https://virgool.ir/feed/@nahid.mazidiمعلم، مترجم، دانشجوی روانشناسیfa2026-11-11 06:38:58https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@nahid.mazidihttps://virgool.ir/@nahid.mazidi/نگذارید-تُندرتان-را-بدزدند-merysnpl7iz8اولین بار که در سریال محبوبم «دوستان» (FRIENDS) عبارت «Stealing Somebody's Thunder» را شنیدم، خیلی خوشم آمد. معنای تحت‌الفظی این عبارت «دزدیدنِ تُندر/غرش کسی» است، اما مفهوم و منظور آن چیز دیگری است. در قسمتی از این سریال، دختر جوانی به نام «مانیکا» با مرد محبوبش نامزد می‌کند. بعد از اعلام نامزدی به دوستانش، تصمیم می‌گیرند که همگی بیرون بروند و این اتفاق خوب را جشن بگیرند. وقتی همه مشغول آماده شدن هستند، مانیکا در راهروی بیرون آپارتمانش برادر و دوست صمیمی‌اش را -که قبلاً با هم رابطه عاشقانه داشتند- در حال بوسیدن یکدیگر می‌بیند. خیلی آشفته و عصبانی می‌شود و به دوستش می‌گوید: «قرار بود موضوعِ امشب، فقط نامزدی من باشد! اما تو با بوسیدن برادرِ من و شروع دوبارۀ رابطه با او، تُندرِ مرا دزدیدی!» اما این یعنی چه؟معنای این اصطلاح، طبق تعریف لغتنامه Cambridge این است: «انجام دادن کار یا گفتن حرفی که کسی دیگر پیش‌تر می‌خواست بکند یا بگوید، مخصوصاً اگر این کار، موفقیت یا ستایش یا توجهی را از آن فرد بگیرد». من در ترجمه‌های فارسی هم عباراتی مانند «پیشدستی کردن» ، «گوی سبقت را ربودن» و «خراب کردن سورپرایزِ کسی» را دیدم که منظور را تا حدی می‌رسانند. این اصصلاح درواقع می‌خواهد یادآوری کند که بعضی از موقعیت‌ها مالِ فرد یا افراد خاصی است و نباید از آن‌ها گرفته شود. باید به آن‌ها اجازه داده شود که کار خودشان را بکنند یا مثلاً باید فقط به آن‌ها توجه شود. نباید کارِ مورد نظر آن‌ها را دیگری انجام دهد و یا موضوعات دیگری که ممکن است توجه ویژه را از آن‌ها دور کند، در آن زمان مطرح شود. و اگر بشود، فرصتِ درست و به حق، از فردی دزدیده شده است.مثلاً روزی که جشن عروسی شماست، روزِ شماست! فقط شما! یعنی اگر خواهرتان همان روز متوجه شده که باردار است، با اینکه این خبر خیلی خوبی است و شما را خیلی خوشحال می‌کند، معمولاً بهتر است این خبر را پیش خودش نگاه دارد و دستکم تا انتهای جشن عروسی شما برای اعلامش صبر کند. هرچند شاید شما بگویید که این خبر، شادی عروسی‌تان را بیشتر خواهد کرد، اما همیشه اینطور نیست. پس بهتر است احتیاط کنیم.یک مثال دیگر: فرض کنید که در یک امتحان خیلی مهم قبول شده‌اید. می‌خواهید این خبر هیجان‌انگیز را به مادرتان بدهید. اما به محض اینکه به او می‌گویید «یک خبر عالی دارم! حدس بزن چی شده!» ، برادرتان می‌گوید «فلان امتحان را قبول شده» و با این کار حسابی خُنکتان می‌کند و لذتِ دادن آن خبر خوب را از شما می‌گیرد! یا تصور کنید تازه بچه‌دار شده‌اید و همه خانواده برای دیدن شما به خانه‌تان آمده‌اند. اما بعد از یک سلام و علیک کوتاه، همه شما و نوزادتان را رها کرده، به اتاق دیگری رفته، دور هم جمع شوند و ساعت‌ها درباره سیاست حرف بزنند و آن جمع دیگر مالِ شما نباشد. این‌ها همه می‌توانند مصادیق «دزدیدنِ تندرِ کسی» باشند. اما چرا این موضوع زیاد اتفاق می‌افتد؟قطعاً این مسأله ویژه فرهنگ ما نیست، اما نبودنِ این اصطلاح (Stealing Somebody's Thunder) در زبان ما شاید خود شاهدی برای کم‌توجهیِ بیشتر به این موضوع مهم در جامعه ما باشد. البته چنین مسأله‌ای حتماً دلایل متعددی دارد، اما می‌خواهم بلند فکر کنم و بگویم که فرهنگ ما توجه به خود یا توجه ویژه به یک فرد ِعادی در جمع را همیشه بد، خودخواهانه و خلافِ ارزشِ «تواضع» دانسته‌ و همیشه نگران بوده که مبادا خودمحور باشد یا به قدر کافی دیگردوست و فداکار نباشد یا دستکم اینگونه دیده نشود. در چنین فرهنگی ما از یک طرف نمی‌توانیم از اینکه در مرکز توجه هستیم با خیال راحت و بدون احساس خودخواه بودن یا قضاوت شدن لذت ببریم و از طرفی وقتی نوبت به مرکزیتِ دیگران می‌رسد، نمی‌توانیم ساکت و آرام کناری بایستیم و اجازه بدهیم کسی دیگر بدون هیچ بازی و حاشیه‌ای کاملاً در مرکز توجه باشد یا بازیگر اصلی صحنه شود. یعنی از اینکه رسماً و به طور آشکار مرکز توجه باشیم، فرار می‌کنیم ولی خودمان را به کسانی که مرکز توجه هستند می‌چسبانیم تا ما هم مورد توجه قرار بگیریم. یا شاید می‌خواهیم به آن‌ها بفهمانیم که مرکز توجه نیستند یا... شاید انگیزه و دلیلمان برای خودمان هم روشن نیست. اما بهرحال این یک بازی دردناک و کاملاً بیهوده است/ بازی‌ای که هیچکس هیچوقت از آن برنده یا خوشحال بیرون نمی‌آید.حالا چه کنیم؟خیلی خوب است که این را به خاطر بسپریم. این که بعضی روزها یا موقعیت‌ها مالِ یک فرد یا افراد خاص هستند و آن روز باید روزِ آن‌ها یا به قول انگلیسی‌زبان‌ها «دربارۀ آن‌ها» (about them) باشد و نه درباره هیچ چیز و هیچکس دیگر. یادمان باشد که مرکز توجه بودن یا تنها بازیگر صحنه بودن گاهی نه تنها ایرادی ندارد و خودخواهانه نیست، بلکه خیلی هم خوب و حتی لازم است. پس باید گاهی پایینِ سِن (صحنه) بنشینیم و فقط تماشاگر و به موقع تشویق‌کننده باشیم.از کجا شروع کنیم؟ از اولین موقعیتی که پیش آمد. اگر روزی روزِ شماست، از آن لذت ببرید و حتی اگر کسی خواست که تندر/ Thunder شما را بدزدد، از او خواهش کنید:«ممنونم که در شادی من شریک می‌شوی. می‌خواهم که با من همراه باشی. اما لطفاً بگذار امروز فقط درباره من باشد». و وقتی نوبتِ دیگری شد، بگذارید که آن موقعیت فقط درباره او باشد. خودتان را جلو نیندازید و به موضوع اصلی تبدیل نکنید. به او نشان بدهید که باید و شاید که از فرصت دلخواهش استفاده کند یا از بودن در مرکز توجه نهایت لذت را ببرد، بی ‌آنکه لحظه‌ای خودش را خودخواه بداند یا نگران قضاوت شما و دیگران باشد. (البته این پیام را هم گل‌درشت و نمایشی به او نرسانید و به بهانۀ پیام‌رسانی، فرصت دیگری برای خودتان نسازید! همین که کنار بایستید خوب است!) بگذارید بازی کند و آواز بخواند و برقصد! امروز صحنه مال اوست. نوبت شما هم خواهد شد.چطور این کار را بکنیم؟با صداقت. به راحتی. نگرانِ جزئیاتی مثل زبان بدنتان هم نباشید! خودتان را درگیر این حواشی نکنید! وقتی به فرد مقابلتان اجازه بدهید خودش را ابراز کند، خوب به او گوش بدهید، مشتاقِ دیدن و شنیدنش باشید و اجازه بدهید که موضوع اصلی «او» باشد و توجه کامل شما -و یا دیگران را- داشته باشد، مأموریتتان را انجام داده‌اید. این شیوه، دیگران را از حضورِ شما خوشحال و شما را به یک شنونده خوب، یک دوست خوب، یک فرد باملاحظه، مهربان و محبوب تبدیل خواهد کرد.ناهید مزیدیناهید مزیدیناهید مزیدیThu, 28 Apr 2022 17:32:11 +0430https://virgool.ir/@nahid.mazidi/دو-اشتباه-خطرناکِ-شایع-در-همدلی-و-جایگزین-درستِ-آن-wpwl08hzaynfفرض کنید همسرتون عصبانی و آشفته میاد خونه. مشخصه که حالش خیلی بده. ازش می‌پرسید چی شده و او جواب میده که با خانواده‌اش جر و بحث کرده و ازشون عصبانی و ناراحته و قصد داره باهاشون قطع و رابطه کنه و دیگه هیچوقت نبیندشون! واکنش شما چیه؟1. در چنین موقعیتی، یک اشتباه رایج اینه که برای بهتر کردن حال همسرمون، افکاری که باعث خشمش میشه رو انکار کنیم. یعنی وقتی میگه از خانواده یا دوستش ناراحت و عصبانیه چون معتقده که «اصلاً بهش اهمیت نمیدن و عمداً می‌خوان که ناراحتش کنن»، بگیم «نه اصلاً اینطوری نیست. خیلی هم براشون مهمی و دوستت دارن و از این رفتارشون هم اصلاً منظور بدی ندارن. تو داری سخت می‌گیری و...»چرا این رفتار اشتباهه؟ چون ما داریم افکار و احساسات فرد مقابلمون رو بی‌ارزش و بی‌اعتبار و غیر واقعی می‌دونیم و انکار می‌کنیم. اگرچه قصد ما احتمالاً اینه که با تغییر نگرش او حالش رو بهتر کنیم، اما درواقع داریم با انکار اونچه که از نظر او واقعیته، او رو احمق خطاب و اوضاع رو بدتر می‌کنیم.2. اشتباه رایج‌ دیگه که در موقعیتِ نیاز به همدلی پیش میاد، افراط در همراهی با فرد خشمگین و ناراحته. یعنی وقتی مثلاً همسرمون میگه «پدر من اصلاً به من اهمیت نمیده»، ما با هدفِ همراهی و تأیید و به نیّت بهتر کردن حالش بهش میگیم «آره درسته. منم متوجه شدم. واقعاً بهت توجه نمی‌کنه. به نظرم برادر کوچکترت رو بیشتر دوست داره.»چرا این واکنش هم غلطه؟ چون ما داریم افکاری که باعث حالِ بد (خشم و غم و...) در دیگری شده رو تأیید و تقویت می‌کنیم. افکاری که ممکنه حتی واقعیت هم نداشته باشند! بنابراین ما دستکم دو نتیجه منفی رو خلق می‌کنیم: یکی بدتر کردن حال طرف مقابل و دیگری تقویت افکاری که کمابیش نادرست و غیر واقعیه و باور کردنش می‌تونه عوارض منفی بلندمدت و پایداری در روابط دیگران ایجاد کنه.در واکنش اول (بی توجهی و انکار)، ما به فرد مقابل، احمق یا کم‌هوش یا بی‌ارزش بودن رو القا می‌کنیم. یا دستکم بهش نشون میدم که خوب به حرف‌هاش گوش نمیدیم و این یعنی انکارِ آتشی که در حال سوزاندن اوست. در واکنش دوم (همراهیِ افراطی) ما با تأیید افکار منفی و تقویت اون‌ها حال طرف مقابل رو بدتر می‌کنیم و روی آتش خشمش هیزم می‌ریزیم. پس هردو واکنش اشتباهند و نمیشه اسمشون رو همدلی گذاشت.پس «همدلی» چیه؟ حد تعادل بین این دو اشتباه کجاست؟همدلی، تلاش ما برای تغییر افکار و احساسات فرد مقابل نیست، بلکه تلاش ما برای پذیرش احساسات اوست و کمک به او در جهتِ تجربه احساسات، درک بهترِ خود و عبور از احساسات منفی. یعنی ما قرار نیست -دستکم در ابتدا و به زور- احساس او رو عوض کنیم، اون هم با انکار یا تأیید که هیچکدام مؤثر و سالم نیستند. ما قراره با فرد مقابل همراهی کنیم. چطور؟