https://virgool.ir/feed/@nahazi.irاحمدم، کسی که حرف ها دارد برای گفتن اما...fa2026-11-11 10:49:32https://files.virgool.ir/upload/users/1195/avatar/BXEXWb.jpghttps://virgool.ir/@nahazi.irhttps://virgool.ir/Sakkoo/وقتی-کسی-دست-به-قلم-می-شود-esqaxqxx6pziجزیره پوگلیا، ایتالیامی گویند در یک جایی از دنیا جزیره ای است که وقتی کسی دست به قلم می شود، به احترام تمام واژه هایی که روی کاغذ می آورد، درختی می روید که شاخه هایش با آویز های رنگی به شکل قلب و توپ مزین می شود. و نسیمی که همواره این شاخه ها را به حرکت در می آورد گویی در حال آرزو کردن هستند. محلی ها، اسمش را درخت آرزوها گذاشته اند. وقتی کسی دست به قلم می شود، درختی می روید و تمام امید و آرزوی نویسنده اش، میوه آن درخت می شود و برگ های سبزش هم حاصل تمام واژگانی است که از دل بی تابش بیرون می آیند. در این جزیره همیشه باران می بارد. بارانی از جنس باران های پاییزی، که با یک شیب ملایم صورت آدم را نوازش می دهد جوری که آدمی آرزو می کند کاش همیشه پاییز بود. کاش همیشه باران می بارید و کاش تمام این ای کاش ها را درون صندوقچه کوچکِ آبی رنگش نمی گذاشت تا که در انباری خانه، خاک بخورد. خاک جزیره هم مساعد است جوری که هر شاخه ای که به زمین می افتد، خودش درختی می شود که امید و آرزویش از درخت اصلی، هم بزرگتر است و هم بیشتر. وقتی کسی دست به قلم می شود، در جزیره ای در یک جای این دنیای کوچک، درختان متعددِ امید و آرزو رشد می کنند و بعد هوا پر می شود از اکسیژنی که سرشار از زندگی است و زمین نفس می کشد.اما، وقتی کسی قلم از دستش می افتد، نسیمی که همواره شاخه های آن درختِ تنومند و بزرگ را به حرکت در می آورد، متوقف می شود. درخت به انتظارش می نشیند. تا که شاید نسیمی شروع به وزیدن کند. انتظاری از جنس ایمان، انتظاری که به خاطرش سیاهی شب را در آغوش می گیری تا طلوع آفتاب شود و سلامی دوباره به خورشید کنی. از طلوع آفتاب خبری نیست، خورشید نمی آید، نسیم نمی وزد، آهسته آهسته درخت ایمانش را از دست می دهد. کز می کند یک کنجی، زانوی غم بغل می کند، اشک از چشمانش سرازیر می شود و امید و آرزوهایش، یکی پس از دیگری به زمین می افتد و می شکند. باران دیگر نمی بارد و ریشه های قوی و مستحکم درختان آرزو، آرام آرام شروع به خشکیدن می کنند. زمین دهن وا می کند و درختانِ غمگین را می بلعد و بعد هوا پر می شود از گرد و خاک و زمین دچار نفس تنگی می شود. وقتی کسی قلم از دستش می افتد، جزیره، روح نویسنده را لابلای درختان خشک شده آرزو قرار می دهد و می سوزاند. و بدین سان آتشی می افتد بر دل و جانش، آتشی که ذره ذره نویسنده را نابود خواهد کرد!احمد نهازیاحمد نهازیThu, 14 Sep 2023 06:08:22 +0330https://virgool.ir/@nahazi.ir/دفتر-نقاشی-فیلی-اصل-yy7zuncf0pxiبرای ذهن خالی از ایده مان، یک نعلبکی کافی بود تا امتحان نقاشی را به سلامت بگذرانیم. من می گفتم مگر می شود آن را با خود به مدرسه برد؟ هم کلاسی هایمان ما را به سخره می گیرند. توکا می گفت خوب ایرادی ندارد، دفتر نقاشی فیلی ات را بیاور چند دایره با هین نعلبکی برایت بکشم. تو فقط دنیا را از نگاه خود در این روزنه نقاشی کن. سکوتم را که می شنید، ورق جدیدی باز می کرد و خودش دنیایش را برایم نقاشی می کرد. یک خط زیگ زاگ افقی که سمت های چپ و راست دایره را به هم وصل می کرد. می گفت اینها کوه هستند. نوک کوه ها را که سفید رنگ آمیزی کنی یعنی زمستان سخت و پر برفی داشتیم. ادامه داد، اگر دو دامنه ی به هم چسبیده این رشته کوه ها را با خطی خمیده به هم وصل کنی یعنی خورشید از پشت این کوه ها در حال طلوع است. به همین سادگی، فقط می ماند آسمان و زمین، نیم دایره شمالی می شود آسمان که محل بازی ابر های بازیگوش است و در افق، آنجا که خورشید در حال طلوع است، چند هفت کشیده یعنی تعدادی پرنده در حال پرواز هستند. نیم دایره جنوبی اش هم رودخانه می کشی و درخت و سبزه و گل و چمن... اما قول می گرفت اگر روزی حرفی برای گفتن داشتم، دنیایم را در این دایره نقاشی کنم.وقتی مشغول کشیدن دنیایش در دنیای من بود، متوجه بغض بزرگی در گلو و چند قطره اشک در چشمهایش شدم. می گفت این پرنده های در حال پرواز همان کلاغ ها هستند. کلاغ هایی که از آبان بعد از تو دیگر به پرواز درنیامدند. و این دشت بزرگ پر ز درخت و سبزه و گل و چمن، محل بازی دوران بچگی مان هست. جایی که می دویدیم بی آنکه سنگی زیر پا باشد یا چوبی لای چرخ زندگانی و باد آنچنان صورتمان را نوازش می کرد که مست می شدیم با رایحه خوش کاکوتی و آویشن و هزار قلم داروی گیاهی خوشبو که لابلای گل های زرد و قرمز و بنفش زندگی می کردند. همین دنیای رنگی و خوش رایحه کافی بود تا امتحان نقاشی را با موفقیت به انجام برسانم.