https://virgool.ir/feed/@nahazi.majidنویسنده و برنامه نویسfa2026-11-10 15:12:43https://files.virgool.ir/upload/users/74363/avatar/yn2P6F.jpghttps://virgool.ir/@nahazi.majidhttps://virgool.ir/@nahazi.majid/من-بر-علیه-من-نامه-سوم-lomvdqwzg058من بر علیه من، مجموعه ای از نامه هاست. نامه هایی که برای دوستانم می نویسم. دوستانی که نامشان هیچ وقت فاش نمی شود، چه واقعی باشند، چه خیالی.نامه شماره 3 - به دوست شماره 73سلام(و کمی مکث تا شاید بابت همین سلام هزاران سال شرمندگی را در خودت احساس کنی)شاید نباید به تو سلام بدهم… نمی دانم.می دانی، بعضی وقت ها تصور می کنم انتظار داری هر کسی که حداقل یک بار روی ماه تو را دیده، به کل از جهان هستی ناپدید شود. اما درست مانند یک سال پیش باید به عرضت برسانم این تو هستی که تمام و کمال نا پدیدی…و این نامه، کاش نوشته نمی شد. اما حالا که کار از کار گذشته بار دیگر به عرضت می رسانم که این آخرین تلاش های من برای بیدار کردن وجدانت است. البته اگر هنوز کمی از آن برایت باقی مانده باشد.یادش بخیر آن روزها… بله، همان روزهایی که وجدان داشتی…واقعا یادت بخیر…آن روزها تو آزاده چنار سربلند باغ بودی، حالا کجایی؟ آن همه خرد و اندیشه کجا رفت؟اگر برای این سوال ها پاسخی نداری، از تو خواهش می کنم حداقل جواب این پرسش را بدهی، چه شد که سرزمین خورشید اسیر تاریکی شد؟دیگر چه باید بپرسم تا به خودت بیایی؟ یادت باشد زمین و زمان منتظر تو نمی مانند، پس لااقل اگر وجدانت بیدار نمی شود، روشنایی را به سرزمینت بار دیگر دعوت کن.از طرف کسی که از اکنون برای همیشه تو را فراموش کرد.خدانگهدارآبان 1405نویسنده: مجید نهازیمجید نهازیمجید نهازیFri, 06 Nov 2026 14:43:39 +0330https://virgool.ir/Varoon/آن-روز-خواهد-آمد-حتی-اگر-زنده-نباشم-qhmnotmhacy0آن روز خواهد آمد، حتی اگر زنده نباشمحتی اگر زنده نباشم، روزی خواهد آمد که آفتاب با نهایت شوق بتابد. یعنی پرتو ضعیف و رنگ و رو رفته‌ای دیگر بر روی هیچ دیوار آجری نمایان نمی‌شود. یعنی حتی بزرگترین کافر خورشید، شب، روی نمایان شدن ندارد. و آن زمان است که انسان‌های مدرن یاد می‌گیرند احمق نباشند. یاد می‌گیرند چگونه کنار یکدیگر زندگی کنند و چگونه دستشان را از جیب هم خارج کنند و چگونه دوست بدارند و دوست داشته شوند. بله... آن روز خواهد آمد حتی اگر زنده نباشم.نویسنده: مجید نهازیمجید نهازیمجید نهازیFri, 02 Jan 2026 11:04:42 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/تیک-تاکِ-آخر-حکایت-ساعتی-که-جانش-را-فدای-۶-صبح-کرد-gaxj3jjxl7voتیک تاکِ آخر: حکایت ساعتی که جانش را فدای ۶ صبح کرد.صدای چرخیدن کلید و باز شدن در، سکوت فضا را شکست. این یعنی صاحب خانه آمده است. صاحب همه ی ما. از حال و روز دیگر وسایل خبر ندارم، اما قند در دل من یکی آب شد. من برخلاف بعضی وسایل مانند پرده، کمد و تخت خواب زنده ام. زنده بودن یعنی کار کردن. کار می کنم. و وقتی میگویم قند در دلم آب شده یعنی عقربه هایم میخواهند پنج تا پنج تا ثانیه ها را طی کنند تا فردا صبح به زودی برسند و دست نوازش گر صاحبم، بر روی سرم کشیده شود تا بابت خوش خدمتی ام، مورد قدردانی قرار گیرم. البته به جز من وسایل زنده دیگری نیز در این خانه وجود دارد، اما تنها من هستم که صاحبخانه را راس ساعت ۶ صبح بیدار می‌کنم. تنها من هستم که اجازه دارم بعد از ساعت‌ها که صاحبم خوابیده او را بیدار کنم. حتی تلفن همراهش که همیشه شب تا صبح کنار من، روی پاتختی است این کار را نمی‌کند. صاحب خانه بالاخره به اتاق آمد. جلوی هیجانم را گرفتم که اگر نمی‌گرفتم، عقربه‌هایم به خطا زمان دیگری را نشان می‌دادند. برخلاف شب‌های دیگر، تا سرش را بر روی بالش گذاشت، خوابش برد. او، روتین معمولی هر شب را به جا نیاورد. یعنی دمنوشش را با خودش به اتاق نیاورد، کتابش را مطالعه نکرد، شبکه‌های اجتماعی‌اش را چک نکرد و در آخر، مرا برای ساعت ۶ صبح کوک نکرد. فقط خوابید و بنا را گذاشت بر بی‌وقفه خرو پف کردن. همین کافی بود تا تمام چرخ دنده‌هایم را دلهره فرا بگیرد. تنها راهی که به فکرم می‌رسید، کمک خواستن از تلفن همراهش بود، منتها آنقدر مغرور بود که هرچه صدایش می‌زدم، جوابم را نمی‌داد. همین تلاش برای صدا زدن تلفن همراه، باعث مصرف شدن نصف نیروی باتری‌های قلمی هم شد. اگر می‌خواستم به تلاشم ادامه دهم، خودم به صبح نمی‌رسیدم. حالا که در تنگنا هستم و راه حلی ندارم، انگار عقربه‌هایم باعث می‌شوند زمان به سرعت سپری شود. همین امر موجب می‌شود صدای تیک تاکم کمی بلندتر از حد معمول به نظر برسد. کمی که چه عرض کنم، آنقدر صدای عقربه‌ها و چرخ دنده‌هایم بلند بود که صاحبخانه خواب زده شد. به چپ و راست غلتید  زیر لب حرف‌هایی زد. و بعد دستش را به سویم دراز کرد. با خودم گفتم بهتر از این نمی‌شود؛ حتماً می‌خواهد مرا کوک کند. آنقدر خوشحال شدم که لحظه ای فراموش کردم ساخت کشور چینم. اما در چشم به هم زدنی همه چیز نابود شد. یعنی من نابود شدم.صاحبخانه دستش را به سمتم دراز کرده بود، نه برای اینکه مرا کوک کند، بلکه می‌خواست از شرم خلاص شود و همین هم شد. مرا بلند کرد و با همان چشمان بسته و خواب آلود پرتاب کرد. و من، منی که تمام دغدغه‌ام صاحب خانه بود، به دیوار برخورد کردم و شکستم. از این شوک، نه تنها دلم شکست که خودم هم خرد خاک شیر شدم. ثانیه‌ها می‌گذشتند و من با یک دنیا سوال بی‌جواب نمی‌توانستم از شوک بیرون بیایم. حتی وقتی ۶ صبح فرا رسید بهت و حیرتم بیشتر از پیش شد. ساعت را از عقربه‌های خودم نفهمیدم. از صدای زنگ کوک شده ی تلفن همراه فهمیدم. صدایی که صاحبخانه را بیدار کرد. صاحبخانه‌ای که قبل از روتین صبحگاهی اش، خورده‌هایم را جمع کرد و داخل سطل زباله ریخت. مجید نهازیمجید نهازیFri, 26 Dec 2025 20:40:28 +0330https://virgool.ir/Letter/من-بر-علیه-من-نامه-دوم-dszf2swmu5hrمن بر علیه من قسمت دوممن بر علیه من، مجموعه ای از نامه هاست. نامه هایی که برای دوستانم می نویسم. دوستانی که نامشان هیچ وقت فاش نمی شود، چه واقعی باشند، چه خیالی.