موقع شنیدن درد دل و احساسات ناخوشایند دیگری، آنچه که ما باید تأیید کنیم یا به عبارتی بپذیریم، افکار منفی و احیاناً نادرست و غیر واقعی فرد مقابل نیست، بلکه احساسات اوست. یعنی فارغ از اینکه افکار او درباره اون موقعیت -که باعث خشم و ناراحتیش شده- درست و واقعیه یا نه، باید احساسات او رو به رسمیت بشناسیم و اجازه بدیم که احساساتش رو احساس و تجربه کنه، بدون نگرانی از قضاوت ما.پذیرش احساسات به معنای تأیید افکار او نیست. مثلاً ممکنه ما با همسرمون درباره بی توجهی پدرش به او مخالف باشیم، اما ابراز مخالفت دستکم در اوج یک موقعیت احساسی، مؤثر نخواهد بود. بنابراین ما باید به وظیفه خودمون که پذیرش و همراهی است عمل کنیم. این پذیرش و همراهی مربوط به احساساته و نه افکار (پدرم من رو دوست نداره) و بنابراین تناقضی با نظر واقعی ما نداره. ما معمولاً می‌تونیم با افکار دیگران مخالف باشیم، اما احساسات اون‌ها رو بپذیریم و محترم بشمریم. یعنی نه باید افکار و احساسات دیگری رو انکار کنیم و نه باید به دروغ و به غلط، تأییدشون کنیم. بلکه باید حد تعادل رو پیدا کنیم. یعنی با او همراهی کنیم و براش فضا و فرصتی فراهم کنیم که احساساتش رو تجربه و تکمیل کنه، آرامش نسبی پیدا کنه، افکارش روشن‌تر بشه و تصمیم ذهنی و عملیِ بهتری بگیره.احساسات دیگران رو بپذیریم و محترم بشمریم.اما این تئوری در عمل چه شکل و شمایل و اجزائی داره؟مکث و سکوت: ما فکر می‌کنیم برای همدلی کردن باید مدام حرف زد. درحالیکه اولین اصل سکوته. چون سکوته که باعث میشه اولاً بهتر بشنویم و بفهمیم و ثانیاً به فرد مقابل فرصت حرف زدن و تخلیه روانی بدیم.ارتباط چشمی: این چیزیه که ما خیلی ازش غافلیم. درحالیکه نگاه مستقیم و ارتباط چشمی در همدلی -و البته موقعیت‌های دیگه- نقش اساسی داره. ما با نگاهمون می‌تونیم به فرد مقابل بگیم «دارم گوش میدم؛ می‌فهمم؛ احساست رو تا حد ممکن درک می‌کنم؛ برام مهمی و...»لبخند: هر از گاه یک لبخند مهربانانه می‌تونه احساس خوبی رو که فرد مقابل بهش نیاز داره رو انتقال بده.نوازش بدنی: گرفتن دستِ دیگری یا نوازش‌های کوتاه و آرام او می‌تونه به بخش مهمی از همدلی تبدیل بشه. البته این نوازش معمولاً باید زمانی صورت بگیره که آتش خشم، کمی فروکش کرده و فرد نشسته و داره حرف می‌زنه. بیشتر افراد در اوج خشم، ترجیح میدن به هیچ وجه کسی لمسشون نکنه. بهرحال در نوازش کردن نباید افراط کرد. اگر شک داریم، باید آرام آرام فاصله رو با فرد مقابل کم کنیم و واکنش او رو ببینیم، ارزیابی کنیم و قدم بعدی رو برداریم.نوازش کلامی: استفاده از آواها و کلمات ساده‌ای مثل «آهان، اوهوم، عجب، که اینطور، هوم و...» می‌تونه به فرد مقابل ما بفهمونه که داریم بهش توجه می‌کنیم. این خودش نوعی نوازشه. اضافه کردن کلمات و جملات مهرآمیز دیگه هم می‌تونه این نوازش رو تکمیل کنه. بهتره این نوازش‌ها مختصر باشه تا فرد مقابل، فرصت و فضای مناسب برای حرف زدن و شنیده شدن رو پیدا ازش استفاده کنه.پذیرش احساسات: همونطور که گفتم، برای پذیرش احساسات فرد مقابل، لازم نیست باهاش موافق باشیم. موضوع اینه که نباید از ابتدا برای او و به جای او تصمیم بگیریم؛ نباید بخوایم که به سرعت احساس او رو تغییر بدیم و نباید افکارش رو رد یا احساساتش رو تمسخر کنیم. باید بهش اجازه بدیم احساساتش رو ابراز کنه و با استفاده از کلمات و عباراتی مثل «متوجهم؛ که اینطور؛ می‌فهمم؛ می‌تونم حدس بزنم که چه احساسی داری؛ چقدر سخته که فکر/احساس کنی که...» پذیرش خودمون رو نشون بدیم.به تأخیر انداختنِ قضاوت: قضاوت یعنی تصمیم‌گیری مغز درباره موضوعات. این یک پدیده طبیعی و در وحله اول، ناخودآگاهه و به سرعت رخ میده. اما آنچه که در کنترل ماست، باور کردنِ قطعی این قضاوت و عمل بر اساس اونه. بنابراین در جریانِ همدلی باید قضاوت شخصیمون رو کنار بگذاریم. یعنی بهش بگیم «برو اون گوشه بشین و تا وقتی صدات نکردم از جات تکون نخور!». چون قضاوت ما احتمالاً کمک چندانی به حال دیگری نخواهد کرد، دستکم نه در مراحل ابتدایی. بنابراین بهتره یادمون باشه که موضوع، طرف مقابله و نه ما. پس بهتره به جای اینکه بپریم وسط ماجرا و بخوایم مشکلات دیگری رو حل کنیم، تا می‌تونیم گوش بدیم و سعی کنیم او رو درک کنیم. آنچه که دیگری بهش نیاز داره، معمولاً -حداقل در ابتدا- راه‌حل‌های ما نیست، بلکه شنیده شدن و توجه دیدن بدون قضاوته. بعد از اون اگر خواست، می‌تونیم راه‌حل هم پیشنهاد بدیم. این یعنی همدلی!روی آتش دیگران هیزم نریزیم!یادآوری مهم: هرگز روی آتش دیگران هیزم نریزیم! حتی اگر مثلاً از خانواده همسرمون خشمگینیم یا دوستشون نداریم، وقتی همسرمون از اون‌ها ناراحته و نیاز به همدلی و همراهی داره، نباید این رو فرصتی برای عقده‌گشایی بدونیم و ازش سوء استفاده کنیم. الان موضوع، همسرمونه نه ما! عقده‌گشایی در چنین موقعیتی هم اخلاقی نیست، هم حال همسرمون رو بهتر نمی‌کنه و هم فرصتِ ساخته شدن -به عنوان یک انسان رشد یافته- و ساختنِ یک رابطه زناشویی بهتر رو از ما می‌گیره.این یادداشت رو می‌تونید در وبسایت من هم بخونید!پیشنهاد دیگه: قسمت 19 پادکست «رسیدن»: «چطور توجه کنیم تا توجه بگیریم؟»nahidmazidi.comناهید مزیدیناهید مزیدیMon, 07 Feb 2022 23:36:36 +0330https://virgool.ir/@nahid.mazidi/چطور-انتقاد-کنیم-تا-نتیجه-مثبت-بگیریم-jdvaxnxzlluiاین یکی از سخت‌ترین سؤالات دنیاست! چون بطور کلی نقد کردن به این معناست که داری به کسی یادآوری می‌کنی که کاری رو اشتباه انجام داده یا اینکه باید بهتر از این انجام بده. پس وقتی ما کسی رو نقد می‌کنیم، حتی اگر اون نقد تند و تیز نباشه و خوب و آرام گفته بشه، می‌تونه برای اون فرد یادآورِ خوب نبودن یا کافی نبودن باشه و بهش احساس شرم بده. پس نقد به هر شکلی ممکنه باعث شرم بشه.اما آیا همیشه و برای همه دقیقاً همینطوره؟ نه! بعضی‌ها کمتر دچار احساس شرم میشن. شرم بطور کلی طبیعیه، اما افرادی که احساس امنیت درونی بیشتری دارن یا دید خاصی به نقد شدن دارن (کسانی که عمیقاً باور دارن که نقد، راهی برای بهبوده و اون رو به فال نیک می‌گیرن و مهارت مدیریت افکار و احساساتشون رو دارن)، معمولاً از نقد شدن کمتر اذیت میشن و بنابراین زیاد توی موضع تدافعی نمیرن. اما کسانی که احساس ناامنی درونی بیشتری دارن، خیلی بیشتر شرم رو تجربه می‌کنن. کسانی هم هستن که احساس ناامنی و ترسشون اونقدر زیاده که حتی اگر نقدشون هم نکنی، دچار شرم میشن و از خودشون دفاع و حتی بهت حمله می‌کنن. حتماً دیدید! این‌ها همون کسانی هستن که میگیم «همه چی رو به خودش می‌گیره! اصلاً کی با اون بود؟! اصلاً من با اون نبودم! اصلاً منظورم اون نبود!» خلاصه اینکه این افراد ناامن و همیشه شرمگین، معمولاً واکنش خوبی هم به نقد نشون نمیدن.بعلاوه اینکه اساساً نقد شدن به نوعی مورد حمله قرار گرفتنه. چرا؟ چون ما هر قدر هم مدرن و متمدن باشیم، بهرحال انسان هستیم و درست مثل اجدادمون مدام مراقبیم و سعی می‌کنیم در مقابل خطرات از خودمون دفاع کنیم. با این تفاوت که این خطر حالا دیگه در بیشتر مواقع، حیوانات وحشی نیستن و در این مورد خاص، این باورها و تمایلات ما هستن که مورد حمله می‌گیرن و ما می‌ترسیم و به حکمِ غریزه ازشون دفاع می‌کنیم. یعنی از نقد شدن احساس بدی پیدا می‌کنیم و به همین دلیل معمولاً واکنش خوبی نشون نمیدیم.پس به نظر میاد به دلایل مختلف و قابل درکی، همه ما در مقابل نقد، کمابیش دچار احساس شرم یا ترس میشیم و این تا حدی طبیعیه. اما خیلی از ما با کسانی سر و کار داریم -یا شاید خودمون هم همینطور باشیم- که از نقد خیلی اذیت میشن و هر طور نقدشون کنی بهم می‌ریزن و واکنش تندی نشون میدن. پس آیا نباید هرگز نقدشون کنیم؟ اگر موضوع حیاتی باشه چطور؟اگرچه ما در مرحله اول درباره دلایل احساس و واکنش منفی در مقابل انتقاد حرف زدیم، اما متأسفانه نمیشه گفت «برای اینکه رابطه خوبی داشته باشی، هرگز کسی رو نقد نکن»! چون گاهی نزدیک‌ترین افراد به ما که روی زندگیمون اثر جدی دارن، ممکنه رفتارهای مخربی بکنن و ما برای مراقبت از خودمون مجبور باشیم ازشون بخوایم که رفتارشون رو تغییر بدن. پس نمیشه گفت نقد نکن، اما میشه در قدم اول مفهوم نقد و بعد روشش رو ارزیابی و اصلاح کرد و بهبود داد.یادمه یک بار دوست نزدیکی، چیزی که با کلی ذوق و شوق خریده بودم رو زشت خطاب کرد و گفت «از چیِ این خوشت اومده آخه؟» من خیلی متعجب شدم، چون اگرچه سلیقه ما باهم خیلی متفاوته، اما من همیشه از هر چیزی که می‌خرید صادقانه تعریف می‌کردم، چون می‌دونستم از نظر او زیباست و این موضوع سلیقه شخصیه. بنابراین با ناراحتی گفتم: چرا این حرف رو می‌زنی؟! من دوستش دارم و به نظرم خیلی قشنگه! و دوستم در جواب بهم گفت: «بابا انتقادپذیر باش دیگه!»متأسفانه تعریف غلطِ خیلی از ما از نقد یا انتقاد -که رفتار و روش نادرست و ناکارآمدی رو به دنبال داره- باعث گرفتاری‌های بزرگی در روابطمونه. انتقاد بطور کلی، اشاره به یک ایراد و اشکاله. بنابراین شاید بشه گفت که همیشه به نوعی سایۀ عیبجویی روی گفتگوی انتقادی هست و حس خوبی به نقد شَونده نمیده، اما می‌تونیم فضای نقد رو تلطیف کنیم تا احتمالِ ایجاد احساس ناخوشایند در فرد نقد شونده و تنش در گفتگو رو کاهش و احتمالِ گرفتن نتیجه بهتر رو افزایش بدیم. اما چطور؟خصوصی حرف بزنیم. به هیچ وجه کسی رو در جمع یا در مقابل حتی یک فرد دیگه -هر قدر نزدیک و آشنا و صمیمی- نقد نکنیم.برای گفتگو زمانی رو پیشنهاد بدیم و از قبل اعلام کنیم که می‌خوایم درباره چه موضوعی حرف بزنیم. صبر کنیم تا طرف مقابل هم آماده گفتگو باشه. و بعد گفتگو رو کش ندیم و طولانی نکنیم. روشن حرف بزنیم، اما حرف‌هامون رو تکرار نکنیم و حاشیه هم نریم.بدجنسی نکنیم. اگر واقعاً موضوع خاصی هست که فکر می‌کنیم می‌تونه تغییر کنه و این تغییر اوضاع رو بهتر می‌کنه و واقعاً می‌خوایم که انجامش بدیم، خوبه. انجامش بدیم. اما از این فرصت برای تخریب فرد مقابل استفاده نکنیم. عیب‌های دیگه‌اش رو به روش نیاریم و... خلاصه اینکه عقده‌گشایی نکنیم. تصمیمی که از سر خشم باشه، با تصمیم از سر نارضایتی و تلاش برای بهبوند اوضاع فرق داره. اگر خشمگین هستیم، بهتره اول صبر کنیم تا آتش خشممون فروکش کنه و بعد گفتگو کنیم.