https://virgool.ir/feed/@naghiei.zahra3fa2026-11-12 04:53:22https://files.virgool.ir/upload/users/2889121/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@naghiei.zahra3https://virgool.ir/@naghiei.zahra3/آتش-بدون-دود-یک-معشوقه-جذاب-و-آرام-zbypwkn2helvمن کلا سبک نوشتن استاد نادر ابراهیمی را می‌پسندم و وقتی شروع کردم به خواندن آتش بدون دود، یادم بود که چندتا از دوستانِ کتاب خوانم خیلی تعریفش را کرده بودند. چون هنوز مطمئن نبودم که می خواهم تا انتهای کتاب را بخوانم یا نه، رفتم از فیدیبو، بخش تست رایگانش را دانلود کردم و چهل صفحه جلد اولش را خواندم. آن چهل صفحه که تمام شد، آنقدر به هیجان نیامده بودم که فقط منتظر باشم تا بقیه اش را بخوانم( کلا هم خیلی اینجوری کتاب نمی‌خوانم. جرعه جرعه کتاب می‌خوانم. کلش را یک هو سر نمی‌کشم) اما یک چیزهایی توی همان چهل صفحه دیده بودم که احساس می‌کردم این کتاب اصیل است. مثلا مایه داستانش در بستر زندگی ترکمن هاست. این را واقعا می‌پسندیدم. من عاشق اصالت، کیفیت و دقتم. این خصلت ها در ترک ها خیلی عیان است. اینکه استاد نادر ابراهیمی هم این را فهمیده و بیش از نیمی از عمرش را صرف نوشتن رمان بلندی در بستر زندگی ترکمن ها کرده است، بعد از خواندن کتاب ها فهمیدم همان ویژگی ها را در کتابش به ارمغان آورده، آتش بدون دود واقعا اصیل، کافی و دقیق است. بعدش باز هم آنقدر نمی‌دانستم این کتاب چقدر می‌ارزد؟ هفت جلد دارد که مجموعا یک میلیون و خورده ای قیمتش می‌شد. واقعا نمی‌خواستم اینقدر هزینه بابت کتابی کنم که نمی‌دانستم چقدر جذاب خواهد بود. خیلی شانسی از دوستی که آن روز کنارم بود پرسیدم: "آتش بدون دود را داری؟ " و در کمال تعجبم گفت : "آره دارم." و با کمال سخاوت گفت که به من قرض می‌دهد. وقتی کتاب را شروع کردم، واقعا همان حس ها را داشتم. کتاب آنقدر تو را به هیجان نمی آورد. اما... هر پاراگراف را که می‌خوانی، انس بیشتری با آن پیدا می‌کنی. واقعا استاد نادر ابراهیمی، در هر پاراگراف تو را بیشتر عاشق آتش بدون دود می‌کند. آتش بدون دود از آن معشوقه های دلفریب نیست که در نگاه اول عاشقش بشوی ... از آن معشوقه هاست که لحظه به لحظه عاشق ترش می شوی. از آن ها که هر چه بیشتر می‌خوانی اش، بیشتر دوستش داری. یک انس مداوم به تو پیشکش می‌کند. و نهایتا وقتی تمام می‌شود انگار با آن ها زندگی کرده ای. کلا رمان بلند انس می آورد. انسی که جزئیات و پاراگراف ها آن را می سازند نه هیجانات.انس وسیع است، در زمان بلند و به تداوم ساخته می‌شود و نهایتا یک عشق عمیق را در قلب استوار می‌کند. آتش بدون دود در هفت جلد،با ظرافت قلم استاد نادر ابراهیمی و دقت هایش، شما را به مفاهیم عمیق و شخصیت های بزرگ انس می‌دهد. چندین پاراگراف از آتش بدون دود را برای بعدترهای خودم سوغاتی گذاشته‌ام.