نامه شماره 2 به دوست شماره 1بگذار حوصله ی هر دویمان را با سلام و احوالپرسی سر نبرم. به جای آن برایت خبری دارم که تازگی ندارد: " من گم شده ام "بله... من گم شده ام. و از این اتفاق تکراری خسته ام.دارم به مرگ پیش از موعد فکر می کنم.نه که خدایی نکرده من دست به کاری بزنم. نه...تنها می خواستم بگویم، هوای نزدیکی من، آغشته به سمی است که از نبود خاطره های تو در هر ثانیه تولید می شود. ثانیه به ثانیه مرگ آورتر...مگر نمیبینی یک گوشه کز کرده ام؟ آخرش که چه؟ نشستی و تمام روز غصه خوردنم را دیدی؟ خب... آخرش که چه؟مگر کجا بودی که نمی توانستی بیایی و پتو را از روی دوشم برداری و کنارم بنشینی و بعد پتو را روی پاهای هردویمان بیاندازی و درست اندازه هم از سرما یخ بزنیم؟ نه، لطفاً جوابم را بده... مگر کجا بودی؟کجا بودی آن لحظه لعنتی که به نور مهتابی حیاط خیره می شدم و لا به لای سکوت وحشی اتاق پر خاطره جان می کندم؟چرا گذاشتی آن لحظه های ناب را تنهایی بگذرانم؟راستش را بگو، چرا صدایم نزدی؟ نمی دانستی اسمم را که از زبانت می شنوم، جان تازه میگیرم؟بی خیال این حرف ها. این حرف ها چیزی جز وقت تلف کردن نیست. ترجیح می دهم مابقی اعترافاتم تا نامه های بعدی به تعویق بیفتد. اصلاً برای همین نامه شماره 2 سهم تو شد.این آخرین باری است که علت کاری را توضیح می دهم. باید این کار را ترک کنم.علی الحساب اگر مرا پیدا کردی، کمی، فقط کمی هوای تازه برایم بیاور و یادت نرود که من، به آن چراغ زرد رنگ که از انتهای باغ سو سو می زند، شدیداً محتاجم. دوست دار همیشگی تو، خدانگهدارآذر 1404مجید نهازیمجید نهازیFri, 19 Dec 2025 23:21:44 +0330https://virgool.ir/Varoon/سیب-نشُسته-یک-نخِ-سیگار-twn8drjbybcfسیب نشُسته، یک نخِ سیگاروقتی با هزار بدبختی خوابم می بره، حداقلِ حداقلِ حداقل، اگه یه خواب خوب نبینم، ترجیح می دم پشت پلکام، تا ابدیتِ ابدیت، تیره ی تیره بمونه. یک تیرگی وحشتناک...دوباره اغراق کردم. بهتره جملمو اصلاح کنم. ترجیح می دم پشت پلکام تا ابدیتِ ابدیتِ ابدیت، تیره معمولی بمونه.در هر صورت، این خیلی بهتر از اینه که توی خواب و خیال، گیر یه آدم بیفتی که خودشو نابغه ی همه چی تموم بدونه. کابوس مطلق.کابوس مطلق، یه ترکیب وصفی، که شاید برای خیلی ها بی معنی باشه. برای خیلی ها، نه برای من. نه برای منی که در خواب، تا یه دشت سبز بی کران می بینم و تا اراده می کنم میز و صندلی و چای گرم فراهم میشه، از نا کجا آباد، سر و کله ی دانشمندی مشهور پیدا میشه و گند می زنه به تمامیت آرامش من. دانشمند مشهور داستان ما، انگار که منت بر سر جهانیان و همینطور بنده گذاشته، خودش رو به مهمانی چای تک نفره من دعوت می کنه و روبروی من میشینه.از داخل جیب لباسش، یه سیب سبز در میاره و مدام بالا و پایین میندازه. انگار نه انگار که اصلاً منی اونجا وجود داره.سعی می کنم سر صحبت رو خیلی خیلی مودبانه باز کنم:-         "هی... آقای نابغه... منو میبینی؟"هنوز با سیب سبزش سرگرمه و به حرفای من اهمیتی نمیده. سیبِ سبزِ کثیفِ نشُسته.و کابوس مطلق یعنی همین. همین که کسی روبروی شما بنشیند و فارغ از اینکه چه کسی است، یک سیب را هزار و نهصد و هشتاد و شیش بار، هفت بار، هشت بار، نه بار و در نهایت 1990 بار بالا و پایین بیندازد و ناگهان تصمیم به حرف زدن بگیرد.-         "نیوتن هستم، اسحاق نیوتن. تو می تونی بجای نابغه منو اسی صدا بزنی"باید مراقب باشم. این کابوس فقط همین یک قلم رو کم داره؛ منظورم رفاقت بی جاست. باید به او پاتک بزنم. برای این کار دست به دامن اراده ام می شم. اراده می کنم و بووووم !!!یک نخ سیگار و یک فندک روی میز ظاهر می شه. هر دو رو به سمت اسی جان هل می دم و بگی نگی با زبون بی زبونی تعارفش می کنم.اما اون به معنی واقعی کلمه نابغست. با یک حرکت خلاقانه خودش رو از وضعیت کیش خارج می کنه. حرکت خلاقانه یعنی سیبِ سبزِ کثیفِ نشسته اش رو، وسط میز؛ کنار آن یک نخ سیگار می گذاره و با زبون بی زبونی تعارفم می کنه. و در نهایت منتظر میمونه.من آدم صبوری نیستم. نمی تونم به اندازه اون انتظار رو تحمل کنم. به خنده می افتم؛ خنده ی عصبی. ابتدا یک نیشخند ساده زدم، بعد کنترل از دستم خارج شد و در آخر به قهقه ای دیوانه وار رسیدم. درست در همان لحظه فهمیدم که چه باید بگویم:-         "تو به سیبت نیاز داری. اگه جاذبه رو کشف نکنی دنیا فلج میشه. اُه، نه، فلج کلمه ی مناسبی نیست، بهتره بگم دنیا معطل تو میشه..."دستاش رو روی میز میزاره و همونطور که بدنش رو به سمت من کش میاره، گوشه چشمی نازک می کنه و میگه:-         "به دور و ورت نگاه کن... قبل از این سیب، هزاران هزاران هزار چیز مختلف سقوط کرده و بعد از اون هم سقوط خواهد کرد..."-         پس چیه که این سیب رو اینقدر برای تو مقدس کرده؟این سوال رو تقریباً با لحن پرخاشگرانه ای پرسیدم.خندید. دیوانه وار تر از قهقهه ی چند دقیقه پیش من. وقتی تصمیم گرفت خنده اش رو تموم کنه، از جاش بلند شد و پشت به من ایستاد و با لحنی که خوشایند نبود گفت:-         "این سیب برای توئه، حالا نوبت تو هست تا علت سقوط خیلی چیزها رو مشخص کنی"خدای من. داشتم می باختم. اون هم نه با یک کیش و مات ساده. انگار که شاهم توسط هزار وزیر محاصره شده. فندک، سیب نشسته، یک نخِ سیگار. و میفهمم که شاه من یک حرکت دیگه داره.سیگار رو بر می دارم و روشنش می کنم. در اولین کام به خاموشی جهان می اندیشم. و بعد، همه چیز سقوط می کنه. میز، صندلی ها، اِسی نابغه و حتی من.سوپرایز، کابوس مطلق دیگری به پایان رسید.پ.ن : تصویر توسط هوش مصنوعی تولید شده است.پ.ن: تمامی حقوق مادی و معنوی این اثر متعلق به مجید نهازی است.