فرد رو از نقدی که بهش داریم تا حد ممکن جدا کنیم. یعنی اگر او اشتباهی کرده یا از نظر ما کار خیلی بدی کرده، خودش رو آدم بدی ندونیم و بنابراین شخصیت او رو تماماً زیر سؤال نبریم. یعنی موقع نقد کردن، درباره اون رفتار و موضوع مشخص حرف بزنیم. مثلاً به جای اینکه بهش نسبت دروغگویی بطور کلی بدیم، درباره عدم صداقتش در اون زمان و موضوع خاص حرف بزنیم. یعنی به جای اینکه بهش بگیم «تو آدم بد یا دروغگویی هستی» بهش بگیم که اون رفتار خاصش -چه یک بار و چه تکراری- از نظر ما معنای بدی داشته و بعد درموردش گفتگو کنیم.به جای تمرکز بر «تو» درباره «ما» حرف بزنیم و نقطه مشترکمون «ما» و «رابطه ما» باشه. تمرکز بر تو، می‌تونه احساس مورد حمله واقع شدن به طرف مقابل بده.نقد رو به صورت درخواست و پیشنهاد مثبت بیان کنیم و نه حمله یا حتی تلاش برای تغییر و اصلاح. یعنی در ادامه مثال قبل، به جای اینکه بهش بگیم «دیگه دروغ نگو» بگیم «ازت می‌خوام با من صادقانه و راحت حرف بزنی.»نقش خودمون رو فراموش نکنیم. مثلاً اگر قصد داریم از دوست یا همسرمون درخواست کنیم که با ما صادقانه‌تر رفتار کنه، بهتره از خودمون بپرسیم که آیا در مقابل صداقت او واکنش خوبی نشان خواهیم داد، حتی وقتی برامون ناخوشاینده؟ و اگر متوجه شدیم که واکنش‌های منفی ما طرف مقابلمون رو به پنهان‌کاری و دروغگویی ترغیب کرده، روی اصلاح رفتار خودمون کار کنیم و به او هم قول بدیم که ظرفیت بیشتری برای شنیدن حرف‌های صادقانه‌اش در خودمون خواهیم ساخت.از ابتدا تا انتها مثبت باشیم. در ابتدای گفتگو با فرد مقابل، بابت زمان و فرصتی که برای گفتگو بهمون داده ازش قدردانی و تشکر کنیم. در ابتدا یا در طول گفتگو به خوبی‌هاش اشاره کنیم و در انتها هم بابت شنیدن حرف‌هامون ازش تشکر کنیم.برای شنیدن جواب یا گرفتن نتیجه، عجله نکنیم و فرد مقابل رو تحت فشار نگذاریم. صبور باشیم. ممکنه مدت زیادی طول بکشه تا فرد مقابل، حرف ما رو درک کنه، بخواد که برای تغییر تلاش کنه و بعد موفق بشه. هر چه موضوع جدی‌تر و مربوط به عادتِ رفتاریِ قدیمی‌تری باشه، تغییرش سخت‌تره. و حتی اگر موضوع/رفتار بارها تکرار شد و فضا برای تکرار گفتگو فراهم و مناسب بود، باز هم درموردش حرف بزنیم، البته بدون فشار آوردن و عجله. و اگر فضا فراهم و مناسب نبود، صبر کنیم. بدونیم که داریم عیب و ایراد کسی رو هر قدر کوچک، بهش یادآوری می‌کنیم و بپذیریم که حتی اگر نقد ما کاملاً درست باشه، بهرحال احتمالاً احساس ناخوشایندی در او ایجاد می‌کنیم. حواسمون باشه که ممکنه فرد مقابل ما به هر دلیلی (طبیعت انسانی، احساس ناامنی و...) از نقد شدن خیلی ناراحت بشه و واکنش خوبی نشون نده. پس اگر کسی واکنش منفی نشون داد، برآشفته و خشمگین نشیم. درکش کنیم. مخصوصاً اگر می‌دونیم که مسأله عزت نفس و ناامنی درونی داره، باهاش صبور باشیم و مدارا کنیم.با همه این توضیحات، همچنان باید یادمون باشه که نقدی که ما به دیگری وارد می‌دونیم، نظر ماست و ممکنه فرد مقابل ما دیدگاهش کاملاً متفاوت باشه. شاید حرف ما رو درک نکنه. یا شاید درک کنه و حتی خواهان تغییر باشه، اما درش موفق نشه. بهرحال به خاطر بسپریم که حتی با بهترین تلاش و بیشترین صبر هم ممکنه نقد ما اثرگذار نباشه و تغییری رخ نده. در این صورت باید اون موضوع رو بپذیریم و رها کنیم.پیشنهاد: قسمت 6 پادکست «رسیدن» به نام «پذیرش یا تسلیم؟»ناهید مزیدیناهید مزیدیSun, 06 Feb 2022 15:17:03 +0330https://virgool.ir/@nahid.mazidi/از-خودش-متنفرش-می-کنم-تا-دوستم-داشته-باشه-t010cxkrxnhbچند روز پیش دوستم تلفن کرد و گفت که همسرش ازش خواسته با هم به دیدن خانواده‌اش برن، اما او قصد داشت جواب منفی بده. نظر من رو پرسید. دلایلش قابل درک بود و منطقی به نظر می‌اومد. بنابراین گفتم: تصمیم با خودته. اما به من بگو که دقیقاً به همسرت چی می‌خوای بگی! شیوه گفتنت مهمه!با لحن تندی گفت که بهش میگه اونجا نمیره چون اون‌ها فلان کار بد رو کردن و وظیفه‌شون رو انجام ندادن و باید حالا او (همسر) و اون‌ها... پریدم وسط حرفش که صبر کن! نه نه! ادامه نده...! و براش توضیح دادم که چرا نباید این حرف رو بزنه و به جاش باید چی بگه. بهش گفتم: هدف تو اینه که دیدنِ خانواده همسرت نری، درحالیکه با این حرف‌ها داری به همسرت یادآوری می‌کنی که خانواده‌اش بَدن و اون از تو مراقبت یا دفاع نکرده و اون یادش میاد که تو ازش خشم داری و از خانواده‌اش متنفری و خلاصه اینکه احساساتش رو به صورتی منفی تحریک می‌کنی. این کار باعث میشه همسرت درگیر افکار و احساسات منفی درباره رابطه تو با خودش و خانواده‌اش بشه و تحت فشار بیشتری قرار بگیره. دچار خشم و اضطراب بیشتری میشه، شاید حتی احساس ناتوانی و درماندگی بکنه و این یعنی تو با کلمات و لحن گفتارت باعث میشی او نسبت به خودش احساس بدی پیدا کنه. در نتیجه تو نه تنها به هدفت نزدیک‌تر نمیشی، بلکه کاملاً دور میشی و اوضاع خراب‌تر میشه. پرسید خب چی بگم و من بهش گفتم: «اگر می‌خوای به خواسته‌ات توجه کنه، هرگز کاری نکن که نسبت به خودش احساس بدی پیدا کنه!» و نکته اصلی همینه! برای اینکه یاد بگیریم که چطور میشه بر دیگران اثر گذاشت، باید اول بفهمیم که چطور نمیشه بر دیگران اثر گذاشت و چه چیزی از ابتدا مانع تغییر و اثرگذاری میشه. اون مانع چیه؟ این که ما معمولاً آگاهانه یا ناآگاهانه به غلط فکر می‌کنیم برای اینکه کسی حال بد ما رو درک کنه و به خواسته‌مون توجه کنه و به خوشحالیمون کمک کنه، باید احساس بدی که داریم رو بهش انتقال بدیم. یعنی باید او رو هم ناراحت کنیم! دقت کنید! منظورم این نیست که ما نباید احساسمون رو ابراز کنیم، منظورم اینه که نباید انتقالش بدیم و حال او رو هم بد کنیم! چون بدحال کردنِ طرف مقابل، نه تنها به تغییر رفتار یا همراهی با ما ترغیبش نمی‌کنه، بلکه کاملاً برعکس او رو از ما خشمگین و بیزار و دور و دورتر می‌کنه.دوست من با یادآوری اشتباهات همسرش و خانواده‌اش در موقعیتی نامناسب و با روشی غلط، احساسات بد و ناخوشایندی رو در همسرش ایجاد می‌کرد، چون گمان می‌کرد که اگر همسرش هم احساس بدی پیدا کنه، او رو درک و باهاش همراهی می‌کنه. درحالیکه این کار اگرچه شاید باعث عقب‌نشینی ظاهریِ همسرش می‌شد، اما درواقع قدمی به جلو نبود. چون همسرش رو درگیر حاشیه (چیزی به جز خواسته همسر) می‌کرد. البته منظورم این نیست که این خانم نباید حرف می‌زد فقط چون ممکن بود همسرش احساس خوبی نداشته باشه! نه اصلاً! منظورم اینه که حرفِ درست زدن کافی نیست. «حرفِ درست رو باید درست زد!» و همینطور به موقع و با احتیاط، تا هدف اصلی فراموش نشه. بنابراین بهش پیشنهاد دادم به جای حرف زدن از تو/او/اون‌ها درباره من حرف بزنه. بگه که از تصمیمش دنبال چه نتیجه‌ایه و این رو با آرامش و ادب و بدون هدایت بحث به حاشیه بیان کنه. مثلاً به جای «چون اون‌ها این کار رو کردن، من نمیام دیدنشون تا بفهمن که کار بدی کردن» بگه «عزیزم، من فکر می‌کنم با نیامدن به این جمع در این زمان، احترامم بیشتر حفظ میشه و احساس بهتری به خودم و اون‌ها خواهم داشت.» بهش گفتم: هر حرفی که می‌خوای بزنی، از خودت بپرس «هدفم چیه؟ آیا این کلمات، این لحن، در این موقعیت، من رو به هدفم نزدیک‌تر می‌کنه یا نه؟ و آیا ارزشش رو داره یا نه؟» پس مغز مطلب روشنه: برای اثرگذاری بر دیگران و جلب توجه اون‌ها نسبت به خواسته‌هامون هرگز نباید کاری بکنیم که اون‌ها نسبت به خودشون احساس بدی پیدا کنن! که اگر چنین اتفاقی بیفته، احتمال تغییر، به حداقل می‌رسه و حتی اگر هم تغییری ایجاد بشه، معمولاً در درازمدت به قیمت تخریب رابطه تمام خواهد شد.احتمالاً همه ما زمانی این رو تجربه کردیم. اینکه وقتی والدین، معلم، همسر، دوست و... از ما درخواست ایجاد تغییر در رفتارمون رو داشتن، به تندی نقدمون کردن و این نه تنها انگیزه ما برای تغییر نشده، بلکه اونقدر غمگین، شرمگین یا خشمگینمون کرده که حتی اگر با نظرشون موافق بودیم، مقاومت کردیم و به رفتارمون ادامه دادیم. یا دستکم از ایجاد تغییر، راضی و شاد نشدیم. مثل وقتی که مادرمون بابت نمره پایین در یک درس، ما رو سرزنش و با دخترخاله‌مون مقایسه منفی کرده. احتمالاً اون موقع انتظار داشته ما نسبت به خودمون احساس بدی پیدا کنیم و این انگیزه تغییر بشه (ایجاد احساس گناه برای کنترل)، اما واقعاً چقدر این اتفاق می‌افته؟ و چقدر این اتفاق، مثبت و خوشایند و پایداره؟هیچکس نمی‌تونه کسی رو دوست داشته باشه که باعث میشه به خودش احساس بدی پیدا کنه! واقعیت اینه که نفرت ما (با نارضایتی متفاوته) نسبت به خودمون بیشتر اوقات یا انگیزۀ تلاش و تغییر نیست و یا دستکم در درازمدت انگیزه خوبی نیست و اگر این روشِ همیشگی و عادی زندگی ما بشه، درواقع ما هر روز در حالِ تمرین برای نفرت از خود هستیم! یعنی حتی اگر تغییر کنیم، لذتی نمی‌بریم و از خودمون بیزار و بیزارتر میشیم. اما واقعاً هدف ما از ایجاد تغییر در خودمون و یا درخواست ایجاد تغییر در رفتار دیگران چیه؟ و آیا ارزشش رو داره؟nahidmazidi.comInstagram.com/nahidmazidiناهید مزیدیناهید مزیدیTue, 01 Feb 2022 18:15:48 +0330https://virgool.ir/@nahid.mazidi/فهرست-10-یادداشت-کوتاه-درباره-ارتباط-مؤثر-و-ازدواج-jwdcbfvkmdbmاین فهرستی از چند یادداشت در حوزه ارتباط مؤثر و ازدواجه که در ویرگول و یا بخش وبلاگِ وبسایت من منتشر شده. با کلیک روی عنوان هر کدوم که به صفحه خودش لینک شده، می‌تونید به راحتی یادداشت مورد نظرتون رو بخونید.آیا همسران می‌تونن عزت نفس همدیگر رو بهبود بدن؟چرا دیگران به درد دل ما خوب گوش نمیدن؟با انتظارات غیرمنطقی افراد کنترل‌گر چه کنیم؟