گاهی از کتاب ها و فیلم ها برای آینده خودم سوغاتی می‌برم. شاید اگر برمی‌گشتم به عقب، کل هفت جلد را می‌خریدم و با لذت در آن خط کشی می‌کردم و یادداشت می‌نوشتم. آتش بدون دود مثل یک رود روان است. معمولا کتاب های روان را دوبار نمی‌خوانم. برای همین به فکر خرید آن نیستم. اما اگر فکر می‌کنید ممکن است این کتاب را دوست داشته باشید، پیشنهاد می‌کنم هزینه کنید و برای خودتان هدیه بخریدش.آخر جلد هفتم، یک یادداشتی است از استاد نادر ابراهیمی. یک یادداشت در مورد آتش بدون دود. وقتی این یادداشت را خواندم ارادتم به استاد دو چندان شد. چقدر تواضع در این مرد موج می‌زند. خدا رحمتش کند. واقعا نویسنده بزرگی است. اگر آتش بدون دود را نخوانده اید، این فرصت را دارید که از آن لذت ببرید. و همین!Zahra NaghieiZahra NaghieiTue, 30 Apr 2024 20:19:31 +0330https://virgool.ir/@naghiei.zahra3/هر-چه-را-میخواهی-کنترل-کنی-اول-باید-مشاهده-کنی-cisubdgzashv*** در فیلم اتاق فرار،یک جایی از آن شش نفری که وارد بازی شدند فقط دو نفر هنوز زنده مانده بودند و در هر اتاقی که گذرانده بودند یک نفر مرده بود و وحشت مرگ همه ی وجود آن دو نفر باقی مانده را گرفته بود...یکی از آن دو نفر دختر دانشجویی است که از قضا دختر نخبه ای است.اوایل فیلم یک سکانسی را آدام روبیتل نشانمان می دهد که استاد همان دانشجو یک حقیقت علمی را از عمق جانش میگوید : اگر میخواهی چیزی را کنترل کنی اول باید آن را مشاهده کنی.اتاق پنجم، آن جا که جان دادن 4 نفر قبلی امید چندانی برایشان نگذاشته، ناگهان آن جمله مثل روشنی دم سحر، مثل نور رعد و برق در هوای ابری، مثل هر چیز جان بخش و گوارای دیگری یاد تیلور راسل می آید...و وقتی اطرافش را با دقت بیشتری میبیند ، دور تا دور دوربین های مدار بسته است که تمام زوایای اتاق ها را مشاهده میکند.تا الان همه دقت و تمرکز شان روی پیدا کردن نشانه ها و باز کردن قفل ها بود، تا الان هم قفل ها را باز کرده بودند اما همیشه انقدر دیر شد که یک نفر مرد...از اینجای قضیه آن شب تاریک و جان فرسا کمی روشن می شود و امید هر لحظه پر رنگ تر. وقتی تمام زورش را میگذارد که دوربین های مدار بسته را از بین ببرد. تا دیگر توان مشاهده را از کنترل کننده های این اتاق های مرگ بار بگیرد.*** توی کنترل سیستم های دینامیکی هم این قضیه هست که اگر قصد کنترل کمیتی را دارید، اول باید سنسور بگذارید و مقدار آن را در هر لحظه بدانید. آن وقت است که میتوانید بگویید چقدر کم یا زیادش کن تا به مقدار مطلوبم برسد و در واقع کنترلش کنید.*** این حقیقت را خودم هم تجربه کردم، چند وقت پیش یک سریالی میدیدم که یک زنی که خیلی بر و رو دار و خوش اندام بود، از روتین های زندگی اش این بود که هر روز، دفترچه و خودکار ومتر خیاطی اش را برمیداشت و دور تا دور بدنش را اندازه میزد. دور کمر، دور بازو، دور ساق ... به نظرم کار جذاب و زنانه ای آمد که دوست داشتم انجامش بدهم. رفتم از انقلاب یک دفترچه کوچک و بامزه خریدم و هر روز متر و ترازو را آوردم و خودم را اندازه زدم. مدت ها این کار را انجام دادم. شاید 2 سال شد. اتفاق جالبی که افتاد این بود که روند اندازه ها کاهشی بود . بعد از دو سال 3 سایز کم کرده بودم. نا خود آگاه و بدون اینکه به زور به خودم اجبار کنم. مثلا بعد دو ماه دیدم که دارم کمتر غذا میخورم. بعد تر دیدم که رفتم پیش دکتر تغذیه و رژیم غذایی گرفتم. و بعد ترش ساعت ها در روز پیاده روی میکردم و واقعا بعد هر 6 ماه به اندازه های هدفی که مطلوبم بود رسیده بودم.