوباره اومدم توی همین پارک... روی همین نیمکت... زیر همین بید مجنون نشستم... نگاهم تو زمین بازی بچه هاست... بچه های دو سه ساله جیغ میکشن و با ذوق سرسره و الاکلنگ بازی میکنن... یه لبخند تلخ و یه آه عمیقی که کل وجودمو میسوزنه... اگه اون اتفاق نیفتاده بود،الان بچه ی خودمو آورده بودم تا اینجا بازی کنه... شایدم با هم میومدیم... آخ! قلبم تیر میکشه و انقدر دردش زیاده که به کتف چپ که هیچ! چشمم هم تیر میکشه... نگاه میندازم به آسمون... به ابر سیاه گنده ای که داره کم کم میاد این طرف و میدونم بارون شدیدی تو راهه ... بلند میشم و راه میفتم سمت خونه... روز سوم هم گذشت اما...بر سر پیمان خود بودم...ظلمت زندان مرا میکشتباز زندان بان خود بودم...باز هم اومدم توی این پارک و باز از همیشه دلگیرتر و دل تنگ ترم... دلم تنگ اون روزاییه که بی هیچ دغدغه‌ای و با کلی خوشحالی میومدم اینجا به امیدی که ببینمش... اونم میومد... هر روز... نگاهم میفته به دختر پسرایی که دست تو دست هم دارم قدم و میزنن و با هم حرف میزنن... یاد خودم میفتم... دستمو توی دستش میذاشتم و میگفتم: "سامی!" پشت دستمو میبوسید و میگفت: "جون سامی؟" میگفتم: "دستای من خیلی کوچیکه یا دستای تو خیلی بزرگه؟" بلند میخندید و منو توی بغلش میچلوند و میگفت: "تو خیلی کوچولویی خوشگل من!" یه لبخند تلخ میشینه رو لبم که کامم رو زهر میکنه و خلقم رو تنگ... پاشم برم داره غروب میشه...آن منِ دیوانه ی عاصی...در درونم های و هو میکرد... مشت بر دیوار ها میکوفت...روزنی را جستجو میکرد...نشستم لب ایوون... امروز حال رفتن تا پارک رو نداشتم... اشتها ندارم این چند روزه... فقط به زور و برای خوشامد عزیز جون یکی دو لقمه میدم پایین... پیشی داره برای خودش توی حیاط چرخ میزنه و بازی میکنه... خوش به حالش! کاش منم مثل اون بودم... بی دغدغه و مشکل... در درونم راه می پیمود...همچو روحی در شبستانی...بر درونم سایه می افکند...همچو ابری بر بیابانی...نشستم روی تاب محبوبم توی حیاط... این تاب شاهد همه ی لحظه های خوب و بد من بوده... ولی خب خوبیش اینه که توی بدترین لحظاتم نبوده... با نگاه بهش و نشستن روش هزار تا خاطره ی رنگی توی ذهنم میاد...میشنیدم نیمه شب در خواب...های های گریه هایش را...در صدایم گوش میکردم...درد سیال صدایش را...حضورش رو از دور حس میکنم... تمام این چند روزه که میام و اینجا توی این پارک آبستن خاطرات میشینم، اونم میاد... میشینه و از دور منو تماشا میکنه... شاید فکر میکنه نمیفهمم! شایدم میدونه که میدونم و از قصد میاد میشینه اون پشت... سه ردیف عقب تر از این نیمکت دوست داشتنی، روی اون تک صندلی، که تنها تک صندلی این پارکه، میشینه و منو نگاه میکنه... شرمگین میخواندمش بر خویش...از چه رو بیهوده گریانی؟...در میان گریه مینالید...دوستش دارم نمیدانی؟...نه واقعا نمیدونم چطور میتونم هنوزم دوسش داشته باشم... هنوزم مثل روز اول که نه! ده ها بار... صدها بار بیشتر دوسش دارم... هنوزم وقتی بهش فکر میکنم یه گرمای دوست داشتنی و قشنگی میشینه توی وجودم... نمیدونم چطور بعد از اون همه دل شکستگی... اون همه اشک و آه... اون همه خون دل خوردن هنوز میتونم... اما میتونم... دوسش دارم... روزها رفتند و من دیگر...خود نمیدانم کدامینم...آن من سرسخت و مغرورم؟یا من مغلوب دیرینم؟...ولی آیا باید ببخشمش؟ میگه نبخشیدی هم نبخش... فقط برگرد... مگه میشه؟ مگه برگشتن راحته؟... مگه میشه فقط بگه برگرد؟ به همین راحتی؟... روزی که توی محضر امضا انداختم پایین برگه ی طلاق با خودم عهد بسته بودم اگه به پامم افتاد نبخشمش... حالا چرا متزلزل شدم؟ چرا دست و دلم میلرزه؟ چرا دلم میخواد پر بکشم برم توی همون آغوش گرمی که پناه دل خسته ی من شده بود؟...بگذرم گر از سر پیمانمیکشد این غم دگربارممی نشینم شاید او آیدعاقبت روزی به دیدارم...نیازی به شنیدن بوی عطر و صدای نفس نیست تا حضورش رو حس کنم... هنوز که هنوزه بعد این همه سال واکنشم نسبت به حضورش تغییری نکرده... نفسم یه آن میره و میاد و وقتی میاد ضربان قلبم میره روی هزار... کنارم روی نیمکت میشینه و نگاه خیره ش رو روی صورتم حس میکنم... آخ که چقدر منِ زن، عاشق این نگاه های مَردَم بودم... آخ که چقدر منِ زن، تشنه ی لمس دستای این مردَمم... آخ که چقدر تنِ این زن تشنه ی سیراب نشدنی وجود این مَرده... " گفتی میخوای فکر کنی! گفتم باشه... گفتم فکر کن... خوب فکر کن... تا یادت بیاد ما توی اون دو سال خاطره خوب کم نداشتیم... تا یادت بیاد چی بودی برام و چی بودم برات... تا یادت بیاد چقدر عزیزی... چقدر دوستت دارم..."آخ که منِ زن چقدر محتاج شنیدن اون جمله است که از دو کلمه و نُه حرف تشکیل شده... چشمامو میبندم و طعم شیرینشو به جون‌ میخرم... " گلِ نازم... خانومم... گفتم فکر کن! اما‌ قرارمون این نبود که بشی پوست و استخون... از هر روز اومدن اینجا نشستن نتیجه ای هم گرفتی بانو؟" یه نفس عمیق میکشم و ریه هامو پر میکنم از عطر خنک و تلخ مردونه ش که عاشقش بودم... آخ که چقدر توی اون دو سال هم نفسی که نه... هم قفسی! سر روی اون سینه ستبر گذاشته باشم و عطرشو توی مغزم ثبت کردم... " میگی ببخش! چیجوری؟ بگو چیجوری ببخشم وقتی هنوز که هنوزه هر بچه ای رو توی خیابون میبینم که دست مامان باباشو گرفته و داره اینور اونور میره، بغض میشینه توی گلوم و اشک توی چشمام؟... چیجوری ببخشم وقتی هنوز که هنوزه به شنیدن "مامان" گفتن بچه ها نفسم میره؟... چیجوری ببخشم وقتی هنوز قلبم تیر میکشه وقتی یاد این میفتم که با چه حالی اومدم شرکت و تو رو با اون دختر دیدم و همه ی شکهام به نظر خودم به یقین تبدیل شد؟... چیجوری ببخشم؟ تو بگو!"چشمامو باز میکنم و خیره میشم به چشمای سیاهش... چشماش دو دو میزنه و تَر میشه..." میگم ببخش چون میدونم میتونی... چون قلبت مثل چشمات دریاست... اما اگه نمیتونی نبخش... فقط برگرد... آخ نازگل تو که میدونی من حرف زدن بلد نیستم... هزار بارم گفتم بهت... مرد با عملش عشق میریزه... تو برگرد من از دلت در میارم... خانومم... قربون اون چشمای دریاییت بشم... برگرد بیا سر خونه زندگیت... برگرد بیا که بدون تو زندگی از جهنمم بدتره..."