مجید نهازیمجید نهازیFri, 12 Dec 2025 20:13:54 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/انشاء-خوانده-نشده-wrmfpbhdxwaeانشاء خوانده نشدهاول هفته را خوب شروع نکردیم. این عقیده ی تمام بچه های کلاس است. حتی عقیده ی آرش، تنها دانش آموز درس خوان کلاس. به سراغش رفتم و پرسیدم:-         تو که همه مشقای امروز رو نوشتی، پس چرا ماتم گرفتی؟-         بخاطر ننشستن برف...جوابی که داد بدون ذره ای احساس، کاملا خشک و کمی رسمی بود. هر چه بود، حق می گفت، به هر حال جنس دغدغه اش با ما فرق داشت. آنقدر برف بارید که گمان می کردیم شنبه تعطیل می شود. شنبه که چه عرض کنم، روی تمام هفته حساب کرده بودیم. وقتی حساب و کتابمان با حقیقت جور در نیامد، ما ماندیم و یک هفته ی شلوغِ پر از تکلیف و امتحان. و برای آرش ، یک هفته ی بدون برف بازی.زنگ به صدا در آمد. من هم مانند تمام دانش آموزان مدرسه به کلاس برگشتم. هم کلاسی ها یکی یکی وارد می شدند، بدون شور و شوق و بدون امید، هر یک سر جایش می نشست. انگار هر کداممان هزار کشتی و لنج تجاری غرق شده داشتیم. آقای غلامی، دبیر علوم هم که آمد، حال و روزی بهتر از همه ی ما نداشت. هنوز به میزش نرسیده و کیفش را باز نکرده، ادامه ی مبحث عدسی ها را از سر گرفت.هیچ کدام از حرف های آقای غلامی را نمی فهمیدم. حواسم جای دیگری بود. به این فکر می کردم که چه می شد اگر تعطیل می شد. رویا و خیال. کاملاً غرق بودم. بابت این غرق شدگی حساب زمان از دستم در رفت و حرصم گرفت. من هم که بیش از این نمی توانستم حرص بخورم، بی اختیار پیش کمال دهن لقی کردم.کمال، میز یکی مانده به آخر می نشیند، میز جلویی من. همیشه عادت دارد برگردد. احتمالاً این عادت برای این است که می ترسد خبری، حرفی، حدیثی و یا هر چیز جدیدی را از دست بدهد. تقریباً تمام مدرسه می دانند که نباید جلوی کمال حرفی بزنند. از مدیر و ناظم گرفته تا تمام معلمان و دانش آموزان مدرسه، حتی عمو اسماعیل، بوفه دار مدرسه، با اینکه دو کلاس سواد بیشتر ندارد، به این یقین رسیده، و به عالم و آدم توصیه می کند که جلوی کمال حرفی نزنید. وگرنه هزار ایده به سرش می زند و برای عملی کردن هر کدامش عمرتان را بر باد می دهد.من اما حواسم نبود و به کمال همان حرفی را زدم که همه به هم می گفتند. دست روی شانه اش گذاشتم و طوری که آقای غلامی متوجه نشود، نجوا کردم: "هفته خوب شروع نشد، حداقل شنبه باید تعطیل می شد."حاضرم قسم بخورم که یک ثانیه هم طول نکشید، کمال برگشت و یک تکه کاغذ مچاله شده روی میزم گذاشت و برگشت. با عجله کاغذ را باز کردم. روی آن نوشته بود:"زِکی، اینو همه می دونن، خبر جدید چی داری؟"راستش از کمال انتظار دیگری داشتم. خیال می کردم روی کاغذ، راه حلی نوشته باشد تا همه ی ما را از این همه تکلیف و امتحانی که این هفته و هفته های آینده داریم نجات دهد.کاغذ مچاله را روی زمین انداختم، زیر پا له کردم و زنگ تعطیلی مدرسه به صدا در آمد. دیگر بی خیال همه چیز شدم. بی خیال باریدن برف، بی خیال تعطیلی روزهای هفته، حالا هر روزی که باشد، بی خیال همدلی بچه ها برای هماهنگی و سر جلسه امتحان حاضر نشدن. وسایلم را جمع کردم و آماده شدم به خانه بروم و یک ثانیه را حرام نکنم. باید بکوب درس بخوانم.با اینکه عزمم را جزم کرده بودم، آخرین دانش آموزی بودم که از مدرسه بیرون آمد. از این موضوع، بیشتر از من، کمال ناراحت بود. بیشتر عصبی بود تا ناراحت؛ زیرا زمان زیادی را به انتظار من در کوچه ایستاده بود.نزدیکش که شدم، قبل از این که دهانم باز شود، مچ دستم را گرفت و مرا به گوشه ای برد و بعد، گل از گلش شکفت...-         "چی شده؟ چرا کبکت خروس می خونه؟"-         "باید بنویسیم"این هم از شانس ما. یک نابغه­ی دیگر...-         "معلومه که باید بنویسیم. هم باید کلی مشق بنویسیم، هم کلی درس بخونیم. تو هم برای خودت اعجوبه ای هستیا..."تازه میخواستم از این بیشتر ها به او بگویم که با یک پس گردنی مرا متوقف کرد. و سپس توضیح داد که دقیقاً منظورش چه بوده.گویا آقا کمال نابغه ی ما تصمیم گرفته بود، هر چه عقده و دق دلی دارد، در دفتر انشا بنویسد تا روز چهارشنبه، زنگ آخر، آن را برای آقای مرامی بخواند، بلکه در آینده فرجی شود و حرف هایش به گوش دیگر معلم ها برسد و حجم تکالیف رفته رفته کم و کمتر شود.من هم بدم نمی آمد انشایی در این زمینه بنویسم. منتهی این هم می شد تکلیفی اضافه تر از درس و مشقی که باید تا آخر هفته می خواندیم و می نوشتیم و حل می کردیم و حفظ می شدیم.به هر حال چاره ای نبود، با هم توافق کردیم. منظورم از با هم تنها من و کمال نبود؛ همه ی بچه های کلاس با هم توافق کردیم. هرچه به چهارشنبه نزدیک تر می شدیم، بچه های بیشتری راضی می شدند تا انشایی بنویسند. در نهایت در روز سه شنبه، آرش هم به ما پیوست. همگی مان بی صبرانه مشتاق آمدن فردا بودیم. همگی مان بدون لحظه ای وقفه می نوشتیم. انگار تنها نماینده دانش آموزانی بودیم که قرار است با تمام تشکیلات آموزش و پرورش مبارزه کنند؛ نه فقط آموزش و پرورش منطقه خودمان،‌ بلکه با تمام این تشکیلات جهانی.بی وقفه نوشتیم و حواسمان به هیچ چیز دیگری نبود. از این مسرور بودیم که به صبح چهارشنبه نزدیک می شویم. مدام با یکدیگر پیامک رد و بدل می کردیم تا حرف هایمان یکی شود.به حدی پیام رد و بدل می شد که دست از انشا نویسی کشیدم. مانند رهبر فرقه های مذهبی یا غیر مذهبی شده بودم. به یکی توصیه کردم از معلم ریاضی بیشتر گله کند و به دیگری گوشزد می کردم حجم تکالیف ادبیات را فراموش نکند. در این میان پیامکی شوکه ام کرد. پیامکی که چندین بار از چند هم کلاسی برایم آمد: «دارد برف می بارد»حالا که حرفی برای گفتن داریم، دارد برف می بارد. خدای من، چه فاجعه ای. برف می بارید و دعا دعا می کردم که چیزی از آن بر روی زمین ننشیند.حالا محتوای پیام هایی که برای هم می فرستادیم به کلی تغییر کرد. به یکدیگر اطمینان خاطر می دادیم که فردا تعطیل نمی شود. بی فایده بود...آنقدر برف بارید که تا یکشنبه هفته بعد تعطیل شد.حالا همه ی بچه های کلاس چند ورقی از دفتر انشایشان پاره شده.  پ.