https://virgool.ir/feed/@nafisasabzifa2026-11-11 23:48:50https://files.virgool.ir/upload/users/399679/avatar/AZ2MNK.pnghttps://virgool.ir/@nafisasabzihttps://virgool.ir/@nafisasabzi/پاسخ-امیدانحلال-wprbafrqxqwhحلال مشکلات روزهای سخت ما بدون استثنا در جمع بودنمان بوده است این روزها فشار حداکثری و شرایط سختی که هرروز سخت تر میشود و ما را در جمعیت امام علی مطمئن تر میکند برای استوار قدم برداشتن برای کودکان این سرزمین ضربه ای جدید را وارد کرده است انحلال جمعیت امام علی که از اسمش پیداست از جمع بودن پدید آمد و اینگونه مورد اعتماد قرار گرفت اگر شما هم خواستار پایداری جمعیت امام علی (ع)در قالب یک جمع هستید لطفا کارزار زیر را امضا کنید تا این راه استوار با مانع رو به رو نشود.https://t.co/3R1MjAXNu2نفیساسبزینفیساسبزیMon, 01 Mar 2021 22:31:16 +0330https://virgool.ir/@nafisasabzi/آبادی-mpyoond643nwآبادیشب ها صدای جیرجیرک و سوز سرمای هوا که از لای درختا میگذره نمیذاره بخوابم چی میشد تو شهر بودم شبا سکوت میشد نور خیابون چراغ خوابم‌میشد میخواستم برم دستشویی لازم‌نبود برم تو حیاط درس میخونم که برم شهر کار پیدا کنم یه خونه آروم و بی صدا برای همیشه دیگه خروس همسایه صداش بیدارم‌نکنه به جاش موبایل داشته باشم بذارم زنگ بزنه و با یه آهنگ از خواب پاشم صبحانه ی آماده بخورم دیگه مادر نخواد نون بپزهداشتم به واگویه های ۶ سال پیشم فکر میکردم اینجا شبا خیابونا سکوت نمیشه صدای ماشینها که با سرعت میرن تا زمان بیشتری بخرن میاد صبح ها به جای موزیک با صدای بوق ماشینا بیدار میشم کاش نونای مادرو بیشتر میچشیدم وقتی با دستای مهربونش صبح زود نون میپخت و تازه سر سفره میذاشت اینجا باید تو صف بایستم تا بتونم نونایی بخرم که مزشون با هم‌هیچ فرقی ندارنحس های خوبم داره اما نه به اندازه ی اینکه رویای کسی باشه گاهی رویاها با چیزی که هست خیلی فرق دارن کاش اون موقع هوای روستارو تو ریه هام پر میکردم شبها به جای رویای شهر تو سرم راجع به ساختن روستا و تاسیس مدرسه نقشه میکشیدم که نخوایم کلی راه بریم آخرم کتابمون برای آموزش نظام قدیم باشهمن برمیگردم میخوام روستامو آبادی کنمنفیساسبزینفیساسبزیSat, 20 Feb 2021 01:25:15 +0330https://virgool.ir/@nafisasabzi/پایان-کار-کودکان-myzxbnkfxldeپایان به کار کودک حذف کارِ کودکان قلب مان شاد میشود روزی  که کار کودک حذف شود، روزی که نوزادِمعتاد افسانه ی ترسناک مجموعه کتاب های دایره ی وحشت باشد.  زمانی که کودک، کارش پرورشِ حسِ خلاقیتش باشد نه پاک کردن شیشه ی ماشین‌های پشت چراغ قرمز . وقتی احساس شادی میکنیم که جوان ایرانی در تلاش برای رسیدن به راه حلی برای پاک کردن هوای پایتخت باشد نه در جستجوی ایستگاه ثبت نام‌اسنپ و روزگاری دل مردم شاد میشود که حرف از تغییر باشد برای امید، امید برای همه نه برای قشری محدود. روزگارِشادی مردم روزگاریست که گوشی حرفهایشان را بشنود و چشمی دویدنهایشان را ببیند  و دستی یاریگر ،خستگی آنهارا دریابد.