دستمو بلند میکنم و میکشم روی ته ریشش... چشماشو میبده و یه نفس عمیق میکشه... سرشو میچرخونه و یه بوسه ی عمیق میذاره کف دستم... احتمالا دیروز اصلاح کرده بوده چون یه مقدار بلندتر از حد معموله... همیشه ریشاش خیلی زود در میومد... یه لبخند میشینه رو لبم... یاد اون دفعه هایی میفتم که با کلی خنده و مسخره بازی میگفتم "بذار من ریشاتو برات بزنم" اونم با چشمای گرد شده و تعجب میگفت " برو اونور بچه! میزنی به کشتن میدیمون..." آخرم انقدر خودمو لوس میکردم که میذاشت... دستمو میبرم بالاتر... توی موهای پرپشتش... از آخرین باری که دست کشیدم توی این موها چقدر گذشته؟... نمیدونم! یه آه عمیق میکشه و چشماشو باز میکنه... چشماش میسوزونه... عین آهن گداخته... با ابروهای گره کرده نگام میکنه... نه از روی عصبانیت... از روی کنجکاوی... میخواد بفهمه دارم چیکار میکنم... لاله ی گوشش رو لمس میکنم... جای خالی گوشواره ی گوش سمت چپش، هنوزم خالیه... بهش گفته بودم دوست ندارم مردَم گوشواره بندازه! این جلف بازیا واسه دوران یالقوزیش بوده و باید درست رفتار کنه... اونم همون جا گوشواره شو در آورد و توی انگشت حلقه ی دست چپم فرو کرد و گفت: "با من ازدواج کن، نازگل!" همین... سوال نپرسید... نگفت "با من ازدواج میکنی؟" گفت "با من ازدواج کن!" امری! و من چقددددرررر خوشحال بودم و سه دور، دور این پارک دوییدم... دست چپشو بلند میکنه و دستمو میگیره و روی سرانگشتام بوسه هاش میشینه... دست راستش فاصله ی کوتاه بینمون رو طی میکنه و میشینه روی صورتم... با سر انگشتاش لمس میکنه... ابروهام رو... گونه هام رو... دستمو میکشه و بازم مثل چندین بار قبل به یه چشم به هم زدن گیر میفتم بین بازوهای قویش... بوسه ی داغش میشینه بین موهام و گونه ش رو میذاره روی سرم... سرمو تکیه میدم به سینه ش و گوش میدم به تاپ تاپ قلبش... دستاش دورم میپیچه و فشارم میده توی بغلش... این همون چیزیه که میخواستم... این همون چیزیه که دو ساله دلتنگشم... اینجا... همین فاصله ی شصت سانتی بین بازوهاش... اینجا بهشت منه! سرمو جابجا میکنم تا وضعیت دلخواهم رو پیدا کنم... فکر میکنه میخوام بیام بیرون، محکم تر میگیرتم... "بذار یه کم اینطوری بمونیم... دلم تنگته بانو... یه کم بمون..." یه نفس عمیق میکشم... "نمیرم... میمونم!..." انقباض عضلاتش رو حس میکنم... منو از خودش جدا میکنه و توی چشمام نگاه میکنه... " جدی میگی؟ نمیری؟" سرمو تکون میدم و میگم: "میخوای برگردم؟ بر میگردم! اما باید آقاجون و عزیزجون و امیرعلی رو راضی کنی!"یه خنده ی از ته دل میکنه و محکم میبوستم... "آخ... نازگلم... خانومم... خوشگلم... تو با من باش، من کل دنیا رو راضی میکنم... عاشقتم... میپرستمت... خیلی دوستت دارم... مرسی که قبول کردی دوباره نور بشی تو زندگی من که بی تو عین شب تاره..." "بر میگردم... اما هنوز نبخشیدم!"" باشه عشقم... تو برگرد خودم هر روز ازت طلب بخشش میکنم... تا اینکه یه روز بالاخره ببخشیم..." با لبخند نگاه میکنم به چشمای رقصونش... آخرین باری که اینطوری خوشحال دیدمش کی بوده؟ نمیدونم! ولی میدونم که این مرد... مردِ من... عاشقمه... منم عاشقشم... با تک تک سلول های بدنم... پایان...nahid raeinahid raeiSat, 04 May 2019 14:32:12 +0430https://virgool.ir/@nahid.raei/دل-شکسته-قسمت-سوم-dt5agnqnxrogبارونیمو از روی جا لباسی برمیدارم... یه شال بافت میندازم روی سرم و به خودم میگم: " مرگ یه بار شیونم یه بار! یه بار برای همیشه باید قال این قضیه رو بکنم بره پی کارش!" دارم خودمو گول میزنم! میدونم! اما نمیتونم بمونم... اگه بمونم یه عمر باید فکر کنم اگه میرفتم چی میشد؟؟ " عزیز جون! من رفتم یه دوری بزنم و بیام!"با همه ی توانم سعی میکنم بدون اینکه صدام بلرزه کلماتمو ادا کنم...دستم میره سوییچمو بردارم اما زانوهام داره میلرزه! هیجان زده تر از اونم که بتونم بشینم پشت فرمون..." مراقب خودت باش مادر... زود برگرد!"فوری خودمو میرسونم به خیابون اصلی... انقدر پاهام میلرزه که سه بار نزدیک بود بخورم زمین...به محض رسیدن به خیابون اصلی دستمو میبرم بالا و داد میزنم: " دربست!"میشینم تو ماشین و آدرس رو میگم و از پنجره ماشین زل میزنم به بارونی که به قول سید علی صالحی بی امان داره میباره...کل مدت این چهار سال جلوی چشمام داره میگذره... از لحظه ای که چشم به چشمش انداختم و زیر پام خالی شد... از لحظه ای که اولین بار دستمو گرفت و گفت دوستت دارم گل نازم... از لحظه ای که گفتم بله و حس میکردم خوشبخت ترین آدم روی زمینم... از اون وقتایی که با صدای بم و گرمش لرزه مینداخت تو تمام وجودم... تا تمام اون روزها و شبایی که هم تلخ بود و هم شیرین... تا اون آغوشی که گرماش هنوز که هنوزه روی تنم مونده... تا اون وقتایی که از خودش به خودش پناه میبردم... تا اون وقتایی که همچین داد میزد که چهار ستون خونه میلرزید! چرا؟ چون یادم رفته بود حلقه مو بندازم! چون اومده بودن منو ازش خواستگاری کرده بودن! ده سال اختلاف سنی این داستانارو هم داشت واسه ما! تا وقتایی که میومد خونه و بوی ادکلن زنونه میداد! تا وقتایی که دق میکردم و دم نمیزدم! " خانوم! رسیدیم!" به خودم میام و میبینم دم پارکیم... دست میکنم تو جیبم و دو تا اسکناس ده تومنی میدم به راننده و پیاده میشم... هزار تا حس مختلف میان سراغم... چقدر توی این پارک خاطره داشته باشم خوبه؟... چقدر روی اون تابای زنگ زده دلبری کرده باشم خوبه؟... چقدر روی این نیمکت های فلزی زرد و بنفش رنگ ناز خریده باشه خوبه؟... شنیدم میگن یه چیزی هست به اسم حافظه ی عضلانی! یعنی وقتی یه کاری رو چندین بار تکرار کرده باشی تو حافظه ی عضلاتت میمونه و وقتی توی اون موقعیت قرار بگیرن همون کارو میکنن... پاهای منم الان دارن به حال خودشون میرن جایی که همیشه میرفتن... سه ساله که اینجا نیومدم... سه ساله که پا نذاشتم توی این پارک اما گوشه به گوشه ی اینجا رو میشناسم... ده قدم که از در پارک دور بشی، سمت چپت یه درخته... اونو دور که بزنی ۵۰ قدم دیگه باید بری تا برسی به یه درخت بید مجنون... یه نیمکت چوبی زیر اون درخته... کل نیمکتای پارک فلزین اما این یکی چوبیه! جاییه که ما دو تا همیشه می نشستیم و ساعت ها حرف میزدیم... البته بیشتر من حرف میزدم و اون با لبخند نگام میکرد... من حرف میزدم و اون انگشتاش بند به فر فر موهای من بود... من حرف میزدم و اون بوسه میکاشت روی سر انگشتام... از دور سایه ای رو میبینم که توی خوابمم میتونم تشخیصش بدم... نشسته روی همون نیمکت همیشگی... آرنجاش رو زانوهاشه و سرشو گرفته بین دستاش... موهاش مثل همیشه س بلند تا زیر گوشش... آخ که چقدر عاشق دست انداختن توی اون موها بودم... سه نفس دیگه میرسم به نیمکت و وایمیستم جلوش... بارون شدید داره میباره... خیس خیسه! مرد سوسول من که به خاطر یه قطره چتر در میاورد الان خیس زیر بارون نشسته... میشینم کنارش... بر میگرده و نگام میکنه... هیچی نمیگم فقط زل میزنم بهش... چقدر گذشته؟ امروز دقیقا دو سال و ۳ ماه و ۱۴ روزه که میگذره از آخرین باری که دیدمش... از آخرین روز توی محضر... از اون امضا و خوردن مُهر "مطلقه" توی شناسنامه م... از اون دست از پا درازتر برگشتن به خونه ی آقاجون... از اون..." دلم برات یه ذره شده بود..."از آخرین باری که این صدا رو شنیدم..." گل نازم... چقدر لاغر شدی... هرچند مثل همیشه دلبری..." از آخرین باری که دلم اینطوری لرزیده..." مرسی که اومدی بانو... خوبی؟ یه چیزی بگو!"با کلی بدبختی صدامو پیدا میکنم..." گفتی بیا! اومدم... حالا بگو!"