*** هر چه را میخواهی کنترل کنی، اول باید مشاهده کنی...!* این را در تجربه های دیگر هم داشتم اما خلاصه اش همین است. آن چیزی را که میخواهی تغییر دهی اول باید خووووب نگاهش کنی، آن وقت خودت میفهمی باید چه کار کنی.* اگر از رابطه تان چیزی هست که اذیت تان میکند خوب خودتان و طرف مقابلتان را بشنوید، ببینید، بررسی کنید.* اگر مدل سیستم تان نتایج خوبی نمیدهد خوب رفتارش را نگاه کنید، ببینید کجا دارد چه می شود.* اگر دنیا بر وفق مرادتان نیست، اول دنیا و بعد خودتان را خوب نگاه کنید که ببینید رفتارش کجا آن چیزی که شما فکر میکنید نیست و حقیقت اتفاق را بشناسید، آن وقت راه حل را راحت پیدا میکنید.Zahra NaghieiZahra NaghieiSat, 21 Oct 2023 12:15:05 +0330https://virgool.ir/@naghiei.zahra3/برسد-به-دست-شهید-رضا-سلمانی-we5ymid6rwslبسم الله الرحمن الرحیمشهید رضا سلمانی شهید دانشگاهمونه. سال ۸۷ در دانشگاه به عنوان شهید گمنام تدفین میشن و سال ۹۳ احراز هویت میشن.روزایی که میرم دانشگاه، میرم پیشش. کنارش میشینم، روی سنگ قبر با دست یه تقه میزنم که بهم توجه کنن و یه فاتحه هم میفرستم که مطمئن شم حتما داره بهم توجه میشه.خیلی مطمئنم که شهدا الان خیلی اوقات فراغت ندارن و کلا موجودات بیخیالی نیستن. و الانم دارن فکر میکنن که اون بنده خدایی که کارش گیره و کمک میخواد رو چه جوری مشکلش رو حل کنن.فلذا یکی از روتین های روزایی که میرم دانشگاه اینکه میشینم کنار شهیدمون و گزارش گیر و گور و اتفاقات پروژه ام رو میگم.اینکه الان دارم رو کدوم قسمتش کار میکنم و چه قسمتی ذهنم‌ رو مشغول کرده و اینکه میخوام چی کار کنم و اینطوریه که شهیدمون بیشتر از هر کسی در جریان روند پروژه ام هست ? ته اش هم چیزایی که بابتش نگرانم یا خوشحالم یا دوست دارم اتفاق بیفته رو میگم و محض ایجاد دوستی و صمیمیت بیشتر با شهید عاقبت بخیر شده، یه دعایی رو میخونم و ثوابش رو به ایشونم پیشکش میکنم‌.و خیلی حس جالبی داره... حس دوستی با آدمی که خیلی مهمه، یه گوشه دانشگاه هست که هر وقت بری، اون آدم مهم اونجا هست و بهت گوش میده و برای حل شدن گره هات تلاش میکنه..‌.مطمئنم که روز دفاع پروژه ام میان.حتی اگر هیچ کس هم نیاد ،مطمئنم شهیدمون میاد.❤️امروز این رو به مناسبت احراز هویت شدن این شهید می نویسم. ۳۱ شهریور سالگرد احراز هویت شدن شهیدمونه و این نوشته رو برای یادبود این روز مینویسم. به نظرم تو رفاقت این کمترین کاریه که میشه کرد.Zahra NaghieiZahra NaghieiFri, 22 Sep 2023 20:13:58 +0330