اما حالا بعد از گذشت سال ها از آن امتحان، دایره ی دفتر نقاشی فیلی ام که قرار بود دنیایم را در آن نقاشی کنم، خالیست. مثل دلم خالی از نور، مثل قلمم خالی از جوهر، مثل آسمانم خالی از پرنده...احمد نهازیاحمد نهازیSat, 11 Mar 2023 02:36:50 +0330https://virgool.ir/@nahazi.ir/sing-to-forget-fn09xzmeggifخیابان شهید بهشتیمی زنم زیر آواز و کمی حنجره را گرم می کنم. قبلش اما از راننده تاکسی که پیرمرد مسنی بود و سر و وضع تر و تمیز و مرتبی داشت، مثل این معلم های مدرسه که نظم منحصر به فرد خود را دارند و همه دانش آموزان عاشقشان هستند، اجازه می گیرم که مبادا خدایی نکرده صدایم او را آزار دهد. خیابان بهشتی با آن ساختمان های بلند و شیکش و پیاده رو های بزرگ و سرسبزش انصافا آواز هم می طلبد. می خوانم و راننده هم با بیان شیرین و لفظ قلمش، به به و چه چه می کند که چه صدای عالی و چرا کلاس نمی روی. صدای تو چیزی کم از اساتیدی چون شجریان ندارد. و تو می توانی در این راه پیشرفت کنی و سربلند باشی. یک سری از این تعریف هایی که حکم هنداونه های زیر بغل را دارند و آدمی را با سر به زمین می زند. البته او صادقانه سخن می گوید، می خواهد انگیزه ای ایجاد کند، روزنه امیدی، پنجره ای رو به فردا، آینده ای حداقل روشن تر از حالا. اما خبر ندارد از این دل صاحب مرده، نمی داند که تو آن روز موسیقی "من از روز ازل دیوانه بودم" بنان را پخش کردی و گفتی همراهش بخوان. آن روزی که تو بودی، همه بودند، هوا هم خیلی بهتر از حالا بود و زمستان ها حداقل یکی دو بار بارش برف داشتیم و تعطیلی مدارس هم برای حجم زیاد برف در خیابان ها بود. خبر ندارد از وقتی که رفتی من فقط برای تو می خوانم.می خوانم چون می خواهم یادم برود این روزگاری که یک روز پس از دیگری سپری می شود و موهای سپید مرا سپید تر می کند و خستگی را بر تن آدمی می نشاند. می خواهم یادم برود آن روزی را که تو بودی و یک دشت سرسبز و وسیع و آسمانی که در آن روز ها، ابرها بازی می کردند و شب ها، ستاره ها چشمک می زدند. و رودخانه ای که دست نوازشش بر سر سنگ های ریز و درشت، صدای آرامش بخشی ایجاد می کرد و مرا مست می کرد. می خواهم یادم برود چه بودم و حالا چه شدم. چه قلب مهربانی داشتم و چه چشمان روشنی و حالا قلبی شکسته مانده و چشمانی که هر روز همرنگ شب می شود و چیزی جز تاریکی بر این قلب خسته نمی تابد. می خواهم یادم برود تو که بودی، نا ملایمتی ها و حرف های نیش و کنایه دار و تهمت ها و توهین ها به خود جرات نمی دادند خاطر مرا مکدر سازند و این خود سانسوری عظیمی که اجازه نمی دهد حرف های سیاه این دل کوفتی بر کاغذ سپید جاری شود. یادم برود قلمم پیش تر ها مهربان تر از حالا بود. حالا هی باز تعریف کن و اجازه نده همین خواندنی که باعث می شود در تلاطم وظایف و مسئولیت ها که این زندگانی عزیز بر دوش من نهاده، اندکی نفس بکشم!نوشته های قبلی https://virgool.io/@nahazi.ir/man-bakhtam-tmvracwhkbto https://virgool.io/@nahazi.ir/%D9%85%D9%86-%DA%A9%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%85-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%DB%8C%D9%85-%D8%AF%D8%B1%D9%87%D8%A7-%D9%87%D9%85%D9%87-%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D9%88-%D9%BE%D9%86%D8%AC%D8%B1%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%DB%8C-%D9%85%D8%AD%D9%84%DB%8C-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86%D8%AF-l3ypjcp1wva4 شما همچنین می توانید این نوشته را در لینک زیر هم مشاهده کنید https://www.nahazi.ir/sign_to_forget/ احمد نهازیاحمد نهازیThu, 18 Aug 2022 21:14:39 +0430https://virgool.ir/@nahazi.ir/man-bakhtam-tmvracwhkbtoوقتی که فراموش کردم بار زیادی را با خود حمل می کنم و خواستم جواب کوب حریف را با یک حرکت تند و سریع بدهم، شلوارم را پاره کردم. و همیشه خدا اینگونه در کاسه آدم می گذارد وقتی با یک برد مقابل حریف ناشی مغرور می شوی. وقتی که شلوارم پاره شد، گذاشتم توپ برود انتهای پارکینگ و همان جا کمی دور تر از میز ایستادم. صدای همهمه می آمد. ده دوازده نفری آنجا بودند. از مسئول مسابقات که چشمان سبز و محاسن سفیدی داشت، و صدایش آرامش بخش بود تا سایر همکاران از طبقات و واحدهای مختلف. لب خود را گاز می گرفتم و خود را سرزنش می کردم و می گفتم وای یعنی این همه آدم صدای پاره شدن شلوارم را شنیدند؟ کاش زمین دهن باز می کرد و می رفتم داخلش تا حال زار مرا نبینند این جماعت. چه شد که اینگونه شد؟ چه شد که این بازی مهم را در آستانه باختش بودم؟ چه شد که شلوار طوسی چارخونه ریزی که همیشه عاشقش بودم را پاره کردم؟ چگونه بروم بالا وسایلم را جمع کنم؟ چگونه سوار اتوبوس شوم و چگونه این مسیر را طی کنم؟ اصلا جواب محبوبم را چه دهم؟ خیری که از من نمی رسد، فقط دردسرهایم برای ایشان می ماند و احتمالا حجم زیادی از غر و لند که تو باز شلوار خود را پاره کردی و سکوت همیشگی من وقتی حرفی برای گفتن ندارم (یا دارم) و چهره ی مظلومی که گاهی اوقات به خود می گیرم تا زمان بگذرد و همه چیز را درست کند.یکی از همکاران توپ را آورد و تحویل من داد. چشمانم سیاهی می رفت و خون به مغزم نمی رسید. می شود آیا همین جا بازی را ناتمام رها کنم و بروم پی کارم؟ یادش بخیر، همیشه می گفت آدم باید مسئولیت کارهایش را به عهده بگیرد. و من به خاطرش ایستادم، سرم را بلند کردم و نفس عمیقی کشیدم. توپ را گرفتم و کمی مکث کردم. تا که شاید آرامتر شوم. حریف به بازی مسلط بود و با چشمان تیزبینش کل میز را محاصره کرده بود. و اصلا برایش مهم نبود نور پارکینگ که لامپ های کم جون آفتابی داشت، چشمانش را اذیت کند یا نه. سرویس آخرم را زدم. و طبق معمول با یک ضربه پیچ دار به زاویه مخالف، آخرین امتیاز بازی را گرفت. من هم بسیار آرام، برای اینکه اوضاع پارگی شلوارم بدتر نشود، باخت را پذیرفتم. حالا من باختم، خیلی هم بد باختم، با نتیجه یازده بر سه باختم و بدتر از همه اینها آخرین شلوار طوسی چارخونه ریزم، که یادگار روزهای بودن تو بود را از دست دادم. اگر می دانستم انتهای مسابقات تنیس روی میزی که شرکت به مناسبت دهه فجر برگزار می کند، اینگونه است، عطایش را به لقایش می بخشیدم و وارد مسابقات نمی شدم. اینچنین غرور دودمان آدم را بر باد می دهد.احمد نهازیاحمد نهازیTue, 22 Feb 2022 02:10:12 +0330https://virgool.ir/@nahazi.ir/من-که-خواستم-بیایم-درها-همه-بسته-بود-و-پنجره-ها-بی-محلی-می-کردند-l3ypjcp1wva4من که خواستم بیایم، درها همه بسته بود و پنجره ها بی محلی می کردند. دیوار های آهنی خواب بودند و هوای خانه بوی زنگ زدگی می داد. تابلو های بی عکس، روی طاقچه ای که هیچوقت نبود ردیف شده بودند. ماهی های خسته در تنگ بی آبِ کنارِ سفره ی خالی هفت سین، شنا می کردند و حس غربت غریبانه ای در گلدان ها روییده بود. اگر می دانستم آن روز که دست رفیق بی نام و نشانت را گرفتی و رفتی، می روی و دیگر پشت سرت را نگاه نمی کنی، یک کاری می کردم. مثلا برایت داستانی می خواندم. داستان های عاشقانه ای که انتهایشان وصل است و امید را به ارمغان می آورد. و دشت زندگانی آدمی را سرسبز می کند و آسمانش را آبی. گرچه تمام من پر شده است از داستان های تلخ و سردِ دوران شوروی، با آن خفقانی که ریشه امید را می سوزاند. یا مثلا می گفتم کمی آنورتر ها، پارک سرسبزی وجود دارد که با گرم شدن هوا، برف های کوه هایش آب شده، و آب تا زانوانمان بالا می آید. بیا بنشینیم روی نیمکت خیس خورده اش تا من برایت از ماه که آخر شب تنی بر آب می زند و تمام سطح دریاچه را روشن می کند، از سنجاقک های بازیگوشش، از قایق کوچکی که ساخته ام تا با هم برویم به انتهای دریاچه، آنجا که درخت گیلاسی شکوفه زده است، بگویم. گرچه هنوز هوا سرد است و خیال گرم شدن ندارد. یا مثلا گریه می کردم، خون، گریه می کردم. یا مثلا... نمی دانم. یک بیت شعری می سرودم، یک جمله عاشقانه ای می گفتم، دلبری می کردم، دلبری از جنس باران که وقتی می بارد قند در دل پنجره ها آب می شود. التماست می کردم، به پایت می افتادم، و پایت را محکم می گرفتم تا مرا اینگونه بی رحمانه تنها نگذاری.من که خواستم بیایم، درها همه بسته بود و پنجره ها بی محلی می کردند. باران هم می بارید و شیشه پنجره ها را می شست. هوا اما بس ناجوانمردانه سرد بود و پشت در چون موج می لرزیدم. تارهای صوتی ام یخ زده بوند و به سختی زمستان اخوان را زمزمه می کردم. یک چایی گرم هم کمک می کند تا این همه بغض را آواز سر دهم. من چه کردم که حتی یک لیوان چایی را از من دریغ می کنی؟ من چه گناهی کردم که اینگونه باید در این اتاقِ به بزرگی دنیا، زیر آواری از سرما، در انتظارت بنشینم و روزهایی که می روند را بشمارم و کاغذهای سفیدی که شاید به زحمت یکی دو کلمه درونش نوشته شده اند را مچاله کنم و فنجان فنجان حسرت بنوشم و آهی بلند بکشم؟احمد نهازیاحمد نهازیSat, 12 Feb 2022 00:14:05 +0330https://virgool.ir/@nahazi.ir/اسکله-joznwmb0khv3من آمدم همان جا که گفته بودی. کنار همان اسکله ای که چراغ هایش چند ساعت قبل از غروب خورشید روشن می شود. چند ساعتی هم منتظر ماندم. حتی چند نفر هم دیدم آنجا و از آنها پرسیدم ساعت و تاریخ امروز را. تا که شاید مثل قبل در گردباد زمان گم نشوم. یادت می آید؟ دلم برایت تنگ شده بود و می خواستم سریعا تو را ببینم تا برایت بگویم اینجا دیگر چکاوک ها آواز سر نمی دهند. خواستم بگویم قاصدکی دیدم که وقتی چشمش به چشمم افتاد سرش را کج کرد و رفت آن بالا بالاها. اما اینقدر عجله کردم سر از دوران سیاه و سفید تاریخ درآوردم. آنجا هم منتظرت ماندم و حتی از چند نفر سراعت را گرفتم. زبانم را نمی فهمیدند. من هم آنها را نمی فهمیدم. اما فهمیدم در زمان اشتباهی منتظرت بودم. اما نیامدی. نه آن وقت نه حالا. من هم نشستم به تماشای دریا. دریا آرام بود و اسکله را نوازش می کرد. همه چیز آنجا خوب بود جز تو که نیامدی.احمد نهازیاحمد نهازیMon, 08 Nov 2021 00:49:31 +0330https://virgool.ir/@nahazi.ir/sevenzipextractor-ijxbgqk2kb5jفشرده سازی چیست؟ ‌هر فایل، چیزی جز داده نیست. بایت‌هایی که در کنار هم قرار گرفته و اطلاعات یک فایلی را به‌وجود آورده‌اند. زمانی که یک فایل فشرده ایجاد می‌شود، این فایل فشرده، باتوجه به فرمت خود، طبیعتا یک ساختمان و ساختار از پیش تعریف‌شده‌ای برای خود دارد. از طرفی، این فایل فشرده نیز همانند همان فایل‌های دیگر، چیزی جز داده نیست. این فایل فشرده، بایت‌ها یا همان داده‌های هر یک از فایل‌های انتخاب شده را درون خود قرار می‌دهد. یک آشپزخانه را در نظر بگیرید که ظرف و ظروف مختلفی دارد؛ برخی از این ظروف، کاربردشان این است که ظروف دیگری را در آنها قرار دهیم. اکنون این فایل‌های فشرده نیز ساختار و ساختمانشان این است که بایت‌های هر فایلی را به‌صورت جدا از هم، درون خود قرار  داده و به یک فایل واحدی تبدیل شوند؛ و سپس در زمان دیگری، بتوان آن فایل‌ها را از داخل این فایل فشرده بیرون کشیده و مورد استفاده قرار داد.به عبارت ساده‌تر، فشرده‌سازی فایل (یا فشرده‌سازی داده‌ها) عملی برای کاهش اندازه فایل در ضمن حفظ داده‌های اصلی است. انجام این کار باعث می‌شود علاوه بر این، انتقال فایل از طریق اینترنت یا موارد دیگر، فضای کمتری را در یک دستگاه ذخیره‌سازی داشته باشد. توجه به این نکته ضروری است که فشرده‌سازی نامتناهی نیست. درحالی‌که فشرده‌سازی پرونده در یک ZIP ، سایز آن را کاهش می‌دهد. شما نمی‌توانید فشرده‌سازی فایل را ادامه دهید تا سایز آن به دوباره کاهش یابد.نکته ی مهم دیگر این است که در برخی از فرمت‌های فایل‌های فشرده، امکان قرار دادن هر فایلی با هر فرمتی درونشان وجود دارد؛ اما در برخی دیگر، چنین امکانی نیست. برای مثال، RAR  و ZIP  آزاد هستند که هر چیزی درونشان قرار بگیرد؛ اما GIF یا فایل تصویری متحرک، فقط می‌تواند شامل تصاویر باشد. اگر درون گیف چیزهای دیگری قرار دهیم، دیگر از ساختار اصلی خود خارج شده و یک فرمت گیف نیست.تفاوت بین فرمت‌های Zip و RARفرمت Zip در سال ۱۹۸۶ به وسیله Katz توسعه داده شد؛ درحالی که فرمت RAR به‌وسیله فردی از روسیه به نام Eugene Roshal ایجاد شد.فرمت Zip قبل از فرمت RAR توسعه یافته بود.فرمت RAR به نرم‌افزاری برای باز کردن نیاز دارد، در حالی که فرمت Zip در ویندوز، مک و برخی توزیع‌های لینوکس به طور پیش‌فرض باز می‌شود.فرمت RAR فشرده‌سازی بهتری نسبت به فرمت Zip دارد و حجم بیشتری را کاهش می‌دهد.هر دو فرمت می‌توانند فایل‌ها را رمزگذاری کنند.شما با فرمت Zip نمی‌توانید فایل‌های بزرگ را به اندازه‌های کوچک‌تر تقسیم کنید در حالی که با فرمت RAR این موضوع امکان پذیر است. یک کاربرد مهم تقسیم کردن فایل‌ها در آپلود فایل‌های حجیم است.برای مشاهده کامل مقاله و دیدن کدهای برنامه به اینجا مراجعه کنید. https://www.nahazi.ir/sevenzipextractor/ احمد نهازیاحمد نهازیTue, 02 Nov 2021 12:11:29 +0330https://virgool.ir/@nahazi.ir/از-دیوار-بگم-w0omiyayqukyو بعد از مدت ها که تو ویرگول چیزی ننوشته بودم، امروز با پیام ویرگول مواجه شدم که ازم خواست از دیوار بگم.خیلی فکر کردم. به این نتیجه رسیدم که همه ی مشکلات ما از دیوار ناشی میشه. از اون روز که ملت گفتن چار دیواری اختیاری و هر کاری خواستن کردن و این فرهنگ غلط داخل چاردیواری رو به اجتماع بردن، مشکلات ما شروع شد. در مورد خود سایت دیوار هم بگم که متاسفانه یا خوشبختانه تا حالا حتی سایتش رو در مرورگر سیستم بالا نیوردم. خخخامیدوارم با این متن در مورد دیوار از برندگان شاخص این رقابت بشم. از داوران عزیز خواهشمند است به خاطر نیاز شدید این حقیر برای جفت و جور کردن پول پیش این چاردیواری که توش نشستیم، اگه جوایز نقدیه، منو برنده کنند. پیشاپیش ممنونم :)احمد نهازیاحمد نهازیTue, 10 Aug 2021 00:23:44 +0430https://virgool.ir/@nahazi.ir/we-were-dead-q1vbpokw2s8rما مرده بودیم اما تنمان داغ بود و نمی فهمیدیم. باران می بارید و تا بالای زانو هایمان را آب گرفته بود. خیالمان هم نبود. از بعد از آمدن آن ویروس مرگ بار که ما را دو زیست کرد. جای شکرش باقیست مزاجمان را عوض نکرد که خدایی نکرده مثل قورباغه های مرداب حشره خوار شویم. حالا با خیال راحت می توانیم در آب شناور باشیم. دیگر نه نیازی به کشتی هست و نه حتی بیم غرق شدن. و نه حتی بیم هجوم ترسناک کوسه ها. کوسه ها بوی خون را می شنوند. ما هم که مرده بودیم و بدنمان خون نداشت. اما تنمان داغ بود و نمی فهمیدیم. خورشید از صحنه آسمان محو شد. مثل آن روزی که تو رفتی. و سیاهی شب همه جا را فراگرفت. راه را گم کرده بودیم. باران همچنان می بارید.  