یه نفس عمیق میکشه و چشماشو میبنده... چشماش مثل شب تاریکه... همیشه عاشق چشمای سیاهش بودم... حتی میخواستم لنز مشکی بذارم اما نمیذاشت! میگفت عاشق دریای نگاهمه... میگفت اسممو باید میذاشتن دریا... چون چشمام هم رنگ دریاس... چشماشو باز میکنه و زل میزنه به روبروش..." چهار سال پیش دوستم بهم زنگ زد و گفت "سامی پاشو بیا خونه مون! عزیز جون آش نذری پزون داره کل فک و فامیل میان... پاشو بیا اینجا بهشون بخندیم!" منم با دوست دخترم دعوام شده بود اعصابم خورد بود! امیرعلی چیزی که میخواستم رو بهم داد... دلم تفریح میخواست... رفتم خونشون و دیدم زود رسیدم هنوز کسی نرسیده... داشتم تو حیاتشون میچرخیدم که یه صدای آواز شنیدم... یه صدای ناز و دخترونه بود که داشت آهنگ میخوند و تو حال خودش بود... صدا رو دنبال کردم و رسیدم سمت چپ عمارت... دختره روی تاب نشسته بود و هندزفری توی گوشش بود... موهای مشکی و فر بلندش دورش ریخته بود و چشماشو بسته بود... توی حال خودش بود اصلا متوجه من نشده بود... یهو امیرعلی اومد و داد زد " چطوری داداش؟ چی شدی تو؟" دختره چشماشو باز کرد و من غرق شدم... عین دریا بود... یه نگاه وحشت زده و خجالت زده به من انداخت و گفت: "مامان بابات ادب یادت ندادن؟ وایسادی دختر مردمو دید میزنی؟ خجالتم خوب چیزیه والا!" بعدم فوری دویید رفت تو خونه... آخ که چقدر خندیدم از دستش! خیلی بامزه بود اما معلوم بود سنی نداره! با یه کم پرس و جو از امیر علی که معلوم شد عموی اون دختره س فهمیدم که اسمش نازگله... وقتی ۳ سالش بوده، مامان باباش توی هواپیما بودن و هواپیما سقوط کرده و از اون به بعد پیش عزیزجون و آقاجونش زندگی میکرده... دختره فقط ۱۸ سالش بود... امیرعلی گفت کنکور داده و منتظره جواب انتخاب رشته ش بیاد... خورد تو ذوقم! خیلی بچه بود... اما میخواستمش... عقلم بهم میگفت سامی نکن این کارو بچه س! اما یه دنده بودم... دلم میخواستش... کلی جلوی خودمو گرفتم... تمام اون شب زیر نظر گرفته بودمش... میدیدم که چقدر همه هواشو دارن... فهمیدم اگه قدم از قدم بردارم باید جواب یه خاندانو بدم... اما میدیدم که زیر زیرکی نگام میکنه... شب موقع خداحافظی با عموش اومد تا دم در بدرقه م کنه... یواشکیِ امیر علی شماره مو دادم بهش... و اینطوری شروع شد... اولین کاری که کردم این بود که با عاطفه همه چیو تموم کردم... دیگه حوصله مو سر برده بود اعصاب غرغراشو نداشتم... همون شب آخر شب بهم اس ام اس داد... خیلی شیطون و دوست داشتنی بود... تمام مشاعرم بهم تشر میزدن که نکن! با این بچه بازی نکن! بچه س! بی تجربه س! خامه! تویی که همه جور کثافت کاری ای کردی؛ نکن! اما نمیشد... اولش یه سرگرمی بود برام... بعد کم کم منتظر اس ام اس هاش بودم... منتظر بودم برام از اتفاقات روزش بگه... کم کم کارمون به قرار کشید... باورم نمیشد بتونم درگیر یه دختر بچه ای بشم که ده سال ازم کوچیکتره! منِ کثافت هر غلطی توی زندگیم کرده بودم... میدونستم لیاقتشو ندارم... لیاقت اون نگاه پر عشقش رو ندارم... لیاقت اون قلب پاکشو ندارم... اما طمع کردم... دلم میخواستش و رفتم جلو... پا پیش گذاشتم واسه خواستگاری... آخ که چقدر فحش خوردم‌... چقدر بد و بیراه شنیدم... فهمیدم یه سهم الارث قلنبه داره و اینا فکر کردن واسه اون میخوامش... اما من خودشو میخواستم... نگاه پاک و معصومشو میخواستم... عاشق صداش بودم که بهم بگه " سامی تو از چی من خوشت میاد؟" منم دستش بندازم و بگم " مگه من گفتم ازت خوشم میاد؟!" اونم فوری لب بر میچید و میگفت " اصنشم دیگه دوستت ندارم!" منم آروم زیر گوشش میگفتم " من عاشقتم خانومم!" " یه رعد و برق وحشتناک میزنه و از جام میپرم... اون تعریف میکنه و من تک تک اون خاطره ها رو دوباره زندگی میکنم... بارون تند تند اشکامو میشوره و میبره...بر میگرده سمتم و میگه..." الهی بمیرم! هنوزم از رعد و برق میترسی؟! من پیشتم! تا وقتی نفس میکشم از هیچی نباید بترسی!"دستمو میگیره و انگار برق میگیره کل وجودمو... این دستا پناه من بودن یه روزی! " زندگیمونو با بدبختی شروع کردیم! آقاجونش به زور قبول کرد... اونم چون خود نازگل اصرار کرده بود... چقدر حرف شنیدم چقدر لیچار بارم کردن! نذاشتن کسی بفهمه! بی سر و صدا رفتیم محضر عقد کردیم و رفتیم خونه ی من! اوایل میترسیدم بهش دست بزنم! از خودم بدم میومد و از پاکیش شرمم میشد... هیچی نمیگفت! آروم و سر به زیر بود! با همه ی وجودم میخواستمش اما نمیتونستم خودمو راضی کنم! تا اینکه به گوشم رسید دلیل اینکه آقاجونش آخر سر رضایت داد این بود که گفته بود هیچی از ارثش نمیخواد! دیوونه شده بودم... چه غلطی کرده بودم؟! من چیکار باید میکردم با این بچه؟! طبق معمول هم بدترین راهو انتخاب کردم و به الکل پناه آوردم! اما اونم فایده نداشت... شب بود رفتم خونه... داغون بودم! مثل همیشه اومد سمتم... کمکم کرد کتمو درآرم! آخ عطر تنش رو من عاشق بودم! زنم بود! عشقم شده بود! میخواستمش! بهترین شب زندگیم بود اون شب! اشکاش دیوونه م میکرد... میگفت میترسه ولش کنم! اون شب تا خود صبح فقط بوسیدمش و مثل کسایی که سالها تو بیابون موندن و تازه به آب رسیدن، سهممو گرفتم... کم کم همه چی داشت خوب میشد... دو سال گذشت... داشت خوب پیش میرفت همه چی! تا اینکه سر و کله ی عاطفه پیدا شد! گیر داده بود که بچه داره از من! داشتم دیوونه میشدم! میدونستم اگه بفهمی ول میکنی میری! مجبور بودم بهش باج بدم تا وقتی که جواب تست دی ان ای میاد خفه بمونه! اونم تا میتونست سوء استفاده میکرد! من مطمئن بودم بچه از من نیست... اما هیچ جوره نمیتونستم بذارم خبرش به گوش تو برسه! همه ش عصبی بودم... تو هم ازم دور شده بودی... کلافه بودم!اون شب تولدم که برام جشن گرفته بودی... چقدر توی اون لباس حریر آبی روشنت دلبر شده بودی... تا حالا اونجوری خوشحال ندیده بودمت! تا اینکه اون زنیکه طبق معمول وقت پاییده بود واسه گند زدن تو برنامه هام... مجبور شدم برم چون گفت اگه نرم زنگ میزنه به خونه و همه چیو بهت میگه! خریت کردم و رفتم! هفته بعدش عاطفه زنگ زد به تو و گفت شوهرت داره بهت خیانت میکنه! بیا تا بهت ثابت بشه!تو هم اومدی! من همون روز جواب دی ان ای رو گرفته بودم و فهمیدم که من پدر اون بچه نیستم! اما عاطفه زهرشو ریخت! داشتم با عاطفه بحث میکردم که تو اومدی شرکت و فکر کردی دارم بهت خیانت میکنم! بدون اینکه چیزی بگی برگشتی و انقدر بهت استرس وارد شد توی راه که تصادف کردی و بچه ای که فقط ۶ هفته بود توی شیکم مامان خانوم لونه کرده بود پر زد و رفت... رفتنش همانا و رفتن تو هم همان... ازم بریدی و نذاشتی هیچی بگم... نذاشتی برات توضیح بدم... دلگیر بودی و دل بُریدی... حق هم داشتی... بد کرده بودم..." دستمو میکشه و به یه آن توی بغلشم... تمام تنم یخ زده‌‌‌... روی موهامو میبوسه و میگه..." برگرد بانو... برگرد که اون پنت هاوس بدون تو جهنمه! دیگه نمیتونم طاقت بیارم... دلم میخوادت... دلتنگتم... غلط کردم... گوه خوردم... ببخشید... تو خانومی کن و ببخش... تو خانومی کن و چشم بپوش... تو خانومی کن و بگذر... ببخش منو... میدونم منِ کثافت لیاقتتو ندارم... اما برگرد... به خدای احد و واحد بدجوری میخوامت..." روی پیشونیم بوسه ی داغش میشینه و کل وجودمو آتیش میزنه..." نازگلم... خانومم... عزیزدلم... قربون چشمای دریاییت بشم... خواهش میکنم... ببخش منو... یه بار دیگه منو قبولم کن..." نمیدونم از کجا ولی قدرت توی دستام میاد و دستاشو پس میزنم... از گرمی آغوشی که عاشق ترینشم به سختی بیرون میام و فقط یه جمله میگم..." باید فکر کنم..." بلند میشم و راه میفتم... عین مستا تلو تلو میخورم... توی کل ۲۲ سال زندگیم اینجوری نشده بودم... داغونم... خوردم... شکسته م... دستمو روی شکم صافم میکشم... بچه م... فرشته کوچولوم...