شادی برای ما یعنی دست لطیف کودک شبیه دست مردِ مسنِ سالها کار کرده نباشد، وقتی از ته دل میخندیم که آرمان ما جلوگیری از خروج این همه نیروی حاذق از کشور باشد و دانشجویان برای تحصیل دنبال وام های میلیونی نباشند. روزی که درس خواندن آرزوی کودک روستایی نباشد و دورانی شاداب است که مدرسه ای در دوردست نسوزد تا صورت نازنین دختران این سرزمین به جای محو شدن بدرخشد دشمنان ما صورتشان وقتی به خاک مالیده میشود که دانشجویان ایرانی در رستوران هایشان کارگری نکنند و شادی همه ی ما پایان دردِ کارِ کودکان و آینده سازان این سرزمین است   نیاز زمانه مان را باهم ببینیم...نفیساسبزینفیساسبزیSat, 06 Feb 2021 17:02:55 +0330https://virgool.ir/@nafisasabzi/سال-۴۰۴۰-میلادی-e8qkeizxnqigسال ۴۰۴۰ میلادی... سالهاست هوای تنفس ما دوده ی باقیمانده از دهه ی ۲۰۲۰ است. لاشه ی ماشینها تمام زمین را پر کرده، فرضیه های زیادی برای این شرایط اسف بار وجود دارد برخی معتقدند دستگاه پرسی از یکی از سیارات کهکشان همسایه ی راه شیری(به نام کهکشان آندرومدا) تمام زباله ها و فلزات و لاشه ی ماشینهارا پرس کرده و پرتاب کرده به زمین و درواقع زمین ما زباله دانی آنهاست ! اما برخی دیگر میگویند در همان سالهای اطراف  ۲۰۲۰ مردمانی بودند که به جان زمین افتاده بودند فقط میدویدند تا به هر قیمتی بدست آورند دستاوردهایی نه برای اینکه ارزشمندند دستاورد هایی برای اینکه پلی باشند برای دستاورد بعدی و همین طور این دور باطل ادامه یافت تا اکنون ما روی لاشه ی ماشینها زندگی کنیم راه برویم و عصبانیت زمین هرروز زخمیمان کند.میگویند در آن سالها حس لامسه میتوانست چیزهایی جز سختی و زبری و خشنی این لاشه ها را لمس کند! چیزهایی به نام چمن، برگ،دریا،برف،خاک و سنگ نمیدانم اینها واقعا وجود داشته اند یا نه بعضی معتقدند این چیزها خیالی هستند و تنها اسطوره های باستان بوده اند و وجود خارجی نداشته اند  و تنها در بعضی نقاشی های باقیمانده از آن دوران وجود دارند که حاصل تخیل هنرمندان آن زمان بوده اند.منم موافقم که خاک و سنگ و دریا و چمن و برف  افسانه ای بیش نیستند اگر وجود خارجی داشتند زمین انقدر نامهربان نبود مجبور نبودیم کفش های آهنین سنگین به پا کنیم تا سختی لاشه های زمین زخمیمان نکند و بتوانیم ادامه دهیم و بجنگیم تا بسازیم و زندگی کنیم زمین با ما بد میکند نامهربان است مگر ما چه بلایی بر سرش آوردیم که اینگونه جز خشم او چیزی نصیبمان نمیشود  ! فقط نابودی و نابودی و نابودی... مگر در ۲۰۲۰ چه گذشته؟نفیساسبزینفیساسبزیFri, 29 Jan 2021 22:10:17 +0330https://virgool.ir/@nafisasabzi/تصور-کن-ppdivfnbpb2hImagineاینجا تنها جایی است که محدودیتی نیست، چارچوب هم معنی نمیدهد هم کفر است!