چطور از حریم شخصی خود محافظت کنیم؟(متن پادکست)لیست سفید: روشی برای کسب آرامش در روابطنیازهای مردان در ازدواج (۱)چرا دوست خوب و صمیمی ندارم؟عواقب کنایه و غیر مستقیم حرف زدن چیه؟سؤالات محبت‌ساز در ارتباط مؤثرچطور «نه» بگیم و از نه گفتن خوشحال باشیم؟پیشنهادات دیگر:پادکست «رسیدن» (آموزش رایگان رشد و توسعه فردی و ارتباط مؤثر) در وبسایت nahidmazidi.com و در اپلیکیشن Castboxپادکست «آدمهای معمولی» در اپلیکیشن Castboxبسته‌های آموزشی در حوزه توسعه فردی و ارتباط مؤثر صفحه اینستاگرام منناهید مزیدیناهید مزیدیSun, 30 Jan 2022 18:09:58 +0330https://virgool.ir/Novira/فهرست-چند-یادداشت-کوتاه-در-حوزه-رشد-و-توسعه-فردی-iv26oebotqaoاین فهرستی از چند یادداشت کوتاه من در حوزه رشد و توسعه فردیه که در ویرگول منتشر شده. با کلیک روی عنوان هر کدوم که به صفحه خودش لینک شده، می‌تونید به راحتی یادداشت مورد نظرتون رو بخونید.اشکالی ندارد، رنج طبیعی است!آیا عبارات تأکیدی واقعاً بر موفقیت مؤثرند؟چطور از حریم شخصی‌مان محافظت کنیم؟ (متن پادکست)اعتماد به نفس از آینده می‌آید، نه از گذشته!نشانه‌های «آدم‌بزرگ» بودنآیا واقعاً دنیای ما رو خودمون می‌سازیم؟آیا واقعاً همه ما شایسته دوست داشته شدن هستیم؟چطور خودم را دوست داشته باشم وقتی دوستم ندارند؟رسالت شخصی، واقعیت یا فریب؟!خطرات رؤیا پردازی و تصویرسازی ذهنیو...وبسایت من: nahidmazidi.comپادکست رسیدن در وبسایت و در اپلیکیشن Castboxصفحه من در اینستاگرامناهید مزیدیناهید مزیدیThu, 27 Jan 2022 14:37:40 +0330https://virgool.ir/@nahid.mazidi/خطرات-رؤیا-پردازی-و-تصویرسازی-ذهنی-yayjukvy3iosاین روزها مدام بهمون میگن رؤیاپردازی کنیم و رؤیاهامون رو توی ذهنمون تصویرسازی کنیم. میگن این کمک می‌کنه به آرزوها و اهدافمون برسیم. اما آیا واقعاً فایده‌ای داره؟به نظر میاد بی فایده نیست. تصویرسازی ذهنی، احساس خوبی به ما میده. می‌تونه به تدریج کمک کنه باور کنیم که تحقق رؤیاهامون ممکنه یا حتی ممکنه بهمون اعتمادبنفس یا انگیزه بیشتری برای دنبال کردن هدف و رؤیا بده. اما اولاً همیشه اینطور نیست و ثانیاً...از اونجایی که همه چیز پنجاه-پنجاهه، باید مراقب خطر و آسیب این کار هم باشیم. خطرش اینه که ممکنه به رؤیاپردازی معتاد بشیم. همش توی رؤیا و تخیل باشیم، رؤیاهای غیر ممکن داشته باشیم و کم‌کم باورشون کنیم و در نتیجه رابطه‌مون با واقعیت ضعیف بشه. اما...این روزها یکی از شایع‌ترین مشکلات ما اینه که بعضی‌هامون انقدر توی خیالاتیم و با فکر کردن به رؤیاهامون غرق لذت میشیم که فکر می‌کنیم واقعاً داریم براشون یک گام عملی برمی‌داریم. انقدر لذت می‌بریم که انگار دیگه به هدفمون رسیدیم. یعنی لذتِ خیالپردازی مثل مخدر عمل می‌کنه و موقتاً بهمون احساس خوب میده. بعد که می‌بینیم با خیال‌پردازی و تصویرسازی این لذت رو داریم، دیگه بیخیالِ تلاشِ واقعی و زحمت کشیدن میشیم! اونوقت دیگه رسماً یک معتاد خواهیم بود!‌.سؤال: اگر من با فکر کردن به رؤیاهام حالم خوب میشه، اصلاً چرا باید زحمت بکشم برم دنبالشون؟‌‌جواب: بله، می‌تونی به همین لذت اکتفا کنی، اما اولاً این لذت موقتیه و هر از گاه واقعیت بهت سیلی می‌زنه و یادت میاد که چی به چیه. ثانیاً موضوع اصلی خود هدف نیست! ما به دنیا نیومدیم که فقط یه مجموعه از اهداف رو به دست بیاریم و بریم روی سکو بایستیم و جایزه بگیریم و ازمون عکس بگیرن! ما طوری ساخته شدیم که میل و نیاز داریم که حرکت کنیم، زحمت بکشیم و در طول مسیر رشد کنیم. اون کسی که در طول مسیر بهش تبدیل میشیم، از خود هدف هم مهمتره! اگر حرکت و تلاش و تغییر مهم نبود، ما هم مثل درخت خلق می‌شدیم! ساکن و ثابت با قدرتِ تخیل! اما وقتی پتانسیل و میل و ابزارِ چیزی هست، یعنی اون چیز نیاز ماست و باید دنبالش کنیم و پتانسیل رو بالفعل در بیاریم.پس حواسمون جمع باشه! فکر نکنیم خیالپردازی و تصویرسازی ، خودِ اقدام و عمله! بهش بسنده نکنیم! باید حرکت کنیم! اگر بشینیم، می‌پوسیم. حتی اگر تمام روز رؤیای دویدن داشته باشیم!پیشنهاد: یادداشت «رسالت شخصی، واقعیت را فریب؟» را اینجا بخوانید!ناهید مزیدیناهید مزیدیThu, 27 Jan 2022 14:14:26 +0330https://virgool.ir/@nahid.mazidi/رسالت-شخصی-واقعیت-یا-فریب-t5qsyjagqs0kآیا اینکه میگن رسالت شخصی زندگیت رو کشف کن درسته؟اگر منظور از کشف رسالت این باشه که هر کسی با یک رسالت و هدف آسمانی خاص به دنیا میاد یا اینکه در زندگیش فقط قراره یک کار احتمالاً خیلی بزرگ انجام بده، این به نظر درست و منطقی نمیاد. یعنی تا به حال کسی دلایل محکمی برای چنین ادعایی نیاورده. هیچکس هنوز ثابت نکرده که هر انسانی با رسالت و هدف خاصی به دنیا میاد. هر چه گفته شده، حدس و گمان و تعبیر و تفسیر شخصی بوده.اما به نظر میاد درست‌تر اینه که آدم اول ببینه چه چیزهایی رو دوست داره. البته هر کسی ممکنه به چند موضوع علاقمند باشه یا حتی برعکس، فکر و احساس بکنه که به همه چیز کم‌علاقه است.بنابراین هر فردی باید چیزهایی رو «انتخاب» و یکی یکی تجربه کنه. چیزهایی که دوست داره، چیزهایی که درش خوبه و یا احتمال میده که خوب باشه. خود این تجربه کردن می‌تونه مسیرش رو روشن‌تر کنه، بدون اینکه از ابتدا اطمینان و یقینی درموردش باشه. اما متأسفانه نقش تجربه در ساختن به اصطلاح رسالت شخصی، دستکم گرفته شده و بیشتر اینطور نشان داده شده که تقدیر و سرنوشتی هست که باید یافت و زندگیش کرد!اینکه فکر کنیم حتماً هدف و رسالت مشخص یا عجیب و متفاوتی داریم، باعث دردسر خواهد شد. چون اولاً ممکنه به دنبال چیزهای عجیب و غریب و متفاوتی باشیم که وجود ندارند یا مناسب زندگی ما نیستند. بنابراین بیهوده تلاش کنیم و بیهوده شکست بخوریم. بعلاوه ممکنه هر چه بگردیم، هیچ علاقه خاص و یا استعداد برجسته و ویژه‌ای در خودمون پیدا نکنیم و این باعث دلسردی و نفرت از خود بشه. نتیجه چنین اتفاقی، احتمالاً این خواهد بود که دست از تلاش برای ساختن و رشد کردن می‌کشیم. در نتیجه رسالت، هدف یا معنایی که می‌تونستیم بسازیم رو برای همیشه از دست میدیم!دیگر اینکه اگر فکر کنیم فقط هر جایی که علاقه‌مون هستن باید انرژی بگذاریم، یا فکر کنیم هر جا علاقه باشه نتیجه هم حتماً خوب میشه، درست نیست. خیلی وقت‌ها-نه همیشه- اگر جایی انرژی بگذاریم و سرمایه‌گذاری کنیم و توانمند بشیم، علاقه ایجاد خواهد شد.پس بطور کلی میشه گفت که رسالت شخصی بیشتر ساختنی است تا یافتنی. اگرچه استعدادهای خاص و یا علائق ویژه و برجسته در برخی موارد وجود دارند، اما این قاعده نیست. بنابراین هیچکس نباید فکر کنه که چون به چیز خاصی علاقه نداره یا استعداد ویژه‌ای در خودش برای انجام کاری نمی‌بینه، پس مشکل و ایرادی داره. و نباید فکر کنه که «لابد دیگران رسالت شخصی دارند و به درد می‌خورند و من نه!»رسالت ما در زندگی چیزی است که می‌سازیمش. پس به جای تمرکز بر یافتن، باید در عین کنجکاوی برای شناخت و کشف، برای ساختن تلاش کنیم.پیشنهاد: قسمت 25 پادکست «رسیدن» رو اینجا بشنوید: «چرا و چطور بر مسیر زندگی تمرکز کنیم؟»ناهید مزیدی، مربی نگرش / Mindset Coach/ پادکسترناهید مزیدیناهید مزیدیWed, 26 Jan 2022 13:56:31 +0330https://virgool.ir/@nahid.mazidi/7-درس-ارتباط-مؤثر-از-سریال-ted-lasso-orql10zgtljtتِد لَسو که یک مربی فوتبال تازه‌کاره، در این سریال شخصیت مثبت و شیرینی داره و رفتارش درس‌های خوبی برای ارتباط مؤثر داره. مثلاً...1. صادق و آسیب‌پذیر باشمنظور از آسیب‌پذیری، عامدانه ضعیف بودن نیست، بلکه پذیرش نقص‌ها و ضعف‌هاست. تد لسو آدم بی‌نقصی نیست و این رو با صداقت می‌پذیره. حتی جایی که در جایگاه حرفه‌ای و شغلیش همه ازش انتظار دارن مشکل و نقصش رو پنهان کنه، این کار رو نمی‌کنه. البته براش خیلی هم راحت نیست، ولی بهرحال درموردش حرف می‌زنه. با این کار، از طرفی خودش رو در معرض قضاوت قرار میده و از طرف خودش رو از اضطرابِ پنهان‌کاری، خلاص می‌کنه.2. احترام بگذار و تحسین کنتد آدم مؤدبیه. به دیگران احترام می‌گذاره، حتی وقتی بهش بی‌احترامی می‌کنن. بعلاوه همیشه چیز مثبتی در دیگران پیدا و تحسینشون می‌کنه و این زمینه ایجاد ارتباط موثر رو فراهم می‌کنه. تحسین دیگران کار سختی نیست، چون در هر کسی نکات مثبتی هست. فقط کافیه بخوای که چیز مثبتی برای بیان کردن پیدا کنی.3. آدم‌ها رو فراموش نکنتد اسم و اطلاعات دیگرِ آدم‌های تازه رو به خاطر می‌سپره و همیشه حواسش بهشون هست. حالشون رو می‌پرسه و به جوابشون گوش میده. این شاید اولین قدم برای ساختن یک ارتباط موثر باشه.4. انتقاد نکن، فرصت بدهتِد به جای انتقاد کردن و گیر دادن، یا سکوت می‌کنه و یا چند کلمه حرفِ لازم و ضروری و مثبت می‌زنه و بعد صبر می‌کنه و به دیگران فضا میده تا راه خودشون رو پیدا کنن و هروقت هم لازم شد تشویق می‌کنه. هر جایی که لازمه حرفی بزنه، می‌ایسته و با قدرت حرف می‌زنه. هروقت نیاز به تذکر باشه، تذکر هم میده. اما دنبال ایرادگیری یا انتقاد یا تخریب نیست. بلکه تلاش می‌کنه به زیباترین و محترمانه‌ترین و مؤثرترین شکل ممکن، فرصت رو برای رشد و بهبود آدم‌ها فراهم کنه.5. در موضع قدرت باشاینکه تد در هر شرایطی به دیگران احترام می‌گذاره و بدی رو با بدی جواب نمیده، او رو در موضع ضعف قرار نمیده. اتفاقاً نقطه قوت بزرگ تد اینه که در هر شرایطی و در مقابل هر کسی، در جایگاه خودش می‌مونه و اجازه نمیده رفتار منفی دیگران، رفتار او رو به بدی تغییر بده.6. شوخ‌طبع باشبرای شوخ‌طبع بودن لازم نیست ذاتاً کمدین باشی! تد خیلی از وقایع و رفتارها رو اصلاً جدی نمی‌گیره و با شوخی و خنده ازشون می‌گذره.7. صبور باشتد برای ایجاد رابطه خوب و سالم با آدم‌ها تلاش می‌کنه و در مقابل کج‌خلقی‌ها صبوره. به راحتی تسلیم نمیشه. چون باور داره که آشنایی، شناخت و ساختن یک ارتباط موثر، وقت و انرژی لازم داره. البته این وقت و انرژی و تلاش، همیشه نتیجه مطلوب و ایده‌آل نمیده. اما بهرحال تد بر اساس ارزش‌های شخصیش تلاشش رو می‌کنه.