به خودم میام و دم خونه م... دستمو روی زنگ آیفون میذارم و تو دلم میگم... " خانوم جون منو میکشه..." ادامه دارد...nahid raeinahid raeiWed, 01 May 2019 11:43:08 +0430https://virgool.ir/@nahid.raei/دل-شکسته-قسمت-دوم-mqrzoq8nmmv7شد خزان گلشن آشنایی...با تو وفا کردمتا به تنم جان بودعشق و وفاداریبا تو چه دارد سود؟گرامافون آقاجون داره میخونه!سرم روی پای عزیزجونه و دارم با گلهای روی قالی ور میرم...عزیزجونم دستش بین موهامه و داره نازم میکنه...این روزا لوس ترینم!داره نزدیک میشه آخه دوباره...دوباره داره میاد اون روز... گوشیمو که امیرعلی ازم گرفت!گفت نمیذاره دیگه برم عکسای اون بی وفاترین رو ببینم و حرص بخورم...داشتن عموی نه سال از خودم بزرگتر این داستانا رو هم داره دیگه!دوسش دارم ولی... همدم دل تنگم میشه این روزا... امروز تولدشه و از صبح یه درد تیر کشنده تو قفسه سینه م هست که نفس میبُره!دو سال پیش براش جشن گرفتم...یه جشن دو نفره ی عشقولانه...چقدر ذوق داشتم که میخوام سورپرایزش کنم...میخواستم بهش بگم که یه فرشته کوچولو دارم...میخواستم بگم... میخواستم اما نشد...اومدم بگم اما بهش زنگ زد گفت بیا اینجا...اونم رفت...رفت و از همون لحظه ای که پاشو از خونه گذاشت بیرون دونستم که خبریه...دونستم که پچ پچ هایی که شنیده بودم راستکی بودن انگاری... آخ! قلبم بد تیر میکشه...دستمو میذارم روش و با اشکام دامن عزیز جونو لکه لکه میکنم..." الهی بمیرم برای دلت مادر!چه کنم من؟ چه کنم که خوب شی؟"دستشو که داره میکشه رو صورتم میبوسم و میگم: " قلبم درد داره عزیزجون! چند روزه که درد داره اما امروز امونمو بریده!"لرزش بدنشو حس میکنم..." آخ بمیرم من مادر! بمیرم که نبینم توی جیگر گوشه م اینجوری دلخون باشی...دلت میخوادش هنوز اون مرتیکه رو! میدونم! میدونم که چون یواشکی میرفتی عکساشو نگاه میکردی امیرعلی گوشیتو گرفته... میدونم هر شب تا صبح داری گریه میکنی تو تختت به جای خوابیدن... چیکار ازم بر میاد من عزیزدل؟ چه کنم من برات؟"یه نفس عمیق دلم میخواد... اما این درد لامذهب مگه میذاره؟... روی پاش میچرخم و به صورتش نگاه میکنم..." قربون لپای گلیت برم من عزیزجونم! برام از اون کلوچه گردویی هات درست کن... خیلی هوس کردم..."پیشونیمو میبوسه و میگه..." ای به رو جفت چشام نازگل جانم... همین الان برات میپزم..." از روی پاش بلند میشم تا بتونه بلند شه... ماشالا با این سن و سالش خوب تر و فرزه... چند تا ضربه به تخته میزنم تا چشمش نزنم... میرم تو اتاق امیرعلی... انگشتام داره میسوزه تا گوشیمو بگیرم دستم... میدونم چیزایی که میخواد قایم کنه رو کجا میذاره... از بچگی تا حالا تمام خوراکیهایی که میخواسته قایم کنه رو پیدا کردم و خوردم... صندلی رو زیر پام میذارم و بالای کمدشو نگاه میکنم... یه لبخند تلخ میاد رو لبام... این امیرعلی ساده ی من عوض نمیشه... دستمو دراز میکنم و برش میدارم... همونجا روی زمین کف اتاق میشینم و روشنش میکنم... به محض روشن شدن میبینم که یه پیغام دارم و چند تا تماس از دست رفته... قلبم میاد تو قلبم... یعنی کیه؟ شماره رو تو گوشیم سیو ندارم اما این شماره رو حتی توی حالت کُما هم میتونم تشخیص بدم... حتی عاشق صدایی بودم که دکمه های اون گوشی قدیمی و داغونم موقع گرفتن این شماره در میاورد بودم... فکر کنم دارم سکته میکنم... با دست لرزون روش میزنم تا باز شه و میذارمش رو گوشم تا ببینم چی میگه... با شنیدن اولین کلمه نفسم تو سینه م حبس میشه" نازگُلم... خانومی... بانوجان... دلم تنگته... خیلی خیلی... امشب شب تولدمه و تو نیستی تا برقصی برام و دلبری کنی از منِ بی دل... دلم تنگته و جات از همیشه تو این خونه خالی تره...کاش میشد...هعی...میدونم بد کردم...میدونم خطا کردم... میدونم اذیتت کردم... اما خواستم بدونی که... من هیچوقت بهت خیانت نکردم... تو گُلِ نازِ منی... جونِ منی... مگه میتونستم؟مگه میشه؟... نازگُل میخوام ببینمت... میخوام برات بگم همه چیو... دیگه نمیتونم... تحمل دوریتو ندارم... گل نازم... خانومم... بانو جان... میشه بیای؟... خواهش میکنم... میخوام برات بگم... بگم که چی شد... خواهش میکنم... بیا... فردا منتظرتم... همون جای قرار همیشگی مون ساعت ۶ عصر... منتظرت میمونم تا بیای...میای؟...میدونم حق ندارم که اینو ازت بخوام... اما یه بار دیگه خانومی کن و بیا... خواهش میکنم ازت... من تا ۱۲ شبم شده منتظرت میمونم... کاش بیای"دفعات زیادی توی زندگیم شوکه شدم... اولین باری که دیدمش...اولین باری که گفت دوسم داره... وقتی ازم خواستگاری کرد...وقتی فهمیدم یه فرشته کوچولو دارم...خیلی بوده دفعات شوکه شدنماما این بار اصلا انگار برق ۲۲۰ ولت از بدنم رد شده... خشک شدم... حتی اشکمم نمیاد... چشمام میفته رو ساعت روی دیوار اتاق امیرعلی... ساعت ۷ و نیمه... دلم داره پر میکشه... برم یا نرم؟؟ دلم میگه برم اما عقلم اسلحه رو گذاشته رو سرم و میگه اگه بری میکشمت...میگه بسه دیگه هرچی غصه خوردی!اما دلم مثل همیشه قوی تره... به سختی از جام پا میشم و میرم سمت اتاقم...باید برم... باید برم ببینم چی میگه...ادامه دارد...nahid raeinahid raeiSun, 28 Apr 2019 18:40:19 +0430https://virgool.ir/@nahid.raei/دل-شکسته-قسمت-اول-tlduxx504mfy" دلم گرفته..."" چرا؟"" نمیدونم چند روزیه رو فرم نیستم! اصلا یه جوریم انگار یه چیزی شده یا میخواد بشه... نمیدونم!"سرمو میذارم روی شونه ت و میگم:"داشتم توی اینستا میگشتم یه سری عکس دیدم ازش... دلم هواشو کرده... میدونم رفته و دیگه نمیاد... اما این صابمرده که تو سینه م تاپ تاپ میکنه بهونه گیره چند روزه!"سرتو به سرم تکیه میدی و میگی: " اگه برگرده چی میشه؟ بر میگردی پیشش؟ یادت میره گریه هاتو؟ یادت میره تنهاییاتو؟ میدونم دلت میخوادش... میدونم دلتنگشی... میدونم همون به قول خودت صابمرده بعضی اوقات همچین تیر میکشه که برق از چشات میپره..."آخ! دستمو میذارم رو قفسه سینه م... دقیقا داره تیر میکشه... چند روزه... چند روزه نفسم بالا نمیاد آخه!دستتو میذاری زیر چونه مو سرمو میاری بالا..." اما بشین به این فکر کن... ببین آیا ارزششو داشت؟ داره؟ اگه همین الان برگرده بگه غلط کردم! به پات بیفته بگه ببخش! بگه بگذر و دوباره بیا خانوم اون خونه بشو... هرچند که خانوم خونش نبودی هیچوقت... اما بازم... اگه بیاد... میتونی ببخشی؟ میتونی بگذری از اون همه اشک و آه؟ من که نمیگذرم! من که اگه ببینمش فکشو میارم پایین مرتیکه جعلقو! من که اگه دستم به اون نامرد لامروت نارفیق برسه که زنده نمیذارمش..."اشک تو چشام حلقه میزنه... دِق میدی... عزیزی اما دِق میدی... زخمامو به روم میاری و دِق میدی..." دِ نکن دِ! نکن اون چشماتو اشکی نکن! نکن که اگه کردی کُلامون میره تو هم! نکن قربون چشمات برم من! من چه کنم؟ برم خِرکشش کنم بیارمش؟ به دست و پات بندازمش؟ دِ آخه عزیز دل عمو! بگو چه کنم من واسه تو دردونه؟! چه کنم من؟"