ن : تصویر توسط هوش مصنوعی تولید شده است.پ.ن: تمامی حقوق مادی و معنوی این اثر متعلق به مجید نهازی است.مجید نهازیمجید نهازیSat, 06 Dec 2025 02:53:51 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/دردی-که-تو-را-نکشد-ویرگول-تنها-تو-را-نکشته-نقطه-me9xfbyxixt3دردی که تو را نکشد (ویرگول) تنها تو را نکشته (نقطه)بعضی وقت ها حساب و کتاب ها با هم جور در نمی آیند. می خواهی با یک لیوان چایی، تمام خستگی ها را از بین ببری و نمی شود. می خواهی یک دل سیر بخوابی و همه چیز را فراموش کنی، اما نمی شود.راستش را بخواهی نمی دانم چرا نمی شود. نه اینکه ندانم، کمی بو برده ام که داستان از چه قرار است، ولی نمی توانم بیان کنم.از بیان هر آن چیزی که در ذهن دارم می ترسم. می ترسم زبان باز کنم و خدایی نکرده، نیلوفر روئیده در حیاط دیگر گل ندهد. یا انبه های کاشته شده تا قیام قیامت جوانه نزنند.خودم بهتر از تمام دنیا می دانم که این ترس ها الکی است. یا بهتر بگویم: "این ترس ها نمادین است"نمادی از درد. نمادی از اندوه. اگر زبان باز کنم و دور از چشم بعضی ها بخواهم حساب و کتاب ها را به هم جوش دهم، آنوقت تمام آن درد و اندوه به رنج تبدیل می شود. اطمینان دارم که این اتفاق می افتد. یک بار این کار را کردم. یادم نمی آید ماه اردیبهشت بود یا دی ماه، و شاید هم ماه مهر.تنها یادم می آید آن درد بیدار شده که مرا نکشت، قوی ترم نکرد.بله. دردی که تو را نکشد، تو را نمی کشد. همین...همین و بی نهایت رنجِ بعد از آن.و من چقدر ساده لوح بودم که همه چیز را ویران کردم.و حالا چه؟ در بند توهی سمج، که هیچ راه خلاصی از آن ندارم، چیزی را پیدا نمی کنم که دل آدم غریبی چون من را گرم کند و نوید بخش شادی باشد.خب. به گمانم دوباره حقیقتی پنهان شد. دروغ نگفته باشم، نوشتن هم مانند حرف زدن دارد مرا می ترساند.پ.ن : تصویر توسط هوش مصنوعی تولید شده است.پ.ن: تمامی حقوق مادی و معنوی این اثر متعلق به مجید نهازی است.مجید نهازیمجید نهازیFri, 28 Nov 2025 19:53:48 +0330https://virgool.ir/Letter/من-بر-علیه-من-نامه-ی-اول-uvzzfvyhsv5hمن بر علیه من - قسمت اولمن بر علیه من، مجموعه ای از نامه هاست. نامه هایی که برای دوستانم می نویسم. دوستانی که نامشان هیچ وقت فاش نمی شود، چه واقعی باشند، چه خیالی.نامه شماره 1 به دوست شماره 73سلام. امیدوارم حالت خوب باشد. می دانم که خوب است، منتهی از آنجایی که هیچوقت بخیل نبودم، یک بار دیگر خوب بودنت را آرزو می کنم. شاید بعد ها که این نامه را بخوانی، از خودت بپرسی از کجا این همه اطمینان داشت که حالم خوب است؟ یا من را شماتت کنی که چرا حال بدی هایت را درک نمی کردم.تنها باید بگویم، اکنون و در این لحظه که این نامه را می نویسم، ایمان لازم و کافی را دارم تا با یقین بگویم حال تو خوب است. هر چه حال تو بهتر می شود، کمتر به یاد من می افتی. حتی وقتی هزار بار زمزمه می کنم: "چقدر باید اندوه داشت" اهمیتی نمی دهی که یک نفر دارد زیر فشاری که نمی داند از کجاست و برای چه، له می شود و جان می سپارد. درست مانند حالا. حالا که باید باشی و نیستی. حالا که نیاز به بودنت به شدت حس می شود و نیستی.مگر همین تو نبودی که روزی به دوستی مان افتخار می کردی. قسم می خوردی و آیه می آوردی که پیش این و آن فیس می دهی که دوستی دارم فلان و بهمان؟خب، پس، اگر می شود دقیق بگو، حالا کجایی؟بگذار خودم بگویم. از دو حالت خارج نیست.حالت اول اینکه اوضاع دنیای پیرامون تو آنقدر دشوار و ناگوار شده است که فاصله ای بین دوستی مان ایجاد کرده. در این صورت وای به حالت ( به دلایلی که خودت بهتر می دانی )و حالت دوم... وای از حالت دوم...اصلاً نمی خواهم به حالت دوم فکر کنم. حالا که کار به اینجا رسید، به هیچ وجه دلم نمی خواهد نامه را ادامه دهم. نه زیبنده ی توست و نه شایسته ی من.یک چیز دیگر بگویم و ختم کلام.تو شایسته این بودی که شماره 1 باشی. منظورم دوست شماره 1 است. به جای آن ترجیح می دهم که جای تو کمی خاص تر باشد. مثلاً عددی که به ذهن کسی نرسد، یا شاید هم دست کسی به آن. عددی خاص مانند عدد 73. به تلافی این عدد، اولین نامه را به تو اختصاص دادم. ( دلایلش به خودم مربوط است با این حال خودت بهتر می دانی)تا بیش از این، نوشته به بیراهه نرفته بگویمت که تمنا می کنم مانند آنچه سابقاً بودی، بشوی، تا نکته های همین نامه ی به اصطلاح مختصر را متوجه شوی.از ما که خدا نگهدار...آبان 1404مجید نهازیمجید نهازیFri, 21 Nov 2025 20:14:35 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/میان-رؤیای-گرم-و-باران-سرد-buju8gtmz77cمیان رؤیای گرم و باران سردپاییز است. پنجره ها بسته و پرده ها کشیده شده. با این حال پرتو ضعیف خورشید به روی پسرک می تابد. خواب از سرش می پرد. پهلو به پهلو می شود و با خودش می اندیشد که چرا دیگر دغدغه ای ندارد؟ بر می خیزد و پاهای کوچکش را از لبه ی تخت آویزان می کند.همانطور که با پشت دست پلک هایش را چندین و چند بار می مالد، تعجب می کند. تعجب می کند زیرا تا آنجایی که یادش می آید نه اتاقی داشته، و نه تختی برای خواب.قبل از اینکه از خودش بپرسد اینجا کجاست، نظرش جلب به بویی می شود که تمام فضا را دارد پر می کند. بویی که از بیرون اتاق می آید. بوی غذای گرم. پسرک نمی تواند تشخیص دهد که این بوی چه غذایی است. او در تمام عمرش مزه ی غذای گرم را نچشیده است. همین وسوسه اش می کند تا رد بوی خوشمزه ی غذا را بگیرد و از اتاق خارج شود.چشمانش چیزی جز میز چیده شده ی رنگارنگ را نمی بیند.پسرک تلاش می کند. تلاش مضاعف. هم برای اینکه بتواند روی یکی از صندلی ها بنشیند و هم برای اینکه بغضش نترکد. تمام صندلی ها برای قد و قواره اش بزرگ هستند. قلبش که شروع  می کند به تپیدن، جای خالی مادرش را حس می کند.اشک از گوشه چشمش جاری می شود، و آرزو می کند کاش مادری را که تا به حال ندیده، در کنارش داشت.