البته تِد گرفتاری‌های ویژه خودش رو هم داره. یعنی این همه شخصیتش نیست و اتفاقاً همین مثبت بودنش گاهی منحرف میشه و براش دردسر می‌سازه. سریال خوبیه. پیشنهاد می‌کنم ببینید. ساده است، طنز شیرینی داره و سرگرم‌کننده و الهامبخشه.ناهید مزیدیصفحه اینستاگراموبسایتناهید مزیدیناهید مزیدیSat, 22 Jan 2022 14:02:48 +0330https://virgool.ir/@nahid.mazidi/چطور-نگفته-ها-رو-بشنویم-o4cqgtag0dmiپیامِ رفتارها رو حدس بزنیموظیفه هر کسی توی روابطش اینه که حرفش رو بزنه، خواسته‌اش رو بگه. یعنی نباید روی ذهن‌خوان بودن یا علمِ غیب داشتنِ طرف مقابل حساب کرد. اما این هم خوبه که سعی کنیم که حرف‌های نگفته رو هم بشنویم و معنای عمیق و پنهان بعضی از حرف‌ها و رفتارها رو بفهمیم. شاید وظیفه روشن و آشکاری نباشه، اما هم قشنگه و هم روی روابط اثر مثبت زیادی داره. بعلاوه این علامت رشد و مهارت در همدلی هم هست.اساساً اکتفا نکردن به ظاهر حرف و رفتار دیگران و تلاش برای دیدن و شنیدن و فهمیدن معنای عمیق‌تر، نشانه بلوغ و رشد آدمه و روابطش رو با آدم‌های دیگه و تمام دنیای اطرافش به سطح بالاتری ارتقا میده.فریاد و عصبانیت، ظاهر یک رفتاره. بهانه‌جویی و نق زدن و... فقط ظاهره. پشت این‌ها چیه؟ چه معنایی دارن؟ چه پیامی دارن که حداقل در لحظه اول دیده و درک نمیشه؟ اینه که مهمه!فریاد می‌تونه علامتِ ترس از دست دادن باشه. عصبانیت می‌تونه از سر خستگی باشه. بهانه‌جویی احتمالاً نشانه ناتوانی در بیان مستقیم خواسته‌ها یا نگرانی از عواقبشه. پیامِ نق زدن شاید اینه که «خسته شدم از مستقیم گفتن و شنیده نشدن. من رو ببین!» بطور کلی، موضوع رفتارهای دیگران خودشون هستن، نه ما. موضوع نق زدن و فریاد زدن دیگران، نیازهاییه که می‌خوان برآورده بشه. مسأله اصلی اینه!پس وقتی به ما نق می‌زنن یا سرمون فریاد می‌کشن، به جای اینکه به خودمون بگیریم و واکنشی عمل کنیم، لازمه و خوبه که قضاوت اولیه‌مون رو باور نکنیم، بهش اعتماد نکنیم، لحظه‌ای مکث کنیم و از خودمون بپرسیم:«پیام این رفتار چیه؟ پشتِ این کلمات و حالات، چه معانی و دلایل دیگه‌ای ممکنه باشه؟» این سؤال حتی درباره خودمون هم می‌تونه مؤثر و کمک‌کننده باشه.البته لازم نیست همیشه به جواب قطعی برسیم. در نظر گرفتن احتمالات مختلف به تنهایی می‌تونه ما رو از قضاوت سریع و ناردست و رفتار منفی یا غیر مؤثر و نتیجه نامطلوب حفظ کنه. و خیلی وقت‌ها همین کافیه!پیشنهاد مطالعه: چطور خوب و فعال گوش دهیم؟ناهید مزیدیناهید مزیدیMon, 10 Jan 2022 21:24:16 +0330https://virgool.ir/@nahid.mazidi/با-انتظارات-غیرمنطقی-افراد-کنترل-گر-چه-کنیم-vc1z1o9vljflمتن قسمت 24 پادکست «رسیدن»خیلی از ما یک کار خیلی عجیب می‌کنیم! خودم هم این کار رو کردم!یکی میاد بهمون میگه فلان کار رو بکن یا نکن. ما باهاش مخالفیم. دوست نداریم حرفش رو قبول کنیم. ناراحت میشیم. دلمون می‌خواد بگیم نه، ولی در نهایت به حرفش گوش میدیم و کاری که خواسته رو انجام میدیم.اما بعد چی میشه؟ از اون آدم بدمون میاد که چرا این درخواست رو کرده، چرا ما رو توی موقعیت ناخوشایند یا سختی قرار داده، که چرا ما رو مجبور کرده؟! یعنی بابت انتخابی که خودمون کردیم و رفتاری که خودمون انجام دادیم، دیگری رو مقصر می‌دونیم و سرزنش می‌کنیم. درحالیکه اون فقط درخواست کرده و معمولاً این خود ماییم که به دلایل مختلفی از جمله ترس و مهرطلبی تصمیم می‌گیریم پاسخ مثبت بدیم.البته استثنائاتی هم هست. یعنی گاهی ممکنه بهای نه گفتن ما خیلی خیلی سنگین باشه. مثلاً یک خانم کارمند که تحت فشار مالی خیلی شدید قرار داره و باید هزینه زندگی و درمان فرزندش رو تأمین بکنه، وقتی رئیسش ازش درخواست رابطه نامتعارف و غیر اخلاقی می‌کنه، ممکنه با خودش بگه «اگرچه از بله گفتن بیزارم، اما جون بچه‌ام مهمتره!» نمی‌خوام وارد بحث اخلاقی و فلسفی و قضاوت بشم. فقط می‌خوام بگم گاهی نه گفتن زیادی سخته، اما بیشتر مواردی که ما توی زندگی روزمره باهاش مواجهیم، اینطور نیست. خیلی وقت‌ها موضوع واقعاً سخت و سنگین نیست و فقط توی ذهن ما بزرگه.مثلاً من نمی‌خوام بله بگم، ولی میگم، چون می‌ترسم واکنش بدی ببینم. یا چون می‌خوام بگم من خیلی خوب و مهربونم. یا چون می‌خوام بعداً منت بذارم. یا چون از درگیری می‌ترسم و نمی‌خوام تنش ایجاد بشه. با اینکه بلد نیستم نه بگم و به بله گفتن عادت دارم. خلاصه اینکه خیلی وقت‌ها -نه همیشه- ما خودمون به دلایل مختلفی انتخاب می‌کنیم که بله بگیم و زیر بار زور بریم، اما درخواست دیگران رو بهانه می‌کنیم برای سلب مسئولیت از خودمون! چون اگر قبول کنیم که مسئولیم، احتمالاً باید باورها و عاداتمون رو تغییر بدیم و کارهای تازه یا سختی بکنیم! و خب موندن توی شرایط موجود، اگرچه دردناکه، اما معمولاً راه راحتتریه و ما همون رو انتخاب می‌کنیم.نتیجه این کار چیه؟خشم، خودخوری، کینه، نفرت، افسردگی، روابط بد و تلخ، به خطر افتادن سلامت جسم در درازمدت و...راه‌حل چیه؟مسئولیت فکر و احساس و رفتارهامون رو بپذیریم. قبول کنیم که ما روی اینها قدرتِ کنترل و مدیریت داریم و دیگران مسئولش نیستن. پس دست از سرزنش دیگران برداریم و روی خودمون تمرکز کنیم.1. مدیریت افکار و احساساتمون رو یاد بگیریم تا موقع لزوم بتونیم حرفمون رو درست و موثر بزنیم.2. حرف‌هامون رو بزنیم و به‌موقع و درست نه بگیم.3. تحت فشار تسلیم نشیم. پای خودمون بایستیم.پیشنهاد: چطور از حریم شخصی‌مان محافظت کنیم؟4. بپذیریم که مقداری تنش طبیعیه. اشکالی نداره. معنای بدی نداره. لزوماً هم باعث اتفاق بد یا قطع رابطه نمیشه. پس ازش فرار نکنیم. بمونیم و بگذرونیمش.5. نخوایم که همه تأییدمون کنن. بین محبوب و محترم بودن، دومی رو انتخاب کنیم.6. لیست سفید بسازیم و اجازه بدیم عده زیادی از آدم‌ها دوستمون نداشته باشن.7. نه درگیر بشیم نه قربانی. راه سوم رو بریم که قاطع و مودبانه حرف زدنه.8. صبور باشیم و تمرین کنیم. بتدریج به این روش عادت می‌کنیم و راحت‌تر میشه.9. نخواهیم که دهن دیگران رو ببندیم (چون ممکن نیست). به جاش دهن خودمون رو درست و به موقع باز کنیم! کسی که گرسنه است، به احساسِ گرسنگی نمیگه برو یا به غذا نمیگه بیا، خودش میره پی غذا!10. گاهی لازمه درباره انتظارات یا رفتارهای دیگران باهاشون حرف بزنیم. پس من نمیگم همیشه ساکت باشیم. دارم میگم چه حرف زدیم چه نزدیم، چه حرفهامون اثر کرد چه نکرد، بهرحال تسلیم نشیم. معطلِ تغییر رفتار دیگران نشیم. کار و زندگی خودمون رو بکنیم! انتخابگر باشیم! این زندگی مال ماست و مسئولیت و وظیفه خودمون که کاری براش بکنیم!این متن قسمت 24 پادکست «رسیدن» بود. برای شنیدن نسخه صوتی، اینجا کلیک کنید.ناهید مزیدیناهید مزیدیSun, 09 Jan 2022 16:22:01 +0330https://virgool.ir/Whitenoise/چطور-خودم-رو-دوست-داشته-باشم-وقتی-بهم-اهانت-می-کنن-qqlkfqjh91ikخوددوستی به این معنا نیست که همه با تو طوری رفتار کنن که خودت رو شایسته اون می‌دونی. خوددوستی یعنی اولاً خودت با خودت خوب و شایسته رفتار کنی و ثانیاً وقتی دیگران با تو شایسته رفتار نمی‌کنن، اجازه ندی نگاهت به خودت بد و غلط و منفی بشه یا بمونه.گاهی رفتار دیگران باعث میشه ما به خودمون احساس منفی پیدا کنیم. اشکالی نداره. آدمیم دیگه! پس به خودتون یادآوری کنید که داشتن این افکار و احساسات تا حدی طبیعیه. بعد خودتون رو درست راهبری کنید و ازشون عبور کنید!یادآوری مهم: این معناش این نیست که ما هر کاری بکنیم خوبه و حق داریم! یا معناش این نیست که نباید هیچوقت خودمون رو نقد کنیم! اتفاقاً اگر رفتارهای بد و غلطی می‌کنیم و دیگران بهمون هشدار و تذکر میدن، باید رفتارمون رو اصلاح کنیم. اما اگر نقدها بجا نیست یا دارن تحقیرمون می‌کنن، باید حواسمون رو جمع کنیم و نذاریم اون حرفهای منفی، باعث بشه از خودمون بدمون بیاد! چون نفرت از خود، معمولاً باعث تغییر مثبت و رضایتبخش نمیشه. برای اصلاح کردن خودمون، لازم نیست از خودمون بدمون میاد. اشتباه کردن طبیعیه! پس فقط باید اشتباهمون رو بپذیریم، کامل نبودن و هرگز کامل نشدن رو قبول کنیم و برای اصلاح و بهبود و رشد تلاش کنیم! همین!ناهید مزیدی، مربی نگرش / Mindset Coachوبسایت و صفحه اینستاگرام منناهید مزیدیناهید مزیدیSun, 31 Oct 2021 15:48:51 +0330https://virgool.ir/@nahid.mazidi/چرا-خودم-را-دوست-ندارم-growanoeitupتوی مدرسه (ابتدایی) یه همکلاسی داشتم که خیلی اذیتم می‌کرد. همیشه ازش دلخور بودم، اما وقتی به مامانم می‌گفتم و اون می‌پرسید مگه چکار می‌کنه، نمی‌تونستم دقیق بگم. اسمی برای رفتارش نداشتم. حتی توصیفش هم سخت بود. نمی‌تونستم جواب دقیق بدم. فقط می‌دونستم که احساس خوبی به رفتارهاش ندارم.سال‌ها بعد فهمیدم که اسم اون رفتار «تحقیره». رفتاری که بعد از اون از آدم‌های مختلف زیاد دیدم و باز هم روم اثر گذاشت. باعث شد به خودم طوری نگاه کنم که بهم خدمت نمی‌کرد. باعث می‌شد احساس خوبی نداشته باشم و رفتارهایی بکنم که نتیجه خوبی برام نداشت و... سالها بعد فهمیدم که خودم هم بدون اینکه بخوام و بدونم، دیگران رو تحقیر کردم! و این از تحقیر شدن هم دردناک‌تر بود! اینکه فهمیدم خودم همون درد رو به دیگران هم تحمیل کردم. دردی که خوب می‌شناختمش.در طول این 35 سال زندگیم در این مورد چیزهای مهم و به درد بخوری فهمیدم:یک: آدم‌ها گاهی قصدشون تحقیر نیست. فقط حالیشون نیست! البته گاهی هم قصدشون تحقیره. اما بهرحال باید از خودمون مراقبت کنیم! باید حواسمون جمع باشه و اگر شد، حواس اون‌ها رو هم جمع کنیم!