پاهایمان به کف زمین نمی رسید. ظاهرا آب، خشکی های اطراف را بلعیده بود و ما زندگی مسالمت آمیز با موجودات دریایی را آغاز کرده بودیم. همه جا تاریک بود اما از دور دست، چراغ های روشنی به سمتمان نزدیک می شدند. یعنی ما را پیدا کردند؟ چه فایده؟ ما که مرده بودیم اما تنمان داغ بود ولی نمی فهمیدیم. چراغ های روشن و زیبا که تلالو نورشان ما را مسخ می کرد. نور، راه را روشن می سازد. به زندگی نکبت بار آدمی برکت می دهد. اگر آدمی این ها را می فهمید و فانوس دریایی جزیره را تخریب نمی کرد، آه باران ما را نمی گرفت. اما تنشان داغ بود و نمی فهمیدند. چراغ ها نزدیک تر شدند و ما فهمیدیم این همه روشنایی، هجوم سنگین عروس های دریایی است. ذره ای از لمس آن ها کافی بود تا پایان حیات ما و ما بالاخره فهمیدیم. چقدر هم دیر فهمیدیم. آن ها برای در آغوش گرفتن ما آمده بودند. من به این جماعت گفته بودم باران با تمام لطافتش اگر آهی عمیق بکشد دودمانمان را بر باد می دهد. عروس های دریایی آمدند و ما را در آغوش گرفتند. ما مردیم اما تنمان داغ بود و باز هم نمی فهمیدیم.احمد نهازیاحمد نهازیThu, 23 Apr 2020 04:16:51 +0430https://virgool.ir/@nahazi.ir/khoda-ra-shokr-uo3bok6649byخدا را صد هزار مرتبه شکر. هوای اینجا گرچه سرد است اما صاف. نه باران می بارد بر سرمان که ما را محتاج چتر، نه برف می بارد که ما را اسیر راه بندان های طولانی و نه از وزش باد خبری است که چشمان آسمان را آبی کند. فقط گاهی چند تکه ابرِ کوچک با عجله از آسمان عبور می کنند. که مردم این شهر شوخی شان را جدی نمی گیرند. اینجا، روز ها آسمانش خاکستریست. اما شب ها مثل همیشه پر از سایه های سیاه رنگیست که آن بالا می نشینند و ستاره ها را تماشا می کنند. درختان هم که همه در شُرف خالی شدن محتوا و رود ها هم در یک بهت عمیق، یخ زده اند. خدا را صد هزار مرتبه شکر. شهر ما گرچه جای زیادی برای این همه ماشین ندارد اما تصمیم گرفته اند تابلو های پارک ممنوع را جمع کنند. مردم هم همگی با ماشین ها مهربان شده اند و برچسب های پارک برابر است با پنچری را از درب پارکینگ هایشان کنده اند. کمی مهربان تر پارک می کنند تا همه جایشان شود. خدا را صد هزار مرتبه شکر. مدارس هم که پشت سر هم تعطیل می شود تا مبادا ذهن دانش آموزان، مورد هجوم مجلس و شورای شهر در تعلیمات اجتماعی و تالس و نیوتون در هندسه و فیزیک قرار گیرد. در جای گرم و نرمشان می نشینند و خود را سرگرم تبلت و بازی و شبکه های جتماعی می کنند. حال همه ی ما خوب است فقط این ته مانده ی اکسیژنِ هوا کمی اذیتمان می کند که به همت مسئولین این مشکل هم رفع خواهد شد.احمد نهازیاحمد نهازیSun, 15 Dec 2019 03:28:21 +0330https://virgool.ir/@nahazi.ir/khoreshte-bamieh-aa544psfbrdaببینید این خورش بامیه خوشمزه قراره چه قشقرقی بپا کنه!بامیه ی عزیزبامیه، میوه‌ای سبز رنگ و مخروطی‌ شکل که مصرف خوراکی و دارویی دارد. گیاه این میوه برگ‌های پهن دارد و گل‌های درشتش، زرد و سفید می باشد.داستان سریالی خورش بامیه - قسمت اولحواسم باشد خوابم نبرد، مثل دفعه قبل که یک یا چند حیوان وحشیِ گرسنه به سمت ما هجوم آوردند و تمام غذاهایمان را بردند و ما ماندیم و جنگل و سفره ی پیک نیکِ خالی از هر گونه مواد غذایی. و بعدش هم بابت این خوابِ غفلت، در پاس شبانه، چه حرف ها که نشنیدم و ناسزاها که نخوردم. ولی من می دانم همه چیز زیر سر این امیر رضا بود که هنوز بعد از گذشت چندین سال وصلت با این خانواده، نمی دانم کجای ماجرا است و چه نسبتی با چه کسی دارد. حیوان هر چقدر هم گرسنه باشد مگر می تواند با ظرافت خاصی بسته های ژله را باز کند بی که جای دندانش بر روی آن بماند؟ آن روز، وقتی که از خواب بلند شدم، تمام ظرف های خورش خالی شده بود جز ظرف خورش بامیه. همه می دانند امیر رضا، حالش از بامیه و تمام غذاهایی که می توان با آن درست کرد به هم می خورد. در جواب این همه لیچارهایی که بار من شده بود، این مسئله را بازگو کردم که شاید غارت سفره ی پیک نیکِ جمعِ خانوادگی، با این همه آدم گرسنه، کار همین امیر رضای از خدا بی خبر و مکار باشد. نشان به آن نشانی که خورش بامیه از این حمله جان سالم به در برده است.