یه قطره اشک از چشم راستم میفته پایین... یکی از چپ... دوباره یکی از چپ... این بار یکی از راست... پلک نمیزنم... دارم نگاهت میکنم... خطای نگرانی پیشونیتو... گره ی بین ابروهاتو... با سر انگشتات اشکامو پاک میکنی و میگی:" آخه قربون اون شکل ماهت برم من! نکن اینجور! ای کاش دستم میشکست اون روز زنگ نمیزدم بیاد اینجا... که تو بیفتی تو هچل... بیفتی تو دام عشق... دام که نبود چاله بود! چاله هم نه! چاه بود! افتادی تو چاه و چهار ساله که داری سعی میکنی بیای بیرون... چیکارت کنم من دردت به جونم؟"یه نفس عمیق میخوام بکشم اما به پونصد تیکه تقسیم میشه... هق هق دارم میکنم آخه!" یعنی الان خوشبخته؟"بدون لحظه ای فکر میگی:" بدبخت ترینه! تورو نداره بدبخت ترین موجود روی زمینه..."قفسه سینه م تیر میکشه... میزنه به کمرم... این دردیه که چند وقتیه باهامه... " میدونم واسه دلخوشی من میگی ولی باشه!"اشکامو با بوسه پس میزنی و میگی:" پاشو بریم تو! عزیزجون سوپ جویی که عاشقشی رو برات درست کرده! بریم بزنیم بر بدن... بعدش میخوایم بریم دور دور خل و چل بازی!"بلند میشی و دستامو میگیری... منم بلند میکنی و من تو دلم قربون صدقه قد و بالات میرم... چه خوشحالم که به تو رفتم!نوت های گوشیمو باز میکنم و سه کلمه مینویسم: " بی وفاترینم! دلم تنگته!"ادامه دارد...nahid raeinahid raeiSun, 14 Apr 2019 04:20:12 +0430https://virgool.ir/@nahid.raei/بهار-بهار-به-مهمون-قدیمی-rqvhf2mziaa9"بهار بهار صدا همون صدا بودصدای شاخه ها و ریشه ها بود" دستمو به کمرم میگیرم و آروم میشینم روی صندلی راحتی ای که برام گذاشته روی ایوون. یه نفس عمیق می کشم و ریه هامو پر میکنم از عطر شمعدونی های روی ایوون و اقاقیای باغ... "بهار بهار چه اسم آشناییصدات میاد اما خودت کجایی"لیوان چاییمو بر میدارم و طعمشو میچشم. هنوز واسه خوردن خیلی داغه! چایی بهار نارنج محبوبم شده همدمِ این روزای دم عید من... " وا بکنیم پنجره ها رو یا نهتازه کنیم خاطره ها رو یا نه" از وقتی که فهمیدیم، از تهران زدیم بیرون و اومدیم ویلای شمال... این آسم وامونده ی من با این شرایطم بدتر هم شده، دود و دم تهران هم بدترش میکرد... اینجا راحتم اما... صبحها از خواب بلند میشم میام میشینم تو ایوون... به پرنده ها آب و دونه میدم... کتاب میخونم و آهنگ گوش میکنم... توی این هشت ماه کلا کار و همه چی رو گذاشتم کنار و دارم واقعا زندگی میکنم... چقدر راحتتره همه چی... خوبیش اینه که غذا هم نمیخوام بپزم، گلبهار همه چی رو حاضر میکنه... گلبهار دختر اسدالله خان سرایدار ویلائه... منم باهاش زبان کار میکنم... یه زمانی تدریس میکردم، هنوزم یه چیزایی یادمه... "بهار اومد لباس نو تنم کرد تازه تر از فصل شکفتنم کرد" از جام بلند میشم و با قدم های آروم و با دقت میرم سمت باغ که پیاده روی کنم... جلوی پامو نمیتونم ببینم... دکتر میگه چهل روز دیگه مونده اما مامان منیر میگه دو هفته نشده بهارم میاد..." بهار اومد با یه بغل جوونهعیدو آورد از تو کوچه تو خونه"دستمو روی شکم برآمده م میکشم و مثل همیشه نیشم میره پشت گوشام... بچه م عین خودم تنبله... همه ش خوابه... اوایل می ترسیدم هی میرفتم دکتر... اما الان دیگه میدونم... دخترم ساعت دوازده ظهر بیدار میشه و شروع میکنه به شیطونی کردن و لگد انداختن تا ساعت ۳ ۴ بعد باز میخوابه و طرفای ساعت ۸ ۹ شب باز شروع میکنه به شیطونی و فربدی که غش میکنه از ذوق... "حیاط ما یه غربیل، باغچه ی ما یه گلدون خونه ی ما همیشه، منتظر یه مهمون"این ۸ ماهی که گذشته خدا رو شکر همه چی آروم بوده... بر خلاف قبل... اون همه استرس اینکه اگه نشه چی و این حرفا واقعا استهلاکش بالا بود... "بهار بهار یه مهمون قدیمی یه آشنای ساده و صمیمی"رادیوی قدیمی داره میخونه... خدا بیامرز ناصر عبداللهی عجب حنجره ای داشت... این روزای آخر داره اذیتم میکنه خیلی... نفسم به سختی بالا میاد... همه ش گشنمه اما چیزی که باب میلم باشه پیدا نمیکنم... به طور پیوسته هم دارم به فربد غر میزنم... بیخود نیست میگن بهشت زیر پای مادرهاست... "یه آشنا که مثل قصه ها بودخواب و خیال همه بچه ها بود"خاطره سری قبل باعث میشه که از هر اتفاق کوچیکی بترسم... دستمو میکشم روی جایی که فکر کنم کله ی بهار کوچولومه... یه ذره دیگه مونده تا بیاد..." بهار مامان؟ کی میای که بتونم بگیرمت توی بغلم باهات بازی کنم؟ مامانی تنهاست خب!" بچه م یه چرخ میخوره و لگد میزنه به دستم... "ای قربونت بره مامانی..." "چقدر دلم فصل بهار و دوست داشت وا شدن پنجره ها رو دوست داشت"بهار همیشه برام آبستن خاطره ی خوب بوده... پر امید بوده... بهترین اتفاقا اون موقع برام افتاده... تولدم... آشنایی با فربد... الانم که قراره بهارم بیاد که زندگیمو قشنگتر کنه... یه نفس عمیق دیگه میکشم و اشارپمو دورم می پیچم... یه لبخند دلگرم کن میشینه کنج لبم و میدونم که بهار امسال قشنگترین بهار عمرم خواهد بود...nahid raeinahid raeiThu, 28 Mar 2019 03:06:01 +0430https://virgool.ir/@nahid.raei/چی-اومد-سر-من-که-قول-داده-بودم-دیگه-برنگردم-p1pipndam5jg" بفرمائید خانوم، اینم کارتتون. رمزش ۴ تا ۱ ه رفتید بیرون عوضش کنید. " کارت رو میگیرم و از کارمند بانک تشکر میکنم. میام بیرون میبینم کلی آدم توی صف وایساده! پوفی میکنم و توی صف وایمیسم. چاره ای نیست اگه الان رمزشو عوض نکنم معلوم نیست کی دیگه وقت کنم بیام سراغش. یه بار دیگه به خودم لعنت می فرستم بابت گم کردن کارتم که مجبور شدم باز بیام این شعبه ی شلوغ و بی در و پیکر! یه ربع میگذره تا نوبت من بشه. کارت رو با بی حوصلگی داخل دستگاه می ذارم. اولین کاری که ازم میخواد عوض کردن رمزه. رمز رو عوض میکنم و همون رمزی که همیشه روی همه ی کارتام میذارم و میخوام برم که با خودم میگم بذار رمز دومم بذارم. یه حس عجیبی دارم یه صدایی ته سرم داره نق میزنه. رمز دوم رو که همون ۸ رقم همیشگی میزنم یهو مکالمه ای که توی گذشته نه چندان دور داشتم، یادم میاد." چرا همه ی رمزهات یه چیزه؟ خوب متنوع بذار!" " باباجون تو هم اگه مشغله ذهنی منو داشته باشی رمز همه کارتات رو یه چیز میذاری." منم لب و لوچه مو کج میکنم و زیر لب برای خودم غر میزنم. " خانوم کارتتو بگیر از دستگاه الان میخورتش!" با پشت دست اشک چکیده روی گونه مو پاک میکنم و کارتم رو از دستگاه میکشم بیرون. هندزفری رو می ذارم توی گوشم و خواننده میخونه و با هر کلمه ش قلبم سنگین تر میشه و چشام بارونی تر: نگفتی یه روزی میاد بی تو گریه م بگیرهنگفتی دیگه خاطراتتو یادم نمی ره نگفتی دلم توی تنهایی باید بمیره نگفتی چی اومد سر من قول داده بودم دیگه برنگردمکه امشب دوباره به یاد چشات گریه کردم که انگار تمومی نداره دیگه بی تو دردم...nahid raeinahid raeiWed, 13 Mar 2019 22:56:06 +0330https://virgool.ir/@nahid.raei/رویای-شیرین-یک-خیال-kabqwunebnvfدستمو میزنم زیر چونه م و با اشتیاق زل میزنم به صورت خوش ترکیبش! ته ریش چهار پنج روزه ش به شدت داره دلبری میکنه و باید خیلی خودمو کنترل کنم که وسط همین جا نبوسمش! داره با انرژی برام