دو: دیگران می‌تونن روی نگاه ما به خودمون اثر بدی بذارن. مخصوصاً وقتی بچه‌ایم. ولی وقتی بزرگ میشیم، دیگه باید حواسمون باشه که اون باورها عین واقعیت نیست و هزار تا قصه پشتش هست. پس حتی اگر اون فکرهای بدی که یاد گرفتیم، هنوز به ذهنمون میاد و حالمون رو تغییر میده، اشکالی نداره. قبولش کنیم. انکارش نکنیم، اما نذاریم اون فکر و احساس باهامون بمونه، روی رفتارمون با خودمون و دیگران اثر بذاره و خلاصه اینکه بر زندگیمون حکومت کنه!تحقیر شده‌ها بیشتر تحقیر می‌کنن. هر چی بیشتر آسیب ببینی، بیشتر آسیب می‌زنی. برای همین الان دیگه خیلی حواسم به خودم هست که وقتی تحقیر میشم، وقتی دیگران باعث رنجی برام میشن، با تمام توانم برای حل و فصلش تلاش کنم و خودم رو شفا بدم و ازش بگذرم. چون می‌دونم اگر این زخم تازه بمونه، اگر دردش زیاد و مداوم باشه، ممکنه دانسته یا ندانسته، سر بقیه خالیش کنم! می‌خوام بگم باید به خاطر خودمون، به خاطر عزیزانمون، به خاطر جامعه‌مون، به خاطر دنیامون، از رنج‌ها به آرامی عبور کنیم، خودمون رو نوازش کنیم، زخم‌هامون رو التیام بدیم و خودمون رو دوست داشته باشیم! وگرنه ما هم حلقه‌ای از زنجیره رنج و تحقیر خواهیم بود! درست مثل کسانی که با ما این کار رو کردن!و فهمیدم که...سه: مطالعه و جستجو باعث میشه درک بهتری از همه چیز از جمله اتفاقاتی که برامون میفته پیدا کنیم و در نتیجه بتونیم به خودمون کمک بیشتری بکنیم. (مثل وقتی که من فهمیدم اون رفتار تحقیره، دلایلش و راه مقابله باهاش چیه). برای همین دنبال یادگیری و فهم بیشتر هستم. تلاش می‌کنم خودم و دیگران رو بهتر بفهمم، از خودم بیشتر مراقبت کنم، با دیگران بهتر رفتار کنم، رنج‌ها و زخم‌هام رو التیام بدم و ازشون بگذرمو. و البته عمل بهش کار سختیه! گاهی هم خیلی خیلی سخته! ولی خب ما با همین حرکت کردن و بالا پایین‌ها زنده‌ایم!ناهید مزیدی، مربی نگرش / Mindset Coachوبسایت و صفحه اینستاگرام منناهید مزیدیناهید مزیدیWed, 27 Oct 2021 17:25:55 +0330https://virgool.ir/@nahid.mazidi/آیا-واقعاً-همه-ما-شایسته-دوست-داشته-شدن-هستیم-w13vsfxaonsaذاتاً بله! همه ما ذاتاً دوست‌داشتنی و شایستۀ دوست داشته شدن و محبت دیدن هستیم، اما در عمل، گاهی کارهایی می‌کنیم که رزومه‌مون رو خراب می‌کنیم! البته همچنان ظرفیت و شایستگیِ دوست داشته شدن رو داریم، اما دوست داشتنمون برای خودمون و دیگران سخت‌تر میشه. مثلاً اگر من با همسرم، خواهرم، همکارم، عروسم، مادرشوهرم، همسایه‌ام و... بدرفتاری می‌کنم، بدجنسی می‌کنم، آزارشون میدم و... دارم حال خودم و دیگران رو بد و بدتر می‌کنم و در نتیجه تواناییِ دیگران برای دوست داشتنِ من کم میشه و... متأسفانه توانایی خودم هم برای دوست داشتنِ خودم کمتر خواهد شد!پس اگر خودمون رو دوست نداریم یا خیلی با خودمون درگیریم و آرامش نداریم، ممکنه یکی از دلایلش این باشه که دیگران رو آزار میدیم و از ذاتِ انسانیِ با وجدانمون که می‌خواد خوب و منصف و مهربون باشه، دور شدیم! باید اینو بررسی کنیم!پیشنهاد: کلاس صوتی «چطور خودم را ببخشم؟» رو بشنوید! توی این کلاس درباره ساختن یک رابطه خوب و سالم با خودمون حرف می‌زنیم.ناهید مزیدی، مربی نگرش، پادکستروبسایت و صفحه اینستاگرام منناهید مزیدیناهید مزیدیSun, 17 Oct 2021 19:27:46 +0330https://virgool.ir/Whitenoise/دنیا-دیگر-جای-خوبی-برای-زندگی-نیست-cnlhqhty3bjwدر صفحه اینستاگرامم این سؤال را مطرح کردم: «خیلی‌ها این روزها می‌گویند دنیا دیگر جای خوبی برای زندگی نیست، دنیا دیگر به درد زندگی نمی‌خورد. شما هم اینطور فکر می‌کنید؟»حدود 60 درصد از کسانی که پاسخ دادند، گفتند که اینطور فکر نمی‌کنند و حدود 40 درصد معتقد بودند بله، دنیا دیگر جای خوبی برای زندگی نیست. یک نفر به غیر قابل پیش‌بینی بودن زندگی اشاره کرد و چند نفری هم تأکید کردند که معتقدند بطور خاص ایران جای خوبی برای زندگی نیست.شاید بعضی‌ها گمان می‌کنند یا انتظار دارند کمی دلداری بدهم یا بگویم «دنیا خیلی خوب است و زندگی خیلی عالی است و هر کسی رنج می‌برد تقصیر خودش است» و بعد راه‌حل پیشنهاد بدهم برای اینکه چطوری زندگیشان را تماماً کنترل کنند و دقیقاً مطابق میل خودشان بسازند. اما متاسفم، چون واقعیت این است که دنیا با معیارهای ما هیچوقت جای عالی‌ای برای زندگی کردن و یا ساختن یک زندگی ایده‌آل نبوده است. هیچوقت!دنیا با معیارهای ما هیچوقت جای عالی‌ای برای زندگی کردن و یا ساختن یک زندگی ایده‌آل نبوده است. همه ما وقتی تاریخ را می‌خوانیم یا داستان زندگی دو سه نسل قبل از خودمان را از پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایمان می‌شنویم، بدون اینکه آمار دقیقی داشته باشیم، به سادگی متوجه می‌شویم که قتل و غارت، جنگ و کشته‌های جنگی، فقر و بی‌سوادی، محرومیت، بیماری‌های واگیردار، فلج اطفال، مرگ در اثر حوادث طبیعی و... کمتر، و از طرفی رفاه و آموزش، فرصت رشد و پیشرفت، سلامتی، طول عمر و کیفیت زندگی به نوعی بهتر شده است.هانس رزلینگ نیز در کتاب خود به نام «واقعیت» با آمار و ارقام رسمی و روشن نشان می‌دهد که چطور طی صدها سال گذشته، زندگی بشر از جهات بسیاری بهتر شده است. او همچنین توضیح می‌دهد که غرایز ما (چیزهایی مانند غریزه کلی‌گرا) و نیز آگاهی و اطلاع ناکافی از واقعیت (آمار و ارقام) باعث می‌شود که مثلاً پیشرفت‌ها را نادیده بگیریم، مسائل و مشکلاتی که می‌بینیم را تعمیم بدهیم و به سادگی بگوییم «دنیا روز به روز دارد بدتر می‌شود!» یا مثلاً توضیح می‌دهد که اگر بگذاریم غریزه «سرزنش» بر ما حاکم شود و آن را کنترل و مدیریت نکنیم، همیشه به دنبال یک دلیل و توضیح ساده و آسان و روشن برای پاسخگویی به مسائل پیچیده و اتفاقات بد خواهیم بود و بنابراین واقعیت‌ها را نادیده خواهیم گرفت و اشتباه خواهیم کرد.بگذارید مستقیم از کتاب «واقعیت» نقل قول کنم: «به نظر می‌رسد زمانی که اتفاق بدی می‌افتد، طبیعی است که دلیل آن را برخی افراد بد یا مقاصد بد بدانیم. دوست داریم باور کنیم که اتفاقات رخ می‌دهند، چرا که کسی اینطور خواسته است و آن افراد قدرت و اختیار لازم را دارند. اگر اینطور فکر نکنیم، در مورد جهان دچار احساسی غیر قابل پیش‌بینی، گیج‌کننده و ترسناک می‌شویم.»هانس رزلینگ ادامه می‌دهد:«غریزه سرزنش موجب می‌شود اهمیت دیگران یا گروه‌های خاص برای ما مبالغه‌آمیز شود. این غریزه یافتن مجرم، توانایی ما را جهت یک درک درست و واقع‌بینانه از جهان از بین می‌برد. این غریزه، تمرکزمان را زمانی که درباره شخصی وسواسِ سرزنش داریم از بین می‌برد، سپس قدرت یادگیری‌مان را مسدود می‌کند. زیرا یک بار که تصمیم بگیریم به صورت کسی مشت بکوبیم (سرزنشش کنیم) دیگر به دنبال یافتن توضیحات در جای دیگری نیستیم (نیازی نمی‌بینیم زحمت بکشیم و به دنبال واقعیت بگردیم). این امر توانایی‌مان را برای حل مشکلات یا جلوگیری از اتفاق افتادن دوباره آن‌ها تضعیف می‌کند، زیرا به دلیل‌یابی بیش از حد ساده‌انگارانه گرفتار می‌شویم. همچنین ما را از حقیقتِ پیچیده‌تر منحرف و از تمرکز انرژی‌مان بر جاهای درست جلوگیری می‌کند.برای مثال سرزنش کردن خلبان خواب‌آلودی که باعث سانحه هوایی شده، کمکی به توقف حوادث آینده نمی‌کند. به این منظور باید بپرسیم که او چرا خواب‌آلود بوده، در آینده چطور می‌توانیم با خلبانان خواب‌آلود مواجه شوی؟ و غیره. وقتی خلبان خواب‌آلود را مقصر بدانیم، از تفکر دست می‌کشیم و هیچ پیشرفتی نمی‌کنیم.... همین اتفاق (طرحِ دلایل ساده برای موضوعات پیچیده) موقع رخدادهای خوب هم می‌افتد. اگر واقعاً می‌خواهید جهان را تغییر دهید، مجبورید آن را درک کنید. پیروی از غریزه سرزنش در این راه به شما کمک نمی‌کند.»اما بگذارید یادآوری کنم که منظورم از نوشتن این یادداشت و این نقل قول چه نیست! منظورم این نیست که...شخص من و شما مقصر همه مسائل دنیا و حتی زندگی خودمان هستیم!دولت‌ها نباید مورد سؤال یا مؤاخذه قرار بگیرند!ما می‌توانیم زندگیمان را کاملاً کنترل کنیم و دقیقاً مطابق میلمان بسازیم!تک‌تک ما می‌توانیم جهان را کاملاً دگرگون کنیم!و البته منظورم این نیست که...جهان جای فوق‌العاده خوبی است بی هیچ بدی و رنج!جهان جای وحشتناک و دردآوری است بی هیچ خوبی و زیبایی و لذت!هر جایی که هستیم بهترین مکان است و همیشه باید به جای جابجا شدن، فقط افکار و احساسات خودمان را تغییر دهیم!ما نباید برای اصلاح موقعیت‌های منفی و بهبود شرایط تلاش و یا حتی فداکاری کنیم!و... چیزهایی از این قبیل!تمرکز این یادداشت بر تفکر منطقی و واقع‌بینی در نگرش به زندگی است. انکار واقعیت‌ها -چه خوشایند و چه ناخوشایند- هر دو یک نتیجه دارد و آن مصیبت است! پس بگذارید به این واقعیت روشن برگردیم که دنیا با معیارهای ما هیچوقت جای عالی‌ای برای ساختن یک زندگی ایده‌آل نبوده است. یعنی اساساً ساختن زندگی ایده‌آل همیشه ناممکن بوده است. کافی است کمی تاریخ بخوانیم یا حداقل به زندگی و خواسته‌ها و امیال و ویژگی‌های خودمان و دیگران نگاهی بیندازیم. خواسته‌های ما با نزدیک‌ترین و دورترین افراد زندگیمان در تناقض و تقابل هستند. همچنین جهان به ما امکانات و فرصت‌های برابری نداده و حتی در بهترین حالت هم زندگی همیشه مطابق میل هیچکس نخواهد بود. رنج و زحمت، بخشی طبیعی از تجربه زندگی انسانی است.اما آنچه باعث رنج بیشتر ما می‌شود، رنجی که می‌تواند «همه» زندگی ما و نه فقط بخشی از آن را تلخ کند، چیزهایی از قبیل همان غریزه کل‌نگر و تعمیم‌دهنده، طرز فکر سیاه و سفید یا صفر و صد و نیز تعاریف و انتظارات غیرواقع‌بینانه و نادرست از زندگی است.