در همین حین که سر و صدا زیاد شده بود و از شدت بالای این سر و صدا، صدا به صدا نمی رسید، زیپ چادری که آن سوی جاده برپا شده بود و از چوب های نیم سوخته کنارش دود بلند می شد، باز شد. امیر رضا از چادر بیرون آمد و سکوتی عمیق بر آن قسمت از جنگلی که در آن اقامت داشته بودیم، حاکم شد. با صدایی بلند و نخراشیده، و با چشمانی خواب آلود در حالی که چشمانش را می مالید و گویی هنوز چند ساعتی خواب می طلبید، گفت:مشکلی پیش اومده؟ مشکلی پیش اومده؟ مرتیکه ی خرسِ گنده، با وقاحت زیاد تو روی این همه آدم گرسنه نگاه میکنه و میپرسه مشکلی پیش اومده؟ آره مشکلی پیش اومده. وقتی ما خواب بودیم همه غذاها رو بلعیدی الانم هیچی نداریم واسه خوردن.چون جرات بیان این لیچار ها را نداشتم، تمامش را در ذهن مرور می کردم و امیدوارانه از خدا می خواستم یک انسان آزاده و شجاع بین اهالی فامیل پیدا شود تا که شاید بتواند این حرف ها را حتی به شکلی محترمانه تر بگوید.ادامه دارد...احمد نهازیاحمد نهازیTue, 24 Sep 2019 16:00:09 +0330https://virgool.ir/@nahazi.ir/با-تو-می-توان-خورشید-را-در-دست-گرفت-tmgjbs4te8y9 باز هم همان لحظات آخر شب. با آن آرامشِ دوست داشتنی و ذهن مشغولی های دیوانه کننده اش. و حسرت ها و آه ها. باز هم بعد از یک مدت زیادی، دوباره نوشتن. دوباره نفس کشیدن، پرواز کردن. باز هم پنجره ای باز که تا همین چند ساعت پیش باران می آمد و نسیمی خوش، حال و هوایم را عوض کرد. اما حالا هوا گرم است، این پنکه ی بیچاره تمام تلاشش را می کند. فایده ای ندارد، فصل گرماست، باید بگذرد. مثل داستان غم انگیز گذشت زمان که ما را با خود می برد. و راه بازگشتی برایمان نمی گذارد. باز هم همان خاطراتِ شیرین. یادم می آید کنار ساحل می نشتم، آنقدر زمین را می کندم تا که پاهایم را تماما شن بپوشاند. آخر سر هم موجی می آمد و تمام تلاش هایم بر باد می رفت. همیشه ترجیح می دهم در دریا شنا کنم تا اینکه کنار ساحل قلعه ای شنی بسازم. می گویند دریا موج دارد. آنقدر بالا و پایینت می زند تا که خسته شوی. دوست دارم خستگی را. خستگی ای از جنس آن زیارت امام زاده صالح، همراه با کولاک و برف و باران شدیدش که تمام وجودمان را خیس کرده بود. و آن چای دارچین های مادر در آن خانه ی کوچکِ دوست داشتنی با یک کاسه ی پر، مویز. و یک خواب شیرین کنار شومینه. باز هم همان حال و هوای همیشگی. اما اینبار تنهایی دیگر معنا ندارد. با تو می توان خورشید را در دست گرفت،  سوار بر قایقی در امتداد خط افق، وقتی که آفتاب غروب می کند. با تو می توان خستگی موج ها را در کرد. با تو می توان عاشق ماند و زندگی کرد. با تو می توان جاودانه ماند تا ابد... احمد نهازیاحمد نهازیSun, 09 Jun 2019 02:21:53 +0430https://virgool.ir/@nahazi.ir/من-می-خندیدم-به-فال-به-قهوه-lkg0cfqdll6j طعم تلخی در خانه می پیچید. تو فنجان ها را پر می کردی و ما مست می کردیم با بوی قهوه. فنجان های سپیدی که سراسر سیاه می شدند. و سینی مسی زیر آن. همه را فرا می خواندی تا قهوه ای بنوشند. قهوه ای با طعم تلخ زندگی. می خواستی بفهمانی به ما که زندگی همیشه شیرین نخواهد بود. و این دور هم بودن ها تا ابد نخواهند ماند. قهوه ها را سر می کشیدیم. و من مثل همیشه تمام فنجان را یکجا می نوشیدم. حرص میخوردی و عصبانی می شدی از این کار. می خواستی فالمان را بگیری. یک فال قهوه با یک دنیا رمز و راز و هیجان. می خواستی ببینی آخر سر چه سرنوشتی نصیبمان می شود. من می خندیدم. به فال، به قهوه، به زندگانی تلخ. به تلخی های این زندگانی. تو می گفتی این اسبی که انتهای فنجان افتاده همان اسب سپید رویاها و آرزوهایت است که سوارِ سپید پوشش تو را تا ابد خوشبخت خواهد کرد. من می گفتم این اژدهاییست که آمده همه ما را یک جا ببلعد. و سوارِ آن جادوگر زشتِ سرزمین های غربی است. آنجا که در افسانه ها آمده است روزی گردبادی خواهد آمد که همه چیز را ویران خواهد کرد. و بعد از آن خشک سالی که تمام سبزی را از روی زمین خواهد چید. تو می گفتی افسانه ها، ساخته اذهان تاریک جادوگرانند. من می خندیدم. به فال، به قهوه، به افسانه ها و داستان هایی که از خودمان در می آوردیم. تو حرص می خوردی مثل همیشه. فالم را زود تمام می کردی. هم اینکه معتقد بودی باید باور داشت برای داشتن روزگار خوب. باید تلخی های زیادی چشید تا طعم شیرین زندگی را حس کنی. هم اینکه من تمام فنجان را نوشیده بودم. چیزی جز همان اسب یا اژدها نمانده بود. دوباره فنجان را پر می کردم. این بار نصف فنجان را نوشیدم. تو می گفتی کم است باید بیشتر بنوشی. فنجان را که برگردانم تمام قهوه چون سیل جاری می شود بر روی نعلبکی و سینی. مثل همیشه حرف هایت را جدی نگرفتم. فنجان را برگرداندی و سیل در تمام خیابان های شهر من جاری شد. از آن سیل های وحشی شبیه شهر کلکته که با چند روز باران های موسمی به سادگی جاری می شوند. از آن سیل هایی که درختان، ماشین ها، حیوانات و انسان ها را با خود می برد. و من دست و پا میزدم و