از کارش تعریف میکنه. منم عاشق وقتایی ام که اینطوری با ذوق برام حرف میزنه. یه تیکه از کباب میکنم و می ذارم توی دهنم. بهش اشاره میکنم که غذاشو تا سرد نشده و از دهن نیفتاده بخوره. خودم هنوز از غذایی که از ناهار خوردم سیرم. برام از کتاب هایی که دوست داشته میگه و بهم میگه چقدر چیزهای خوب یاد گرفته ازشون. پوسته های سوخته ی گوجه رو از روش جدا میکنم و وقتی خیالم راحت میشه که دیگه سیاهی روش نمونده می ذارم توی بشقابش. با لبخند ازم تشکر میکنه و یه قاشق دیگه میخوره. نگاهم می چرخه روی صورتش و دقیق میشم روی حرکات چهره ش. خیلی خسته س. اینو از رنگ پوست صورتش میفهمم. وقتایی که حالش خوبه صورتش و چشماش میدرخشه. این چند روزه عین آینه که غبار میگیره حس میکنم چهره ش غبار گرفته. میدونم کارش خیلی زیاده و گیر و گور زیاد داره و خیلی هم نگرانشم! اما پیش خودش که هستم میگم نگران نباش درست میشه. هنوز نمیدونم حسم چیه! گاهی اوقات به حدی عصبانی و ناراحت میشم از دستش که میخوام بزنم زیر همه چیز! اما بعضی اوقاتم همچین دلمو میبره که میخوام تا آخر عمرم کنارش بمونم. اون لبخند دلبرشو میزنه و میگه:" حواسم هست که هیچی نمیخوریاااا!"میخندم و میگم:" دارم میخورم ایناها همه این کبابا رو من خوردم. خب از پروژه ت برام بگو!"یه نگاهی کج بهم می ندازه و منتظر نگام میکنه. یه تیکه کباب می ذارم توی دهنم و با لبخند ۳۲ دندونی نگاهش میکنم. سر تکون میده و به حرفاش ادامه میده. دلم میخواد بگم تا صبح حرف بزن برام، اما دیر وقته و فردا هم باید صبح زود بیدار بشم مثل همیشه. دلم از خداحافظی زودهنگاممون میگیره اما چاره ای نیست. از جام بلند میشم و به سمت ماشین میرم. بر میگردم که صداش کنم، با میز خالی و غذای دست نخورده و برنج یخ زده و کباب ماسیده و ریز ریز شده مواجه میشم. باورم نمیشه که باز هم همین کار رو تکرار کردم. یه آه عمیق میکشم و پول غذا رو روی میز میذارم و از رستوران میرم بیرون.nahid raeinahid raeiMon, 11 Mar 2019 17:00:40 +0330https://virgool.ir/@nahid.raei/قول-بده-u38tjhxeuhegسرمو میذارم روی شونه ش و خیره میشم به منظره روبه روم. یه نفس عمیق میکشم و میگم: " حامی؟"یه بوس عمیق می ذاره روی موهام و میگه: " جونم؟" لبام کش میاد و هیچی نمیگم. دستشو میذاره زیر چونه م و سرمو میاره بالا تا توی چشمام بتونه نگاه کنه. سوالی نگام میکنه که میگم" کاری نداشتم فقط میخواستم صدات کنم و تو بگی جونم!" سرشو تکون میده و میگه " چرا انقدر عزیزی آخه؟" سرمو کج میکنم و میگم" تو چرا انقدر آقایی آخه؟"نوک بینیمو می بوسه و میگه" میدونی؟"دست راستشو میگیرم و می پیچم دور شونه م."چیو؟"" اینکه نفسی؟"دلم غنج میره و خودمو لوس میکنم و سرمو تکون میدم که نه!" نمیدونی؟ که نفس منی؟ که جونم بسته بهت؟ که اگه نباشی عین مرغ سرکنده همه ش دارم این ور اونور میدوئم بدون اینکه هدفی داشته باشم؟؟ نمیدونی که همین یه هفته که نبودی چقدر اذیت شدم؟ تو با من چیکار کردی؟"میخندم و چشام پر میشه و قلبم لبریز از این همه عشق. دستمو که محکم تو دستش گرفته میبره سمت لباش و یه بوسه ی عمیق می ذاره روش! دلبری رو خوب بلده این آقای ما! دستمو می ذاره روی قلبش و میگه" اینو میبینی چطوری تاپ تاپ میکنه واسه ت؟ یواش یواش اومدی خودتو جا کردی توی دل من، حالا میگی نمیدونی؟؟ نمیدونی که عاشقتم؟ که نفسم میره برات؟ که هر وقت از اون در وارد میشی اصلا انگار همه جا روشن میشه؟"قلبمو از جا میکنه با این حرفاش. خوب بلده زبون بازی رو این مردِ من! نگاه میکنم توی چشماش و میگم" اگه یه روزی نباشم؟"" دیگه روز نیست! تا قیام قیامت شبه!"" اگه یه روزی نباشی؟"" امکان نداره! من همیشه هستم! همییییشهههه!"قلبم پر میشه و چشام دو دو میزنه. یه صدای ریزی توی ذهنم میگه " اگه دروغ باشه چی؟"" یه قولی بده!"" قول میدم" " هنوز نمیدونی چی میخوام بگم"" هر چی بگی قبوله"" قول بده هیچ وقت بد اخلاق نشی"" قول میدم" " قول بده هیچ وقت دعوا نکنی باهام"" قول میدم"" قول بده همیشه عاشقم بمونی، حتی اگه ازم متنفر باشی!"" قول میدم"" قول میدی؟"" قول میدم" " قبوله"" چی؟"" همون سوالی که میخوای بپرسی!"" تو از کجا میدونی چی میخوام بپرسم؟"" از وقتی اومدیم هی دستتو میکنی توی جیب داخل کتت که اون جعبه کوچولو رو چک کنی. حتی میدونم داخلش دقیقا چیه!"دست میکنه توی جیبش و جعبه ی مخمل پوش رو در میاره و میگه " عجب مارمولکی هستی تو! من فکر کردم خیلی یواشکی دارم چک میکنم. حالا که سورپرایزمو خراب کردی چیکار کنم من؟ یه متن بلند بالا آماده کرده بودم که بگم. میخواستم بگم از همون روز اول که دیدم با خودم گفتم چه خونه ای بشه اون خونه که خانومش تو باشی. چه خوشبخت باشه اون مرد که مردِ تو میشه. چه شاد باشید با هم و چه دلبری کنی تو! تو دلم غبطه میخوردم به همسرت، چون فکر میکردم ازدواج کردی. می گفتم خوش به حالش همچین خانومی داره! بعد که فهمیدم مجردی انگار یه جرقه ای زد تو دلم. یه صدایی توی سرم گفت: " داری خیلی بلند میپری، میخوری به سقف!" اما نمیدونستم تو انقدر خوب و مهربون و خاکی و با معرفتی. تو تجلی تمام چیزهایی هستی که من یه عمر دنبالش می گشتم."با عشق زل میزنم تو نِی نِی قهوه ای چشماش و میدونم که این مرد منو خوشبخت ترین میکنه. جعبه رو باز میکنه و میگه" سوال نمی پرسم، فقط یه جمله میگم: خانوم من باش!"nahid raeinahid raeiSat, 09 Mar 2019 04:44:36 +0330https://virgool.ir/@nahid.raei/dont-call-me-baby-unless-you-mean-it-zeifjqlpnohdI'm looking at his handsome face and how his long lashes shadow his cheeks. I adjust my view by putting my right hand under my head. Him being totally hot wasn't the reason I fell for him but it sure played a fundamental role in that process. My gaze follows the path of his steep nose and falls to his full lips. I call him in a very quiet voice." Jared?"He doesn't answer. His peaceful way of breathing tells me that he's fallen asleep. So I take the liberty to say what I wanted to say all night. " I love you... that's what I wanted to say!"I take a deep breath and turn away and lie on my left side to clear my mind and get some sleep. Tomorrow I have to wake up really soon." I heard it!"My whole body goes numb! Shit! He wasn't asleep? I feel like I've been thrown in a very big tub of ice. He wraps his arms around me and brings me to his chest, putting thousands of kisses on my hair and face and hands. " You were supposed to be asleep! Or be a gentelman and forget about what you heard." His lips find their familiar way with my earlobe which gets me tingly all over. He whispers" And you think I don't feel the same?" There's a very big lump in my throat. He presses me in his arms and says " If I don't say it, it doesn't mean that I don't feel it. I'm waiting for the right time to say it. Because I want it to be