با دستان کوچک و لطیفش اشک هایش را پاک می کند و سعی می کند بر اوضاع مسلط باشد. چشم هایش را می بندد و آرزوی دیگری به ذهنش می رسد. این بار آرزو می کند ای کاش خواهر کوچکش اینجا بود. که اگر بود، کمکش می کرد تا بر روی یکی از شش صندلی بنشیند و با هم از این همه غذای گرم و رنگارنگ لذت ببرند.پسرک به موفقیت نزدیک بود. کم کم داشت به ارتفاع صندلی هایی که مانعی برای رسیدنش به یکی از آرزوهای کوچکش بود، غلبه می کرد.ناگهان صدایی شنید. صدایی که باعث شد دست از تلاش بیهوده بکشد. کسی داشت پسرک را صدا می زد. صورتش کاملاً خیس شده بود. می دانست که این همه اشک نریخته است. با این حال دوباره، با پشت دست، پلک هایش را چندین و چند بار می مالد. خواب از سرش می پرد. پهلو به پهلو می شود و با خودش می اندیشد؛ چه کسی رویایش را به فنا داده؟بر می خیزد و پاهای کوچکش را از لب جدول بارون زده ی بلوار آویزان می کند. تعجب می کند که اینجا چه کار می کند. دوباره صدا تکرار می شود. خواهر کوچکش است:-  "داداش، داداش، بارون همه وسایلمون رو خیس کرده، دیگه کسی ازمون دستمال نمی خره، بهتر نیست بریم؟"به خواهرش خیره می شود، لبخند می زند و دوباره به دنیای واقعی بر می گردد.مجید نهازیمجید نهازیFri, 14 Nov 2025 17:44:58 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/آخرین-تابستان-آقای-سبز-rpxrqoikawbhآخرین تابستان آقای سبزتمام بچه­ های محل، ماشین ما را دوست داشتند. به آن احترام می­ گذاشتند. مثلاً اگر قرار بود مسابقه فوتبالی برگزار شود، حتماً حواسشان را جمع می ­کردند تا تیرک­ های دروازه را با فاصله ­ی زیادی نسبت به رنوی 5 سبز رنگ بچینند تا مبادا توپی به آن برخورد کند. این احترام زیاد و رفتار خاص برای این نبود که تنها خانواده­ ی صاحب ماشین آن محل ما بودیم؛ نه، بودند خانواده ­هایی که ماشین داشتند و حتی مدلش از ماشین ما خیلی بالاتر بود.اما تنها دلیلی که آقای سبز را خاص می­ کرد، این بود که به تمام بچه­ ها، گفته بودم این ماشین با من حرف می ­زند. برای اثبات حرفم، نیاز نبود دست به شعبده بازی یا هر کار عجیب و غریبی بزنم، همین که سنم از آنها بیشتر بود، هر حرفی در مورد آقای سبز می­زدم قبول می کردند.برای آنهایی هم که مرا قبول نداشتند یا حرفم را کمتر باور می­ کردند، نقشه ­ی دیگری می ­کشیدم. همیشه وقتی تابستان شروع می ­شد، این سرگرمی را با کمک برادرم شروع می­ کردیم.قبل از اینکه بچه­ های محل به کوچه بیایند و کوچه شلوغ شود، دزدکی از جیب کت بابا سوئیچ ماشین را بر می ­داشتم و بعد برادر کوچکترم، مجتبی را مجبور می­کردم در صندلی عقب آقای سبز مخفی شود. تنها کاری که لازم بود انجام دهم، این بود که به مجتبی قول یک بستنی بدهم تا تنها به سوالاتی که از قبل با هم هماهنگ کرده بودیم جواب دهد. آن وقت آن دسته از بچه محل ­هایی که نمی­ توانستند جلوی کنجکاوی­شان را بگیرند را به صف می­ کردم و نمایش من و مجتبی و آقای سبز شروع می­ شد.آخرین تابستانی که درگیر این شیطنت­ ها بودم را به خوبی به یاد می ­آورم. آن روزها از شهرتی که در محله­ ی خودمان و دیگر محله­ ها بدست آورده بودم بیش از پیش خرسند بودم و مغرور.سعید، یکی از همسایه­ هایمان که کم و بیش همه چیز را در مورد آقای سبز می­دانست و دستم برایش رو بود، یک پیشنهاد وسوسه انگیز داد.آقای سبز را روی دنده خلاص بگذاریم و آن را به دو سه کوچه بالاتر ببریم و نمایش را برای بچه­ های کنجکاو و زودباور آن محل اجرا کنیم و پول تو جیبی­ هایشان را به جیب خودمان بزنیم.بدون ذره­ ای فکر کردن، این پیشنهاد را قبول کردم، و حتی همان موقع دست به کار شدم. یواشکی به سراغ جیب کت بابا رفتم. سوئیچ ماشین را برداشتم. و مجتبی را با دوز و کلک همراه خود کردم و پیش سعید رفتیم.ابتدا مجتبی را بین صندلی­ ها قایم کردیم و بعد من و سعید بحثمان بالا گرفت که کدام پشت فرمان بشینیم. وقتی دید به هیچ­ وجه زیر بار نمی­ روم، راضی شد که من راننده باشم و او کسی باشد که ماشین را هل می دهد. نصف مسیر را که طی کردیم، ماشین در سرازیری افتاد.حالا که به این خاطره فکر می­ کنم، خنده ­ام می­گیرد که چرا به جای ترمز گرفتن، گردنم را بالا می­ کشیدم و از آینه عقب سعید را دید می­زدم. جوری از آینه عقب به او نگاه می­ کردم که انگار می­ تواند مرا نجات دهد و یا زمان را به عقب برگرداند.مجتبی هم که بو برده بود یک جای کار می­ لنگد، بنا را گذاشت بر جیغ و داد کردن. هرچه بیشتر جیغ و داد می­ کرد، سرعت آقای سبز بیشتر می­ شد و من بیشتر سردرگم می ­شدم. نمی­دانستم چه کنم. باید راهی پیدا می ­کردم تا من، مجتبی و آقای سبز، قبل از اینکه به خیابان اصلی وارد شویم، توقف کنیم.تنها راهی که به ذهنم رسید، پیچاندن فرمان ماشین به سمت راست بود. و شد آنچه نباید می­شد. تصادف. آقای سبز تصادف کرد. در واقع ما تصادف کردیم.خوشبختانه نه من و نه مجتبی چیزیمان نشد. اما صدمه ­ی زیادی، هم به ماشین ما و هم به ماشینی که پارک شده بود وارد آمد.وقتی مجتبی تصمیم گرفت دیگر داد و بیداد نکند به خودم آمدم. هر دو از ماشین پیاده شدیم. بخت با ما یار بود که متوجه شدیم پدرمان از دور به سرعت نور به ما نزدیک می­شود. این صحنه دویدن پدرمان را که دیدیم، هر دو تصمیم گرفتیم با سرعتی بیشتر از سرعت نور به سمت خانه مامان بزرگ بدویم و تا قیام قیامت پناه بگیریم.یک هفته تمام، مادرمان به دنبال ما آمد. هرچه می ­گفت پدرتان عصبانی نیست و یا می­گفت اصلاً قرار نیست شما را تنبیه کند باورمان نمی شد. مجتبی هم مدام از مادر سراغ سعید را می­گرفت و می­ پرسید حتماً پدر او را به جای ما کتک زده یا تنبیه کرده؟ و مادر تنها به این پرسش کودکانه می­خندید.آخر مادربزرگ قول داد تا با ما بیاید و ما هم راضی شدیم. وقتی به محل رسیدیم، آقای سبز را ندیدیم. داخل خانه که شدیم، پدر هم نبود. نزدیک به وقت شام پدر برگشت. نه خوشحالی در چهره­ اش بود نه ناراحتی و نه هیچ حس دیگری.بعد از آن شب، دیگر هیچ وقت آقای سبز را ندیدیم. هیچ کدام از بچه محل­ ها هم سراغش را از ما نمی ­گرفتند. ما هم جرأت نمی­ کردیم از پدرمان بپرسیم که بابا، چه خبر از آقای سبز؟ به تو نگفته کجا می­رود؟مجید نهازیمجید نهازیTue, 11 Nov 2025 01:57:13 +0330https://virgool.ir/Varoon/آدم-فضایی-های-شریف-شهر-bykkatgpq89qآدم‌فضایی‌های شریف شهرسفینه ای ندارند، یا هر ماشین عجیب و غریبی. اما طبق شواهد، پیداست که با تمام قوا حمله کرده اند. مستقیم، آزادی مردم را هدف قرار داده اند؛ مردم شریف را...اولین تجربه ام در برخورد با یکی از آنها در یک روز گرم در اواسط تیرماه رقم خورد. از پیاده رو یک خیابان نسبتاً تنگ و باریک می گذشتم و از سایه ای که در آن پهن بود لذت می بردم. یک موتور سوار که تاب تحمل ترافیک را نداشت و یا به هر دلیلی عجله ای توجیه ناپذیر داشت، به پیاده رو آمد و راه من و چند انسان شریف دیگر را سد کرد. همگی مان گمان می کردیم می خواهد درون پارکینگ خانه ای برود، اما بوق های گوش خراشی که با موتورش می نواخت، گمان ما را پاک درب و داغان کرد.تصمیم بر آن شد که اعتراض کنم. جفت دست هایم را تا نیمه بالا گرفتم و گفتم:"پیاده رو یعنی مسیر رد شدن عابر، شما باید..."جمله ام تمام نشده بود که کلاه کاسکتش را در آورد.از ترس گلویم خشکید و نتوانستم جمله ام را کامل کنم.چشمهایش ورقلمبیده و سیاه، مانند آلو شابلون رسیده و دهانی به اندازه یک کپسول نوافن در صورتی قرار داشت که یک لوزی کاملاً متقارن بود.نمی دانم اینها ما را ترساند یا انعکاس نور آفتاب بر روی پوست آلمینیومی مانندش. هرچه بود، ما جماعت شریف ترجیح دادیم مسیرمان را به سمت خیابان منحرف کنیم، تا راه برای این آدم فضایی باز شود و بیش از این حماقت نکند.البته حواسمان هم بود که در نظر آدم های شریفی که با ماشینشان از خیابان می گذشتند خطری ایجاد نکنیم تا خدایی نکرده نگویند:"این احمق ها چه شان می شود؟"درست بعد از رد شدن موتور سوار، ماشینی از کنارمان گذشت و عبارتی را با خشم فریاد زد. نمی دانم چرا، اما از تمام حرف هایش تنها کلمه ی فضایی را شنیدم.خلاصه بعد از آن اتفاق، تا مدت ها تجربه ی دیگری رخ نداد. شاید اگر ترجیح می دادم بجای استفاده از وسایل نقلیه عمومی، پیاده اینور و آنور بروم، داستان طور دیگری می شد. یعنی دقیقاً همان چیزی که امروز صبح اتفاق افتاد. چشمتان روز بد نبیند.به محض باز کردن در خانه، ماشینی که با نهایت سرعت از کوچه می گذشت، با عبور از چاله آبی که از باران پاییزی دیشب بر جای مانده بود، ما را شست و پهن نکرده به مسیرش ادامه داد.آدم فضایی احمق خیال کرده پشت سفینه اش نشسته...به خانه برگشتم و لباس هایم را عوض کردم. خیال نداشتم دیگر آدم های شریف مرا به این حال ببینند. لباس هایم را که عوض کردم، دوباره از خانه بیرون زدم و اینبار با حواس جمع خودم را به سر خیابان رساندم.به سمت راست نگاه کردم تا اگر از این خیابان یک طرفه ماشینی عبور نمی کند، خودم را آنطرف برسانم. در قدم دوم بود که موتور سیکلتی خلاف جهت، از سمت چپ آمد و چند فحش به زبان رسمی آدم فضایی ها نثارمان کرد و رفت. خدا می داند اگر قدم دوم به سوم تبدیل نمی شد، الان کجا بودم و چه می کردم.به هر سختی ای که بود خودم را به ایستگاه اتوبوس رساندم، که ای کاش این کار را نمی کردم، که ای کاش طور دیگری خودم را به محل کار می رساندم. اولش من هم مانند سه چهار نفر انسان شریفی که آنجا بودند، گمان نمی کردم اتفاقی بیفتد. اما آنچه رخ داد، خلاف انتظار همگی مان بود.ابتدا اتوبوس آمد و پشت چراغی که 180 ثانیه سبز بود ایستاد. همگی مان سوار شدیم. جایی برای نشستن نبود. وقتی یکی از جوانان با بنیه و قوی، سالمندی را دید که نیاز مبرم به نشستن دارد، زیر لب حرفی زد و سری کج کرد و ترجیح داد از شیشه پنجره، رفت و آمد خیابان را نظاره کند. درست در همان لحظه که سرش را کج کرد، انگار تبدیل شد. سر به شکل لوزی کاملاً متقارن، لب به اندازه ی یک کپسول نوافن و چشم ها به چیزی شبیه آلوی شابلون رسیده تبدیل شد. انگار او هم به ذات یک آدم فضایی احمق است.انسان های شریف دیگر که شاهد این صحنه بودند، ترجیح دادند دق و دلیشان را سر راننده خالی کنند. بلند داد زدند:"پس چرا حرکت نمی کنی؟"راننده آن طرف چهار راه را نشان داد و حرفی نزد. همه فکر می کردند دارد چراغ راهنمایی را نشان می دهد؛ چراغی که هنوز 30 ثانیه تا قرمز شدن فاصله داشت. بر خلاف تصور همه او داشت چند نفر را که نه عرض چهار راه بلکه قطر آن را طی می کردند نشان می داد. آدم هایی که لا به لای ماشین ها می گذشتند و به ایستگاه اتوبوس می آمدند و رفته رفته تبدیل حالت می دادند.وقتی سوار اتوبوس شدند چراغ قرمز شد. مسافرهای جدید تبدیل شدند. راننده تبدیل شد. مابقی انسان های شریف که حرصشان گرفته بود، بد و بیراهی گفتند و تبدیل شدند. دیگر حالم داشت به هم میخورد، اما فایده ای نداشت.به خودم که آمدم دیدم اتوبوس در ایستگاهی که باید پیاده شوم توقف کرده. باید پیاده می شدم، اما دسته آدم فضایی های احمق راهم را سد کرده بودند. هرچه ببخشید و معذرت می خواهم می گفتم ذره ای جابجا نمی شدند. از ترس اینکه اتوبوس حرکت نکند همه را هل دادم و به زور پیاده شدم. برگشتم تا ببینم به کسی آسیبی نرسانده باشم، یکی از آدم فضایی ها خندید و گفت:"تو هم یکی از مایی"درهای اتوبوس که بسته شد، از انعکاس ضعیف تصویر خودم بر روی شیشه های اتوبوس به وحشت افتادم. من هم تبدیل شدم.مجید نهازیمجید نهازیFri, 07 Nov 2025 18:05:17 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/کاغذ-برای-شب-جایی-که-رنگ-ها-می-میرند-picslryeljpwکاغذ برای شب؛ جایی که رنگ‌ها می‌میرندبرای من کاغذ بیارید. حالا که مچ دستم گرم شده و همه گوشا بستس، من باید بنویسم. حالا که یه قدم مونده تا غول درونم رو بکشم، کاغذ ها رو به من برسونید.خودم یه دفتر دارم. جلدش رنگیه. یه کش سیاه دورشه و پر از سبز و نارنجیه.این دفتر سلاح آخرمه، انتظار دارید خط خطیش کنم؟من یاد گرفتم هر چیزی که می تونه نقش سلاح آخر رو داشته باشه، بزارم توی قلبم. حالا در این قلب فقط همین دفتره...