میخندیدم. به فال، به قهوه، به باران که گاهی وقت ها می تواند بسیار نامهربان باشد. فنجان را که برگرداندم، چیزی جز گل و لای و لاشه حیوانات که معمولا سیل در هر جایی به ارمغان می آورد، انتهایش نبود. فنجان را شستم و بار دیگر خواستم که از قهوه ی تلخی که دم کردی، لبریزش کنم. اما قهوه تمام شده بود. دیگر حتی هوای خانه هم بوی قهوه نمی داد. تمام خانه پر شده بود از بوی نبودنت. من می خندیدم، به فال، به قهوه، به خانه ی بی حضور تو و به سینی که نقش روی تو هنوز که هنوز است بر روی آن مانده. احمد نهازیاحمد نهازیSun, 03 Feb 2019 01:50:21 +0330https://virgool.ir/@nahazi.ir/لعنت-به-این-هوای-سرد-anagrhhucro5 فرقی ندارد جاده ای باشد با درختان سرسبز اطرافش و یا کوهی باشد سراسر پوشیده از برف و یخ. فقط راه می روی. آنقدر راه می روی تا که شاید برسی. پاهایت یخ می زند، سرما تمام وجودت را می خورد، خستگی مفرط بر دوش زانوانت سنگینی می کند. ولی تو باز هم راه می روی. یادت می آید قبل از رفتنش چه گفت؟ گفت که این زندگی نامرد است. سیلی ات می زند. مثل خیلی از آدم ها. و تو می دانی اگر بمانی، اگر لحظه ای درنگ کنی، خواهی مرد. و راه می روی. سرما نامرد است. مثل سیاهی شب و مثل آن یک قدمی که مانده به هدف برسی. وقتی یک قدم مانده به هدف برسی، وقتی این یک گام لعنتی را برمی داری، دنیا روی سرت خراب می شود. تو می مانی و هزار قدم تا هدف بعدی. می دانی؟ همیشه باید راه بروی. آرامشی وجود ندارد. دنیا پر شده است از سختی و سنگ های جلوی پا و چوب های لای چرخ. لعنت به این دنیا، لعنت به این سرما، لعنت به این تقدیری که تدبیر ما نیست. هوا سرد است اما آهی که از دلت بر می آید، گرم. آه می کشی تا که گرمت شود. زندگی ما سراسر آه کشیدن است. زندگی ما سراسر دویدن است. سراسر سگ دو زدن... لعنت به این زندگی زیبا...احمد نهازیاحمد نهازیTue, 20 Nov 2018 02:27:22 +0330https://virgool.ir/@nahazi.ir/مرگ-رویا-و-آرزوها-y7wf1oaokcc5باران که نمی بارد، آتش هم که در این تابستان داغ، بر سرمان فرو می نشیند، دردی هم نیست که ندیده باشیم و جانی هم نیست که نکنده باشیم. تا دلت بخواهد نیش و کنایه از این زبان های سرخ شنیده ایم بی که سر سبزی به باد رفته باشد. دلمان را شکستند بار ها، بی که خاطرشان مکدر شود. ما فراموش شده ترین نقاشی تاریخیم که در انباری یک گالری نگهداری می شود. ما را از دلاری خدا تومان مترسانید. اینجا پر است از آدم هایی که همچون مار، نیششان تمام وجود را خشک می کند. ما را از سکه ای به قیمت خون پدرهایشان مترسانید. ما تبعید شدگان تا ابد بر روی زمینیم. با عمری به بلندای چند هزار سال! که هر سال، هزار بار اسکندری پیدا می شود که غارتمان کند. ما، ساز ناکوک نوازنده ای دل شکسته هستیم که کنار خیابانی شلوغ، می نوازد. بی که کسی ریالی، یا که شاید دلاری کمکش کند! ما را از فیلم های مسخره تان مترسانید. ما، فیلمنامه ی تلخ ترین فیلم سینماییم. بالاتر از سیاهی، مرگ ناگهانی رویا ها و آرزوهاست. چه چیز بالاتر و زیباتر از مرگ وجود دارد؟احمد نهازیاحمد نهازیTue, 07 Aug 2018 02:07:59 +0430https://virgool.ir/@nahazi.ir/تا-اطلاع-بعدی-تعطیل-می-باشد-tmd1brajey9q چه خوب است در این شرایط فوق العاده، که گاهی مغز کرکره خود را پایین می کشد و برگه ای که روی آن نوشته: "تا اطلاع بعدی تعطیل می باشد" را بر روی آن می چسباند و خستگی و احساسات حرف اول را می زنند، فرصتی هم برای نوشتن ایجاد می شود. مثل همیشه، بعد از نیمه شب، وقتی که همه خوابند و کسی درد نمی کشد، سفره دل می گشایم، با سبدی پر از زرد آلوهای هم رسیده و هم کال و گیلاس و آلبالو های عجیبی که هنوز هم نفهمیده ام چرا طعم گس زغال اخته دارند، و یک پارچ آب یخ تا که بر آتش درون، فرو نشیند، تا کمی آرام شوم و خنک. تا که بنویسم. تا که بگویم از رویاهایی که حتی در این لحظات، که وضع جویِ دل، پایدار است، بر مغز تعطیل شده ام می کوبند. یک روزی، انگشتم سوخت، گله کردم از درد، آتش بیشتر شد، کل دست سوخت، مجدد گله کردم، آتش تمام وجودم را فراگرفت، سوختم، خاکستر شدم، باز هم گله کردم، آتش زیر خاکستر شدم اما دیگر گله نکردم، به من آموختند مرد را اگر دردی و آتشی باشد خوش است. حالا که درد، با وجودم عجین شده است و دنیا را ذره ای خیالی نیست، نفسی عمیق می کشم، بی تفاوت به رویاهایِ عزیزِ دل، بی تفاوت به باران سنگ این روزهای شهرم، سرم را بالا می گیرم و خطاب به دنیا و کائنات و غیره و ذلک، می گویم: درد بعدی لطفا! چه باک که این ره، سرانجامش مرگ باشد! احمد نهازیاحمد نهازیMon, 02 Jul 2018 02:56:17 +0430https://virgool.ir/@nahazi.ir/پدرم-بیا-تا-باشیم-قوی-و-مستحکم-kr8lkrzxvyeu بیا دردها را بگذاریم کنار، سفره جدیدی باز کنیم، کنار یکدیگر بنشینیم. از حال و هوای بارانی بگوییم. از درختان سر سبز، بیا تا آخر این بهار زیبا و پر باران، همچون درخت پر شکوفه، صورتی شویم. صورتی بمانیم. بیا بهار را در وجودمان زنده کنیم. بیا مثل تابستان های گذشته، عصر ها نزدیک غروب، کنار هم هندوانه بخوریم. یادت می آید همیشه آن روزهای گرم تابستان با چند هنداونه داغ دلمان را خنک می کردی؟ حالا بخند، تا که دوباره شاد شویم. بیا دیگر درد نکشیم. ناله نکینم. بیا خوب باشیم. مثل آن روز ها. بیا کوله پشتی بیماری را ببندیم بیاندازیم پشتش و راهی اش کنیم در جایی غیر از اینجا. پدرم، بیا تا باشیم... قوی و مستحکم، تا کسی یا چیزی نتواند دلمان را بلرزاند.احمد نهازیاحمد نهازیThu, 14 Jun 2018 02:30:05 +0430https://virgool.ir/@nahazi.ir/کاسه-چه-بنویسم-چه-بنویسم-dddqzawrwhes درد خیلی از مردمان، کاسه چه کنم چه کنم است که مدام در دست می گیرند. از عجز و ناتوانی در امورات مهم گرفته تا امورات خرد و جزئی. بلای خانمان سوزیست. مخصوصا آنکه درد تمام بدنت را فرا گرفته باشد و تو ندانی برای تسکینش چه کنی. از همه خانمان سوز تر کاسه چه بنویسم چه بنویسم است. همیشه نیمه شب که می شود دلت هوای نوشتن می کند، اما در عمل می مانی که چه بنویسی. از عشق که می نویسی، می گویند عاشق شده ای؟ از نفرت که می نویسی می گویند دلت را صاف کن که کینه توزی آتشت می زند. در لاک خود که فرو می روی، متن غمناک که می نویسی می گویند عینکت را عوض کن. ببین دنیا چقدر زیباست؟ متن شاد که می نویسی می گویند یا موسیقی شیش و هشت گوش داده یا به تازگی چیزی مصرف کرده است. این مخاطب دوست داشتنی نوشته هایت گاهی گیجت می کند و مجبور می شوی کاسه چه بنویسم چه بنویسم را در دست بگیری. و با فواصل نسبتا طولانی بنویسی. احمد نهازیاحمد نهازیThu, 24 May 2018 01:56:24 +0430https://virgool.ir/@nahazi.ir/وقتی-که-باران-رفت-mgqm4e3x95sx وقتی که باران آمد، بارانی به بزرگی اردی بهشت، من کنار پنجره ایستاده بودم اما پنجره بسته بود. باران می آمد اما تمام فکر و ذکرم بیابانی به بزرگی تیر بود. ذهن پریشان و آشفته ام، مغز خسته و به بن بست رسیده ام، قلب پر ز زخم و شکسته ام، حواس نمی گذارد برای آدم. باران می آمد، اما من حواسم نبود. رعد و برق بزرگی زد باز هم حواسم نبود. یادم نمی آید به چه چیزی می اندیشیدم. شاید حرف های پر بغض تو بود که هر روز و شب با خود زمزمه می کنم، شاید فکر هبوط در منجلابِ این چند سال اخیرِ زندگانی ام بود که مغزم را می خورد، شاید هم ترس از شکست. باز باران می آمد، پنجره همچنان بسته بود. من هم همچنان حواسم نبود. دوباره رعد و برق بزرگی زد. از جا پریدم. پنجره ی باران خورده را دیدم. بازش کردم. باران می بارید اما نم نم. ابرها در حال رفتن بودند. باران نیز هم. یاد رفتنت افتادم. وقتی که رفتی حواسم نبود. رعد و برق که زد، خواسم سر جایش آمد اما تو رفته بودی. مثل باران این روز های اردی بهشتم. باران رفت، آسمان صاف شد ولی  چشمانم هنوز خیس بود. گریه می کردم؟ نمی دانم. یادم نمی آید، مرد که گریه نمی کند. مرد، فقط می شکند، تحقیر می شود، مرد فقط با دلی پر از آه و ناله و گلویی انباشته از بغض، می میرد. روزی هزار بار شاید هم بیشتر. پدر همیشه می گفت زندگی زمینت می زند اگر حواست نباشد. حواسم نبود، بی آنکه ذره ای زندگی کنم، این موجود دوست داشتنی مرا به زمین زد. حالا باید منتظر بمانم تا این ماه های گرم بی باران بگذرد. تا که شاید ماهی آید پر باران. اما نمی دانم آن موقع باز هم حواسم سرجایش است یا خیر. من، وقتی که تو رفتی، وقتی که باران رفت، مُردم. کاش می دانستی مردن چقدر دردناک است. کاش می دانستی آسمان بی ابر، زندگی بی باران چقدر عذاب آور است. کاش می دانستی تمام مرگ های پس از رفتنت سوء تفاهمی بیش نیست. احمد نهازیاحمد نهازیWed, 16 May 2018 01:26:57 +0430https://virgool.ir/@nahazi.ir/دم-شما-گرم-b76a2dmxquoh در یک روز آفتابی، که آسمان بی ابر بود و هوا صاف، که پرنده ها آواز سر می دادند و درختان از هوای خوش لذت می بردند، ابری معترض آمد، دستانش را بالا برد، آفتاب خاموش شد، پرنده ها پناه گرفتند، باد با سرعت بیشتری حرکت کرد، ابر بغض گرفت، سیاه شد و باران بر سرتاسر زمین بارید. اما این چرخه طبیعت در میان ما انسان ها بی معنیست. من هم یک روز معترض شدم، دستانم را بالا بردم، دستانم را قطع کردند، گلویم را بریدند، حرف هایم در دلم ماند. خاموش شدم. مثل همیشه! حالا که نه نقد منصفانه، نقد غیر منصفانه، اعتراض، داد، فریاد و پاره کردن گلو جواب نمی دهد، من هم می خندم تا که بگویم حالم خوب است. حرفی ندارم. دم شما گرم. زندگی بر وفق مراد است. همه چیز عالیست! بسیار متشکرم!احمد نهازیاحمد نهازیSat, 28 Apr 2018 02:42:51 +0430