the time that I know I will be spending the rest of my life with you. Because that's what I want. You are everything I ever wanted and I'm never going to let you go." All he's saying, each word is shouting one thing. One simple sentence that he doesn't say it. I can't help but feel disappointed and small.I close my eyes and say" Forget about what I said." He puts a deep kiss on my throat and says" I won't, because that was the most beautiful thing I heard in a really long time." I don't say anything. He caresses my arm and says" babe, I do too. I love you so much that it terrifies me. Because the more we go further and our feelings get stronger, the more we have to lose. But I don't care. Cause you are everything I ever wished for."I take a deep breath and feel the warmth spreading through my body. This man sure knows how to nurture me. I put a hand on his arm and fall into a peaceful sleep.nahid raeinahid raeiThu, 07 Mar 2019 23:51:11 +0330https://virgool.ir/@nahid.raei/دلدادگی-به-ما-نیومد؛-دل-کندن-چرا-اما-sobejuzvbmsrخیره ام به حرکت سریع ماشین ها توی اتوبان. فکر این که دارن با این سرعت به کجا میرن از ذهنم میگذره. " بچه که بودم همه ش در حال بازی کردن بودم. از بچگی همیشه پاهام توی هم گیر میکرد و هی میخوردم زمین." سر زانوهام به یاد اون روزا میسوزن." به خاطر همیشه زمین خوردن همیشه سر زانوهام زخم بودن. من اما اهمیت نمی دادم و فرداش باز میرفتم بیرون باز بدو بدو میکردم و باز میخوردم زمین و باز همون زخمها سر باز میکرد و خونی میشد." یه نفس عمیق میکشم و ریه هام پر میشه از هوای آمیخته با بوی عطر تلخ دلنشینش که دلبری میکنه بدجور." باید به خودم و زانوهام و زخم هام وقت میدادم تا خوب بشن اما نمیتونستم دلم میخواست بازی کنم. پس زخمی شدن رو به جون می خریدم." دست چپش میشینه رو شونم و دست راستش حلقه میشه دور بدنم و سینه ش میشه سپر واسه قامت این همه سال خسته م. چشمامو می بندم و دلم پر میشه از یه حس شیرین و گس. دستم میشینه روی دستاش و قفلشون رو باز میکنم و یه قدم میرم جلو تا از آغوشش بیام بیرون." دلم زخم شده! مثل سر زانو هام! دلم زخم شده و هر بار که مهربونی میکنی یه کم خوب میشه اما باز که دور میشی و سرد دوباره خونریزی میکنه. مثل بچگیام که هر بار با بازی کردن زانوهام زخم میشد، الان هر بار که تو با دلم بازی میکنی زخمی میشه." نفس هاش تند میشه‌. بدون دیدنش میتونم دو دو زدن چشماشو حس کنم. گرمی نگاهش رو روی تنم حس میکنم. " بچه نیستم من دیگه اما! این زخمی شدن رو به جون نمیخرم. چون بر خلاف بچگیام که شادی و رضایت به دست میاوردم از بازی کردن‌، الان حس رضایتمندی بهم نمیده این رابطه." " سپیده؟ چی داری میگی؟"دلم نمیاد دل بکنم از منظره روبروم. همیشه عاشق این اتاق بودم به خاطر منظره عالیش. " عاشق تو شدن تو برنامه هام نبود. همه ی سعیم رو هم کردم که نشم اما دست خودم نبود که! میدونم که تو عاشق من نیستی و نخواهی بود. اون انتخاب خودته و بابتش ازت ناراحت نیستم اما دلگیرم. نه از تو، از خودم." نفس عمیق از سر کلافگیش رو میشنوم. " دل دادن به تو توی برنامه م نبود اما دل کندن هست. به زمان نیاز دارم. نیاز دارم تا زخم دلم خوب شه." " عزیزم!" " اینطوری صدام نکن! خودت میدونی که نیستم! من عزیزت نیستم پس اینطوری نگو!"" هستی و همیشه هم خواهی بود." آخ که چقدر دلم میخواست واقعی می بود این کلمات. " زمان نیاز دارم. تو کمکی بهم نمیکنی، خودم باید به خودم کمک کنم و از خودم مراقبت کنم."دل کندن از این منظره انقدر برام سخته یا دل کندن از صاحب اتاق دارای این منظره؟ کیفم رو از روی میز بر میدارم و به سمت در میرم. چند قدمیش می ایستم و می چرخم. قدم های رفته رو بر میگردم تا روبروی کسی که توی این مدت دل خواهم بوده می ایستم. دستامو دور گردنش حلقه میکنم و میبوسم لبهایی که برام دوست داشتنی ترین بودن. کوتاه و شیرین. آخرین نگاهِ عشق دار رو میندازم توی چشماش و میگم " مرسی بابت حس شیرین دوست داشتنت." گفتنش راحتم که نمی کنه اما حس خوبی بهم میده. عقبگرد میکنم و ترک میکنم اتاقی رو که شاهد دلدادگی های این چند وقته م بوده.nahid raeinahid raeiThu, 07 Mar 2019 08:49:20 +0330https://virgool.ir/@nahid.raei/this-shall-too-pass-nnu4jwx1vnr3" There goes my heart beatingCuz you are the reasonI'm losing my sleepPlease come back now..."I'm looking at the heart shape and the smiley face and the other beautiful things the kind barista has made on top of my mocha latte. I take the tablespoon and stir the chocolate in my coffee to mix the taste. I always loved coming into this cafe. This is our spot." Aren't you going to look at me?"I bring my head up and look outside the window. The weather forecast lady said it'll be sunny today, but the huge black cloud coming this way says another story."There goes my mind racingCuz you are the reason That I'm still breathingI'm hopeless now..."" Hey, look at me!"I avoid eye contact with him. If I look at his eyes my tears will be all over the place and I don't want that. How did this turn into a serious thing. This was supposed to be fun. I wasn't supposed to feel like this. Since the first date I knew this was going to be a temporary fling. " I'd climb every mountainAnd swim every oceanJust to be with youAnd fix what I've brokenOh, Cause I need you to seeThat you are the reason..."" I'm happy you've found your happiness. I'm happy that you're pursuing your dreams. I know you will excel at everything you start to do. So you'll be alright."He puts his left hand on my right and says" Thank you. I want to thank you for staying beside me all this time. I couldn't have gone this far if it weren't for you.""There goes my hand shakingAnd you are the reasonMy heart keeps bleedingI need you now..."I snatch my hand away and say" And yet you choose to leave!"I feel my inside go icy cold. I look into his eyes and let him feel the way I'm feeling." You could have been the love of my life but you chose to be someone I used to know."His eyes roam over my face, worried. " hey, don't be like this...""If I could turn back the clockI'd make sure the light defeated the darkI'd spend every hour, of every dayKeeping you safe"" like what? All this time, I kept quiet and didn't say anything. I never said what about me? You never even thought about me for once when you made this decision. And you know what's funny? We're done and everything's going down the drain but all I can think