مثلاً همانطور که گفته شد، دنیا با معیارهای ما هیچوقت جای عالی‌ای برای ساختن یک زندگی ایده‌آل نبوده و راستش اصلاً قرار نیست طور دیگری باشد. زندگی انسانی بطور کلی حدوداً پنجاه-پنجاه مثبت و منفی یا به عبارتی خوشایند و ناخوشایند است و این واقعیت بطور کلی ثابت است. یعنی گاهی این نسبت بالا و پایین می‌شود. مثلاً برخی افراد از ابتدا فرصت‌های بیشتر و بهتری دارند یا همه افراد در مقاطع کوتاهی، بخش خوشایند زندگیشان بیشتر یا کمتر می‌شود و شادی‌های بزرگ و عمیق و یا رنج‌ها و مصائب کوچک و بزرگ می‌آیند و می‌روند یا دستکم کمرنگ می‌شوند. اما بطور میانگین زندگی پنجاه-پنجاه است. یعنی حتی در بهترین حالت هم زندگی 100 درصد خوش و عالی نیست و احتمالاً هرگز هم نخواهد بود. چون ذات زندگی همین است! «مسأله و رنج» همیشه در کمین است!اگر انتظار داشته باشیم که «زندگی باید همواره بهتر و بهتر شود»، وقتی این اتفاق نمی‌افتد، گمان می‌کنیم که چیزی در ما یا محیطمان حتماً غلط و وحشتناک است و به محض اینکه آن چیز تغییر کند، زندگی بهشت برین خواهد شد. اگرچه اثرات محیط را نمی‌شود و نباید انکار کرد، اما اولاً این اثرات بر زندگی همه یکسان نیستند (یعنی برخی از ما نقش محیط را در ناشادی‌مان بزرگتر از آنچه هست نشان می‌دهیم تا از خودمان سلب مسئولیت کنیم) و ثانیاً فرصت‌های اجتماعی و شرایط محیطی برای داشتن یک زندگی رضایتمندانه کافی نیستند. ما همواره به نگرش واقع‌بینانه نیاز داریم تا بتوانیم با آنچه که در ذات زندگی تغییرناپذیر است کنار بیاییم و سپس بر آنچه قابل تغییر و بهبود است، متمرکز شویم و قدرت کنترل یا مدیریت بیشتری بر آن پیدا کنیم.اگر این نگرش واقع‌بینانه را به زندگی داشته باشیم، یعنی اگر بپذیریم که زندگی بطور کلی نیمی خوشی و نیمی ناخوشی است؛ مسائل و رنج‌ها مانند خوشی‌ها گذرا هستند؛ خوشی‌ها و ناخوشی‌ها از پی هم می‌آیند و می‌روند و باز می‌آیند؛ زندگی حتی در بهترین حالت باز هم حدوداً پنجاه-پنجاه است؛ طرز فکر و نگرش ما به ویژه یادآوری فرصت‌ها و خوشی‌ها و استفاده و لذت بردن از آن‌ها می‌تواند زندگی را بسیار دلپذیرتر و رنج‌ها را قابل تحمل‌تر کند و... به احتمال زیاد دستکم بسیاری از ما می‌توانیم تجربه زندگی بهتر و شادتری برای خودمان و حتی دیگران بسازیم.برخی نقش محیط را در ناشادی خود بزرگتر از آنچه هست نشان می‌دهند تا از خودشان سلب مسئولیت کنند یا به قول هانس رزلینگ، با ارائه یک توضیح و دلیل ساده، از تفکر و جستجو برای دلایل واقعی و پیچیده فرار کنند!بسیاری از ما برای فرار از این واقعیت ناخوشایند(پذیرش واقعیت‌های زندگی)، به آن برچسب بدبینی، خوش‌خیالی (به طرز عجیبی هر دو تصور و برچسب وجود دارد!) و یا سرپوش گذاشتن بر مسائل و مشکلات می‌زنیم. اما همانطور که گفتم، فارغ از مسائل سیاسی و اجتماعی که تا حد زیادی تحت سلطه حاکمیت‌هاست، ما به درک و پذیرشِ واقعیت کلی «زندگی» نیاز داریم، خود زندگی! پس اگر تصمیم گرفته‌ایم چیزی را در اطرافمان تغییر بدهیم، از جایی که هستیم به جای دیگری برویم، همه تصمیمات گذشته‌مان را زیر سؤال ببریم و انقلابی در زندگیمان بر پا کنیم، حتماً باید این کار را بکنیم، از مسیر این تغییر بهره ببریم و از نتایج مثبتش لذت ببریم! اما هرگز فراموش نکنیم که مدتی پس از ایجاد هر تغییری، زندگی باز هم حدوداً پنجاه-پنجاه خواهد بود. یعنی ما به نوعی در کنار انتخاب رشد و شادی‌های تازه، رنج‌های تازه‌ای را هم برگزیده‌ایم و البته که این طبیعی است. درواقع آنچه ما را به پیش می‌راند، فقط انتخاب شادی‌ها و موفقیت‌ها نیست، بلکه انتخاب رنج‌ها هم هست! ما با مداخله در انتخاب رنج‌هایمان، کنترلمان را بر زندگی شخصی و شادی‌هایمان هم بیشتر می‌کنیم.بنابراین بابت تلاش برای هر تغییری که در پی ایجادش هستید، به شما تبریک می‌گویم! نه بابت نتیجه آن، بلکه بابت تلاشی که برای ایجادش می‌کنید! چون زندگی بدون تلاش برای تغییر و حرکت، مردگی است! در عین حال خوب است به یاد بسپاریم که هیچکس به ما قولِ تحقق همه رؤیاهایمان و یا داشتن یک زندگی بی رنج و مسأله را نداده است! هیچکس به ما تعهد نداده که اصلاً زمان کافی برای نزدیک شدن به اهدافمان را هم داشته باشیم! پس بهتر است زندگی را با تمام آنچه که هست، شادی‌ها و رنج‌هایش، خوشی‌ها و ناخوشی‌هایش، سختی‌ها و آسانی‌هایش در آغوش بگیریم و از طی مسیر، بهره و لذت ببریم. البته نه به این دلیل که این انتخابِ رومانتیک‌تر یا جذاب‌تری است، بلکه به این دلیل که اگر بخواهیم زندگی نسبتاً رضایتمندانه‌ای بسازیم، هیچ چاره‌ای جز این نداریم، چون درواقع دنیا هیچوقت جای بهتری برای زندگی نبوده است!ناهید مزیدی، مربی نگرش / وبسایت من / صفحه من در اینستاگرامناهید مزیدیناهید مزیدیTue, 10 Aug 2021 13:10:37 +0430https://virgool.ir/@nahid.mazidi/اگر-همیشه-بله-بگوییم-چه-می-شود-h3i2rf2zpgjw1. بله‌هایمان بی ارزش خواهند شدبرای اینکه ارزش چیزی خوب درک شود، باید تقابل و تضاد و دستکم تفاوتی در میان باشد. مثلاً روز با وجود شب معنا پیدا می‌کند و گرما با وجود سرما. به همین طریق، وقتی زیادی بله بگوییم، دیگر یک ماشین بله‌گو خواهیم شد که انتظاری جز بله گفتن از او نخواهد رفت. بنابراین دیگر ارزشی هم نخواهد داشت. البته منظورم این نیست که در جایی که می‌خواهیم یا لازم است بله بگوییم، عمداً نه بگوییم تا خودی نشان بدهیم! به هیچ وجه! می‌خواهم بگویم بله و نه بطور طبیعی در کنار هم «وجود دارند» و ما فقط کافی است صادقانه و یکپارچه هردوی آنها را به موقع ارائه کنیم. همین!2. نه‌هایمان معنایی نخواهند داشتوقتی زیادی بله می‌گوییم، دیگر مردم نه‌های ما را نخواهند فهمید، درست مثل اینکه به زبانی خارجی حرف بزنیم. چون عادتشان داده‌ایم که از ما بله بشنوند. به ویژه اگر عادتشان دهیم که حتی در صورت مخالف بودن ما می‌توانند با اصرار راضیمان کنند و بله را بگیرند یا مجبورمان کنند و از رویمان رد شوند، دیگر خیلی سخت خواهیم توانست به آن‌ها بفهمانیم که ما می‌توانیم نه واقعی هم بگوییم و پایش بایستیم.3. بله‌هایمان بیشتر از خودمان دیده خواهند شدوقتی زیادی بله می‌گوییم، درواقع داریم خودمان را به عنوان یک موجود خنثی و یک خدمتگزار تمام وقت معرفی می‌کنیم. بنابراین به تدریج دیگر ارزشهای ما، علائق ما و به ویژه حد و مرزهای ما فراموش خواهند شد. اگر خود واقعیمان باشیم، خیلی وقت‌ها هم نه می‌گوییم. اما وقتی دائم بله می‌گوییم، یعنی داریم خود واقعیمان را پنهان می‌کنیم. پس آنچه در بیرون دیده می‌شود، دیگر فقط خدمتی است که به دیگران می‌کنیم و از خود خودمان چیزی دیده نخواهد شد.4. نه گفتن روز به روز سخت‌تر خواهد شدبا ادامه این مسیر، اوضاع روز به روز خراب و خراب‌تر و توقف و نه گفتن سخت‌تر خواهد شد. چون قصه حسابی پیچیده شده و با هر «نه» تازه‌ای، تنش به وجود خواهد آمد. و از آنجایی که ماشین‌های بله‌گو معمولاً از تنش و اضطراب فراری هستند، ترجیح می‌دهند به نقش بازی کردن ادامه دهند.5. به تدریج با خودمان بیگانه خواهیم شدوقتی هر روز بیشتر به بله گفتن و نقش بازی کردن ادامه دهیم، به تدریج خودمان را فراموش می‌کنیم. اینکه که هستیم، چه می‌خواهیم، چه نمی‌خواهیم، چه چیزهایی را دوست داریم و از چه چیزهایی بیزاریم، چطور خوشحال و چطور غمگین خواهیم شد. حتی کم‌کم فراموش می‌کنیم که چه غذایی با مزاجمان سازگار است یا چه رنگی لباس را بر تنمان زیباتر خواهد کرد.6. به خودمان آسیب خواهیم زدچه آسیبی بزرگتر از اینکه دیگر ندانیم که هستیم و چطور فکر می‌کنیم و احساساتمان کجا هستند؟! البته حتی اگر مدت و شدت بله گفتنمان طوری باشد که هنوز خودمان را فراموش نکرده باشیم، باز هم آسیب بزرگی است! چون مدام در حال انکار خودمان هستیم. در ظاهر صلح و آرامش برقرار است، اما در درون ما جنگی بزرگ و دردناک مدام در جریان است. جنگی که سلامت جسم و روان ما را به خطر می‌اندازد. ما را گرفتار خشم شدید، افسردگی، کینه، دروغگویی، روابط ناسالم و... خواهد کرد.7. به دیگران مجوز خواهیم داد که به ما آسیب بزنندحتی اگر اطرافیان ما آدمهای خوبی باشند، وقتی خودمان روی زمین در مسیرشان دراز بکشیم، آن‌ها از روی ما رد خواهند شد، حتی اگر از این کار اکراه داشته باشند. من بارها شنیده‌ام که کسانی با ناراحتی می‌گویند: «من نمی‌خواستم به فلانی زحمت بدم، اما خودش اصرار کرد! خودش خواست!» حالا فرض کنید که آدم‌های اطراف ما خوب و مهربان و با وجدان هم نباشند یا از ما خوششان نیاید یا روان ناسالمی داشته باشند و به دنبال سوء استفاده از ما باشند! آن وقت دیگر اوضاع خیلی پیچیده‌تر و سخت‌تر خواهد شد!حتماً دیده‌اید که بعضی‌ها همیشه در حالتِ «نمی‌دانم، فرقی نمی‌کند، تو بگو و...» هستند. معمولاً واکنش ابتداییِ خیلی‌ها حتی نزدیکان این افراد، نا راحتی یا خشم است. می‌گویند تو هم جواب بده! اصرار می‌کنند. بعد عصبانی یا کلافه می‌شوند. و بعد دیگر کم کم اصرار نمی‌کنند. وقتی دیگران را به «فرقی نمی‌کند» عادت بدهیم، ابتدا به تدریج یاد می‌گیرند که دیگر از ما سؤال نکنند. سپس به طور طبیعی نادیده‌مان می‌گیرند و دیگر حتی وقتی خودمان اصرار می‌کنیم که نظر بدهیم و به خصوص نه بگوییم، به نظر اضافه و عجیب و غریب می‌آییم!8. به دیگران آسیب خواهیم زدبله! درست شنیدید! اولین آسیبش هم به آدمهایی است که ما را دوست دارند و می‌خواهند رابطه خوبی با ما داشته باشند. هیچ آدم سالمی از گرفتن بله غیر واقعی خوشحال نمی‌شود. بیشتر ما ترجیح می‌دهیم از عزیزانمان نه بشنویم تا اینکه بله بشنویم و بعدها بفهمیم که حسابی ناراحت بوده‌اند یا در دلشان به ما و خودشان بد و بیراه گفته‌اند!دیگر اینکه ما گاهی با بله گفتن بیش از حد، از دیگران آدم‌های غیر منطقی و پر توقعی می‌سازیم. نه فقط نسبت به خودمان! گاهی با این کار الگویی برای افراد می‌سازیم که می‌خواهند با آن الگو برای آدمهای دیگر زندگیشان هم لباس بدوزند! یعنی از دیگران هم همین توقعات را دارند! درست مثل پدر و مادری که همیشه به فرزندشان بله می‌گویند و آن بچه در بزرگسالی از همه انتظار اطاعت دارد. حتماً شما هم دیده‌اید که چنین افرادی چه دردسرهایی برای خودشان و دیگران می‌سازند!