آسمان اینجا آبی نیست هر روز یک رنگ است سبز ، بنفش یا ترکیب یاسی و نیلی که نمیدانم اسمش چیست! میگویند شهری وجود دارد که آسمانش آنقدر شاکیست که در آن باران اسیدی بر سر مردمش میبارد، هوایش بی نفس شده و حسِ عاشقی جز درد چیزی ندارد ! اما اینجا باران طعم دارد! کافیست سرت را بالا بگیری دهانت را به سمت آسمان باز کنی ،طعم باران:طعم آلبالو ،طعم انار، طعم شربت آبلیمویِ تابستانیِ مادربزرگ،طعم سوپِ گرم ِکنارِ منظره ی برفی. بوی باران بوی عطرِ آغوش مادر،بوی عطر اولین دیدارها و حتی گاهی طعم و بوی قهوه ای که به یاد نداری کجا خوردی اما بوی آشنایی دور را به مشامت میرساند و حس قدیمی فراموش شده ای را به یادت می آورد. اینجا خورشید آبی است و ماه سبزه رو اینجا صورتِ چون ماهِ شبِ چهارده صورتی سبزه روست، چشمان چون دریای معشوق دریایی است اما آبی نیست عمقِ دریا دارد.اینجا دریا به رنگ آسمان درنمی آید رنگ مکمل آن میشود ،میخواهد همراه باشد نه تقلیدکار. مثل رنگِ یاسی وقتی آسمان رنگِ لیموییست! دریا خروشان میشود اما امواجش به سنگ نمیخورند، روی شن های نرم ساحل یکدیگر را در آغوش میکشند.چشمها حرف میزنند و لبها جز برای بوسیدن به کار دیگر نمی آیند. دستها نوازش میکنند و میسازند... پاها نمی ایستند و میدوند اما نمیگذرند... اینجا گلها با بوییدن آبیاری میشوند و با چیده شدن و رسیدن به دستِ معشوقه ها جاودانه. اینجا هر لحظه معشوق یا معشوقه ای عاشق میشود و عاشق ها میدانند باید تا ابد مراقب عشق بود. تصور کن، اینجا در ذهن تو محدودیتی نیست...نفیساسبزینفیساسبزیWed, 13 Jan 2021 19:06:36 +0330https://virgool.ir/@nafisasabzi/شوق-دیدار-baivjsck2qwcدیدار چه آرامشی داشت که اکنون از زندگی ما رفته است؟اصلا مگر دیدار آرامش داشت و‌ ما‌ نمی دانستیم؟ دیدن ،دویدن، برگشتن و دلتنگیِ دوباره نعمتی بود، موهبتی که نقطه ی زجر تنهایی را اندکی پایین می آورد و به محض پایان دیدار چند درجه از قبل بالاتر می رفت! به ازای هر دیدار و آرامشِ کوتاهِ تنها نبودن، ظرفیت دلتنگی بالا می رفت و اینگونه شد که ما هنوز زنده ایم و از درد دلتنگی نمردیم. هرگز در پستی بلندیِ جاده ی خاکی شب به سوی تنهایی نمی دویم ، اما اگر آن سوی جاده کسی منتظرمان باشد، زیر باران هم می دویم ،بدون کفش هم می دویم ... اگر تکان دادن دستش را ببینیم که دیگر هیچ با لب های تشنه میدویم برای در آغوش کشیدن بویش ،دیدن صدایش و شنیدن صورتش،تمام‌حواسمان به گونه ای تلفیق و قوی می شوند که تنها در افسانه ها شنیدیم. دیدار و حسِ بودنِ او و امید ،کاری می کنند تا آن سر دنیا بدویم. اویِ خودرا پیدا کنیم حتی اگر قسمتی از وجود خودمان‌است. شوق مسیر دیدار به اندازه ی دیدار لذت بخش نیست! شوق اینکه قرار است برسیم، قرار است ببینیم، قرار است حس کنیم‌ و کسی آنجا منتظر بودن‌ ماست. شاید همه ی شادی زندگی شوق و شور مسیری بود که قربانی انتظار دیدار پایان‌مسیر شد! از این به بعد شوق دیدار را برای دیدار قربانی نکنیم شاید همه ‌چیز بهتر شود .نفیساسبزینفیساسبزیThu, 07 Jan 2021 17:57:58 +0330https://virgool.ir/@nafisasabzi/بازیابی-حس-ایمان-gaqzkjtqgy3eکتاب راه هنرمند جولیا کامرون ترجمه گیتی خوشدلخلاقیت مستلزم ایمان است ایمان مستلزم اینکه استیلا را وانهیم.