من نه قلبمو خط خطی می کنم، نه قلب تو رو میشکنم.پس برای من کاغذ بیار. تا دیر نشده کاغذ ها رو به من برسون. حرفام داره لبریز میشه. داره از گوشه قلبم و از لا به لای ترکای قلبم چکه می کنه. وای اگه دست اون غول به این حرفا برسه.از این موضوع می ترسم. ترس هم که میدونی، از یه چوب کبریت شروع میشه و تمامت رو می سوزونه.اگه گوشاتون میشنوه، الان باید جفت دستاتونو بزارید روی گوشاتون. می خوام از الان به بعد، با جیغ و فریاد حرف بزنم. می خوام بفهمید درد های یه آدم چقدر می تونه درد داشته باشه.تمام روزایی که شماها پی زندگی بودید، زندگی من رو فرستاده بود پی جنگیدن. به خیال خودم، قله رو فتح کردم. کاش پایین رو نگاه نمی کردم. همه ی سربازام پر پر شده بودن. همه جا پر از خودکار بی جوهر و کاغذای جرواجر شده بود.یهو دیدم زندگی شده دور از آدما بودن. دور از شماها بودن. یهو دیدم دیگه شماها رو نمی فهمم. یهو دیدم خوابم نمی بره، نارنجیا گم شدن، سبزا دیگه نیستن، دیگه رنگی نمی دیدم.بدم میاد از این تصویر که هیچی برای تو نداشت تا بتونه دلتو به این زندگی خوش کنه... از این تصویر بدم میاد. ازون قله، از قلم، از کاغذ، از آینه،  از نور.من شبو می خوام. شبی رو میخوام که ماهش جرأت کنه بدرخشه. کیا مثل من عاشق شبن؟ هر کدومتون دستاشو بالا گرفت، برای من چند تا کاغذ بیاره و یه اسلحه.خودم می دونم برای حل و فصل مشکلات از کدومشون استفاده کنم.مجید نهازیمجید نهازیFri, 31 Oct 2025 16:03:34 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/ما-با-قلبمان-متحد-نبودیم-p2alktamymgoما با قلبمان متحد نبودیم. اگر می بودیم، دهانمان قفل نمی شد و افسانه ها را زندگی می کردیم. سپس متحیر می شدیم از اینکه با دهان بی قفل و بند، با حرف زدن، چه مسیر زیبایی در زندگیمان توانستیم بسازیم.ما با قلبمان در ستیزیم و جرأت نبرد با تفکر را نداریم.وقتی به این آگاهی میرسیم، وقتی متوجه این جرأت نداشتن می شویم، تازه خبرش به گوشمان می رسد که تفکرمان دارد چه بلایی به سرمان می آورد. در یک چرخه ساده متوقف می شویم و زمانی که با تمام وجود فریاد می زنیم روحی را، کسی را، عشقی را، تنها نتیجه ای که حاصل می شود، دوری است و دوری است و دوری و دوری...من نمیخواهم از آنها باشم. من این دوری را نمی خواهم. من ضربان قلبی را می خواهم که متحد من است.تو هم اگر از این ماجرا رنجوری، لطفی کن و شبی که ماه کامل بود، نجوا کن. تنها این را به من بگو: "تو با قلبت متحدی؟"مجید نهازیمجید نهازیFri, 24 Oct 2025 20:15:40 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/نکند-یادمان-برود-زنده-بودن-را-f3h2q7oeql2sنکند یادمان برود زنده بودن رانکند یادمان برود زنده ایم...نکند یادمان برود سهممان را از هوا تنفس کنیم...نکند یادمان برود پایمان را محکم بر زمین بکوبیم و دست هایمان را بی انتها به هوا دراز کنیم و تا می توانیم بچرخیم و بچرخیم و بچرخیم...نکند یادمان برود چرخیدن را...نکند یادمان برود هوشنگ ابتهاج بخوانیم...نکند یادمان برود پای گلدان ها خاک تازه بریزیم...نکند یادمان برود کمی هم چای دم کنیم...نکند یادمان برود پرده ها را بکشیم و کمی آفتاب به اتاق هدیه کنیم...نکند یادمان برود فال حافظ را...نکند یادمان برود بهار هم فصلی است که به زودی خواهد آمد...نکند یادمان برود رفتگان را، نیامدگان را...نکند یادمان برود کسانی را که یادشان نرفته ما را...نکند یادمان برود که هستیم؟نکند یادمان برود و دیگر پلک هایمان باز نشود...نکند یادمان برود و دیگر قلب هایمان نتپد؟کاش یادمان نرود...کاش پلک هایمان دوباره باز شود...کاش قلب هایمان دوباره بتپد...و یادمان نرود گهگداری دوست داشتن را...مجید نهازیمجید نهازیFri, 17 Oct 2025 14:06:48 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/وقتی-همه-جا-سفید-شد-p8q4htqzq56gوقتی همه جا سفید شدتازه داشتم آماده می شدم سفره هفت سین بچینم، همه جا گل بکارم و دست بزنم به عطر افشانی که نا قافل هوا سرد شد. پنجره رو که باز کردم، موج موج ابر سیاه ریخت کف آسمون. ولی نمی باریدن.گفتم:"شماها مشکلتون چیه؟ با شماهااااام..."سیاه تر شدن. قیافشو برای ما می گرفتن و میرفتن که جای دیگه برف ببارن.پنجره رو محکم بستم. سیبارو قایم کردم و سکه ها رو شمرده نشمرده ریختم تو قلک و هر چی سیر بود، سرخ کردم تا آش بی پیاز و نعناع یکمی طعم بگیره.یهو از پشت پنجره صدا اومد. یکی هی پشت سر هم می زد به شیشه. رفتم سراغش. ابر بود. همون ابر سیاه که حال ما رو یجوری کرده بود. بی مقدمه گفت:"آدم باس شجاع باشه"بهش گفتم حالا من اگه شجاع باشم، شما لطف می کنی دیگه قیافه نگیری. لطف می کنی کمی از این سیاهیاتو پاک کنی و یه رنگ و رویی به خودت بدی؟خندید و گفت:"تو برو خود را باش"با این حرفش شکستم. حوصله یکه به دو نداشتم. وقت نمی شد بهش بفهمونم برای خودم بودن خیلی وقته که تنهام. آدم تنهایی که نمیتونه خودش باشه...سرمو بالا گرفتم تا شکایت کنم، دیدم همه جا سفیدِ سفیدِ سفید شده.مجید نهازیمجید نهازیFri, 10 Oct 2025 17:25:22 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/نا-عادتی-مزمن-tn6zeoarn25wما به این چیزها عادت نداریم. این که سرمان را درست بالا بگیریم؛ سینه ی مان را جلو بدهیم و صاف بایستیم.عادتمان نمی شود لبخند به صورت داشتن، دلخوش بودن و اشک نریختن.عادتمان نمی شود پنجره را باز کنیم و برای یک بار هم که شده آسمان آبی باشد. پنجره که باز شود، چشم هامان قرمز می شود و قدمان خمیده.عادتمان نمی شود زندگی کردن را؛ زنده بودن را.منطق را زنده نگه می داریم که چه؟ کجای این زندگی درهم عصای دستمان بوده؟ مگر نمی بینیم که همه چیز و همه کس تسخیر شده؛ آن هم توسط مرده های متحرک.به منطق رای دادیم تا لب به لب همه ی ظروفمان پر از آشوب باشد؟نه.ما حتی به این هم عادت نداریم.