همه ما این عواقب تلخ را کمابیش می‌شناسیم، پس چرا نه نمی‌گوییم؟ چطور این مسأله را حل کنیم؟در کلاس صوتی 55 دقیقه‌ای «چطور نه بگوییم و از نه گفتنمان خوشحال باشیم؟» مفصل به این موضوع پرداخته‌ایم. برای دانلود این فایل صوتی، لطفاً اینجا کلیک کنید!ناهید مزیدیناهید مزیدیTue, 13 Jul 2021 00:43:42 +0430https://virgool.ir/@nahid.mazidi/چرا-دوست-خوب-و-صمیمی-ندارم-uanspr1dfkoyیکی از دلایل اینکه بعضی‌هامون دوستای خوب یا صمیمی نداریم، اینه که نمی‌دونیم کِی و چطور بله و نه بگیم. یا به یکی زیادی بله میگیم، یا زیادی نه میگیم، یا طاقت نه شنیدن نداریم و... اینطوری دوستی‌هامون رو خراب می‌کنیم. حتی حرف زدن درباره «نه گفتن» هم بعضی‌ها رو آزار میده. چون فکر می‌کنن نه گفتن یعنی تنش ایجاد کردن، دعوا کردن، درگیر شدن، قطع رابطه کردن، از دست دادن دوستان و عزیزان و نزدیکان، تنها موندن، کمک نکردن، کمک نگرفتن، محبت نکردن، محبت نپذیرفتن و...ببینید چقدر فضای فرهنگی ما (البته نه فقط ما) آسیب‌پذیر و شکننده و خسته و وحشت‌زده است که از گفتن یک کلمه دو حرفی ساده می‌ترسیم! که جرأت نداریم در جواب یک سؤال، به جای یک بلۀ زورکی یا هزار تا توضیحِ خسته‌کننده، فقط بگیم «نه»!دردناکه! وقتی بهش فکر می‌کنم قلبم می‌گیره! بس که هر روز قصه‌های شماها رو می‌شنوم یا تجربیات خودم و اطرافیانم یادم میاد! قصه‌هایی که با نگفتن یک «نه» ساده شروع شده و کلی درد و رنج و گرفتاری درست کرده! قصه‌هایی که با افکار و باورهای نادرستی شروع شده که به ما تحمیل کردن و قبولوندن. و ما هم با همونا به زندگی ادامه دادیم و... اینه وضعیت روابطمون!اگر شما هم فکر می‌کنید نه گفتن یعنی تنش و درگیری و تنهایی و بیکسی، اگر دوست دارید نه بگید، ولی می‌ترسید، وقتشه نگرش واقع‌بینانه‌تری بسازید! نگرشی که از قضا کمک می‌کنه نه گفتن‌های ما بیشتری عشق و آرامش و دوستی رو توی زندگیمون بیاره!ناهید مزیدیناهید مزیدیThu, 08 Jul 2021 16:29:51 +0430https://virgool.ir/@nahid.mazidi/چطور-نه-بگوییم-و-از-نه-گفتنمان-خوشحال-باشیم-uq0hvp1rrtucوسواس و اصرار ما به دوست داشته شدن و خوب دیده شدن، بلای جونمون شده! می‌خوایم به طرف بگیم «از توجهتون ممنونم، ولی من خودم درباره این موضوع تصمیم می‌گیرم». ولی هیچی نمیگیم و میریم خونه می‌شینیم حرص می‌خوریم که فلانی به حریم شخصی من احترام نمیذاره!بذارید آب پاکی رو بریزم روی دستتون! گاهی اوقات ما مجبوریم بین محترم و محبوب بودن یکی رو انتخاب کنیم! یعنی بعضیا فقط در صورتی به دیگری احترام میذارن که ازش بترسن یا نگران واکنشش باشن یا باهاش صمیمی نباشن و مرز خیلی عریضی بینشون باشه!پس اگر کسی توی حریم خصوصیتون چادر زده و دلتون می‌خواد پرتش کنید بیرون، شاید لازم باشه قیدِ محبوب بودن و صمیمی بودن رو بزنید! دیگه نمیگه «وای چقدر فلانی جون مهربونه!» و حتی احتمالاً میگه:«فکر کرده کیه! بچه پررو! به درک! هر کاری می‌خواد بکنه!» ولی در عوض مزاحتون نمیشه، چون شما بهش اجازه نمیدید.نمیشه هم خر رو بخواید هر خرما رو! قرار نیست همه دوستتون داشته باشن! قرار نیست همه ازتون تعریف کنن! این بازی رو با خودتون نکنید! این «می‌ترسم ناراحت بشه» بیشتر اوقات معناش اینه که «می‌ترسم دیگه دوستم نداشته باشه و منو خوب نبینه!» اگر دارید این کارو می‌کنید، درواقع دارید حق اعتراض به رفتار اشتباه دیگران رو از خودتون می‌گیرید!بحث نه گفتن و محافظت از حریم شخصی مفصله! من در کلاس صوتی «چطور نه بگوییم و از نه گفتنمان خوشحال باشیم؟» درباره این حرف زدم که چطور بر این وسوسه غلبه کنیم، نه بگیم و از حریم شخصیمون مراقبت کنیم. برای تهیه این کلاس، لطفاً اینجا کلیک کنید!ناهید مزیدی، مربی نگرش / Mindset Coachناهید مزیدیناهید مزیدیFri, 02 Jul 2021 14:30:51 +0430https://virgool.ir/@nahid.mazidi/آیا-واقعاً-دنیای-ما-رو-خودمون-می-سازیم-wp0hrkyndkyqحتماً شنیدید که میگن «این خود تویی که دنیات رو می‌سازی!»این از اون حرف‌هاییه که ازش برداشت‌های غلط زیادی شده! یکی از شایع‌ترین برداشت‌های نادرست اینه که «تو می‌تونی دنیای بیرون رو مطابق میل خودت تغییر بدی»! نتیجه این طرز فکر میشه اینکه ما فکر می‌کنیم دنیای بیرون از ما (جهان هستی) می‌تونه مطابق میل ما تغییر کنه! البته که یه چیزایی رو ما می‍تونیم اون بیرون عوض کنیم. اما هوایی نشیم که احساس خدایی بکنیم! از این خبرا نیست!منظور از «دنیای تو» یا «زندگی تو» اتفاقاتی که اون بیرون می‌افتن نیست. منظور، اول و بیشتر «دنیای درونه». یعنی «این منم که بالغانه و آگاهانه، نظام باورهای خودم رو می‌سازم، روی افکار و احساساتم مدیریت قدرتمندی دارم، رفتارم رو خودم انتخاب می‌کنم و نتیجتاً اون بخشی از زندگی که می‌تونم کنترلش کنم رو خودم می‌سازم». توی دنیای بیرون هر روز اتفاقاتی می‌افته که دست ما نیست. از جنگ و حوادث طبیعی گرفته تا اقتصاد کلان و بیماری‌های همه‌گیر و رفتار دوست و آشنا و خانواده. این‌ها بطور کلی دست ما نیستن. توی بخش روابط هم ما می‌تونیم روی عده‌ای اثر بذاریم. یعنی نفوذ داریم. اما بازم کنترل (قدرت مطلق) نداریم. اما می‌تونیم واکنشمون رو به این چیزها انتخاب کنیم. حالا اونی که می‌مونه چیه؟ من! خود من! مغز من! فکر من! احساس من! رفتار من! این اون چیزیه که من می‌تونم بیشتر کنترلش کنم.پس وقتی میگن «دنیای هر کسی رو خودش می‌سازه» منظور اینه که «بخش مهمی» از زندگی من دست منه و من می‌تونم «کنترل یا مدیریتش» کنم. و این کم نیست! اصلاً کم نیست! وقتی فرمون همین بخش رو دست خودمون بگیریم و درست اداره‌اش کنیم، می‌بینیم که چقدر حال و روزمون عوض میشه! وقتی یاد می‌گیریم که خودمون رو درست «راهبری» کنیم، می‌بینیم که براش موفق و شاد بودن، نیازی به راهبری کردن دیگران یا کنترل کردنشون نداریم! «خودراهبری» برای زندگی «خودمون» کافیه!اما خودراهبری چیه و چطور می‌تونیم بلدش بشیم؟خودراهبری یعنی ساختن یک «سیستم» فکری و عملکرد درست و مشخص و حساب‌شده که به ما کمک می‌کنه به صورت روزمره و مداوم، در موقعیت‌های مختلف خودمون رو درست هدایت و راهنمایی کنیم. داشتن چنین سیستمی، ما رو از سرگردانی نجات میده! دیگه نیازی نیست برای حل هر مسأله‌ای از این مشاور به اون مشاور قل بخوریم! دیگه نیازی نمی‌بینیم که دائم کتابهای خودیاری بخونیم تا بهمون راه‌حل همه مسائلمون رو بدن! تا حالمون ناخوش میشه، دنبال چیزهای خطرناک و اعتیادآوری نمیریم تا حالمون رو خوب کنن! خودراهبری یعنی فرمان فکر و احساس و رفتار ما دست خودمون باشه و در نتیجه نتایجی که توی زندگی می‌گیریم، بیشتر و بیشتر مطلوبمون باشه.برای آموختن درباره خودراهبری، پیشنهاد می‌کنم پادکست رایگان «رسیدن» رو در وبسایت من و یا در اپلیکیشن Castbox بشنوید!ناهید مزیدیناهید مزیدیWed, 26 May 2021 21:55:48 +0430https://virgool.ir/@nahid.mazidi/چرا-دیگران-به-درد-دل-ما-خوب-گوش-نمیدن-okk7zl1667u8شما هم از خون می‌ترسید؟خیلی وقت‌ها من خواستم حال کسی رو خوب کنم (دوستام، و حتی مراجعینم مخصوصاً در اوایل کارم) و بلد نبودم! ظاهراً بلد بودم، ولی در عمل اشتباه می‌کردم. سعی می‌کردم با نصیحت یا حواس پرت کردن یا حتی سرزنش (بدون اینکه خودم بدونم) زود حال طرف رو خوب کنم! چرا؟ چون احساسات منفی(ناخوشایند) معذبم می‌کردن و می‌خواستم زود قائله رو ختم کنم! هنوز هم مخصوصاً با آدم‌هایی که خیلی بهم نزدیکن، گاهی این کارو می‌کنم. چون می‌خوام زود حالشونو خوب کنم. ظاهراً همه کمابیش همینطوریم...بیشتر اوقات ما واقعاً می‌خوایم حال کسی رو بهتر کنیم، ولی بلد نیستیم. میگیم: اصلاً مهم نیست! بیخود ناراحت شدی! اشتباه فکر کردی! من که بدبخت‌ترم! ولش کن! سرتو گرم کن! پاشو بریم خرید کنیم خوب شی! (با خودمونم همین کارو می‌کنیم)البته گاهی ممکنه فکره واقعاً اشتباه یا سرگرم کردن مؤثر باشه. اما بطور کلی اینکه در مواجهه با دیگران زور بزنیم که سریع و به هر قیمتی حال ناخوشش رو خوش کنیم، اسمش کمک نیست، انکار و مقاومته و نتیجه‌اش میشه اینکه طرف فکر می‌کنه «نخواست حرفامو بشنوه! به من اهمیت نمیده! نفهمه!» در حالیکه شاید ما فقط هول کردیم و نمی‌دونیم چیکار کنیم! مثل کسی که از خون می‌ترسه و حالا یه آدمی که چاقو خورده اومده زخمش رو بهش نشون داده! غش می‌کنیم دیگه!حالا چرا ما این کارها رو می‌کنیم و چاره چیه؟چون با حضورِ احساسات ناخوشایند کلاً راحت نیستیم و فکر می‌کنیم باید به هر قیمتی زود حذفشون کنیم. پس انتخابمون یا انکار و فراره یا مقاومت! اما از زخم و خون، راه فراری نیست! پس اولاً بدونیم که بعضی‌ها قصد آزارمون رو ندادن، فقط بلد نیستن چه کنن یا نمی‌تونن!ثانیاً وقتی یه آدم زخمی و خونین و مالین میاد پیشمون، تمرین کنیم که ناله‌هاش رو بشنویم، براش وسایل پانسمان بیاریم و کمکش کنیم خودش رو جمع و جور کنه. انکارِ زخم، خوبش نمی‌کنه! بستن چشم خودمون، خونریزی رو بند نمیاره!همیشه آسون نیست. هیچکدوممون هم همیشه عالی و بی‌نقص عمل نخواهیم کرد. عیبی هم نداره! اما هرچی مدیریت احساساتمون رو بهتر یاد بگیریم و توی خودراهبری کاربلدتر بشیم، بهتر و بهتر میشه! یعنی هم خودمون حالمون بهتره، هم احساس بهتری به طرف مقابل میدیم و حتی شاید بتونیم بهش کمک کنیم اون هم خودش رو بهتر راهبری کنه. (البته اینم قطعی و زوری نیست!) پیشنهاد می‌کنم قسمت دوم و سوم پادکست «رسیدن» رو بشنوید. اونجا توضیح دادم که چطور می‌تونیم احساساتمون رو مدیریت کنیم. وقتی از این روش استفاده کنید و کم‌کم براتون عادی بشه، هم حال خودتون بهتر میشه و هم می‌تونید حال بقیه رو خیلی بهتر کنید! تصور کنید که اونوقت چه روابط لذتبخشی خواهید داشت!!!ناهید مزیدی، مربی نگرش / Mindset Coachوبسایت و صفحه اینستاگرام منناهید مزیدیناهید مزیدیTue, 25 May 2021 19:46:12 +0430