این وحشتزاست و در برابرش مقاومت می ورزیم مقاومتمان در برابر خلاقیتمان نوعی تخریب خویشتن است.درراه خودمان سنگ میندازیم و مانع ایجاد میکنیم به چه دلیل؟؟؟برای حفظ توهم تسلط.افسردگی مانند خشم و اضطراب مقاومت است و بیم آری می آفریند و خودش را به صورت آشفتگی نشان میدهد مثلا آخر نمیدانم که ...حقیقت این است که می دانیم و می دانیم که می دانیم.هریک از ما رویایی درونی داریم که می توانیم آن را شکوفا کنیم فقط اگر شهامتش را داشته باشیم که اقرار کنیم آن رویا چیست و ایمانش را تا به اقرار خود اعتماد کنیم اقرار غالبا بسیار دشوار است یکی از بهترین عبارت ها این است که : به هدایت درونم اعتماد میکنم اینگونه عبارت ها سرانجام این احساس را به ما می بخشند که مسیرمان را یافته ایم مسیری که اغلب دربرابرش مقاومت می ورزیم. برای هریک از نا راهیست وقتی در راه درست خود قرار داریم باثبات قدم گام برمی داریم از عمل درست بعدی آگاهیم از اعتماد کردن اعتماد را می آموزیم.از اشتباه نترسید چون وجود ندارد. مایلز دیویسبخشی از کتاب راه هنرمند نفیساسبزینفیساسبزیSun, 22 Nov 2020 11:30:57 +0330https://virgool.ir/@nafisasabzi/به-یادسپردن-xetozpkdbu8nهرروز از همین خیابان عبور میکنم صدای بوق ماشین ها،صدای دست فروش ها ،بوی چرخ دستی اون خانم پیری که پیراشکی و نان درست میکند عادت های صبحگاهی من شده اند برخوردهای محکم به دستم را حس میکنم امروز درد بیشتری داشت!از کنار گل فروشی میگذرم بار گلها رسیده و گل فروش میخواهد جلوی دکه با خلاقیت تمام آنهارابچیند اما با این همه دقت باز هم همه را مثل ماشینهای پشت چراغ قرمز ردیف میکند بیمارستان روبه روی گل فروشیست عصر ها جلوی دکه ی گل فروشی صف میشود چرا برای ملاقات بیمار گل میخرند؟اتاق کار من رو به روی یک خانه ی قدیمی است به دفتر کار وارد میشوم بوی خاک و کاغذ میایددر تمام روزهای کاری گلدان کنار پنجره را ندیدم امروز که خشک و بی رمق بود متوجه حضورش شدم به آن کمی آب میدهم بی فایدست!در حیاط خانه ی قدیمی یک تاب زنگ زده با وزیدن باد تکان میخورد صدای قیژ قیژ دردناکش گوشم را آزار میدهد چه کسانی روی این تاب نشستند؟کی برای بار آخر پدربزرگ تاب را تکان داد و مادربزرگ فریاد زد:بس است دیگر بیایید چای و شیرینی خانگیصبح ها در انتظار شب شدن و شبها در انتظار روز و همینگونه سالها میگذرد سالها گلایه ها تلنبار میشوند که چرا من را ندیدند چرا کسی آرام‌نگذشت تا محکم به من نخورد ؟اما مگر من چه چیزهایی را دیدم از کنار چه کسانی محکم نگذشتم و آرام رد شدم؟من خود چه چیزهایی دیدم که از دیده نشدن گلایه دارم؟من فقط خودرا دیدم بوی خاک باران خورده چه بویی بود؟این روزها باران که میاید بوی دود بیشتر میشود کاش بوی خاک باران خورده را یادم بوددرد برخوردهای محکم به دیگران در هیاهوی براورده شدن آرزوها و عجله برای رسیدن ها تمام دیدن ها و بوییدن ها را از یادم برد کاش بوی تمام‌خاطراتم را حفظ میکردمنفیساسبزینفیساسبزیSun, 22 Nov 2020 11:01:40 +0330