گمانم دلمان خوش نیست که به این آسانی عادت نمی کنیم. کجاست آدم دلخوشی که عادتش باشد خندیدن، شاد بودن و کمی هم زنده بودن.ما کجای این زمانه جان دادیم که هیچ چیز عادتمان نمی شود؟پ.ن: تمامی حقوق مادی و معنوی این اثر متعلق به مجید نهازی است.پ.ن: تمام تصاویر توسط هوش مصنوعی ایجاد شده است.مجید نهازیمجید نهازیFri, 03 Oct 2025 14:33:53 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/هیولای-درون-من-fllpjuqaktokدرون من یه هیولا وجود داره. وقتی می خوام بخوابم، میره جلوی آینه و به خودش زل می زنه. خودشو قرمز میبینه.واقعیت اینه که بیش از حد سبزه.وقتی از دستش ناراحت می شم خاکستری میشه. همه جا رو به هم میریزه. می خواد شلوغ بازی در بیاره. سرش داد می زنم. آروم میشه. از خودش خجالت می کشه، از هیولا بودنش. میگه همش تقصیر بنفشه.دوباره سرش داد می کشم. زرد میشه و گریه می کنه.می فهمم که دوست نداره هیولا باشه، اما حقیقت اینه که اون یه هیولاست و من به شدت دوسش دارم.وقتی بهش می گم دوستت دارم، یا وقتی نازشو می خرم و بهش می گم خوبه که آدما هیولای درون داشته باشن، ذوق می کنه و آبی میشه؛ آبی فیروزه ای.حالا درون من هیولایی هست که نیست. به گمونم گمش کرده باشم. همه جا رو دنبالش می گردم، و چیزی جز همه ی رنگ ها پیدا نمی کنم.به احتمال زیاد باز دلتنگ شده. وقتی دلش می گیره، قاطی می کنه و نمی تونه رنگی انتخاب کنه.به سراغ پنجره می رم. وقتی اون رو تا انتها باز می کنم، با کوچه ای خالی رو به رو میشم.دلم می خواست یکی میومد و می گفت:"آهااااااااای... این هیولای شماست؟"و منِ سراسر هیجان با خوشحالی و لرزش صدا می گفتم:"بله بله، لطفاً بیاریدش طبقه دوم"اما نمیشه، الکی که نیست، هیولای من گمشده...بر می گردم و خودمو مچاله می کنم گوشه اتاقی که بیشتر از این نمیتونه سرد باشه. چشمامو می بندم و پشت تیرگی پلکم به این فکر فرو می رم که اگه هیولا منو گم می کرد چی میشد؟ و بعد... صدای ذهنم در مغزم میپیجه:"اگه تو رو گم می کردم، سیاهِ سیاهِ سیاه می شدم"مجید نهازیمجید نهازیFri, 26 Sep 2025 12:36:48 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/کاش-من-مادربزرگ-داشتم-x8ybfpjbnqhuهوا سرد است... سرد تر می شود... سوز می آید. کلاغ ها دو بار غار و غار می کنند، و برف می بارد.کلاغ ها تا فرار می کنند، میوه ی درخت کاج روی زمین می افتد و من، بغض در گلوی دلتنگی ام می ترکد.با خودم می گویم: "کاش من مادربزرگ داشتم."اگر مادربزرگم زنده بود، زغال های گر گرفته را درون منقل می ریخت و آن را زیر کرسی می گذاشت، و در حالی که زیر لب مشغول ذکر بود به سمت من می آمد. نگاهی به من می انداخت و آخر سر می گفت:"ماشالله نوم خدا، وقتی کلاغ دو بار بخونه نشونه ی بدیه، از این اتاق بیا بیرون، کرسی گذشتم."کلاغ ها چهارتایی آواز شومشان را سر می دهند و رشته افکارم پاره می شود. برف می بارد. تمام پشت پنجره سفید می شود. میوه ی درخت کاج زیر برف مدفون می شود. با خودم می گویم کاش من جای آن بودم. او در این اتاق می ماند و صدای کلاغی به یاد عزیزی می انداختش، و اما من زیر خروارها برف چله ی تابستان می خوابیدم.مجید نهازیمجید نهازیFri, 19 Sep 2025 17:29:55 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/زنده-باد-جهان-بی-منطق-xezqoi7ohzbmخیال می کردم اگر با منطق به جهان خیره شوم و با صبر و حوصله به آنچه می گذرد برخورد کنم، دنیا را زیباتر از آنچه دیگران تعریف کرده اند، می یابم.برای آزمودن این مسئله سکوت کردم...متنی ننوشتم. کتابی نخواندم و سراغی از هیچ یک از دوستانم نگرفتم. از همه بدتر آن بود که دنیای خیالی خودم را با تجسم یک جهان منطقی از بین بردم.کاش دستم به آن دیگران می رسید. همان هایی که مدام از زیبایی های جهان منطقی می گویند. همان هایی که معنای تمام و کمال منطق را از بین بردند و به جای معذرت خواهی، فقط به تعریف خود ابداع کرده ی منطقشان می نازند.دستم به آنها که نمی رسد هیچ، حتی نمی توانم حالیشان کنم منطقی ترین جهان، جهان بی منطق است.منطقی ترین جهان، هیچ مُردنی ندارد. به جای دسته گلی سر خاک بردن، کافی است فنجانی قهوه آماده کنی، اسم رفتگانت را صدا بزنی و آنها را از هر زنده ای، زنده تر بیابی...این جهان بی منطق، محدودیتی ندارد. می توانی دوستانی داشته باشی، با دوستانت در فضای سبز و خرم، چای بنوشید و ساعت ها در مورد فلسفه بحث کنید. زنده باد جهان بی منطق زنده باد جهان بی منطقمجید نهازیمجید نهازیFri, 12 Sep 2025 18:12:51 +0330https://virgool.ir/@nahazi.majid/قسمت-سوم-ذهن-ما-hncrtalhrp2sدرون ذهن ما، به جز خودآگاه و ناخودآگاه، قسمت دیگه ای هم وجود داره. حداقل من دلم میخواد که اینطور باشه. اگه اینطور باشه، دیگه خیلی از سوالاتی که مغزمو داره منفجر میکنه، بی جواب نمیمونه.من به این قسمت جدیدالکشف میگم "آگاهی نا آگاهانه". شایدم دلم بخواد اسمشو بزارم "نا آگاهی آگاهانه". به هر حال دستم بازه که هر اسمی دلم میخواد روش بزارم، چون وهم و خیال من سقفی نداره.این قسمت هر زمانی میتونه فعال بشه. مثلا زمانی که پرتوی آفتاب از پرده ی حریر کهربایی رنگ رد میشه و خودشو به دیواری میرسونه که زمانی تابلوی منظره ای به روی شونه هاش سنگینی میکرد. حالا دیگه خبری از اون منظره نیست. نه منظره ای وجود داره و نه آدم های درون منظره.اینجاست که این قسمت جدید کارشو شروع میکنه. تو رو پرت میکنه وسط کوچه ای که چراغونیه و از نم بارون آرومی که میاد، تنفس میکنه. تو رو تا سر حد مرگ به شوق میرسونه. تا میای ازین ذوق و شوق لذت ببری و اونو با عزیزانت شریک بشی، دوباره به دنیای حقیقت ها و واقعیت ها بر میگردی. حقیقت ها و واقعیت های دروغین.دیگه نه از کوچه خبریه نه از چراغونیاش. نه پرتو آفتابی رو دیواره و نه بارونی هست که نم نم بباره. فقط تو میمونی و خودت که خیلی وقته از اون هم خبری نیست.نویسنده: مجید نهازیپ.ن: تصویر توسط هوش مصنوعی تولید شده است.مجید نهازیمجید نهازیMon, 09 Sep 2024 10:09:20 +0330