about is that you never bought me a flower, not even once! I knew you never promised me anything and you always said you wanted to go. But I'm only human! I just thought that maybe I could be enough but it seems like that's not the case. And I know it's not me who's not enough! I can be more than enough, it's you who's losing a chance at living a happy and perfect life with me."He stays quiet. Doesn't even say a word. And I remember him previously asking me if we could be friends.Heh! Dream on!" And my answer is no! We can not be friends anymore. At least not for the next couple of years. I'm happy for you, I really am. And I always said what I was going to do. the first thing I do after you get into that plane is losing your number.""And I'd climb every mountainAnd swim every oceanJust to be with youAnd fix what I've brokenOh, 'cause I need you to seeThat you are the reason..."Taking my cup of coffee, I down it in one go and say" I really hope you find everything you wish for. But if you ever come back, don't come looking for me, because I won't be answering."I thought saying all these things would make me feel better. But I feel worse.My heart feels like it's been crushed with a hammer. My tears fall into my face." This isn't the way I thought it would end, and I tried to be civilised and act detached. But I can't. I promised myself not to get attached and not to get so invested in this relationship but happened what I feared. I fell for you and I'm sorry for myself, that I fell for the wrong guy."He opens his mouth but doesn't say anything. " And I don't blame you, I blame myself for putting myself in this position. I should have said no in the first place. So your conscience should be clear. Don't worry about me. I'll be fine. I've overcome worse things, you leaving is nothing compared to whatI've been through. So you don't need to worry about me. You go and have fun. I will stay and have fun. I wish you all the happiness in the world and hope that you really find what you're looking for."I stand up and take my keys from the table. He's looking at the table. " Goodbye Derek."I start to walk to the door but I turn around and say" One last thing, the only thing that's helping me is that you will always look back and realize you will never meet someone like me ever again. And who ever you meet you're going to compare them to me and you'll regret letting me go."Now I feel better. My heart is free and I can breathe. I hold my head up and walk to the door. This shall too pass...nahid raeinahid raeiTue, 05 Mar 2019 19:55:43 +0330https://virgool.ir/@nahid.raei/آنقدر-سرد-شدم-از-دهنت-افتادم-ssfcwss0btch"مامانم یه مهمونی میخواد بده."به خیره شدن به لیوان هات چاکلت با طعم نعنای جلوم ادامه میدم و چیزی نمیگم. " میخواستم ازت بخوام که تو هم بیای."میخوام پوزخند بزنم اما عضلات صورتم هم یخ زدن انگار." میخوام به خانواده م معرفیت کنم. فکر کنم دیگه وقتشه!"تازه فکر میکنه که دیگه وقتشه! بعد این همه مدت... بعد این همه انتظار... بعد این همه..." یه چیزی بگو! خیلی ساکتی!"دهنمو باز میکنم که بگم... اما باز میبندمش. صدا تو گلوم گره میخوره انگار!" عزیزم؟"یه جوری میگه که انگار هنوز عزیزشم. دستش میشینه روی مشت بسته م روی میز. نگاهم میره سمت دستبند چرم خوش دستی که هدیه ی من نیست. دلم پیچ میخوره و چشمم تیر میکشه. دستمو از زیر دستش بیرون میکشم و دستامو توی هم قفل میکنم. یه نفس عمیق میکشم و همه ی جرئتمو جمع میکنم و مستقیم توی چشماش نگاه میکنم. به حدی دارم سرد نگاهش میکنم که یخ میزنه. چشماش توی صورتم میچرخه، منتظر! " قبلا ها با خودم فکر میکردم وقتی که این جمله رو ازت بشنوم چقدر خوشحال میشم! فکر میکردم انقدر ذوق میکنم که بدون توجه به زمان و مکان می پرم بغلت و غرق بوسه ت میکنم." یه نفس عمیق... " همیشه فکر میکردم وقتی که این جمله رو بشنوم خوشحال ترین میشم."صدام تو گلو میشکنه. صدامو صاف میکنم." دیدی موقع غذا یا چای خوردن من هی میگم بخور تا سرد نشده و از دهن نیفتاده؟! چون تا داغه مزه ی واقعیش رو میشه فهمید. بعد که یخ میکنه دیگه نمیچسبه."اخماش میره تو هم. نه از عصبانیت، از روی گیج شدن. بعد این همه مدت حرکات صورتش رو کامل می شناسم. مثلا میدونم وقتی عصبانی میشه گوشه ی ابروی چپش رو هی میندازه بالا. یا وقتی خوشحاله یه چال کوچولو روی لپ راستش ایجاد میشه. " این رابطه یا هر چیزی که اسمش هست و بین ما بوده، همین بلا سرش اومده. انقدر به موقع بهش نرسیدیم و درگیر چیزای دیگه بودیم یخ کرد و از دهن افتاد."چشماش نگران میشه. از چین های ریزی که دور پلکش ایجاد میشه میفهمم اینو. " تو انقدر درگیر چیزای دیگه بودی که اصلا نفهمیدی هفته ی پیش تولد من بود و حتی یه تبریک خشک و خالی هم نگفتی. انقدر بی اهمیت بودم برات که یادت نموند. انقدر سرد شدی و فاصله گرفتی که نفهمیدی بعد از ۲ ماه این اولین باریه که داریم میایم بیرون با هم."دستشو میکشه توی صورتش و چشماشو میبنده. چشمام پر میشه و نگاهم می چرخه روی خستگی چهره ش. " من معذرت میخوام."" نگفتم که معذرت خواهی کنی. فقط خواستم بدونی که چه خبره. من باعث افتخارمه با خانواده ت آشنا بشم. اما نه با اون عنوان که تو میخوای. چون گذشته ازش. این رابطه ی ما هم انقدر بهش بی توجهی کردیم و درگیر کارای دیگه شدیم که یخ کرد و از دهن افتاد."بارون شدیدی گرفته. عاشق هوای بارونی ام. مخصوصا که با حال و هوای الانم خیلی جوره. خیره از پنجره به بیرون میگم" دیر وقت داره میشه. پاشو بریم میرسونمت."" غزل؟" " تموم شد دیگه! دیگه تمومه! امروز فقط واسه این اومدم که همینو بگم. گفتی زمان نیاز داری بهت زمان دادم. ولی نه به این معنی که کلا بیخیال باشی!"نگاهش می چرخه توی صورتم. چشماش پر و خالی میشه." کس دیگه ای هست؟"دلم میخواد بگم آره. اما نمیتونم. هیچوقت نمیتونم بهش دروغ بگم. حتی الان!" نه! دلیلش نبودن افراد نیست، نخواستن خودمه! اما این دلیل نمیشه که جای تو همیشه کنار من باشه و خیالت همیشه راحت باشه."روی زبانم می چرخه که بگم دلم برات تنگ میشه. اما نمیگم. به حد کافی از خودم مایه گذاشتم. دیگه نمیگم. هات چاکلتم رو یک باره سر میکشم و از جام بلند میشم." نمیای؟"نگاه خیسش دلمو میلرزونه و تک تک سلول هام میخوان در آغوش بکشمش. اما دیگه کافیه! سرشو تکون میده و به روبرو خیره میشه. همین! نه اصراری نه پرسشی! هه! اون زودتر آماده بوده انگار. به خودم میخندم و از در میرم بیرون. صورتم رو به سمت آسمون میگیرم تا بشوره این همه غم رو از وجودم.nahid raeinahid raeiFri, 01 Mar 2019 08:20:36 +0330